Categorie: Blog

Beneden in het dal ontstaat er als donderslag bij donkergrijze hemel een bundel van veelkleurige lichtbanen. Een verticale vuurbal richt zijn stralen richting de aarde. De oranje getinte wolk krijgt de vorm van een hart. Regendruppels lijken nu gekleurde confetti door het zonneschijnsel. Eén van de vele wonderen op mijn vroege ochtendwandelingen; ‘Somewhere over the rainbow’. Alsof er een kentering plaatsvindt. Na zoveel mist en miezerige dagen, prijkt nu een felle zon vanuit het oosten. Het voelt alsof deze regenboog een belofte in zich draagt, niet zozeer die pot met goud. Iets wat meer waarde in zich draagt als dat.

Verbinding tussen hemel en aarde

Turend naar de kleuren paars, blauw, groen, oranje en rood, probeer ik deze ereboog te vereeuwigen op mijn camera. Echter is deze in de realiteit magistraler. Vervuld wandel ik verder. Als ik na twintig minuten achterom kijk, is de regenboog er nog, mooi en betoverend. Doch ook vluchtig, want ineens is het verdwenen. Voor een moment was er verbinding tussen hemel en aarde.

De elementen water en vuur

De regenboog valt op zijn plek als symbool van transitie in een periode waarbij wij lange tijd letterlijk in een grijze wolk vertoefden. Waar Portugal vorig jaar te kampen had met extreme droogte, is deze lente uiterst nat. Ook hadden wij voor een paar weken kleine akkefietjes rondom elektriciteit en burenonenigheid. Elektriciteit geleidt. In ons geval met horten en stoten door een storing in een ‘transformator’huisje.
Regen kun je plaatsen onder het element water en elektriciteit onder het element vuur. Beide elementen moesten in balans komen. Dit vraagt om loslaten ( water, regen, verdriet) maar ook om met nieuwe energie ( zon, vuur) dingen anders aan te pakken.

Samenhang en samenhorigheid

Rondom de haard werd naast de gebruikelijke jolijt intiem gedeeld over veranderende situaties waarin gasten en wij verkeren. Dit gaf verdieping. Zoveel mogelijk zoefden wij met onze gasten naar de zuidkust voor beter weer. Maar niemand zuurde of zaagde. Er was samenhorigheid. Wij staan niet los van de natuur, het weer, en de mensen in onze omgeving.  Er is een correlatie waar we iedere dag van kunnen leren.

Wat voel jij bij het zien van een regenboog?

Een regenboog echter blijft speciaal. Uit nieuwsgierigheid vraag ik diverse mensen qua leeftijd en nationaliteit; “Wat voel jij bij het zien van een regenboog?”
“Echt iets om bij stil te staan. Het ontspant me. Ik word er vrolijk van. Het doet mij denken aan de kleuren van de chakra’s. Voelen vind ik moeilijk, ik raak echter wel gefascineerd door de kleuren, het heeft iets magisch. Ik wil langzamer gaan, genieten van de prachtige overgang. Het maakt mijn geest helder. Ik voel me dan geen mens die boven de natuur staat maar er onderdeel van is. Het voelt voor mij als een soort teken dat het allemaal goed komt. Juist op momenten dat het even moeilijk is. Als de regenboog  zich aan mij openbaart dan voel ik ‘wow’ en komt er als vanzelf een glimlach op mijn gezicht.”

Na regen komt zonneschijn

Nu schijnt de zon volop. En zoals de voorspellingen luiden; voorlopig blijft dit zo. De gasten genieten en liggen relaxed rondom het zwembad. Vanaf mijn terras aanschouw ik ons weidse panorama terwijl ik schrijf. Onze waterbron, die door iemand anders geclaimd werd, is rechtsgeldig de onze verklaard.  We moesten voet bij stuk houden, en dichtbij wat voelde als onze waarheid ( bron) blijven. Het water uit de bron delen is voor ons geen probleem, een ieder heeft recht op water.  Eindelijk rust. Na regen komt zonneschijn. Vallen deze twee samen, dan wordt een extra dimensie zichtbaar; de regenboog. Het lijkt even of hemel en aarde verbonden zijn door een kleurrijke gloed. Je zou kunnen stellen dat blijdschap nog vollediger is als je ook de keerzijde durft te doorvoelen en te accepteren. En er op die manier een mooie regenboog van weet te  maken.

Wat voel jij als je een regenboog ziet? Hoe zit jouw balans in het accepteren van tegenstellingen zoals blijdschap en verdriet?

“Waag het niet met mij te sollen! Je moet nu een kopie van jullie paspoorten inleveren bij mijn advocaat!” Terwijl ik in opperste verbazing naar mijn mobiel, kijk word ik mij bewust dat een bekende, mij flink onder druk zet. In helder Portugees met volle bewustzijn antwoord ik; “Besef jij wel dat jij mij bedreigt? Ik zit met mijn ouders gezellig koffie te drinken, ze zijn er kort dus ik ga hen weer vergezellen.” “Onzin, je liegt!” wordt er weer gebruld. “Je moet vanmiddag een kopie van je paspoort inleveren.” Met zoveel onredelijkheid haak ik af, en sluit de retirade. Ondertussen sta ik te trillen op mijn benen. Welkom in niemandsland.

Alice in Niemandsland

Uit de doeken doen wat hier achter zit is weinig inspirerend. Laat ik het houden op een geval van ontvlammend Portugees temperament, waarbij man/vrouw verhoudingen niet altijd gelijkwaardig zijn. Bovendien viert corruptie soms nog hoogtij in zuidelijke landen zoals Portugal. Het is idioot om een kopie van je paspoort af te geven zonder dat je weet wat ermee gedaan wordt. Door dit onverwachte incident voelt mijn comfortabele leven in Monchique iets minder veilig. Ik probeer de gedachten die onrustig heen en weer springen van mij af te zetten. Tegelijkertijd besluit ik  wanneer de gemoederen wat gesust zijn op een redelijke manier een gesprek aan te gaan. Dit is slechts een klein incident die onveiligheid kan oproepen.  Helemaal nu onze woon- en werksituatie in de toekomst open ligt. Een niet weten door eigen keuze, Alice in niemandsland.

Verdwaald zijn

Herken je dat? Plots verandert  je wereld en je wereldbeeld. Dit kan door een incident of een telefoontje. Van lieve mensen nabij ervaren wij dat door een plotse situatie je leven ineens lijkt in te storten. Wat moet je doen en wat laten? Vaak is paniek de eerste reactie,  uit angst ontsproten. De angst wegduwen heeft geen zin, eerder zou ik die omarmen. Vooral indien mogelijk expressie geven aan wat je dwars zit. Het bespreekbaar maken. Vaak ontstaan er dan bijzondere verbindingen. Her- en erkenning van het gevoel even verdwaald te zijn. Gevolgd door een schift in vrienden van hen die je volledig ondersteunen en zij die nooit de grens van niemandsland gepasseerd zijn. En verkiezen te blijven zwemmen in oppervlakkige wateren.

Gezinsuitbreiding

Zelfs gezinsuitbreiding, zoals bij Eus’ zoon, kan je wereld op zijn kop zetten. “Het is de meest ingrijpende gebeurtenis in mijn leven.” Helemaal wauws zijn van dat kleine mensje en ondertussen geen raad weten hoe je omgaat met geen tijd meer hebben voor jezelf.

Het niet weten

Wat is de gemeenschappelijke noemer van deze ervaringen waardoor je uit het lood kunt raken. Het niet weten hoe verder, is vaak moeilijk te verteren voor het brein. Je oude leven is weg en het nieuwe heeft zich nog niet aangediend. Een onzekere toekomst is als wandelen zonder wegen in niemandsland.

Ben jij wel eens in niemandsland geweest? Hoe ben je daar weer uit gekomen? Welke richtingaanwijzers kwamen er op je pad? Wellicht kunnen deze negen vrijblijvende tips helpen.

Negen tips als wegwijzers in niemandsland

• Neem je intuïtie en je hart als kompas. Luister er naar en neem tijd in de natuur om zaken helder te krijgen.
• Weet dat in dit soort situaties altijd engeltjes jouw pad doorkruisen. Mensen die je verder kunnen helpen en je ondersteunen.
• Piekeren helpt niet, handelen in de meeste gevallen wel. Zo hebben wij zoveel mogelijk informatie verzameld om te weten waar we aan toe zijn. Wat recht is en wat krom. Kennis is macht. Soms echter is het beter om niets te doen en met de rivier mee te bewegen.
• Leef in het moment, ookal is het intens.
• Stap in het diepe meer van onbekende rouwe emoties zoals verdriet, woede, angst en leegte. Wat je op de bodem vindt brengt je een schat aan kracht in kwetsbaarheid. Zo ook bewustzijn.
• Wees vooral lief naar jezelf. Gun jezelf genieten. Veroordeel niet. Neem speelruimte om dingen uit te vinden. Er zijn zoveel wegen naar Rome.
• Voel dat je leeft en hoe! Laat alle emoties de revue passeren. Geef er expressie aan, maar blijf er niet in hangen. Wacht tot er berusting en acceptatie komt.
• Leer te leven in het nu en de mooie momenten die zich voordoen te verzamelen en te tellen als je zegeningen.
• Vertrouw op het leven en op een goede uitkomst, wat het ook zij. Op een gegeven moment voel je dat je door een poort loopt van een nieuw leven, einde niemandsland, welkom thuis!

.

Een tienermeisje probeert haar chronisch zieke zusje enthousiast mee te torsen hoog een populier in. De tak, waar ze uiteindelijk samen op zitten lijkt te breken. De oudere zus maant driftig de zieke Annabel aan om bij het gat van de holle de boom te gaan zitten. Een onheilspellende schreeuw golft over de weidse velden gevolgd door een luid; “Annabel!” “Annabel!” Het kleine zusje valt in het holst van de boom, negen meter naar beneden. Volgens dit waargebeurde verhaal zou de vijfjarige Annabel, toen zij in de boom viel, gediagnosticeerd zijn met twee terminale ziektes. Nadat zij uit een coma wakker werd was ze plots weer gezond verklaard.

Wonderen uit de hemel

De heren doctoren hebben hier geen wetenschappelijke verklaring voor. Volgens de familie heeft Annabel tijdens haar coma een bezoek aan de hemel gebracht. “Ik zag de hemel. Het was er heel erg licht. En ik zag mijn vriendin Mimi die een paar jaar geleden is overleden,” aldus Annabel. Moeder Christy Beam schreef hier een boek over getiteld Miracles from Heaven. Wonderen uit de hemel

Waan of werkelijkheid?

Waan of werkelijkheid? Wie kent het niet?  Ogenschijnlijke wonderbaarlijke gebeurtenissen, die je niet kunt plaatsen. Hoe meer je erop let, hoe meer je verwonderd raakt door de ingenieuze samenlopen van omstandigheden. Vaak ontmoeten gasten elkaar hier niet voor niets. Zij wisselen waardevolle zaken uit. Blijken van verbinding en ondersteuning. Ontmoetingen kunnen werken als een wonder.  Zo ook de natuur.  Iedere dag verwonder ik me over een vuurrode zonsopgang, de bloemenpracht en de vogels die hun gezang ten gehore geven of het een lieve lust is.

Wonderen van iedere dag

Het is ook maar net hoe je naar dingen kijkt en waar je in gelooft. Je kunt het leven bekijken vanuit het oogpunt; ik heb een probleem of waar vind ik de wonderlijke oplossing. Als je voelt, kijkt, luistert vanuit verwondering genereer je meer wonderen. Mijn ontmoeting met Eus en het opstartten van The Art of Joy lijkt als georkestreerd. Ook de ontmoeting van onze vrienden Nol en Anja.

Door een beknelde zenuw bij de buikstreek, werd bij toeval bij mijn vader (90) de ziekte van Waldenström ontdekt, een woekering van foute witte bloedcellen. De prognose was vijftien jaar geleden; “U heeft nog vijf jaar”. Afgelopen weken hebben wij samen met mijn ouders erop los gewandeld, trapje op, trapje af. Ook thuis fietsen en wandelen ze nog en onderhouden hun weelderige tuin. Is dat geen wonder?

Nieuw leven, BDE en levenseinde

De groei van een bevruchte eicel naar een baby met alles erop en eraan is ook een ingenieus wonder. Binnenkort mogen wij onze mooie kleindochter Sam be- wonderen

Naast een nieuwe geboorte ervaren wij in onze omgeving dat dierbaren te maken krijgen met ongeneeslijke ziektes. Van ganser harte wensen wij dat er voor hen een wonder plaats vindt. Zonder dat zij uit een boom hoeven vallen.

Verhalen van gasten/vrienden die de dood in de ogen hebben gekeken maar deze ter nauwernood zijn ontsnapt, vertellen allemaal eenzelfde verhaal. Cardioloog Pim van Lommel beschrijft dat helder in zijn boek ‘Eindeloos bewustzijn’, waar hij bijna doodervaringen (BDE) van 62 van zijn patiënten beschrijft; “Allen spreken van een hel licht aan het einde van een tunnel waar overleden familie/partners hen opwachten zeggende; ” Het is niet je tijd.”

Wonderen bestaan

Tijdens het verblijf van mijn ouders hebben we het hierover: “Er zijn mensen die het licht hebben gezien, en genezen zijn,” beweert Eus. “Kan dat?” vraagt mijn stiefmoeder ongelovig. “Ja”, zegt mijn vader resoluut, ”er bestaan wonderen.” We geven hen een boek  van Anita Moorjani die na een BDE weer genas van uitgezaaide tumoren en daar haar les in zelfwaardering en eigenliefde uit trok. Mijn ouders lezen het boek in een dag uit.

Oneindige liefde

Misschien is deze materie moeilijk te verstouwen. Hoe waarheidsgetrouw is dit, zul je denken. Helemaal als je naverwanten verloren hebt die niet door een wonder van genezing aan de dood zijn ontsnapt. Maar misschien geeft dit toekomstbeeld vertrouwen en rust, dat als je het tijdelijke met het eeuwige moet verwisselen je daar een wondere wereld wacht. We kunnen veel doen of laten, maar waarschijnlijk hebben wij uiteindelijk weinig controle over leven en dood. Wat er ook gebeurd; liefde kent geen einde en houden van verdwijnt niet, tenzij jij daarvoor kiest.  Liefde overleeft alles en dat is op zich ook een wonder.

Welke wonderen heb jij mee gemaakt? Wat zijn voor jou de wonderen van iedere dag? Hoe kijk jij naar het leven en de eindigheid ervan?

Een twintigtal paar donkere ogen kijken ons nieuwsgierig aan. Joy begint uit angst te blaffen, waardoor de kudde als uit protest stokstijf blijft staan en ons het pad belemmert. “Volgens mij is dit een signaal dat we weer terug moeten”, zeg ik overtuigd. Zo nu en dan kriebelt het bij mij en moet ik nieuwe paden ontdekken. Dit keer in een afgelegen gebied waar geen huis noch water te vinden is. Hier verdwalen we voor het eerst. Mijn GPS op mijn mobiel heeft geen bereik en Joy heeft water nodig. Al kibbelend lopen we terug en komen we bij een tweesprong waar ons een keuze wacht. “Eus hier moeten we links afslaan, om weer bij de rivier uit te komen.” Eus moppert wat. Het is ook niet makkelijk dat je zo nu en dan door je vrouw cross country mee genomen wordt in de wildernis, omdat zij zogenaamd haar voeten achterna moet lopen. ” Water!” Beneden in de vallei kabbelt een rivier. Binnen een uur staan we bij onze auto.

Crossroads

Wanneer heb jij laatst op een kruispunt van wegen gestaan? Wellicht sta je er nu. Wat besluit je dan en hoe? En als je niet besluit en de verantwoordelijkheid voor een keuze uit handen geeft, hoe voelt dat dan? Keuze stress wordt volgens mij vooral veroorzaakt door geen keuze te maken. Hoe komt het toch dat je weet dat je een keuze moet maken en het niet doet? Angst? Perfectie? Mind you, ook ik ben te lang in situaties blijven hangen door geen keuze te maken. Mijn lichaam ging dan zodanig protesteren dat ik allerlei kwalen kreeg, waardoor ik wel moest gaan checken bij mijzelf, naar welke waarschuwing luister ik niet.

Keuze vanuit intuïtie

Succesvolle ondernemers beslissen vaak intuïtief. Ook onze beste keuzes werden geleid door intuïtie. Mijn ervaring is dat als je in een mallemolen zit, je intuïtie nog helder functioneert. Echter mocht je de luxe hebben om een time out te nemen om een belangrijke beslissing te nemen, ga een weekend de natuur in. Wandel uit je hoofd naar je intuïtie en hart.

De intuïtie geeft heldere informatie. Het waarschuwt of geeft zaken door, soms wel een paar keer en daarna heeft het zoiets van; “Als je niet wil luisteren, dan moet je maar voelen”. Terwijl het hoofd in cirkels rond blijft ratelen, waar je erg onrustig van wordt. Waarom? De ratio wordt veelal gevoed door angst en controle. Met andere woorden een keuze genomen vanuit je intuïtie geeft rust, ookal brengt het een enorme verandering in je leven te weeg. Keuzes louter gemaakt door de ratio werken als het eten van een zak patat, je honger is even gestild maar al snel verlang je naar meer friet.

Neem kernwaarden als kompas

Mocht je een belangrijke beslissing moeten maken vertrouw dus op je intuïtie. Andere goede raadgevers zijn jouw kernwaarden en doelen. Je kunt kijken of de te maken keuze strookt met jouw essentiële waarden. Bijvoorbeeld; Voordat The Art of Joy geopend werd kwam de oprichter van ‘Eliza was here’ langs. Hij wilde verifiëren of The Art of Joy een geschikte aanvulling was in hun arrangement. “Wij hebben een snelle marketingmachine, vrienden zijn aardig maar je krijgt de eerste jaren je business niet vol”, beweerde de beste man afwezig terwijl hij een ander gesprek volgde via zijn oortje. Zijn plan; Eliza zou beide appartementen via hun organisatie gaan verhuren en ons 9.000 Euro voor een geheel seizoen (jaar) betalen, een minimaal bedrag. Tewijl gasten via hun of ons 700 Euro per week in rekening werd gebracht, hoger dan ons huidige tarief. Dit druiste in tegen onze kernwaarden van verbinding, vrijheid en vertrouwen. Onze keuze; “Eliza get out here!”

Informatie verzamelen

Informatie verzamelen helpt in het maken van een keuze. Je kunt de voors en de tegens tegen elkaar afwegen. Echter kun jij je erook op blind staren. Zoals sommigen die maar cursussen blijven volgen maar nooit voor zichzelf beginnen. De fase van informatie verzamelen hebben wij overgeslagen voor de start van The Art of Joy in Monchique. Het heeft goed uitgepakt. Maar nu kijken wij meer gedegen naar een geschikte locatie aan de zuidkust. Is het rustig gelegen? Makkelijk bereikbaar en dichtbij restaurants? Zijn er wandelpaden vanuit het huis? Zijn er buren met blaffende honden? Als jij voor een belangrijke beslissing staat zul jij je afvragen: Wat gaat deze keuze mij uiteindelijk opleveren? Moet ik er iets voor laten? Hoe kan ik beginnen met handelen? Wat gebeurt er als ik hier niet voor kies?

Keuze maken en ervaringen opdoen

Wat je ook kiest. Het levert je een enorme ervaring op die je een brede blik op het leven geeft. Mijn keuze voor Eus gevolgd door emigreren heeft de beste tijd van mijn leven opgeleverd. Kleine tegenslagen neem je op de koop toe, het zijn de levenslessen die je krachtig maken. Die keren dat ik verzaakt heb om een keuze te maken, heeft een tegenovergestelde uitwerking op mij gehad. Ik werd onzeker en angstig. Bovendien versperden symbolische koeien continu mijn pad, waardoor ik verdwaalde in de wildernis. Weg van mijn intuïtie en kracht.

Dus wil je weg van (keuze) stress, maak een keuze vanuit je intuïtie en haak knopen door voordat je blijft doorlopen met een knoop in je maag.

Hoe maak jij een keuze op een veelsprong van wegen? Waar is deze keuze op gebaseerd? Hoe voel jij je als je niet kiest?

De graffiti flitst voorbij. Met moeite probeer ik mij op mijn omgeving te concentreren, maar ze is niet te stoppen. Geagiteerd gaat ze verder terwijl de metro doordendert; “Snel belde ik de verloskundige door krampen die ik niet kon plaatsen. Deze voelde bij mij van binnen. Als een wiedeweerga moest ik naar het ziekenhuis. Blind van de pijn reed ik door de rode stoplichten. In het ziekenhuis schoot het niet op, mijn vliezen waren nog niet gebroken en ik had slechts een centimeter ontsluiting. Er moest tempo in komen! Ze besloten om mijn vliezen handmatig te breken. Ik gilde het uit. Na het breken van de vliezen sloegen de weeën in alle hevigheid toe. Na ongeveer drie uur heftige weeën en veel puffen was ik slechts 1 cm opgeschoten. Ik kon niet meer van de pijn, en schreeuwde; “Haal dat kind eruit, ik wil bevallen!”

Duizelingwekkend

Het wordt zwart om me heen, en ik zak weg in wat lijkt een eeuwigheid. Gezichten met Indiaanse trekken kijken mij bezorgd aan. Ze lijken om me heen te tollen. Mijn collega probeert mij door de houtgreep overeind te krijgen. Maar mijn benen zijn als gelei. Men legt mij tussen de menigte in een zijligging. De metro is tot stilstand gekomen. Dan hoor ik mijn KLM collega zeggen. “Sorry, ik wist niet dat je niet tegen mijn relaas van bevallen bestand was.” En dit terwijl wij in de metro van Santiago de Chili op weg zijn naar de nacht trein die ons naar het Mapuche indianengebied gaat brengen.

Barensweeën en bevallen

Of we nu letterlijk of figuurlijk bevallen van een nieuw leven, het kan een duizelingwekkend effect op ons hebben.  De laatste loodjes wegen vaak het zwaarst. Figuurlijk bevallen we van een nieuw project, een verse onderneming, of het aangaan van een nieuwe liefde. Maar ook wanneer we alle hens aan dek moeten hebben in het omgaan met ziekte of verlies. De overeenkomst tussen letterlijk en figuurlijk bevallen is dat men los moet laten en dat dit gepaard gaat met barensweeën. En die zoals mijn ex-collegaatje zo visueel kon verhalen, kunnen enorm pijnlijk zijn.

Verandering

Zo komen we dagelijks gasten tegen die aan de vooravond staan van een verandering, het figuurlijke bevallen. Twee blogs terug schreef ik over Anja en Nol die weer durven kiezen voor de liefde. Een andere geliefde gast gaat na lang alleen gewoond te hebben nu samenwonen met haar partner en twee pubers. Ook een stoere geboorte op het moment dat  zij haar eigen stek loslaat. Zo zijn er geliefde gasten die plots geconfronteerd worden met ziekte.  Een aantal andere gasten hebben hun betrekking in loondienst opgezegd om hun droom te verwezenlijken als eigen ondernemer.

Ondernemen en verandermanagement

Zelfs geroutineerde ondernemers moeten zo nu en dan weer uit hun bed gelicht worden om te bevallen van een nieuwe start. Bijvoorbeeld wanneer het bedrijf groeit. Zo hadden wij een succesvolle ondernemer te gast, die zijn bedrijf leidt volgens de principes van Ricardo Semler. Dat is op zich al een uitdagende onderneming, in een maatschappij waar bedrijven veelal nog top-down opereren. Hij maakt werknemers tot compagnons, inclusief winst- en risicodeling. Het bedrijf wordt opgesplitst in secties, waarin ieder zichzelf mag managen, inclusief het aannemen van nieuw personeel en het beoordelen van elkaar. Daar hoort ook bij het samen uitdenken van elkaars salaris en zelf kiezen welke werktijden het beste bij je passen. Zo kunnen de ochtendmensen vroeg beginnen en de avondmensen laat.

Van hem werd gevraagd steeds meer te delegeren om zo tijd te maken voor het visionair uitdenken van nieuwe wegen. Het systeem loopt als een trein dus het bedrijf kan meer op eigen kracht functioneren door gelijkwaardig verdeelde verantwoordelijkheid.

Niemandsland

De geboorte en het bevallen van The Art of Joy ging muito rapido, maar het verzorgen en onderhouden van de baby het eerste jaar, kostten ons 24/7 aandacht. Op een gegeven moment, gelijk als bij ouders, leerden we ook voor ons zelf zorgen. Nu hebben wij weer een  zaadje gelegd voor een nieuwe geboorte. Sinds kort zijn verschillende makelaars enthousiast op zoek naar een nieuwe koper van ons paradijs. Pas na een serieuze deal gaan we huizen bezichtigen, die geschikt zijn als B & B, rust uitstralen en gelegen dichtbij de Atlantische Oceaan. Misschien duurt het negen maanden, misschien langer of korter. Spannend is het wel. Als we deze geliefde stee vaarwel zeggen, zal het loslaten waarschijnlijk het meest pijnlijke zijn van deze gehele geboorte.

Blijven vernieuwen

Toch blijven we vernieuwen, en nemen, zoals alle moeders op deze aarde, de barensweeën voor lief. Tot nu toe heb ik niemand gehoord die van een geboorte spijt heeft gekregen, wellicht tijdelijk. Terug kan niet meer. Dus ons devies; blijven roeien met de riemen die je hebt op weg naar vernieuwing.

Van welke vernieuwing ben je figuurlijk aan het bevallen? Hoe ga je om met de barensweeën? Hoe vaar jij op weg naar vernieuwing?

Met zijn zessen rijden we gestaag de berg af, het zonnetje prijkt wazig door de wolken. De lachsalvo’s zijn niet van de lucht met deze vier fameuze vrouwen die ondanks of dankzij, het leven weten te vieren. Net voorbij een bocht zien we een vrachtbusje op zijn kant, een arm steekt uit het half geopende raam. Met gierende banden komen we tot stilstand. Stemmen verstommen en ik zeg nog bedremmeld; ”Ik kan niet tegen bloed.” Mijn benen leiden een eigen leven en stappen doelgericht uit en snellen zich naar de plaats des onheils. Terwijl ik 112 bel bereid ik me voor op het ergste.

In shock

Godzijdank weet de autobestuurder zich uit zijn wrak te hijsen. Hij staat er verloren bij en doet of er niets gebeurd is. Eus zet onze bus zodanig dat de man geen last heeft van passerende auto’s.  “Senhor, hoe voelt u zich?” vraag ik bezorgd terwijl ik zijn arm aanschouw. “Uw arm ziet er niet goed uit.” Een bult bolt op onder zijn elleboog maar de bestuurder wuift mijn bezorgdheid weg. ”O que aconteceu ( wat is er gebeurd)?” informeer ik.  “Ik ben drie keer over de kop geslagen, nadat mijn voorwiel in de goot reed”, zegt de Portugees koelbloedig. ” U moet ontzettend geschrokken zijn”, stel ik vast. “Não, tenho sangue frio ” ( ik heb koud bloed, met andere woorden, ik kan wel tegen een stootje). Mijn bescheiden observatie; deze man is in shock.

Een fractie van een seconde

Een groepje welwillende Portugezen scharen zich om ons heen. Wij zouden een dagje uit vieren, dus laat ik de gewonde man over aan een rustige bijstaander. De geblesseerde bestuurder bedankt me hartelijk en geeft mij een innige kus. Als we weg rijden komt de brandweer en ambulance ons al  tegemoet. Als we iets eerder waren vertrokken zou in een fractie van een seconde ons leven er anders uit hebben gezien.

Van hemel naar hel en weer terug naar de hemel

Het gesprek in onze van komt weer opgang. We delen onze ervaringen hoe kwetsbaar het leven is. Pas na een half uur wandelen, klinken de lachsalvo’s weer over de bloemrijke velden. Deze vier vrouwen hebben zoveel mee gemaakt. Wellicht het ergste wat je kan overkomen, op een gruwelijke manier  je bloedeigen kind verliezen. Ieder jaar komt dit vrolijke stel The Art of Joy haar naam eer aan doen, en wordt er volop gelachen, naast dat er ook tranen vallen. Samen het leven vieren. Deze vrouwen zijn zich er terdege van bewust, dat iedere seconde telt en dat in een split second, je leven zich kan transformeren van een hemel naar een hel. Dat je door de pijn heen, toch de keuze kunt maken om zelf de slingers des levens weer op te hangen. En zo er weer een hemel van te maken. Zonder over het gemis heen te stappen.

Vreugdevol vieren

Als ik probeer de slaap te vatten, lukt het me niet. Allerlei gedachten en beelden gaan door mijn hoofd. Hoe relatief het leven is. Van de week kreeg ik het droevige bericht dat bij een gast/collega leukemie gediagnosticeerd is. Hij is uitermate rustig en positief onder deze omstandigheden. Door het ongeluk is mij duidelijk dat je tijdens het rijden gefocust moet blijven op de weg. Maar ook in het leven je niet moet laten verleiden om je te veel bezig te houden met dingen die je focus en vreugde  doen ontnemen. Nadien geniet ik nog meer van de dagelijkse kleine dingen, wandelen hand in hand, een poes op schoot, onze weelderige tuin en gezellige gasten om me heen. Kortom te veel om op te noemen.

Zelf slingers ophangen

Iedereen komt naast de kleine dingen die het doen ook verlies, ziekte, teleurstelling, afgunst en ongemakken tegen. Het zijn hobbels om het vreugdevol vieren van ons leven te versterken en je te laten groeien in kracht en kwetsbaarheid.  Het leven is een feest, je moet wel zelf de slingers ophangen.

Hoe weet jij het leven te vieren? Wanneer wordt jouw feestje verstoord? Hoe kun jij de slingers des leven blijven ophangen?

Een schuimende kop Galão  (koffie verkeerd) met een heerlijke bolo de arroz (rijst muffin) glimlachen mij tegemoet.  Eus kijkt mij glunderend aan. Samen genieten we van de zon op een terras in Lagos. Joy krult zich op onder ons in de schaduw. Dan komt een gedrongen jonge vrouw met donkere heldere ogen doelgericht op ons af. “Mag ik jullie even storen?” “Maar natuurlijk”, antwoord ik nieuwsgierig. “ Ze kijkt ons indringend aan en haar mondhoeken krullen naar boven. “Het is zo’n mooi beeld, jullie drieën stralen joy uit, en houden van elkaar.” Onze mond valt open, kent ze ons? Dan gaat ze verder; “Ik heb een boodschap voor jullie, die je wellicht wilt horen.”Wij knikken driftig, nog nieuwsgieriger geworden en vermoedend dat ze Jehova getuige is. Dan komt er een serieuze glans over haar anders zo vrolijke gezicht. ”Will you never, ever, ever,ever,ever,ever loose your smile!”

Dienst verlenen en ontvangen

Zo plots als ze gekomen is, vertrekt ze weer nadat ze ons een kus op beide wangen en voorhoofd heeft gegeven. Eus slikt. Haar woorden raken ons. Net nu wij volop genieten van een nieuw seizoen met fijne gasten, die ons een continue smile bezorgen, hebben wij achtereenvolgens op verschillende manieren teleurstellingen te verwerken van mensen die ons service verlenen of verleenden. Zo past het ABN AMRO verhaal in een reeks van meerdere voor ons uiterst verbazingwekkende ervaringen in het ontvangen van diensten

Pennywise, poundfoolish

Zo is ons inmiddels duidelijk geworden dat andere mensen of instanties er een andere missie of (gebrek aan) ethische normen er op na houden. Sommige ondernemers/ dienstverleners zijn slechts bezig met eigenbelang, geld en spielerei. Helaas vergeten ze dat ze daarmee de verkregen goodwill van hun klanten op het spel zetten. Erg dom, ‘pennywise, poundfoolish’. Mijn ervaring is dat als er iets niet klopt in een (zakelijk) contact ik mij onrustig voel, het me onnodig bezig houd, en in het slechtste geval ik me enorm irriteer. Als een verstandhouding klopt, geeft het mij rust.

Betrouwbaar en transparant

Voor betere inzage vraag ik een vriendin, expert op het gebied van Customer Service en gewend aan onderhandelen met zakelijke contacten. “Welcome to he world,” zegt ze opgewekt met een smile, “door dit soort akkefietjes heb ik veel werk”. Deze hobbels zijn er om jullie missie en manier van opereren te versterken, maar je niet van je koers te laten leiden. Betrouwbaar en transparant is jullie handelsmerk, houd dat vast. En sta voor je idealen!” Wat een geweldig advies. Als je leeft zoals wij in een Utopia van goedwillende mensen, waar synergie en verbinding de boventoon voeren, voelt een wereld louter gericht op eigenbelang als een andere planeet  .

Ieder mens is anders

De boodschap van de mevrouw blijft doorklinken en ineens zie ik ook de gelijkenissen met autorijden. Koersen door het platteland of op een snelweg gaat mij beter af dan door het drukke Portimao. In de stad moet je goed door je vooruit, in je zij- en achteruitkijkspiegels kijken. De een neemt voorrang terwijl die dat niet heeft, of plots steekt iemand over vanachter een geparkeerde auto. Net zoals mijn vriendin zegt; “ Wees alert, neem signalen serieus.” Door welwillendheid en te goeder trouw hebben we voortekens over het hoofd gezien. Inmiddels toch ‘boertjes van buten’ geworden? Nee, wij maken de fout er te veel van uit te gaan hoe we zelf reageren en handelen, maar ieder mens is anders.

Een zakelijke deal met persoonlijke aanpak

Als kroon op deze levensles, zijn we bezig met de afronding van een zakelijke deal met een persoonlijke aanpak. Het perceel boven ons was te koop. Los van ons huis mag er niet op gebouwd worden. Er staat veel eucalyptus en bosschage. Onze buurman, eigenaar van het top restaurant in Monchique, was samen met ons geïnteresseerd. Met zijn  drieën hebben we op elkaar afgestemd en zijn tot een deal gekomen. Wij kopen de grond voor een X bedrag plus dat de vriendelijke eigenaar van dit stuk land een week bij ons verblijft zodat we ook samen de deal kunnen vieren in het restaurant. Het gebied achter ons huis en rondom de bron die wij delen met de uitbater, gaat zo verschoond blijven van eucalyptus, en er zijn meer mogelijkheden tot bouw op onze grond. Voor alle drie een win-win situatie.

Missie met een smile

Weer een mooie les in ons blijven focussen op de mooie verbinding in ons werkende en privé leven en ons eigen koers te blijven varen ondersteund door onze zes V’s; Vertrouwen, Vreugde , Verbinding, Vrijheid, Veiligheid en Vernieuwing. Mochten er nog teleurstellende wissewasjes op ons pad komen; we never ever loose our smile

Welke mensen bezorgen je een glimlach en welke kopzorgen? Hoe kun jij daarin je eigen koers blijven varen zodat je ‘never ever loose your smile’?

“Heb je een beitel, schep en emmer voor me?” vraagt een gast aan de ontbijttafel. “Ja”, zegt Eus verrast, “Hoezo?”. “Voor een grondanalyse van mijn droomplek aan de westkant van Foia. Deze wil ik duurzaam verbouwen door perma cultuur en ook toerisme aldaar initiëren.” “Wat leuk! Wil je ook in Portugal wonen?” polst een andere gast nieuwsgierig. “Tof dan worden we buren, ik plan om mijn online opdrachten hier in de Algarve uit te voeren.” Wederzijdse inspiratie! Twee lieve dames kijken elkaar verliefd aan. Beiden gaan binnenkort samenwonen en krijgen een nieuwe baan. Een week geleden is, op en top romantisch, in de jacuzzi een aanzoek gedaan. De derde al op dit landgoed in de annalen van The Art of Joy. Dit gevolgd door een ( tweede) huwelijksfeest in het najaar. Love is in the air, en een ieder die hier rondloopt is in beweging

Wederzijdse inspiratie en lichtpunten

Dit is een verrijking van ons leven. Dat we telkens weer een stukje met vrienden ( gasten zijn of worden vrienden) mogen oplopen, een stuk van hun leven mee kunnen wandelen. Het proces van in beweging zijn met hen doorvoelen, zoals zij meedeinen met onze groeistuipen. Wederzijdse inspiratie en het doorgeven van lichtpunten. Een gast/vriend weet het mooi te verwoorden. “De verbinding die jullie uitstralen met elkaar, en ook met ons aangaan was voor mij een levend voorbeeld hoe ik in relatie wilde staan. Met mezelf en de ander. Hierdoor heb ik nu de juiste partner gevonden. “ Dank je wel”, zeg ik dankbaar, “voor dit prachtige compliment, het raakt mij. En het is iets wat jezelf in werking hebt gezet. Het is een wisselwerking en werkt wederzijds. “Ja, beaamt een andere gast/vriend. “Jullie zetten verbinding in beweging op een vreugdevolle manier.”

Onze gemeenschappelijke noemer

Deze blijken van genegenheid en waardering daar doen we het voor! Iedere dag wordt er op The Art of Joy geschiedenis gemaakt, want een ieder draagt meerdere verhalen in zich. Alle individuele verhalen die hier over tafel rollen hebben een gemeenschappelijke noemer, wat ons verbindt als mens. Hierdoor blijf ik inspiratie houden om bijna iedere week een blog te schrijven.

Samenwerking

Dan word ik luidruchtig uit mijn concentratie gerukt terwijl ik dit blog schrijf. “Toet, toe-oett!”  De medewerker van T.N.T doet de achterdeur van zijn van open. Mijn ogen worden schotels als ik het pallet vol blogboeken zie. Rondom deze heuglijke aankomstdag hebben Kristof de vormgever en de organisator van het ambachtelijk drukwerk,  en Victoria de correctrice, speciaal hun vakantie gepland.  Kristof wist in vorm en kleur het gevoel uit te drukken wat ik in tekst en beeld aangeleverd had .Beiden openen we driftig de kartonnen dozen. We slaan een boekwerkje open en zijn opgelucht en blij; een prachtig resultaat door wederzijdse inspiratie. Dankbaar voor deze coöperatie.

Verbonden vanuit Vreugde

Zoals de energie die hier heerst, gaan mijn blogs over ‘in beweging komen’, iedere blog is weer een aanmoediging om een volgende stap te zetten. Ze gaan bijna altijd over durven leven, over het roer omgooien, over durven leven vanuit volle vreugde. Over het leven onder welke omstandigheden dan ook een positieve wending geven! Ik blog nooit alwetend, verre van. We are all works in progress. Juist door mij kwetsbaar op te stellen en thema’s te kiezen die iedereen herkent en erkent, wil ik onze verbinding met elkaar benadrukken. Als wereldburgers zijn we met elkaar verbonden door onzichtbare draden van (mede)menselijkheid. Die liefde voor elkaar klinkt steeds door in mijn blogs, met iedere blog hoop ik dat ik vreugde kan doen ontwaken en mensen kan inspireren.

Nu is het zover

Jullie hebben mij geïnspireerd mijn blogs te bundelen, dank jullie wel! En nu is het zo ver het blogboek: ‘Verbonden vanuit Vreugde’ ligt hier en in Arnhem op de schappen . Met als doel vanuit vreugde te verbinden en elkaar te inspireren!

Door wie en welke samenwerking laat jij je inspireren? Uit welke lichtpunten haal jij op dit moment je inspiratie?

Aanrader voor boek, visitiekaartje, homestyle van je bedrijf etc schrijf designstudioKARMINERED@coffeeanddinges
Blogboek  ‘Vreugde vanuit Verbinding’ is te verkrijgen voor 15 euro plus 2,50 portokosten. Stuur je adres via info@theartofjoy.nl

Terwijl ik de administratie doe en WNL op Zondag op de achtergrond beluister, wordt mijn oog getrokken naar een prent van Escher. Oog in oog sta ik te kijken naar wat lijkt een bolle spiegel. In de weerkaatsing ben ik getuige van een schedel; ‘omdat wij nu eenmaal, of wij willen of niet, naar de dood kijken, of hij naar ons’. Het blog van Ware liefde bestaat is de deur nog niet uit, of ik krijg toevalligerwijze diverse ontmoetingen/mails van gasten/vrienden die een heel ander geluid laten horen. Het proces van onvrijwillig afscheid moeten nemen van hun geliefde. Meteen besef ik mij weer wat een voorrecht het is als je zoals Anja en Nol, Eus en ik en waarschijnlijk ook jullie (samen) gezond het leven kunt vieren.

Stil in huis

Hoe hartverscheurend, waar en ontroerend schreef deze lieve gast ons een update nadat zij vorig jaar na een kort ziekbed haar man verloor en afscheid moest nemen; ‘Het stukje eigen leven met vriendinnen is gelukkig gebleven, om toch mijn leven weer op te pakken, naast het verdriet na het overlijden. Ik heb nooit geweten wat het is als je partner komt te overlijden, daar kan niemand zich op voorbereiden. Het meest mis ik zijn fysieke aanwezigheid, hem nooit meer kunnen aanraken of strelen, troosten als hij pijn had en de gesprekken tijdens de avondmaaltijd. Nu altijd alleen eten zonder gesprek met iemand. Het is stil in huis.’

Voor afscheid nemen en rouwen bestaat geen recept

Ook werd die dag een mooi artikel gepost door een gast die ook net haar man verloren had, nadat zij jaren geleden het doodsvonnis ontvingen; een hersentumor. Ziekenhuis in en uit. Na iedere uitslag, hoe mismoedig ook, toch hoop houden. Want hoop doet leven. Sterk als een beer heeft hij zich er doorheen geslagen, maar haar oude stoere maatje van vroeger was hij al niet meer. Als partner moet je ook stalen zenuwen hebben en met de hoop meegaan, soms tegen beter weten in. Zij mist hem nu ontzettend. Voor afscheid nemen en rouwen is geen recept. Als dan iemand in je omgeving je opgewekt zegt als je schaterlacht; “Je bent er overheen he?” , dan kun je wel door de grond gaan. Alsof rouwen alleen treuren is.

Hechten en onthechten

Waarom dit thema, na zo’n verlichtend onderwerp van vorige week? Liefde en afscheid nemen, leven en dood gaan hand in hand. Als je een nieuwe relatie hebt neem je afscheid van wat was, en geef jij je over aan wat het nieuwe leven je te bieden heeft. Nol heeft ook afscheid moeten nemen van de vrouw waar hij zesendertig jaar mee getrouwd was. Zij was er nog in levenden lijve, maar haar ziel, datgene waar hij voor gekozen had, was elders. Haar vertroebelde geest leefde in het ongewisse. Gelukkig was er nog herkenning, maar haar gedrag was geheel en al anders. Het was zwaar wennen aan deze nieuwe situatie. Zo kun je in de winter terecht komen en terwijl je afscheid neemt de liefde van je leven tegenkomen.  Winter en lente lopen dan door elkaar heen zoals het weer nu in Portugal. Het leven en de liefde verhult afscheid en dood.

Ontredderd en lost

Zelfs in schilderijen uit de 17de eeuw zie je naast veel jolijt,  gezelligheid en pikante symbolische voorwerpen zoals een doedelzak altijd een doodskop; ‘memento mori‘ . Herinner je nog het blog over het stel waarbij een geraamte hen op de heupen zat en zij die maar niet kwijt konden raken. En het pas rustig werd toen ze Magere Hein naast zich accepteerden? Je kunt je alleen maar overgeven aan de liefde met het risico dat er vroeg of laat ook eindigheid is, waardoor je nog meer geniet van elkaar. Vanmorgen kwamen we een kennis tegen in Monchique, huilend omdat haar ziele maatje gestorven was. Eigenlijk is het niet voor te stellen om afscheid te moeten nemen van iemand die voor een deel in je huist. Mijn hemel, ik zou ontredderd en lost zijn. Waar ik anders altijd de weg weet, zou ik totaal verdwalen en overmand worden door gemis. De anders zo magische berg, zou me ruw in totale eenzaamheid werpen.

Ruimte voor nieuw leven

Mijn conclusie uit deze gebeurtenissen in slechts een paar dagen is, neem diegenen die je liefhebt, ook viervoeters, nooit voor lief. Bevestig, omarm ze, spreek uit wat je uit te spreken hebt en vier samen het leven. Geef aandacht aan hen die rouwen vanuit een open vizier , maar vul niet in. Ieder rouwt op zijn/haar manier. Aanwezigheid en het aanbod van een schouder om tegenaan te leunen of een arm om hen heen doet genoeg. Heb lief en haal uit het leven wat er in zit. Want Escher wist het goed te vertolken in zijn prent of we het willen of niet, zolang we leven, weet dat zijn tegenhanger de dood erin weerspiegeld wordt. Als je afscheid durft te nemen en de mooie herinneringen bewaart, komt er mettertijd weer ruimte voor een nieuw leven.

Hoe ga jij om met afscheid, rouw, en overgave aan het leven? Hoe zou je bewust het leven meer kunnen vieren?