Zonder regen geen regenboog

Zonder regen geen regenboog

Beneden in het dal ontstaat er als donderslag bij donkergrijze hemel een bundel van veelkleurige lichtbanen. Een verticale vuurbal richt zijn stralen richting de aarde. De oranje getinte wolk krijgt de vorm van een hart. Regendruppels lijken nu gekleurde confetti door het zonneschijnsel. Eén van de vele wonderen op mijn vroege ochtendwandelingen; ‘Somewhere over the rainbow’. Alsof er een kentering plaatsvindt. Na zoveel mist en miezerige dagen, prijkt nu een felle zon vanuit het oosten. Het voelt alsof deze regenboog een belofte in zich draagt, niet zozeer die pot met goud. Iets wat meer waarde in zich draagt als dat.

Verbinding tussen hemel en aarde

Turend naar de kleuren paars, blauw, groen, oranje en rood, probeer ik deze ereboog te vereeuwigen op mijn camera. Echter is deze in de realiteit magistraler. Vervuld wandel ik verder. Als ik na twintig minuten achterom kijk, is de regenboog er nog, mooi en betoverend. Doch ook vluchtig, want ineens is het verdwenen. Voor een moment was er verbinding tussen hemel en aarde.

De elementen water en vuur

De regenboog valt op zijn plek als symbool van transitie in een periode waarbij wij lange tijd letterlijk in een grijze wolk vertoefden. Waar Portugal vorig jaar te kampen had met extreme droogte, is deze lente uiterst nat. Ook hadden wij voor een paar weken kleine akkefietjes rondom elektriciteit en burenonenigheid. Elektriciteit geleidt. In ons geval met horten en stoten door een storing in een ‘transformator’huisje.
Regen kun je plaatsen onder het element water en elektriciteit onder het element vuur. Beide elementen moesten in balans komen. Dit vraagt om loslaten ( water, regen, verdriet) maar ook om met nieuwe energie ( zon, vuur) dingen anders aan te pakken.

Samenhang en samenhorigheid

Rondom de haard werd naast de gebruikelijke jolijt intiem gedeeld over veranderende situaties waarin gasten en wij verkeren. Dit gaf verdieping. Zoveel mogelijk zoefden wij met onze gasten naar de zuidkust voor beter weer. Maar niemand zuurde of zaagde. Er was samenhorigheid. Wij staan niet los van de natuur, het weer, en de mensen in onze omgeving.  Er is een correlatie waar we iedere dag van kunnen leren.

Wat voel jij bij het zien van een regenboog?

Een regenboog echter blijft speciaal. Uit nieuwsgierigheid vraag ik diverse mensen qua leeftijd en nationaliteit; “Wat voel jij bij het zien van een regenboog?”
“Echt iets om bij stil te staan. Het ontspant me. Ik word er vrolijk van. Het doet mij denken aan de kleuren van de chakra’s. Voelen vind ik moeilijk, ik raak echter wel gefascineerd door de kleuren, het heeft iets magisch. Ik wil langzamer gaan, genieten van de prachtige overgang. Het maakt mijn geest helder. Ik voel me dan geen mens die boven de natuur staat maar er onderdeel van is. Het voelt voor mij als een soort teken dat het allemaal goed komt. Juist op momenten dat het even moeilijk is. Als de regenboog  zich aan mij openbaart dan voel ik ‘wow’ en komt er als vanzelf een glimlach op mijn gezicht.”

Na regen komt zonneschijn

Nu schijnt de zon volop. En zoals de voorspellingen luiden; voorlopig blijft dit zo. De gasten genieten en liggen relaxed rondom het zwembad. Vanaf mijn terras aanschouw ik ons weidse panorama terwijl ik schrijf. Onze waterbron, die door iemand anders geclaimd werd, is rechtsgeldig de onze verklaard.  We moesten voet bij stuk houden, en dichtbij wat voelde als onze waarheid ( bron) blijven. Het water uit de bron delen is voor ons geen probleem, een ieder heeft recht op water.  Eindelijk rust. Na regen komt zonneschijn. Vallen deze twee samen, dan wordt een extra dimensie zichtbaar; de regenboog. Het lijkt even of hemel en aarde verbonden zijn door een kleurrijke gloed. Je zou kunnen stellen dat blijdschap nog vollediger is als je ook de keerzijde durft te doorvoelen en te accepteren. En er op die manier een mooie regenboog van weet te  maken.

Wat voel jij als je een regenboog ziet? Hoe zit jouw balans in het accepteren van tegenstellingen zoals blijdschap en verdriet?