Afscheid, wat aan de lente vooraf ging

Afscheid, wat aan de lente vooraf ging

Terwijl ik de administratie doe en WNL op Zondag op de achtergrond beluister, wordt mijn oog getrokken naar een prent van Escher. Oog in oog sta ik te kijken naar wat lijkt een bolle spiegel. In de weerkaatsing ben ik getuige van een schedel; ‘omdat wij nu eenmaal, of wij willen of niet, naar de dood kijken, of hij naar ons’. Het blog van Ware liefde bestaat is de deur nog niet uit, of ik krijg toevalligerwijze diverse ontmoetingen/mails van gasten/vrienden die een heel ander geluid laten horen. Het proces van onvrijwillig afscheid moeten nemen van hun geliefde. Meteen besef ik mij weer wat een voorrecht het is als je zoals Anja en Nol, Eus en ik en waarschijnlijk ook jullie (samen) gezond het leven kunt vieren.

Stil in huis

Hoe hartverscheurend, waar en ontroerend schreef deze lieve gast ons een update nadat zij vorig jaar na een kort ziekbed haar man verloor en afscheid moest nemen; ‘Het stukje eigen leven met vriendinnen is gelukkig gebleven, om toch mijn leven weer op te pakken, naast het verdriet na het overlijden. Ik heb nooit geweten wat het is als je partner komt te overlijden, daar kan niemand zich op voorbereiden. Het meest mis ik zijn fysieke aanwezigheid, hem nooit meer kunnen aanraken of strelen, troosten als hij pijn had en de gesprekken tijdens de avondmaaltijd. Nu altijd alleen eten zonder gesprek met iemand. Het is stil in huis.’

Voor afscheid nemen en rouwen bestaat geen recept

Ook werd die dag een mooi artikel gepost door een gast die ook net haar man verloren had, nadat zij jaren geleden het doodsvonnis ontvingen; een hersentumor. Ziekenhuis in en uit. Na iedere uitslag, hoe mismoedig ook, toch hoop houden. Want hoop doet leven. Sterk als een beer heeft hij zich er doorheen geslagen, maar haar oude stoere maatje van vroeger was hij al niet meer. Als partner moet je ook stalen zenuwen hebben en met de hoop meegaan, soms tegen beter weten in. Zij mist hem nu ontzettend. Voor afscheid nemen en rouwen is geen recept. Als dan iemand in je omgeving je opgewekt zegt als je schaterlacht; “Je bent er overheen he?” , dan kun je wel door de grond gaan. Alsof rouwen alleen treuren is.

Hechten en onthechten

Waarom dit thema, na zo’n verlichtend onderwerp van vorige week? Liefde en afscheid nemen, leven en dood gaan hand in hand. Als je een nieuwe relatie hebt neem je afscheid van wat was, en geef jij je over aan wat het nieuwe leven je te bieden heeft. Nol heeft ook afscheid moeten nemen van de vrouw waar hij zesendertig jaar mee getrouwd was. Zij was er nog in levenden lijve, maar haar ziel, datgene waar hij voor gekozen had, was elders. Haar vertroebelde geest leefde in het ongewisse. Gelukkig was er nog herkenning, maar haar gedrag was geheel en al anders. Het was zwaar wennen aan deze nieuwe situatie. Zo kun je in de winter terecht komen en terwijl je afscheid neemt de liefde van je leven tegenkomen.  Winter en lente lopen dan door elkaar heen zoals het weer nu in Portugal. Het leven en de liefde verhult afscheid en dood.

Ontredderd en lost

Zelfs in schilderijen uit de 17de eeuw zie je naast veel jolijt,  gezelligheid en pikante symbolische voorwerpen zoals een doedelzak altijd een doodskop; ‘memento mori‘ . Herinner je nog het blog over het stel waarbij een geraamte hen op de heupen zat en zij die maar niet kwijt konden raken. En het pas rustig werd toen ze Magere Hein naast zich accepteerden? Je kunt je alleen maar overgeven aan de liefde met het risico dat er vroeg of laat ook eindigheid is, waardoor je nog meer geniet van elkaar. Vanmorgen kwamen we een kennis tegen in Monchique, huilend omdat haar ziele maatje gestorven was. Eigenlijk is het niet voor te stellen om afscheid te moeten nemen van iemand die voor een deel in je huist. Mijn hemel, ik zou ontredderd en lost zijn. Waar ik anders altijd de weg weet, zou ik totaal verdwalen en overmand worden door gemis. De anders zo magische berg, zou me ruw in totale eenzaamheid werpen.

Ruimte voor nieuw leven

Mijn conclusie uit deze gebeurtenissen in slechts een paar dagen is, neem diegenen die je liefhebt, ook viervoeters, nooit voor lief. Bevestig, omarm ze, spreek uit wat je uit te spreken hebt en vier samen het leven. Geef aandacht aan hen die rouwen vanuit een open vizier , maar vul niet in. Ieder rouwt op zijn/haar manier. Aanwezigheid en het aanbod van een schouder om tegenaan te leunen of een arm om hen heen doet genoeg. Heb lief en haal uit het leven wat er in zit. Want Escher wist het goed te vertolken in zijn prent of we het willen of niet, zolang we leven, weet dat zijn tegenhanger de dood erin weerspiegeld wordt. Als je afscheid durft te nemen en de mooie herinneringen bewaart, komt er mettertijd weer ruimte voor een nieuw leven.

Hoe ga jij om met afscheid, rouw, en overgave aan het leven? Hoe zou je bewust het leven meer kunnen vieren?