Te kostbaar om door te hollen

Te kostbaar om door te hollen

“Met kerstmis mogen wij even stilstaan, terug kijken, vooruit kijken naar binnen kijken naar onszelf. Ik geloof zelfs dat dit het grootste belang is dit te doen. Midden in alle drukte rekenschap geven van een seconde, een kostbaar deeltje dat eeuwigheid is. Je bent te kostbaar als mens om door te hollen en door te tobben,” sprak onze vorstin Juliana toentertijd, in haar kerst toespraak van 26 december 1974.  Bijna een halve eeuw terug werden wij als burgers aangemaand om tijd te nemen om bij zingeving en transformeren stil te staan; “Je bent altijd op weg ergens naar toe, maar waarheen?”

Transformeren

In mijn vorige blog ‘ Zin geven en beleven’ hebben een aantal mensen hun ideeën en gevoelens gedeeld wat betreft zingeving. In dit blog delen drie krachtige vrouwen en een man hoe zij diep doorvoelde levenservaringen transformeren naar zingeving. Transformatie is een proces zo oud als het leven zelf, denk aan de rups tot vlinder. Persoonlijke groei is gebaseerd op alle levenservaringen verkregen inzichten. Wat een ieder een schat aan mogelijkheden biedt om daar iets mee te doen!

Leren, observeren en creëren

“Voor mij is de zin van het leven; de beleving zelf en daar met verwondering doorheen gaan. Nieuwsgierig blijvend en onderzoekend. Naar mijzelf blijven kijken in de rol van een observator. Mijn leven heeft zich gekenmerkt door zaken eerst te ervaren om ze nadien te herkennen, er iets mee te doen. Met mijn medische achtergrond heb ik diverse projecten en studies geïnitieerd, die eerst onmogelijk leken o.a. op het gebied van darmkanker, maar ook wat betreft aangeboren middenrif breuken bij pasgeborenen. Deze ervaring kon ik transformeren toen ik exact deze ziektebeelden tegenkwam binnen de familiesfeer. Sinds 2012 heb ik Alegria Health opgericht, een organisatie met focus op gezondheid. Wij bieden sprankeling en vreugde als je in een ziekte traject zit. We verlichten de zorg terwijl je verblijft hier in het zonnige zuiden van Portugal. Door mijn ervaring met een dementerende vader en de zware mantelzorg van mijn moeder, bieden we ook ondersteuning aan dementerenden en hun mantelzorgers. Om ondanks de omstandigheden te kunnen genieten van alle voordelen van de Algarve. Mijn motto in het leven; ik leer, ik observeer en creëer.

Lachen

“Na een zoektocht, waarin ik een aantal jaren mijn gedachten en ideeën op papier heb gezet, een mooie zingevende vakantie bij The Art of Joy heb gehad plus persoonlijke coaching, kwam mijn talent naar voren; mijn lach. Nu lach ik mijn hele leven al, hard en veel…haha. Maar nooit geweten dat ik daar wat mee kon doen, het kon transformeren. Ja dus….Ik ben mij hierin gaan verdiepen, trainen en inmiddels heb ik als lachcoach een aantal geslaagde lachsessies mogen geven. En ik ben zo blij verrast dat ik echt iets zinvols mee kan geven aan mensen. Want daar ligt mijn passie, nieuwe mensen ontmoeten, mensen met elkaar verbinden en anderen en mijzelf blij maken. Heerlijk, en dat terwijl mij mijn lach de laatste jaren is ontnomen. Want mijn toenmalige partner vond het niet prettig dat ik aanwezig was met mijn lach. Echter onlangs heb ik een mooie grote opdracht gekregen; een lachworkshop houden voor 300 mensen. Tijdens een symposium ‘bewegen is goed voor je brein‘ de boel opwarmen voordat hoogleraar neuropsychologie Erik Schreder op het podium verschijnt. Mind you, ook ik heb diepe dalen gekend en ervaar ik situaties waar ik boos of verdrietig om kan worden, toch is het mijn lach die mij er weer bovenop helpt.

De wereld mooier maken

Een zakenvrouw die wat ze aanpakt naar zich toetrekt zegt; “De wereld mooier maken, en dat kan in kleine maar ook in grote dingen. Het leven, zowel werk als privé transformeren naar een beleving, een reis. Het kan innerlijk maar ook uiterlijk. Als mensen mij zien moeten ze het gevoel krijgen; met haar wil ik op avontuur op weg naar een mooiere wereld.  Dit draag ik niet uit met fluwelen handschoenen hoor”, zegt ze lachend. “Sommige mensen zijn zo niet mooi bezig, dat ik hen zonder er doekjes om te winden zeg wat ik er van vind. Dat is ook het avontuur, dingen opschudden, in beweging brengen.”

De lief van mijn leven

Dan als afsluiter een man, die na veel jaren zorg in de familiesfeer de liefde van zijn leven ontmoet en nu zelf eens vertroeteld wordt. “Eerst gaven (klein) kinderen en goede vrienden mij zingeving, maar na een onverwachtse lange rouwperiode heb ik de vrouw van mijn leven ontmoet. Ik voel mij de hemel te rijk. Nooit gedacht of verwacht dat ik de liefde zo intens zou kunnen beleven. Bovendien deze kon transformeren naar een evenwichtige balans in zorg geven en ontvangen.”

Met deze hoopvolle woorden willen wij 2018 samen met jullie afsluiten en jullie een heel gelukkig en gezond 2019 toewensen. Dat je onderweg kunt stilstaan bij het ‘genieten’ van kleine- en grote momenten. Je bent tenslotte te kostbaar om door te hollen!

 

 

Zin geven en beleven

Zin geven en beleven

Vorig jaar ging ik plotseling even dood’ schrijft Fokke Obbema naar aanleiding van een hartstilstand. Zijn ontroerende artikel in de Volkskrant, die deze gebeurtenis beschrijft, roept vele reacties op. Hierdoor volgt een interviewreeks met de vraag; “ Wat is de zin van het leven?” Op één of andere manier stemmen deze interviews mij blij. Dat mensen bezig zijn met de meest wezenlijke vraag aller tijden. Want het is toch fijn als je daar nu al een gevoel bij hebt, zonder dat je iets ernstigs hoeft te overkomen zoals een hartstilstand.

Geven en nemen

Om eerlijk te zijn heb ik een avontuurlijke life journey met geducht zelf onderzoek nodig gehad om rond mijn 40ste helder te krijgen wat mijn levensdoel is: ‘Mensen inspireren hun authentieke weg te bewandelen met gebruik van hun passie en talenten.’ De koe bij de horens vattend ben ik vanaf dat moment een onderneming gestart, waardoor ik mijn missie uit kon dragen. Het voelt alsof ik op deze manier iets terug kan geven aan de gemeenschap als wederdienst voor de talloze mogelijkheden die mij aangereikt zijn.

Waarom de zin van jouw leven weten?

Terwijl ik in mijn omgeving de  vraag stel; “Wat is de zin van jouw leven?” krijg ik soms het antwoord: “Goh, hoe moet ik dat nu weten?” Wellicht is een eerste stap om een rode draad te ontdekken die zich als het ware door je leven kronkelt. Een draad die blijk geeft van waarden en werkzaamheden waar je intens blij van wordt. Het voordeel van het ontdekken van de zin van jouw leven is dat het je focus biedt, en een anker. Vaak heeft men het idee dat zingeving iets groots moet zijn. Waarom niet beginnen met het op waarde schatten van kleine zinnige zaken zoals ‘genieten’ of ‘delen’? Je zou kunnen zeggen dat zingeving in het verlengde ligt van dankbaarheid.

Hoe wij onze zingeving (be)leven?

Onze rode draad vonden wij in de waarden verbondenheid, vreugde, vrijheid, verdieping vertrouwen en vernieuwing. Onze zes V’s. Als we handelen zonder minstens twee van dit zestal in ogenschouw te nemen, voelt het onwezenlijk. Aan iets beginnen zonder verbondenheid of vreugde, is voor ons een no go item. Deze waarden leveren ons zoveel levensgenot dat we dit graag delen. Zodat de mensen die wij ontmoeten dit mee beleven en op eigen wijze met hun eigen normen en waardestelsel hun levensgeluk ontdekken of bestendigen. Wij vinden het dus zinnig anderen en onszelf het levensgeluk te gunnen waarbij we de V van verdriet niet uit de weg gaan. Je geniet minder van zonnestralen als je nooit beleeft hebt om in de schaduw te vertoeven. De V van verdieping.

Dit blog een tweeluik

Hierop voort bordurend dacht ik; deze vraag is geijkt voor de kerstdagen en de komst van een nieuw jaar. Na een post op FB met de vraag; “ Wat is jouw zin van het leven?” kwam er aanvankelijk geen reactie. Maar de V van Volharding hoort ook bij mij dus ben ik mensen persoonlijk gaan benaderen. Toen stroomden ontroerende reacties binnen waardoor deze blog een tweeluik geworden is. Lees de volgende ervaringen.

Zelfonderzoek; de school van het leven

“Op dit moment heb ik niet een bepaalde zin voor mijn leven, mijn ouders die echt belangrijk voor mij zijn, hebben steeds meer mijn hulp nodig. Het is pappen en nathouden. Wat mij veel plezier geeft is met de motor door mooie landschappen rijden. Daarna maak ik reisverslagen die ik schrijf naar een ingebeelde avontuurlijk ingestelde dame die het mooi vindt om te lezen. Niet dat ik verwacht dat die prinses op het witte paard als bij toverslag bij heldere hemel mijn gehele leven zin gaat geven. De vuilnis moet nog steeds buiten gezet worden. Wel ben ik op zoek naar helderheid waarom dingen gaan zoals ze gaan en heeft The School of life mij verder geholpen.

Zelfacceptatie

“Iedereen heeft het over je droom leven. In tijdschriften zie je een trend; Tien stappen om jouw droom te verwezenlijken. Ondertussen heb ik die droom maar niet gevonden. Dit terwijl ik mij af vraag of die droom dan zin zou geven aan mijn leven. Ondertussen ben ik erachter gekomen door therapie dat duchtig zelfonderzoek met de daaropvolgende verwerking de eerste stap is naar mijn manier van zingeving. Namelijk zelfacceptatie

Daden en doelen

Dit schrijft een jonge (wijze) man die dit jaar een dubbel afscheid te verwerken kreeg.
Wanneer voor je gevoel ’even’ alles tegenzit vraag ik mij soms af wat de zin van het leven is. Deze ‘zin’ valt voor mij niet in woorden uit te drukken. Voor mij zit de zin van het leven in de daden die ik doe en de doelen die ik nastreef. Natuurlijk baal ik na tegenslagen. Maar ik bedenk mij altijd dat er zoveel fijne dingen zijn. Ik vind het belangrijk om te genieten van wat het leven mij te bieden heeft. Ik zou zeggen: “Laat je omringen door geliefden en plan dingen in plaats van ze voor je uit te schuiven.” Belangrijk is om soms even goed te balen om vervolgens te ervaren dat het leven nog genoeg avontuur te bieden heeft, om daar weer vol goede moed je in te storten. Hoe cliché het ook klinkt na regen komt die zonneschijn echt wel weer. “

De zin ligt heel dichtbij; zijn

“Dit jaar ga ik met gemengde gevoelens afsluiten, eigen wil ik 2018 wissen. Terwijl wij proostten begin dit jaar dacht ik: ‘Dit wordt een mooi jaar.’ Echter op 4 juli, Independence Day, krijg ik het tragische bericht dat mijn zwager zelfmoord heeft gepleegd. Mijn wereld staat stil, terwijl de wereld om mij heen doordraaft. Ik voel alleen maar pijn, intense pijn. Hoe ga ik in vredesnaam de draad weer oppakken? Gelukkig is mij dat gelukt omringd door lieve mensen. Ondertussen vraag ik mij af; Mag ik wel genieten van het leven?  Eigenlijk ben ik het leven zoveel meer gaan waarderen, ik wil er alles uithalen wat erin zit. Ik wil mensen om me heen waar ik van houd, die mijn leven verrijken. De zin van mijn leven ligt heel dichtbij. Dat ik mag zijn wie ik ben, gevoelig, geëmotioneerd door kleine dingen. Ik ben mens. Ik wil er zijn voor anderen, het leven delen en vieren, voelen en opsnuiven. Zowel vreugde, verdriet als boosheid mag er zijn. Het doel is ZIJN, ik houd van het leven!

Met deze mooie zin wil ik dit blog afsluiten en jullie fijne feestdagen toewensen!

Time on our side

Time on our side

It’s the wind blowing free
It’s the end of the slope
It’s a beam, it’s a void
It’s a hunch, it’s a hope

And the river bank talks
Of the waters of March
It’s the end of the strain
The Joy in your heart

Een overvloed aan genot

Enerzijds nog geen maart, anderzijds voel je in Monchique volop voorjaar met kabbelende beken, gifgroene velden met rolklavers en goudgele ochtendstonden. Vervolgens zonnig terrasweer en knusse avonden bij de haard. Het lijkt alsof herfst en lente samenvallen met een bonte bladerenpracht en bloemen ‘50 tinten’ kleur. En wat valt er veel te genieten; lichtval, bloemen, goede gesprekken, natuur en stedelijk schoon. Want deze wereld biedt een overvloed aan genot voor hen die er de tijd voor nemen.

Deadlines en Targets

Echter velen onder ons hebben te kampen met deadlines en targets die ge- of achterhaald moeten worden om zo een (rijke) toekomst te waarborgen. Daardoor zijn we zo gericht op wat er in ’t verschiet te doen valt, dat we tijdens die race de boot missen voor inspirerende- en zinnige zaken. Hiermee bedoel ik aangelegenheden waarbij we opladen en niet uithollen qua energie.

Kostbare tijd

Immers hoeveel genoegen kun je halen uit een ochtendwandeling? Of door domweg te staren uit het raam, terwijl jij je te goed doet aan je eerste bak koffie? Of als gevolg van een spontaan gesprek jij je ineens dichter met iemand verbonden voelt? Omdat het je raakt. Als je erop let, zijn er talloze dingen die niets kosten maar o zo waardevol zijn. Vaak datgene waar je van bijtankt. Daarvoor heb je tijd nodig en moet je bewust tijd vrij maken. Maar in deze tegenwoordige tijd ligt de focus op de toekomst, waardoor het kostbare heden soms aan ons voorbij gaat.

Prioriteit

Herken je dat? Terwijl je in een boeiend gesprek bent, kijk je toch halverwege op je horloge. Want je moet door.  Namelijk de plicht roept. Wat doe je in deze tijdnood? Als ik mij gevangen voel door het idee van tijdsgebrek probeer ik dieper te ademen om dusdanig kalm te worden zodat ik beter kan focussen. Bovendien las ik iedere dag korte pauzes in, waarbij ik even zit en stil sta bij wat wezenlijk is. Ondertussen ken ik voldoende mensen die ondanks een druk bestaan en een verantwoordelijke baan, tijd nemen voor rust: Hoe dan? Zij geven ‘priori-tijd’ aan balans scheppen in hun leefschema. Bijvoorbeeld met; yoga, meditatie, wandelen en quality time met intimi tussen de bedrijven door.

Timing

Daarom is gevoel voor timing zo belangrijk, om hiermee onnodige stress te besparen. Ter illustratie; in Nederland stichtte ik een coach- en trainingsbedrijfje en wilde meteen van start gaan. Maar het liep te traag voor wat ik in gedachten had. Echter du moment dat ik besloot, mijn intense inspanningen los te laten en slechts die dingen te doen die ik leuk vond, begon het flink te stromen. De termijn die ik gepland had om aan de slag te gaan, was achteraf gezien nodig voor het herstel van een hernia operatie. Dus Timing is tijd voor je te laten werken in plaats van er tegen in te gaan.

Bij twijfel niet inhalen

Laatst had ik een coaching sessie waarbij de coachee sterk twijfelde welke keuze hij zou maken. “Gek word ik van dat wikken en wegen, ik kan beter de knoop doorhakken!” Wars van chaos, zette hij zichzelf onder druk om zo snel mogelijk te beslissen. Toch gaf het ‘de tijd gunnen’ om de kwestie vanaf diverse zijden te belichten, te bespreken en te doorvoelen adempauze en ruimte. Bij twijfel niet inhalen. De tijd zal leren wat de ware keuze voor een specifieke situatie is.

Joy in your heart

Sinds we terug zijn van een weldadige vakantie waarbij de tijd leek stil te staan, en tegelijkertijd voorbij vloog, is het net alsof alle zes zintuigen aangewakkerd zijn. Waardoor ik mijn omgeving met detail leer waarnemen: Monchique en onze regio waardeer ik meer als te voren. Moet gezegd worden, dit is eenvoudiger buiten het seizoen, in een land dat werkt com calma, in een gebied net zo stil als de oceaan waar het op uitkijkt. Desalniettemin ondervond ik tijdens de meest stressvolle periode afgelopen zomer ook rust en vreugde door in het hier en nu te blijven; ‘Komt tijd komt raad’. Taking time on our side. It’s the end of the strain. The Joy in your heart!

Hoe ga jij om met tijd? Gun jij jezelf de tijd om te genieten? Leef jij vooral in de toekomst, het verleden of juist in het heden?

 

 

Just take your place in the driver’s seat

Just take your place in the driver’s seat

Fraaie vista’s over diverse baaien, met aangrenzende dorpjes, rivieren die het landschap doorkruizen en eindeloze stranden. Met uiterste concentratie rijd ik door dit landschappelijk mozaïek van Galicië. Aan de ene kant geniet ik van de omgeving en aan de andere kant houd ik het verkeer goed in de gaten. De Spanjaarden rijden ietwat pittiger dan Portugezen. “Just take your place in the driver’s seat, driver’s seat, ooh”, zing ik terwijl ik Eus schuin glimlachend aankijk. “Hé schat, weet je nog hoe we precies een jaar geleden onze Black Beauty toevallig tegenkwamen op Praia da Guincho?” Totdat we deze Jeep kochten was ik gewend om altijd op de bijrijders stoel plaats te nemen. “Ha, ha, als vijftig plusser zit ik eindelijk op de ‘drivers seat!’ roep ik uit. “Ja, en je crost al aardig door Spanje heen, dame. Meester over het stuur. Dat moet een gevoel van eigenmachtig zijn geven,” zegt Eus complimenteus

Angst voor eigenmachtig zijn

De hoge toppen en de diepe dalen die we zowel door het Portugese- als het Spaanse landschap doorkruizen lijken een afspiegeling van de eerste maanden als leerling rijdster. Mijn grootste angst was dat ik in paniek zou raken. Ik moest door mijn angst heen. Zonder planning geen plan. Dus gaf ik mezelf een streef datum dat ik zou moeten kunnen rijden zonder instructeur. Natuurlijk had ik de maanden ingedeeld in deelstapjes; eerst rustige landwegen, dan de nationale wegen, dan de snelwegen en uiteindelijk de drukke stad Portimao. Oefening baart kunst. Mijn rijbewijs had ik al gehaald op mijn dertigste maar daarna nooit echt meer gereden. Waarschijnlijk begin je nu te gapen, want jij rijdt al vanaf je twintigste, en karren is je tweede natuur. Wellicht heb jij op andere vlakken een angst te overwinnen om eigenmachtig te zijn, het heft in eigen handen te nemen. En te gaan voor wat je wilt.

Afleiding op je weg

Het levert je een gevoel van eigenwaarde op als je gaat voor wat je hart je ingeeft ookal krijg je het al benauwd bij het idee om de eerste stap te zetten. Je eigen gedachten bouwen immense muren op, je saboteur weet van geen wijken om je zo op een dwaalspoor te brengen. Echter, jij bent klaar voor het volgen van je hartenwens, hoe groot of klein die ook is. Het is handig om je eigen routebeschrijving te volgen door je verlangen in een speciaal schrift te schrijven, gevolgd door een planning met streefdata. En zo ga je op weg. Stap voor stap. Mocht je ondersteuning en inspiratie nodig hebben lees het boek de Creatiespiraal of succesvol coachen voor zelfcoaching. Want hoe vaak worden we, net zoals in het verkeer, afgeleid, door een gebrek aan eigenwaarde of eigenmachtig voelen.

Highway van je potentieel

Terwijl ik op de drivers seat zit, en mij daar steeds relaxter voel, heb ik toch zo nu en dan last van mijn eigen beperkte gedachten: ‘Kan ik dit wel?’ ‘Doe ik het goed genoeg?’ Vooral als vrachtwagens, tractoren of onbesuisde automobilisten op mijn weg komen. Want ookal denk ik controle over mijn eigen stuur te hebben, niet die van mijn mede weg gebruikers. Controle krijgen over eigen gedachten is één ding maar geduld en tolerantie trachten als anderen op een andere manier door het leven koersen is een tweede. Helemaal als ik in de waan ben dat iemand mijn weg zouden kunnen versperren. Juist door je eigenwaarde op te vijzelen, wordt het ook makkelijker om anderen in hun waarde te laten, en hun eigenmachtig hun eigen weg te laten bepalen. Eén van de mooiste aspecten van het leven vind ik als je elkaar wederzijds op kunt poetsen en bij kunt vijzelen op weg naar de highway van je potentieel. Je geeft elkaar vleugels.

Carpoolen

Dat vergt dat je bij mensen die jou in de wielen rijden, je op stang jagen door jaloezie of wat dies meer zij, jij eigenmachtig een afwijkend parcours kiest. Zonder om te kijken. Zonde van je energie, beter verder varen in je flow langs inspirerende laantjes. Tijdens kruispunten in je leven kun je mensen van diverse pluimage tegen komen, waarmee je een kort of lang traject oprijdt, poolt, om gezamenlijk te genieten van de prachtige landschappen die het leven te bieden heeft.

Groen licht

En hoe leer je nu je eigen gedachtegang monitoren en besturen?  Want een ieder is eigenmachtig over de keuze van zijn/haar gedachten. Waarschijnlijk heb je daar ook wel eens last van, dat het lijkt of je hoofd een eigen leven leidt.  Maar dat voelt meer als lijden in plaats van rijden, want symbolisch gezien raakt je auto onbestuurbaar en tijg je snel op wegen met afgronden. En dat is niet de plek waar je graag vertoefd.  Als mijn gedachten uit koers racen met een maximum snelheid, dan rem ik en stap ik uit. Vervolgens adem ik diep en rustig, zoek ik een plek in de natuur en ga aan de wandel. Om zo bewust met afstand naar mijn eigen gedachten te kunnen kijken. Vooral natuurschoon met panorama’s lenen zicht daartoe. Mochten de denkbeelden zich vastbijten dan weet ik uit ervaring dat ik in een leerproces zit. Het is de moeite waard groen licht te geven aan de onderliggende gevoelens, die vrij te laten en te bespreken. Wellicht stammen ze uit lang vervlogen tijden.

Just take your place in the driver’s seat

In je bolide of in het leven,  jij bent meester(es) achter het stuur. Jij bepaalt of je links of rechts afslaat. En soms neem je een zijspoor om levenservaringen op te doen. Als je maar je levensdoel voor ogen houdt en geniet along the way. “Just take your place in the driver’s seat, driver’s seat”.

Sunrise wandel plus week

Sunrise wandel plus week

Kun je wandelen in de zomer in Portugal? Ja, maar wel vroeg. Ieder jaar in juni/juli heb ik veel belangstellenden voor de ochtendstond wandelingen met een meest bijzondere sunrise. Het moment dat de zon opkomt, maar ook de prachtige luchten ervoor en erna zijn adembenemend. Echter we maken ze in Nederland of België niet mee, eenvoudig omdat we nog in dromenland zijn of omdat we op dat uur naar het werk moeten. Voor de matineuze mensen onder ons is dit een geweldige boost vakantie. Als cadeau dat je vijf dagen achtereen vroeg opstaat om je op te laden, is inbegrepen een massage, of een handlees- of tarotconsult. Vroeg aan de wandel; rond 6.00 op pad, om daarna nog zeeën van tijd te hebben voor siësta, aan het strand liggen, of stadjes bezoeken.  Top toch?

Thema- en Stilte wandelingen door West Algarve

Vijf vroege ochtenden een wandeling door de weelderige natuur van de Algarve. De wandelingen zijn van een licht tot gemiddeld niveau: 2,5 uur door diverse landschappen. Dit terwijl je kleurrijke luchten van de ochtendstond kunt aanschouwen, de vogels hun hoogste lied hoort zingen en er verder nog geen mens te bekennen valt in het zomerseizoen.

Wij wandelen gedeeltelijk in stilte met een thema. Uiteindelijk komen we terecht bij een relaxte strandtent of pasteleria waarbij je de verbrande calorieën weer kunt compenseren met lekkernijen en huisgemaakte taarten. Bij de wandelingen vanuit het huisadres zijn er sapjes en fruit voor vertrek en de rest van het ontbijt kan genuttigd worden na de wandeling.

Een keer wandelen we door de bergen, maar ook over geërodeerde kliffen van roodbruine- tot goudgele mergel met prachtige rotsformaties met tussendoor strand.

De westkust staat ook in de planning, de ‘Costa Vicentina’. Hier waan jij je terug in de tijd met pittoreske kust plaatsjes gelegen aan een baai, omgeven door woeste rotsformaties.

Programma en vergoeding Sunrise wandel + week

  • Deze Sunrise wandelplus week Algarve vindt plaats van 28 juni tot 5 juli 2019.
  • Vijf morgens aan de wandel, bij het zwembad liggen, spieren ontspannen in de jacuzzi en inclusief een massage of consult genieten.
  • Vergoeding van deze wandelweek;  695 euro p.p. en 90 euro korting op basis van een gedeelde tweepersoonskamer. Kijk ook op prijzen groepsweken
  • Inclusief ontbijt,  3 x viergangendiner, lunchpakket
  • Niet inbegrepen: vliegreis.

Mocht je nog vragen hebben, schrijf ons naar info@theartofjoy.nl

Kijk ook bij Bijzonder Reizen

Delen is helen, klagen is aandacht vragen

Delen is helen, klagen is aandacht vragen

Terwijl ik aan mijn Galão ( koffie verkeerd) sip, luistervink ik een gesprek. “Jeetje, wat een duffe vlucht was dat, alleen maar kibbelende kinderen en bejaarde stewardessen.” “Ja, en dan die kleffe broodjes waar je een flinke duit voor neer moet tellen,” zeurt een ander. De conversatie gaat maar door met dezelfde strekking. ‘Wat een energie verspilling’, denk ik. Die vlucht is passé. Het gezelschap had ter plekke een klacht kunnen indienen. Maar op deze manier blijft de negatieve ervaring van deze reis voortduren terwijl ze lang en breed op een zonnig terras zitten. Waarom niet de positieve vakantie ervaringen delen? Als ik ergens ontevreden over ben, zoals over het bosbeleid hier, dan probeer ik er iets aan te doen. Zelfs tegen beter weten in. Via, via is het toch gelukt om een ingang te krijgen bij de Europese Unie. Er wordt serieus gedebatteerd hoe Portugal te ondersteunen met een duurzame en veilige houtproductie, ter preventie van bosbranden.

Dage-raad

Echter tijdens onze vroege ochtendwandelingen werp ik een blik op mijn weer app. “Verdorie Eus, de buien die voorspeld waren zijn inmiddels opgelost. En dat terwijl de natuur hier schreeuwt om water!” De teleurstellende weersverwachting verhindert mij ten volle te genieten van de zonsopgang. Betrapt, ook ik zeur om dingen die ik niet kan veranderen, wat de ochtend sfeer niet ten goede komt. Waarom niet genieten van tropische temperaturen terwijl het herfst is? In Nederland vliegen de hagelstenen om je oren. Tijdens de yoga wandelweek gaan we vroeg op pad en zoeken de koelte van de oceaan. Met blote voeten langs de oceaanrand struinen is geenszins beklagenswaardig.

Veranderen of accepteren

Let maar eens op. Hoeveel tijd en energie wij besteden aan geweeklaag over zaken die wij niet kunnen of willen veranderen. De situatie is daar, dus kun je maar beter veranderen of accepteren. Toch gaat deze vlieger niet altijd op. De verhalen die wij soms ten gehore krijgen van mensen die volop in het arbeidsproces, de mantelzorg op zich nemen van ouders, partners of zelfs kinderen. Mopperen is dan gerechtvaardigd. Echter hen hoor je niet. Moedig ploeteren ze voort zonder dat de omgeving weet heeft hoe moeilijk ze het hebben. Als duizendpoten doen ze hun uiterste best om het voor alle partijen werkbaar te maken.

Delen lucht op

Delen lucht op. Gedeelde smart is halve smart. Het verbindt als je anderen kenbaar maakt dat je worstelt met vele taken die jij jezelf toe bedeeld hebt of je toe bedeeld zijn. Als iemand oprecht zijn/haar misère deelt zonder zeveren en zeuren, voel je genegenheid en verbondenheid. Naast dat het een emotie oproept, treuzel je niet om hulp te bieden of om een arm om diegene haar/zijn schouders heen te slaan. Bij personen die onophoudelijk een klaagzang ventileren, heb je daarentegen de neiging om weg te lopen.

Action purifies

Dus een ongewenste situatie is draaglijker als je de koe bij de horens pakt, en eigenmachtig zo de toestand verandert of het leed tracht te verzachten. Action purifies. Soms laat de ommekeer op zich wachten, meestal vroeg of laat, gestaag komt er beweging. En terwijl je wacht kun jij je concentreren op lichtpunten en die koesteren. En vooral delen vanuit je gevoel. Klagen helpt niet. Integendeel, het kost een ieder energie. Aan de slag gaan en delen wel!

Wat doe jij in een ongewenste situatie? Ga je doen, delen of klagen? Hoe open ben jij als je het moeilijk hebt?

 

Wij niet ten koste van Mij

Wij niet ten koste van Mij

“Met afhangende schouders, donkere wallen onder de ogen, en een diepe zucht ploft ze neer op de ligstoel. “Heerlijk, eindelijk rust!” Dankbaar voor de aangeboden cappuccino met cake gaat ze verder. “Dit had ik echt nodig. Man, man, ik ben stuk.” Weer laat ze een zucht horen terwijl ze zich uitrekt. Dan steekt ze van wal. “Dat is het lastige van een verantwoordelijke functie. Iedere morgen stuit ik op 200 berichten in mijn mailbox, plus een team en een leiding gevende die van alles van mij verwacht.  Doordat wij werkzaam zijn in een kantoortuin heb ik nul procent privacy. Een kakofonie van jewelste. Bovendien werkt een ieder tussen de middag door, met sandwich in de hand. Terwijl ik snak naar een wandeling buiten.” ” Waarom ga je niet aan de wandel?” vraag ik verbaasd. “Niemand doet dat”, is het antwoord. “Ik pas mij aan. Wij ten koste van mij.”

Wij ter stimulering van mij

Busyness, het lijkt een trend. Overdag moet men aan voltallige eisen van het werk voldoen en ‘s avonds wil men een sociaal bruisend netwerk onderhouden, sporten en kookclubjes organiseren. Adempauzes hebben geen prioriteit. Voldoen aan…. Wat? Op de werkvloer zou de motivatie stijgen en het ziekte verzuim dalen als men individueel taakgericht bezig zou mogen zijn. Gericht om als individu het beste uit jezelf te halen en tegelijkertijd een collectieve ambitie te realiseren. Organisaties doen er goed aan om beide aspecten, individualiteit én teamwork te stimuleren. Hiermee is een juiste afstemming vereist tussen persoonlijke- en organisatiedoelen. Het wij ter stimulering van het mij.

Wij ter ondersteuning van mij

Uit ‘het moeten voldoen aan’ familie normen ontstaan ergernissen. Ten behoeve van het wij-gevoel binnen het gezin moeten eigen verlangens maar even aan de kant geschoven worden. De illusie van gezelligheid, terwijl er onderhuids van alles borrelt. Natuurlijk zijn er tal van families, die een collectieve behoefte aan samen zijn bevredigen, met elkaar overleggen en elkaar ondersteunen met raad en daad. Zij gaan uit van het wij ter ondersteuning van het mij.

Vrijheid blijheid

Bij ons vroeger thuis kregen wij mee; ‘Vrijheid blijheid.’ Een prachtig credo. Echter een valkuil als een ieder zo zijn eigen gang gaat dat men de verbinding uit het oog verliest. Op school hoorde ik niet zo bij mijn peergroep.  Zoals zovelen werd ik gepest omdat ik anders was, of me anders gedroeg. Zo leerde ik zelfstandig mijn eigen boontjes doppen en kritisch kijken naar groepsdynamiek. Inspiratie pik ik her en der op zonder mijn ‘eigen wijze’ te verliezen, wars van zogenaamde meesters en goeroes. Mijns inziens is het eng hoe slimme individuen klakkeloos het gedachtegoed van hun zogenaamde meester overnemen.

Samen sterk

Toch ben ik echt voor samen, maar met behoud van individuele uniciteit. Samen kun je meer bewerkstelligen dan alleen. Binnenkort gaan we ondernemers in het toerisme van Monchique mobiliseren om zo samen een sterk klankbord te vormen. Zowel ten behoeve van de uitbaters, als van de toeristen. Een succesformule van onze B & B is; een ieder kan doen en laten wat hij/zij wilt, ondertussen ontstaat er vanuit die vrijheid een mooie verbinding tussen gasten. Dit levert een wederzijdse meerwaarde op van de vakantiebeleving. Als je trouw blijft aan jezelf, merk je wie echt bij je past en wie niet.  Soms doe je wat water bij de wijn om je partner een dienst te doen, maar niet om jezelf weg te geven.

Vervagen van eigen kleur

Je zult het vast een keer aan de zijlijn of zelf aan den lijve ondervonden hebben; Het vervagen van je eigen kleur ter wille van de ander. Terwijl de partner juist gevallen is op dat wat jou nu zo bijzonder maakt. Vroeg of laat  komt er een breuk of raakt de relatie verzuurd. De dynamiek en kleur is verdwenen. Diegene die verkozen heeft ontrouw te zijn aan zichzelf heeft jaren nodig om de puzzelstukjes van haar/zijn eigen identiteit weer op te rapen.

Een brug met sterke pilaren

Een krachtig wij wordt gevormd door zelfstandige pilaren die op een levendige manier bruggen kunnen bouwen en geschillen kunnen overbruggen. Mee buigen uit angst voor alleen zijn, zal vroeg of laat de brug doen instorten. De fundering is te zwak en op foute leest geschoeid. Het is krachtig en waarachtig om trouw te blijven aan jezelf. Je eigen grenzen en behoeften voelen, onderkennen en aangeven. Niet jouw wil of behoefte aan een ander opleggen

Zelfs in Japan worden ze de groepsdwang beu, er komt verzet. In Nederland hebben wij mogelijkheden te over om een sterke individualiteit te ontwikkelen en vanuit een stevig ‘mij’ te kiezen welke ‘wij’ daarbij past. Iedere surfer kiest zijn eigen golf. Doe jezelf niet te kort. Zorg voor een gezond wij ten behoeve van een stevig mij.

In hoeverre blijf jij trouw aan jezelf? Sluit jij je vooral aan bij een gezond wij ten behoeve van een stevig mij? Of doe je veel water bij de wijn?

Wachten in het ongewisse

Wachten in het ongewisse

Stevig stap ik door, de hoogteverschillen van de berg Foia trotserend. Het is nog schemerdonker en Joy’s profiel is nauwelijks zichtbaar. Witte mistflarden kruisen ons pad en ik geniet van de hoorbare stilte. Mijn ochtend mijmer terwijl ik wandel. Een fijn begin van de dag. Als we boven op de top staan, wacht ons een kleurrijke dageraad. Ontroering overmand mij als ik de oranje-rode bol aan de einder zie verschijnen. Een deel van de berg dat zwart geblakerd is, krijgt ook kleur. Tal van groene loten laten niet op zich wachten. Een teken van hoop. Daar waar destructie heeft plaats gevonden, groeit nieuw leven.

Ieder proces volgt zijn eigen ritme

Dit doet mij denken aan de afgelopen wandelcoachsessies die ik samen met een gast doorlopen heb. Dat tegenslag en het loslaten van dat wat je kent weer nieuwe mogelijkheden in zich dragen. Ofschoon het duurt, kunnen er al stekjes zichtbaar zijn terwijl je aan het loslaten bent. Ieder proces volgt zijn eigen ritme, soms is het wachten, dan weer hollen en stilstaan. Het is niet handig een zaadje halverwege haar groei uit de grond te rukken. Het proces is een ieder bekend; zaaien, groeien en oogsten. Alleen de tijdspanne waarin dit proces zich voltrekt is nog onduidelijk.

Vertrouwen

Hoewel de voorziene groeitijd ongewis lijkt, is juist dit proces het meest interessant. Want hoe ga je hier mee om? Zo was een bevriend stel afgelopen januari nog in het ongewisse qua verkoop van hun huis, verandering van baan en aankoop van een nieuw huis. In hun beleven schoot het maar niet op. Door het wachten leek het vertrouwen weg te ebben. Het duurde zonder teken van verandering. Zelfs in de prille lente was er nog geen kentering, terwijl het stel er meer dan klaar voor was. Plots in hoog zomer neemt alles een groeispurt, het huis raakt verkocht, er dient zich een huis aan dat precies bij hen past en…… een nieuwe aanstelling met tal van groeimogelijkheden wordt bewaarheid. Een telefoontje op weg hier naar toe bevestigd een nieuwe baan. De champagne staat klaar, en vieren maar. Tijd van oogsten.

Wachten duurt lang

Maar zoals je weet, wachten kan lang duren. Vooral als je graag verder wilt. Stel je wacht op de trein naar Schiphol om een vliegtuig te nemen. De NS heeft weer eens vertraging terwijl jij je vlucht moet halen. Een kwartier lijkt wel een uur te duren, terwijl de reële tijd toch vijftien minuten is. Hoe kun je de periode van wachten plezierig maken, zodat jij je niet afhankelijk voelt van de tijd?

Wat te doen als je in de symbolische wachtkamer zit in afwachting van een nieuwe baan, huis, liefde of het in verwachting raken? Geduld is een schone zaak. Mind you, niet één van mijn sterkste eigenschappen. Dus heb ik mezelf afgevraagd, wat kan ik leren in een gevoelsmatig wachtlokaal? Wellicht kun jij mijn handvatten gebruiken als tips.

Vijf tips voor in de wachtkamer

  • Schep alle voorwaarden dat er een zo’n groot mogelijke kans bestaat dat waar je op wacht ook bewaarheid wordt. Als je een nieuwe baan wilt, vertel het aan je vrienden, je leiding gevende, solliciteer, netwerk en blijf erin geloven. Zo ook met koop of verkoop huis, zet het niet alleen op Funda maar gebruik ook andere kanalen zoals Huispedia. En als je op zoek bent naar de nieuwe liefde, heb vooral eerst jezelf lief en trek erop uit. Uit je comfortzone. Met andere woorden bereid je goed voor en doe er alles aan om je wens aan te trekken.
  • Mochten op weg naar je wensdroom er zaken tegen zitten, of voor je gevoel mislukken, uit de teleurstelling maar blijf er niet in hangen. Het is slechts een hobbel op je weg om te overwinnen. Je vergroot hiermee je zelfvertrouwen en kracht.
  • Geloof dat je het waard bent om dat te ontvangen wat je wenst. Geloof doet wonderen. Want als jij er niet in gelooft, hoe moet jij dan je omgeving overtuigen?
  • Maak het jezelf zo gezellig mogelijk in die wachtruimte en geniet. Als je denkt dat je pas gelukkig kunt zijn als je die baan, dat huis, die vriend(in) hebt, kom je bedrogen uit. Wensen worden sneller vervuld als jij in de tussenfase volop leeft, je goed weet te amuseren zonder dat het gewenste uitgekomen is. Dat je accepteert dat wat je wilt er nog niet is, in de volle overtuiging dat het wel komt.
  • Wees dankbaar met wat je hebt en tel je zegeningen. Waar jij je aandacht op richt vermenigvuldigt zich. Zoals je iedere dag een plantje water geeft en stil staat, en blij bent met de groei van een nieuw blaadje. Als je rondloopt met een gevoel ik ben volledig vervuld, zul je eerder dat aantrekken wat je uitstraalt.

Hoe beleef jij de fase tussen droomwens en werkelijkheid? Welke maatregelen neem jij om je wensen uit te doen komen? Hoe ga je om met wachten in het ongewisse?

An on- and off road discovery

An on- and off road discovery

Plots verlaten we de asfaltweg en hobbelen een stoffige zandweg op, onze ontdekkingstocht off road. Een groene vlakke oase doemt op aan onze rechterzijde, de uiterwaarden van de rivier de Arade. Inmiddels sta ik bovenop de bijrijders stoel om deze frisse vallei geheel te kunnen aanschouwen. Wat een paradijs! Onze ontdekkingsreis op zoek naar een nieuwe B & B plek dichtbij de kust levert vele nieuwe indrukken, inzichten en ook een verbreding van onze horizon op. An off- and on road discovery.

Een ontdekkingsreis

Waarom off road? Omdat de weg soms langs onduidelijke bewegwijzering gaat terwijl je toch geniet van de prachtige vergezichten. Het is een les om ons niet vast te klampen aan een nieuw object maar gaandeweg de signalen op te pikken welke richting de juiste is. Hechten en loslaten. Vertrouwen hebben dat de koper van onze Casa verschijnt wanneer de tijd daar is en zo een nieuwe toekomst zich vanzelf aandient. De opties van waar en hoe bekijken we vanuit een zo’n breed mogelijk spectrum.

Bewegwijzerd door voorwaarden

Toch is het geen ontdekkingsreis op de bonnefooi. Als leidraad nemen we onze voorwaarden mee, die door onze gasten en ondergetekenden als belangrijk bevonden zijn. Tevens loopt een vriend aan de zijlijn met deze tocht mee. Als bijna Royal Guest weet hij precies wat onze gasten belangrijk vinden.

Dichtbij de Atlantische oceaan

Een belangrijke voorwaarde is dat het pand niet meer dan twintig minuten rijden is van de Atlantische oceaan. De ervaring leert dat huizen gelegen bij een strand met oceaanzicht boven ons budget uitkomen. “De prijzen in de Algarve zijn dit jaar met 14% gestegen en met 18% in jullie lievelingsgebied.”, aldus een makelaar. De westkust valt af, te ver van het vliegveld Faro. Daarbij is het in de zomer langdurig mistig.

Rustige omgeving

Onze eerste bezichtiging is in de buurt van Loulé. Een historische gezellige marktplaats, gesticht door de Moren. Een prachtige villa met overal Moorse arcades heeft onze blik gevangen. Oceaanzicht en een extra annex voor ons en mijn ouders. Luisterrijke hoekjes. Zodra ik naar buiten loop word mijn aandacht automatisch weer naar binnen getrokken.  Het gezoem van een drukke nationale verkeersweg op de achtergrond irriteert me. Bij het afscheid met de eigenaresse laten een ambulance en een stel motorrijders luidruchtig van zich horen. Dit strookt niet met één van onze voorwaarden, een rustige omgeving.

Een tuin met privéplekken

Een week later gaan we naar een buitenverblijf in ons lievelingsgebied Vale del Rei ( de vallei van de koning). Elke keer als ik van Lagoa dit gebied inrij voelt het als thuis. De voordelen van dit gebied zijn, een imponerende kust strook met een afwisseling van robuuste hoge rotsen en idyllische strandjes. Het achterland is glooiend, straalt rust uit en is voorzien van kleine pittoreske dorpjes zoals Porches en Lagoa die nog een authentieke sfeer uitstralen. Inmiddels hebben wij al twee schaapherders ontmoet die met hun kuddes door het gebied struinen. Al bij binnenkomst ben ik begeesterd, een weelderige gigantische tuin vol oleanders,  omzoomd door cipressen en dennen. Dit om een gevoel van privacy te waarborgen terwijl men ruim uitkijkt naar ons Monchique gebergte. Deze tuin komt overeen met de wensen van onze gasten; er zijn tal van privé plekjes om je terug te trekken.

Goede sfeer, to fall in sinc

Architectonisch een juweel van een huis met twee torentjes en een prachtig bordes, alsof je paleis Soestdijk binnenloopt. Voor mij niet onbelangrijk; een groot zwembad. Het huis wasemt van binnen een gezellige sfeer uit,  is licht. en goed onderhouden. Zoals de Engelsen zeggen I fell in sinc with the house.

Minstens 300 vierkante meter?

Toch vallen de vierkante meters tegen. De villa voldoet niet aan onze voorwaarde van een leefruimte van minstens 300 vierkante meters. Dit zou opgelost kunnen worden met ultramoderne en geïsoleerde tiny houses die in Estombar verkocht worden voor een schappelijke prijs.

Wandelgebied en treat

De in de winter ontdekte wandelingen, via sluip door kruip door paadjes lopen vanaf dit huis; naar Lagoa, Porches en het strand. Mijn favoriete Earth Shop en Café is slechts op 3 km afstand, een leuke beloning na een inspannende wandeling of fietstocht.

Een villa met ambiance en ziel

Nog een week later leidt onze ontdekkingsreis naar een pand dichtbij Carvoeiro. Deze is omgeven door ranke wijnvelden en in de verte zie je het gebergte Monchique. Een stap door de grote voordeur en ik hoef niet meer. Het huis mist ambiance en ziel, de keuken en kamers zijn gedateerd. Terwijl ik het gebouw uit snel en naar Monchique staar, doet Eus nog een poging om mij te overtuigen door middel van het groot aantal vierkante meters. Voor mij is dit huis exit.

Sociale omgeving

Rap daarna neemt de vriendelijke makelaar ons op ontdekkingsreis naar een mooie Quinta tussen Porches en Silves. Dit keer rijden we door een groen landschap doorspekt met oranje stippen; sinaasappelboomgaarden. Landerijen doorkruisend rijden we gestaag een lang gerekte oprijlaan op, geflankeerd met huizenhoge palmen. Deze property heeft meteen onze bekoring. Gezellig ingericht, de nodige vierkante meters. Drie ruime appartementen kun je maken terwijl wij kunnen wonen in de toren. Echter, de A22 is op 2 km afstand en zou voor overlast kunnen zorgen met westenwind. En….. de locatie is toch wel ietwat geïsoleerd voor als we ouder worden.

Intuïtie en gevoel geven de doorslag

Nog maar vier bezichtigen van consciëntieus uitgezochte panden bieden al veel inzichten en mogelijkheden. Ondanks voldoende belangstelling is onze stee nog niet verkocht. Mocht er echter morgen een serieuze koper langskomen dan zijn wij goed voorbereid en hoeven we niet doldriest op zoek te gaan. Deze ontdekkingsreis naar een andere Bed and Breakfast, vergt aan de ene kant vertrouwen maar dus ook een gefocuste voorbereiding. Weten wat wij alle twee en onze gasten willen. En ondertussen blijven we genieten van ons prachtige paradijs op de berg Foia, het uitzicht is nergens te evenaren. Uiteindelijk zal zoals bij de keuze voor Casa Rosa Branca destijds, timing, gevoel en intuïtie de doorslag geven.

Hoe ga jij op ontdekkingsreis naar nieuwe mogelijkheden? Ga je op de bonnefooi of bereid jij je goed voor? Wat geeft jou de doorslag bij een beslissing?