Op basis van vertrouwen

Op basis van vertrouwen

Beide zitten gemoedelijk thee te drinken aan de gemeenschappelijke tafel op het terras. De vrouwen wisselen honderd uit, terwijl hun ogen twinkelen. Ze zijn zichtbaar blij elkaar weer te zien. “Is het lang geleden dat jullie elkaar voor het laatst gezien hebben?” vraag ik niets vermoedend. Beide lachen hartelijk om mijn opmerking. “ Vorige week nog, maar er is nu eindelijk tijd om uitvoerig met elkaar te spreken. We zijn hartsvriendinnen, beide getroffen door het noodlot hebben we het geluk gevonden elkaar te ontmoeten. Er was meteen een klik. Ach, het is een lang verhaal.” Haar ogen knijpen toe, ze slikt en het lijkt of haar blik naar achteren gaat, naar een ver verleden. Gedurende de week komen de verhalen los, beide zijn op jonge leeftijd hun man verloren en delen nu lief en leed door dik en dun op basis van vertrouwen.

Vertrouwen als basis

Want is een basis van vertrouwen niet het fundament van iedere relatie, en is zelfvertrouwen niet nodig als ondersteunend pilaar? Bovendien hoe weet je of iemand te vertrouwen is? Volgens mij voel je dat meteen. Zoals je ook een ‘hunch’ kunt krijgen, dat je wellicht niet kunt onderbouwen, als iemand onbetrouwbaar is. Een relatie die de tand des tijds doorstaat is steen voor steen met wederzijds vertrouwen opgebouwd. Door weer en wind wordt de fundering getest en bekrachtigd.

De aap uit de mouw

Hoe naïever, hoe eerder je vertrouwen beschaamd wordt. Hoewel ik het nog niet verleerd heb, was ik vroeger zo naïef als een deur. Onbevangen ging ik er van uit dat iedereen dezelfde waarden en normen patroon hanteerde.  ‘Common sense’. Het tegendeel werd bewaarheid. Zo had ik een vriend die mij verwoed faxte als ik voor werk op reis ging. Het benauwde mij. Ondertussen droomde ik dat hij ook met andere vrouwen amoureuze betrekkingen had. Op een gegeven moment kreeg ik een heldere ingeving die mij uit de droom hielp. Ik belde vanuit São Paulo en stak meteen van wal; “ Volgens mij houd ik meer van jou als jij van mij.” “Dat kan,” antwoordde hij afwezig. Meteen wist ik dat ik mij moest voorbereiden op een afscheid. Na twee weken ontkenning kwam de aap uit de mouw, die aap was een andere vrouw.

Web van leugens

Immers, al is de leugen nog zo snel de waarheid achterhaalt hem wel. Die mensen die terloops mijn pad kruisten en aangaven een dubbel leven te leiden, gaven blijk van een fundamentele onrust. Verslaafd aan de spanning die een huichelachtig web van leugens te weeg kan brengen. Vaak slim en creatief doen ze je geloven dat deze manier voor alle partijen gunstig is; zonder alle partijen bij deze (onbewuste) keuze te betrekken.

Zielsmaten

Net als die twee vriendinnen prijs ik mij dol gelukkig met mijn zielsmaat. Al dertien wandelen we lichtvoetig door het leven zonder dat wij serieuze kwesties uit de weg gaan. Als twee zielen met één gedachte zijn we volledig op elkaar ingespeeld. Het hebben van een basis van vertrouwen maakt dat je niet bezig bent met gissen; ‘Hoe zit het nou met hem of haar? Wat doet hij/zij nu?’ Want je voelt je kunt die ander volledig vrij laten.

Zoals de waard is

Ook hebben we het geluk dat op een handvol na, alle gasten/vrienden die ons tot nu toe bezocht hebben (in 12,5 jaar) uiterst betrouwbaar zijn. Er is naar ons weten nog nooit iets gestolen. Als je kwaad wilt kun je een fles wijn pakken uit de koelkast pakken zonder het op het lijstje schrijven. Op basis van vertrouwen doet men dit niet. Als er iets per ongeluk breekt wordt het altijd vermeld. Daarom noemen wij onze gasten die terugkomen vrienden. Want zoals de waard is vertrouwd hij zijn gasten.

Open deuren

Echter de daadwerkelijke basis van vertrouwen ligt niet bij die ander, maar in het vertrouwen in jezelf. Hoe trouwer je bent aan jezelf en zelfvertrouwen hebt, hoe meer je mensen aantrekt die jouw vertrouwen niet zullen beschamen. Ze passen naadloos bij wie je bent. Mocht je in een relatie zitten waarbij je continu in gedachten bezig bent met die ander. Dat je bij jezelf nagaat wat deze mogelijk doet of denkt, omdat iets in jou het niet vertrouwd. Wees eerlijk, naar jezelf en de ander. Verhelder samen dat wat je niet vertrouwt en krijg je smoesjes op het rekwest, weet waar een schijnheilige deur gesloten wordt gaat een betrouwbare deur open.

Joyful Yoga Algarve

Joyful Yoga Algarve

Irish Anne haar Yogalessen karakteriseren zich door een volledige ontspanning. Je (her)ontdekt de souplesse van je lichaam zodat je intens tevreden en in balans de nieuwe dag tegemoet gaat.

Hatha – en Iyengar yoga Algarve

Irish An combineert verschillende Yoga stijlen zoals Hatha- en Iyengar yoga en weet zorgvuldig af te stemmen op het niveau van de deelnemers. Ze checkt regelmatig of mensen de juiste houding aannemen en weet goed in te spelen op mensen met blessures.

Zonnegroet op Zonneterras

Binnen een mum van tijd weet ze de namen van de deelnemers, en gebruikt zo nu en dan Nederlandse woorden zoals; ‘Bibs on the floor’ , zodat er ook veel gelachen wordt. Het is een ervaring voor de zintuigen om op ons zonneterras met magistraal uitzicht yoga te doen. Op de achtergrond hoor je het kabbelen van de fontein en het gezang van de vogels.

Joyful Yoga Algarve

Yoga upon request; Irish Anne’s Yoga Classes are characterized by a complete relaxation and (re) discovery of the suppleness of your body, as to start the day full of Joy. Anne combines various yoga styles including Hatha and Iyengar yoga. 

Yoga at The Art of Joy; a feast for the senses

Start the morning with enjoyment. It’is a feast for the senses to do yoga on our sun terrace, meanwhile being able to see majestic views, to hear the sounds of the fountain and the song of the birds.

Irish An knows to adept her Yoga lesson to the different levels of the participants. She frequently checks if people carry out all postures well, and knows how to adjust to people with injuries. Within no time she knows the names of the participants. For a Yoga lesson, there need to be minimum four participants and it will be 10 Euro.

Inschrijven?

  • Bij een groep van minimum vier personen.
  • Voor het ontbijt van 7.30 tot 9.00.
  • Vergoeding is tien euro.

Van Passie naar Progressie

Van Passie naar Progressie

Ze staart me met verwachtingsvolle ogen aan, alsof ik haar kan redden uit haar huidige misère. Haar een ander lot kan uitstippelen. Ze laat me een paar prachtige handen zien, met slanke pianovingers en palmlijnen die blijk geven van een artistieke persoonlijkheid vol passie. Na een nare val heeft ze continu last van hoofdpijn. Haar werk als researcher op een laboratorium moest ze subiet stoppen. Nu wandelt ze regelmatig in de natuur, doet het rustig aan, en laat zich omringen door een besloten groep mensen.

Passie van weleer

“Vertel me, wat nu, hoe verder?” vraagt ze hoopvol. “Wat was je hobby of passie als tiener?” pols ik terwijl ik mij over haar handen buig. Haar ogen lichten op. “Het liefst was ik in de weer met oude afgedankte kledingstukken. Gecombineerd wist ik ze dankzij grootmoeders naaimachine op te pimpen tot een moderne kleurrijke nieuwe jas, jurk of vest. Tijdens het gesprek benadruk ik haar talenten en passie, echter ook haar valkuil om meteen te veel te willen. Opgewekt gaat ze huiswaarts en al snel krijg ik een bericht; “Eenmaal thuis heb ik besloten om voort te borduren op mijn oude passie, sterker nog, mijn eerste opdrachten zijn binnen.”

Passie verlicht duisternis

Tijdens coachtrajecten of gesprekken heb ik de ervaring dat als je iemands talenten uitlicht en benadrukt, diegene er op een gegeven moment iets mee gaat doen. De vreugde die je ervaart door het uitoefenen van je passie, maakt dat zwaarte, ziekte, en of verdriet verlicht wordt. Het wordt mee genomen in het creatieve proces zodat het op een gegeven moment achter gelaten kan worden. Passie is een niet aflatende motor die je aanstuurt om het leukste, beste en het krachtigste in jou naar boven te brengen.

Je eigen pad bewandelen

Laatst ervoer ik dat mijn vader zich meer energiek voelde door hem te herinneren aan een 17de -eeuws pad wat hij samen met een vriend in oude luister hersteld heeft. Toevalligerwijze stuitte ik op dit Domineespaadje tijdens een ochtendwandeling. Tegelijkertijd herinnerde ik mij dat mijn vader zo’n achttien jaar geleden daar flink zijn passie en creativiteit op los gelaten heeft. Van één pad kwam een ander. Zo liep ik langs een naambordje ‘Bank Route’, bestaande uit een romantisch laantje met tweedehandsbankjes uitkijkend op het glooiende Drentse landschap. Dan weer ontdekte ik een Hazenpad leidend naar de wijk Konijnenberg. Thuis gekomen kwamen de foto albums plus krantenknipsels te voorschijn. Mijn vaders’ ogen straalden bij het zien van beelden die zijn noestige oeuvre weergaven. Een omslag vond plaats van moe naar het weer bewandelen van zijn eigen gerestaureerde pad.

Hoe lichaam en geest elkaar positief beïnvloeden

Dit zijn maar twee voorbeelden van ettelijke samenspraken; van passie naar progressie. Daar waar je op concentreert wordt groter. Begrijp mij niet verkeerd, mijn vader heeft iets onder de leden en is geestelijk oersterk en allesbehalve een klager. Maar als oersterke geesten herinnerd worden aan de tijd dat ze ook fysiek in hun volle kracht stonden, kunnen lichaam en geest elkaar positief beïnvloeden. Dit in tegenstelling tot de gesprekken die je opvangt in wachtkamers van ziekenhuizen. Is het je wel eens opgevallen hoe mensen zich soms kunnen wentelen in het uitweiden over hun gebreken? En zo alle aandacht naar zich toetrekken alsof ze gedijen in ziektewinst?

Organisch

Desalniettemin heeft iedereen blinde vlekken, broodnodige klaagmomenten, valkuilen en faux-pas. Maar als jij je concentreert op wat je fout doet of fout gaat, zul je naar eigen gevoel geheid mis stappen blijven maken, en kom je wellicht op een dood spoor. Waarom je niet toeleggen op dat wat je leuk vindt, je oplicht. En als jij je bewust bent van je mindere kanten worden die als vanzelf met de stroom mee genomen en geheeld door je bezig te houden met passie vanuit je hart. Het uiten van talenten, maakt dat je bloed (weer) gaat stromen, dat de tijd vergaat zonder dat je er erg in hebt. Bovendien krijg je het gevoel als ware het niet jij die je passie uitoefent maar dat het je wordt aangereikt. Het gaat als vanzelf, organisch.

Talenten voor het uiten van je passie

Want het fijne is, iedereen heeft een talent waar hij/zij zijn/haar passie in kwijt kan. Zelfs mensen met een ziekte kunnen hun passie uitoefenen. Neem Frida Kahlo. Door een bus ongeluk moest zij een groot deel van haar leven in bed blijven met heftige pijnen. Desondanks werd ze één van de meest beroemde kunstenaars ooit. Andrea Bocelli werd volledig blind nadat hij tijdens een voetbalwedstrijd een klap kreeg. Positief ingesteld richtte hij zich volledig op muziek, in het bijzonder op zingen. Hij is tenorzanger, musicus, schrijver en muziekproducer en heeft wereldwijd meer dan 75 miljoen platen verkocht. Nog meer bijzondere levensverhalen tref je bij Stephen Hawking en Nick Vujicic.

Niet voor iedereen is het weg gelegd om wereldberoemd te worden, maar een ieder heeft passie en talenten. En als jij je concentreert op je passie vloeit er progressie uit voort en wordt het leven vreugdeVOLLER. Iedere morgen wandelen wij de zonsopgang tegemoet en kijken uit naar een nieuwe dag met diverse werkzaamheden waarmee we onze passie vreugdevol uitdragen. Het gaan voor jouw droomwens loont!

Trouw zijn aan jezelf

Trouw zijn aan jezelf

“Wat is je vraag voor deze sessie?” vraag ik een cliënt die een coaching traject bij ons doorbrengt. “Ik wil mezelf hervinden,” zegt hij recht vanuit zijn hart. Terwijl hij het mooie uitzicht aanschouwt, zie ik dat zijn voorhoofd gefronst is, alsof er een getroebleerde waas over zijn gezicht valt. Zijn pas is echter doelgericht. Het raakt me hoe hij zich uitdrukt. Het impliceert dat hij zichzelf al gevonden heeft, maar het kwijt geraakt is. Want herken je dat? Dat je uit balans bent omdat je een stuk van jezelf hebt verloren? Wellicht trouw aan anderen maar niet aan jezelf. Bovendien weet je dat je dat deel terug gaat vinden. Maar hoe?

Trouw blijven aan jezelf

Mijn ervaring is door in grote en kleine beslissingen trouw te blijven aan jezelf. Maar hoe weet je wanneer je in overeenstemming met jezelf handelt of juist sjoemelt door bijvoorbeeld angst voor verlies? Al wandelend langs gifgroene terrassen in het dal van een waterval, openbaart zich tijdens het gesprek laagje voor laagje een mooi en uniek mens! En zijn we dat niet allemaal als we onze verdedigingsmechanismen en maskers achterwege laten?

Een vreemde eend in de bijt

Als voorbeeld; Op mijn reis naar leren trouw te zijn aan mezelf heb ik gecompenseerd vanuit de ervaring al vroeg een vreemde eend in de bijt te zijn. Het gevoel van isolement die dat opriep probeerde ik te vereffenen door in mijn studietijd het ene na het andere clubje op te richten. Eerst een wandelgroep, dan een hardloopclub, tot een derde wereld hulp collectief. Als oprichtster hoorde ik er toch zeker bij?

Want de verantwoordelijkheid en zorg nam ik serieus, maar voelde echter dat die niet gezamenlijk gedragen werd.

Autonomie in verbinding

Dus voelde ik me weer een outsider, juist doordat ik zo mijn best deed om deel uit te maken van de groep. Mijn verlangen naar verbinding en ideaal ‘met meerderen kun je meer dan alleen’ kreeg een domper. Maar als je jezelf niet trouw bent, kom je in samenzijn bedrogen uit. Eén van onze gasten vertelde enthousiast over een club waar hij bij aangesloten is. “Wij steunen elkaar door dik en dun, het is een soort van familie. “Dat klinkt mooi”, weerlegt een andere gast “mits je de vrijheid voelt om ook je eigen gang te gaan.”

Op een dood spoor

In een enkele relatie, kwam ondanks het gevoel van samen zijn, bij iemand te horen, toch een gevoel van eenzaamheid naar boven. Dit door mijzelf niet trouw te zijn. Uit onzekerheid paste ik mij aan, beet niet van mij af, ging op mijn tenen lopen om het zogenaamde harmonie model te waarborgen. Alle signalen ten spijt, bleef ik ermee doorgaan. Dit ondanks dat ik echt geen doetje ben. Innerlijke alarmbellen probeerden mij wakker te schudden uit deze droom die illusie heet. Mijn lichaam raakte uitgeput en ik was zelfs regelmatig ziek. De keerzijde van niet trouw zijn aan jezelf, vroeg of laat zakt het kaartenhuis in. Qua body and mind.

De weg naar verbinding

Een ieder die in zijn leven ervaart dat de ijzeren toren van schijnzekerheden in brokstukken uiteen valt; krijgt een nieuwe kans. Want er is waardevol werk aan de winkel. Het geeft een frisse impuls om jezelf uit het puin op te rapen. Wanneer je weer stevig op beide benen staat en verder wandelt, vraag jij je bij iedere volgende stap af; ben ik trouw aan mezelf? Het loont de moeite dit kronkelige avontuurlijke pad met diverse landschappen aan emoties te doorkruisen en te doorleven. Des te meer als je ook zo nu en dan een pauze neemt, om al zittend op een grote steen te genieten van een nieuw perspectief. Terwijl je geniet maak jij je rugzak lichter. Oude patronen of mensen die niet meer bij je passen laat je achter. Vrij en niet manipuleerbaar hervind je beetje bij beetje wat je kwijt was; jezelf.

Samen

Twaalf en half jaar geleden hebben wij vanuit het grote geluk elkaar te hebben gevonden een toffe club opgericht onder de noemer van een Bed and Breakfast plus; The Art of Joy. Waarin we een prachtige les hebben mogen leren in trouw zijn aan onszelf. Maar waar we ook onze missie kunnen uitdragen; de 6 V’s. Op een organische manier ontstaat er Vreugde, Verbinding en Verdieping vanuit Vrijheid en Vertrouwen. Een soort feest met bijzonder fijne gastenvrienden die elkaar kunnen inspireren op weg naar Vernieuwing. Om terug te komen bij de vraag van de eerste alinea, hier een paar vrijblijvende tips;

Hoe blijf ik trouw aan mezelf?

  • Bij grote en kleine beslissingen je intuïtie volgen.
  • Door je normen, waarden en missie uit te dragen.
  • Je niet te laten verleiden concessies te doen om ‘in het plaatje te passen’
  • Respecteer jezelf en de ander
  • Omring je met positieve betrokken mensen, waar je wederzijdse inspiratie voelt.
  • Besteed tijd aan activiteiten die jij leuk vindt en die jou motiveren.
  • Heb jezelf onvoorwaardelijk lief en anderen zullen van je houden. Het hoeven geen massa’s te zijn. Kwaliteit is belangrijker dan kwantiteit.
  • Delen= vermenigvuldigen
Het zijn de kleine dingen die het doen

Het zijn de kleine dingen die het doen

“Het zijn de kleine dingen die het doen, die het doen,” een Goude oude, die je als het zo treft nog in verzorgingstehuizen hoort. Een hit uit de zeventiger jaren gezongen door het duo Saskia en Serge. De titel van dit oubollige liedje draagt echter wel een waarheid als een koe in zich. Kleine dingen die het hart raken zijn als balsem voor de ziel. Zij vergroten onze levensvreugde, en verdiepen het gevoel van verbinding. Als ik ’s morgens hier de kleurschakeringen als een hemelboog zie verglijden van purper naar roze tot oranje, met als uitsmijter de opkomst van de zon, voel ik het overal tintelen. Het blijft een wonder, een zogenaamd klein ding waar we de dag mee beginnen. En die we meetellen met de ontelbare kleine dingen die gedurende een dag volgen. Het geeft niet alleen kleur en fleur aan de dag maar vooral levensvreugde.

Je welkom voelen

Hoe vaak heeft je geliefde, of misschien wel je huisdier, je niet op die speciale manier aangekeken, en zo woordeloos ‘Ik houd van je’ gezegd? Als ik mijn ouders in elkaars ogen zie kijken, elkaars hand zie pakken en strelen, dan ervaar ik gelijk een zonsopgang, goud waard! De door ons gekoppelde vrienden, nu in de echt verbonden, verwelkomen mij iedere keer op vliegveld Eindhoven als ik naar Nederland ga. De reden dat ik iedere maand het vaderland betreed is minder vreugdevol, maar de start en het verblijf is in alle opzichten een groot welkom en hartverwarmend. Vol kleine dingen die het doen.

Blijken van waardering

Samen met die vrienden maken we mooie wandelingen door het Utrechts Landschap, met herten op ons spoor. Dit gevolgd door een met liefde bereide maaltijd in een weelderige tuin. Ook dit lijkt klein maar is werelds in het beleven. Het weerzien met mijn ouders is als thuiskomen in weer even kind te mogen zijn, terwijl ik als gelijke oudere hen met daad en raad bij kan staan. De lieve verpleging tijdens het korte verblijf in het ziekenhuis, weet mijn vader echt te waarderen: “Meneer u bent een man naar mijn hart, lekker eigenwijs!” Deze opmerking breekt het ijs en we ondervinden weer een vreugdevol moment. Het zijn de kleine dingen die het doen.

Vreugdevol verrast

Door een samenloop van omstandigheden pedaleer ik door een prachtig decorum die ook wel de parel van Drenthe wordt genoemd, de omgeving van Havelte. Niet bij zonsopgang, want die is erg vroeg in Nederland, maar wel bij het krieken van de dag. Een vriendin weet de liefde voor deze provincie met mij te delen, zoals vele andere zaken. Als een vreugdevol surprise, zoekt ze me op en gaan we samen aan de wandel. Walk and talk, her- en erkenning. Zo zetten we onze onderwerpen en verhalen voort of er niet een maand tussen heeft gezeten. Onze zoete gebakjes oppeuzelend bij een Ludieke uitbater, kan ik mij niet anders dan rijk en vreugdevol voelen. Na iedere ochtendexpeditie kom ik terug in een bloemrijke tuin waar mijn ouders samen schommelen op de bank. Daar delen we vreugde en verdriet, en ondervinden dat gedeelde smart zich halveert en ondertussen is er hoop op betere tijden.

De kleine dingen; hemelse momenten

En hoop doet leven. Het afscheid is minder moeilijk wetend dat ik snel weer op de stoep sta. De lieve vrienden brengen me naar het vliegveld, om me binnenkort weer welkom te heten. Als ik in het vliegtuig stap is mijn rij vrij, en dat in hartje zomer. Uit het vliegtuigraam zie ik prachtige wolkenmassa’s en overpeins.’Wat is er toch een kleine afstand tussen hemel en aarde. En als ik mijn reis samenvat, wat zijn er dan veel hemelse momenten. Met gemengde gevoelens waarbij ‘vreugdevol zijn’ overheerst keer ik huiswaarts. Ondertussen heb ik er twee thuisen bij gekregen. Het zijn de kleine dingen die het doen.

Kern van liefde en verbinding

Met een brede glimlach op zijn gezicht staat Eus mij vreugdevol op te wachten. Een pluim voor hoe hij voor de gasten en de huisdieren gezorgd heeft. In Eus’ armen is het mijn hart verwarmen. Thuis drentelen de beestjes om me heen en blijven de dagen erna mij op de voet volgen. Als een geschenk komt er tijdelijk een lieve zwerfhond bij, die zodra we het hebben over castreren weer de hort op is. Wellicht begrijpt hij dat hij op deze vrijblijvende manier ook van Eus zo nu en dan hier mag verblijven. Terwijl ik geniet van ons prachtige uitzicht, bedenk ik mij dat in alle kleine waardevolle dingen een kern van liefde en verbinding zit.  Natuurlijk klinkt dit net zo zoetsappig als het lied van Saskia en Serge. Maar wellicht realistisch als je beseft dat wat er ook gebeurt, ‘de kleine dingen die het doen’ voortleven. Ze geven licht in donkere dagen. Het is net welke bril je opzet.

Wat zijn voor jou de kleine dingen die het doen die je dag vreugdevol maken? Wanneer ervaar je liefde en verbinding?

Doorschakelen naar waardevolle momenten

Doorschakelen naar waardevolle momenten

Voor mij zou een automaat te saai zijn, we zijn gewoon dat type mensen die gewend zijn om continu te schakelen, zowel in de auto als door het leven. ‘Never a dull moment’, des te meer ‘zijn’ in het moment. Doordat geen dag hetzelfde is, en geen moment voorzien, leer je iedere dag te schakelen om het juiste momentum te pakken en daar van te genieten. Net hebben we een (zin)volle sunrisewandelweek plus begeleid. Met plus momenten te over van vreugde, ontroering, medeleven en genieten. We zijn gezegend zoveel fijne mensen te ontmoeten, die ook schakelaars tot in den top zijn.

Top schakelaars

Want dat zijn we toch als mens, top schakelaars? Jij hebt toch ook het vermogen om van het ene in het andere moment de knop om te draaien na een verontrustend/ wonderbaarlijk bericht? Om je weer te wenden tot de orde van de dag? De levensverhalen die ons ten gehore komen, geven blijk van de uitzonderlijke kracht die een mens in zich draagt. Eveneens een onvoorstelbare bekwaamheid in het schakelen naar een snelheid/handelwijze die een specifieke situatie vraagt. Het helpt als je een enorme drijfveer hebt om te genieten, terwijl je niet schroomt om serieuze zaken te doorstaan en te doorleven.

Geen zorgen voor de dag van morgen

Het toeval wil dat sinds ik auto rijd ik ook beter schakel door het leven. Zelfs tijdens een bedreigende situatie, waren onze lachsalvo’s niet van de lucht. Met de betrokkenen deelden we intieme momenten die zorgden voor verbinding.  Deels voelde het als overleven, maar meer als intens leven in het moment. En vooral ondervinden wat waardevol is. Tijdens een jaar verblijf in Engeland op mijn zeventiende vroeg mijn baas altijd als hij mij bedenkelijk zag kijken; “Did somebody die? No? Than don’t worry girl!” Indirect hielp hij mij om mij geen zorgen te maken voor de dag van morgen, maar te accepteren hoe het leven verloopt.

Als wolken voor de zon

Praktisch handelen, geeft een gevoel van eigenmachtigheid. Terwijl zorgen maken, voelt als overgeleverd zijn aan de goden. Niet dat er dan geen plek is voor minder leuke gevoelens zoals verdriet, angst en boosheid, maar als je ook met deze gevoelens in het moment blijft, glijden die ook weer voorbij als wolken voor de zon. De gedachten over hoe dan, houden je soms gevangen in emoties die het schakelen moeilijker maken.

Hoge verwachtingen, grote teleurstellingen

Als je iets nieuws wilt, helpt het als je een plan hebt. En dan stap voor stap handelt, je inzet en je aanpast aan hoe het proces verloopt. Heb je meteen hoge verwachtingen dan kun je ook grote teleurstellingen te verduren krijgen. Vertrouwen hebben dat dingen op de juiste tijd op zijn plek vallen, zodat het leven zich kan ontvouwen. Geduld is een schone zaak, maar ook een oefenterrein. Zo liepen diverse mensen over ons gazon die lieten blijken na het zien van het magistrale vergezicht; “We want to buy this place!” Dit kan een ware impuls zijn maar thuis op eigen bodem weer verdwijnen als sneeuw voor de zon. Op dit moment zijn er vier serieuze gegadigden voor ons huis dus we voelen dat geduld beloond gaat worden. Wanneer? Dat laten we los. Het is een luxekwestie, en niet levensbedreigend. Leren schakelen is ook dingen in perspectief zien.

Geniet ieder moment die je gegeven is

Soms kunnen we zelf het proces in de weg staan door op een stevige helling over te willen schakelen naar de vierde versnelling, en dan kom je geheid stil te staan. Als je tijdens het schakelen vast komt te zitten heb je soms een monteur nodig zoals een coach of masseur, die je begeleidt om dingen weer te laten stromen. Loslaten is een kunst en pijnlijker als het niet jouw keuze is. Samen met vriendinnen zitten we in de fase dat onze ouders gaan kwakkelen. Ouder, partner, kind of dier; definitief afscheid nemen van dierbaren is geen sinecure. Daarom is het fijn om quality time door te brengen met mensen van wie je houdt, want tijd is het enige wat ons daarin kan beperken. Dus schakel door naar die waardevolle momenten en laat ze niet verloren gaan.

Hoe schakel jij in je leven van de ene gebeurtenis naar de andere? In hoeverre leef jij in het moment en weet dit op waarde te schatten?

Je verlangen volgen, it’s a celebration!

Je verlangen volgen, it’s a celebration!

Celebration! So bring your good times, and your laughter too. We gonna celebrate your party with you’. Met zweet klotsend onder mijn oksels, en voeten die een eigen leven leiden op de beat, ben ik in mijn element. Het is weer een vierfestijn als we met fijne gasten gaan lunchen in Café Ingles. De live muziek zweept op om te dansen dat het een lieve lust is. Ineens pakken twee kleine warme handjes mijn handen. Twee zwarte kijkers weten van geen wijken, en kijken mij doordringend aan. Ze swingt of haar beentjes van elastiek zijn. Ondanks dat haar lichaampje alle kanten op beweegt zijn haar ogen op mij gericht, ontvankelijk, transparant, vol vuur en verlangen. Wellicht wil dit Portugese meisje van hooguit zes jaren mij iets zeggen. Maar dat kan ook verbeelding zijn. Ik raak ontroerd, en vraag mij af wat zij voor mij betekent?

Verlangens volgen, a celebration

Zoals ze mij vastpakte, durft ze nu ook de hand van de zangeres Nicole te schudden, of het de gewoonste zaak van de wereld is. Ze wordt steeds vrijer en gaat in ons groepje dansen, terwijl ze om de beurt de handen van één van ons grijpt. Iedereen neemt haar in de kring op, alsof het kind bij ons hoort. En zo is het ook. In een ieder van ons schuilt nog zo’n ontvankelijk spontaan kind, die door teleurstellingen in het leven, deze sprankeling soms even kwijt raakt. Vaak doordat we onze eigen impulsen niet volgen, wij onszelf niet trouw zijn. En nu snap ik wat dit kind mij te vertellen heeft. Blijf je innerlijke impulsen en verlangens volgen, trek je niet aan wat anderen er van vinden. Want zo is het leven, een dans, a celebration.

Impulsen van het hart

Het emigreren naar Portugal werd mij aangereikt zoals de handen van dit kind. En het klopte geheel en al bij mijn verlangen, dus heb ik die impuls gevolgd zonder te weten waar het mij naar toe leidde. Op het moment dat ik Eus tegenkwam voelde ik een immens verlangen om voor altijd bij hem te willen zijn. Maar het kon niet, beiden waren nog gebonden. Te goeder trouw, heb ik dat verlangen op de meest onmogelijke manieren willen dempen. Door te denken dat andere vrouwen beter bij hem pasten, door saboterende gedachten, en oordelen. Maar het verlangen was sterker dan wat in mijn beleven hoorde. En met Eus beleef ik nu mijn beste dertien jaren ever . Kinderen volgen impulsen, de beat van muziek maar vooral de beat van hun hart. Ze denken nog niet na over wat sociaal wenselijk gedrag is, of wat hoort, ze gaan gewoon.

Combineren van wat moet met wat mag

Het luisteren naar mijn verlangen heeft mij ver gebracht, de gehele wereld rond, en nu vooral in en rondom een echt thuis. Het geeft iedere dag vreugde in mijn leven. Het volgen van je verlangen zit niet alleen in grootse beslissingen maar vooral ook in kleine zaken. Zelfs van de meest routine matige klussen kun je een feestje maken. Van moeten naar mogen. Terwijl we boodschappen moeten doen, of hout moeten rooien weten we dat te combineren met iets fijns waar we ons hart mee op kunnen halen. Zoals een strandwandeling of een bakkie met het geruis van de oceaan op de achtergrond.

Maak van het leven a celebration

Nu ik schrijf ben ik daar waar mijn verlangen mij heen heeft geleid, quality time met mijn ouders. In een impuls heb ik een vlucht geboekt. De korte reis gecombineerd met het kunnen zien en spreken van twee beste vrienden die mij van en naar het vliegveld hebben gebracht. Nog samen tijd gemaakt voor een prachtige wandeling door Utrechts heuvelrug en een overnachting in hun paradijsje. Een fiets gehuurd in Meppel zodat de lange reis ook een ontspannend en inspirerend onderdeel had, zoals fietsen door het Drents landschap. En zo brengt het volgen van je verlangen iedere dag een sprankeling, een lichtpunt. Want als je verbinding houdt met dat innerlijke kind in jou, dat nog wil dansen, en haar/zijn spontaniteit en impulsen wil volgen, komen op de lange- of korte duur jouw dromen uit!  Dus wees trouw aan je verlangen, volg dat waar je hart sneller van gaat kloppen. Zodat het leven een blijde dans wordt. A Celebration!

De vergeten ‘Voice of Intuition’

De vergeten ‘Voice of Intuition’

Gezellig zitten we samen in de Jeep, met onderwerpen te over. Tijdens deze verdiepende Yogawandelweek worden vele levensthema’s op tafel gelegd. Maar ook de lachsalvo’s zijn niet van de lucht. Een fanatieke fietser rijdt met vijftig km per uur de berg af. “Je kunt er makkelijk langs, Anne,” merkt Eus op. “Met drie mooie vrouwen achter in de bolide en een onoverzichtelijke bocht voor mij, blijf ik er achter kachelen”, antwoord ik rustig. Dan komt de Monchique bus snel over de middenstreep de bocht omrijden. “Intuïtie”, roepen de dames achter me. Inderdaad, iets in mij zei; “Blijf achter die fiets.”

Hoe intuïtie zich kan openbaren

Intuïtie kan zich uiten op verschillende manieren. Door een innerlijke stem die tegen je praat, een liedje die je hoort met een tekst die je nodig hebt, lichamelijke – of andere  signalen. Iedereen heeft intuïtie, echter niet iedereen gebruikt het. Het zit helaas niet in ons vakkenpakket als we jong zijn. Echter wel allerlei vakken waarbij de ratio de hoofdmoot vormt. Voor levensvragen hebben we toch zeker onze ‘gutfeeling’ nodig. Het wordt tijd dat the Voice of Intuition, net zo, of liever populairder wordt als The Voice of Holland. Tijdens de wandelingen is één thema dan ook ‘Je Innerlijke stem’. Maar ook ‘ Je stem laten horen.’ Vrijwel een ieder die ik ken heeft zijn grootste successen geboekt door intuïtieve beslissingen te volgen met hulp van de ratio in de praktische uitvoering.

Pijn in mijn buik

Anderhalve week geleden liep ik met pijn in mijn buik. Mijn vaders zijn gezondheid liet te wensen over. Een hemoglobinewaarde van 4.7 mmol/l  terwijl gezonde mensen boven 7,5 mmol/l  uitstijgen. De met spoed toegediende drie zakken bloed maakte hem beroerd. Mijn intuïtie zei; ‘Als dit zo doorgaat, blijft er weinig kwaliteit van leven over. Wat kunnen wij doen?’ Snel organiseerde ik een afspraak met onze hematoloog voor onze eigen jaarlijkse bloedtests maar kwam vooral om raad voor mijn vader. Twee vliegen in een klap. Deze bevlogen specialist die ons altijd begroet met een dikke knuffel en een ‘hoe gaat het met jullie’ praatje, wist ons op een nieuw middel te attenderen. Een pil die de deling van de foute eiwitten , die mijn vaders gezonde bloedcellen aanvallen, tegengaat. Deze pillen kunnen ingenomen worden zonder chemo en hebben veelal geen negatieve bijwerkingen. Vier van zijn patiënten die ook de ziekte van Waldenström hebben, varen er wel bij.

Wat het volgen van je intuïtie oplevert

Mijn vader had er in eerste instantie geen oren naar, begrijpelijk als je al veel geprobeerd hebt. Dus ben ik bij mijn moeder te rade gegaan en haar alle informatie doorgestuurd. Hun eigen hematoloog had nog nooit gewerkt met dit middel. Maar door nader onderzoek en een goed gevoel wilde hij ondanks mijn vaders leeftijd( 91) het erop wagen. Na inname van de pillen had mijn vader meer energie, maar meteen ook alles opgebruikt 😉 . Zo zijn er nog duizenden voorbeelden waarbij ik mijn intuïtie gevolgd heb en mooie nieuwe wegen zich voor mij openbaarden. Maar ook staaltjes waarin ik mijn voorgevoel niet gevolgd heb en letterlijk ziek werd.

Een nieuwe Voice of?

Maar daar ga ik jullie niet mee vermoeien, wel met mijn overtuiging dat ik vind dat het volgen van intuïtie en het leerproces daar naar toe te weinig ruimte krijgt in onze samenleving. Waarom geen TV programma om dit te stimuleren, waarom geen schoolvak om mensen op hun intuïtie te attenderen. Omdat dit kompas zo’n waardevolle wegwijzer is qua werk en privé zou ik een ieder aanraden om bij zichzelf te rade te gaan; Luister ik naar mijn intuïtie?

Vijf manieren om ruimte te geven aan the Voice of Intuition

  • Als je een beslissing moet nemen en je weet het niet. Je voelt een strijd tussen hoofd en hart. Neem de tijd. Adem diep in en uit, mediteer of ga de natuur in. De beste beslissingen zijn gemaakt vanuit innerlijke rust.
  • Bij je intuïtie hoef je niet de redenen te weten waarom. Het hoofd wil uitleg, de voors en de tegens tegen elkaar afwegen. Als het gewoon een gevoel is die je niet kunt staven is dat je intuïtie, volg die. Vaak geeft een intuïtieve beslissing innerlijke rust.
  • Wat je vaak afhoudt om intuïtief een besluit te nemen is de mening van anderen. Zoek geen bevestiging vanuit je omgeving. Of alleen die omgeving die je goed gezind is en zoek vooral bevestiging in jezelf.
  • Wat voor keuze je ook maakt, geen één is fout. Er zijn vele wegen naar Rome. Kom je erachter dat je besluit of reactie niet handig en juist is, neem een detour en volg alsnog je intuïtie.
  • Dwing jezelf niet tot een antwoord of besluit, bij grote twijfel niet inhalen en wacht tot je die bevestiging krijgt die je nodig hebt door signalen of onverwachte gebeurtenissen. Wacht echter niet te lang, geen keuze is ook een keuze en dat kost veel energie.
  • Vertrouw jezelf dat jij het eigenlijk al weet. Jij bent de enige die echt weet wat goed voor je is, niemand anders. Zorg dan ook goed voor jezelf. Volg de Voice of Intuition.

 

Loving you while not loosing me

Loving you while not loosing me

Alle cursisten kijken bedenkelijk naar de zijkant van hun palmen. De focus ligt op de relatie-lijnen. En als we ontwarren op welke leeftijden deze lijnen liggen, komen de verhalen pas echt los. Dit geeft samenhorigheid door her- en erkenning binnen de handleesles. “Deze lijnen geven de bewust makers op je pad weer!” verklaar ik helder. Want relaties spiegelen exact waar jij zit in je groeiproces. Bewust of onbewust. Spendeer jij je tijd met een narcistische persoonlijkheid, die focust op een zich selfie wereld, dan neem je waarschijnlijk genoegen met in zijn/haar schaduw te staan. Of staan er meestentijds partners met een symbolische rugzak op de stoep, dan kun jij je afvragen waarom jij een eenzijdige zorg rol aanvaardt of de coach uithangt? Want wat levert het je op? Controle? Laatst zei iemand; “Deze relatie haalde het slechtste in mij naar boven, want ik manifesteerde me als slachtoffer of als beul. In dit eeuwige drama raakte ik mijzelf kwijt; “Oh-oh-oh-oh, oh-oh-oh-oh. All I know, all I know. Loving you is a losing game.”

Helende relaties

Echter de veelzijdige winst binnen een opbouwende relatie is onder andere dat het je kan helen. Dat je samen oude wonden laagje voor laagje afpelt, om ze daarna weer te dichten. Want de rauwe emoties zijn geventileerd. Als er geen naarstige behoefte, of een nijpende angst aanwezig is voor alleen zijn, heb je meer kans op een gelijkwaardige relatie. Toch geen relatie is hetzelfde, en geen vorm gelijk. Want als je verliefd bent, is het hoofd op hol geslagen. De controle is uit koers. En als de roze wolk om je hoofd is verdwenen, word je pas helder: ‘Waarom zijn wij samen?’

Onbevangen

Ook ik als naïeveling heb alle positieve en beschamende kanten van mijzelf beleefd binnen relaties. Herken je dat? Je komt een gave gast tegen, hij doet de deur voor je open, geeft je speciale aandacht, kijkt je doordringend aan. Bovendien heeft hij ook nog de ‘looks’. Decennia geleden nam zo’n smooth operator mij mee door één van de lelijkste steden aller tijden; Sao Paulo. Echter wist hij mij toch te begeleiden, en te verleiden naar mooie romantische plekken van deze miljoenen stad. Op het moment dat we samen een kathedraal inliepen, insinueerde hij met mij voor het altaar te willen staan. Ik was bijna verkocht. Domme gans, want na die leuke werkreis, werd er een paar weken niet gebeld.

A losing game

En als ik belde nam hij niet op. Onbevangen, doch zelfstandig pakte ik mijn leventje weer op, en ging mijn eigen gang. Dat gaf hem de impuls om als een bezetene achter mij aan te lopen. Hoe vermoeiend en weinig constructief. En het heeft niets met liefde te maken, het is slechts a losing game, zolang jij je niet bewust bent, wat dit spel je te vertellen heeft. Je kunt de gaten theorie van Almaas er op los laten. Wellicht legt deze link de theorie wat wollig uit, maar in wezen komt het hier op neer; Als er ergens in je jeugd een leemte is ontstaan zul je dat vermeende gebrek aan aandacht, bevestiging en of liefde van ouders, broers of zussen willen inhalen. Als een herhalend patroon kun je dan al blij zijn met een beetje waardering door gebrek aan zelfwaardering. Of je weet zo nadrukkelijk de aandacht op je te vestigen dat niemand er om heen kan. Maar krijg je dan die aandacht die je nodig hebt? Want dat gat of die gatenkaas kan niemand anders opvullen dan jij zelf.

Elkaar opvijzelen

Gelukkig kwam het niet tot een affaire, laat staan een relatie. Des te meer was het voor mij een goede les in dat ik nooit meer deel wilde uitmaken van een verloren spel, waar aan mijn eigenwaarde getornd werd. Echter heb ik wel speelsheid binnen de relatie nodig. Nadat ik via een lange interne reis geleerd heb mijn eigen beste vriendin te zijn, meer van mezelf te houden, de meeste lacunes te helen, kwam ik Eus tegen. Het was als thuiskomen. Geen spel maar een dans waarbij je elkaar inspireert om te zweven op ongekende hoogten van je potentieel en zielsbestemming. Geen hoofd- maar hartzaak. En….het geeft veel innerlijke rust. Loving you while not loosing me.

Thuiskomen

Dus mocht je in wat voor relatie dan ook je onrustig voelen. Of tijdens een gesprek jezelf ongewild kleiner maken of na een afspraak vermoeid raken. Of obsessief je bezig houden met de ander. Ga bij jezelf te rade, hoe komt dat? Hoe gelijkwaardig is deze relatie? Wat brengt het in mij naar boven? Is er een balans in geven en ontvangen? Is iemand werkelijk geïnteresseerd of is het tijdelijk functioneel, een opstapje naar het vertellen van zijn/haar eigen verhaal? Wordt in moeilijke tijden jou een helpende hand aangereikt of een sterke schouder? Of heeft iemand het te druk met zijn eigen sores? En als iemand iets voor je doet voel jij je dan onder druk staan dat je snel iets terug moet doen? Gelijkwaardigheid en balans is een prachtig streven en een waardevol gegeven. Als een relatie ontstaat vanuit een open hart, zijn er geen losing games meer, maar kinderlijke verwondering en vertrouwen. Het voelt als thuiskomen niet alleen bij die ander maar juist bij jezelf.

Wat voor type relaties ga jij aan? Welke zijn opbouwend? Bij wie voel jij je thuis en kun je volledig jezelf zijn?