Volledig vervuld

Volledig vervuld

De blauwe regen die sinds april is uitgebloeid, biedt met haar lange peulen schaduw. Tevens zorgt een zacht briesje voor een aangename verkoeling. Mijn outdoor flexplek op terras is ideaal om consulten te geven. “ Er echt doorheen moest ik. Mijn concepten zoals ik dacht dat het leven voor mij bedoeld was, loslaten. Het was slechts een illusie.” Voor mij zit een reguliere gast, die ondanks een spierziekte en een grote ommezwaai, er opgewekt en ontspannen uitziet. Volledig senang met haarzelf “ Het was wel een klusje.”

Op de drempel voor een keuze

Zo staat een ieder wel eens voor een drempel met de keuze:’ Blijf ik ervoor vluchten of ga ik er door heen?’ Illusies loslaten, de diepte ingaan en wakker worden uit wonderland is geen sinecure. Er is moed en vaak ook een duwtje in de rug voor nodig. Heb jij wel eens voor een moeilijke keuze gestaan zoals; ‘ Stop ik met dit werk of ga ik door? Neem ik afscheid van mijn partner of opteren we voor een andere manier van samen zijn? Zal ik tijd nemen om oude ballast op te ruimen of gewoon op de oude leest doorgaan? De innerlijke onrust en het gezoek naar opvulling van buiten voor lief nemen?’

Kiezen met een risico

Kiezen voor jezelf met het risico alles te verliezen, behalve jezelf, kan een gevoel geven alsof je in een oneindige donkere poel staart. Een zwart gat, het onbekende. Helaas kun je staande aan de rand niet inschatten hoe diep de bodem is en welk zevenkoppig monster je wellicht ontmoet. Op zo’n moment voel jij je allesbehalve volledig vervuld.

De sprong in het diepe

De eerste stap in het moerasachtige water is iets waar je als een berg tegenop ziet. De monsters angst, verdriet, en boosheid liggen op de loer en kunnen overal en nergens opduiken. Stel je voor als zij zich aan je vastklampen als ware octopussen. Toch als je deze monsters, je schaduwzijde, omarmt en doorgrondt kan het zijn dat hier en daar witte lotussen vanuit de modder ontluiken. De eerste lichtpunten.

De bodemschat

Voor de één is het duistere meer groter en moeilijker overbrugbaar dan voor de ander. De één wil ook meer de diepte in dan de ander. Wat je op de bodem tegenkomt kan wellicht voelen als een enorme leegte, maar tegelijkertijd ook als een immense ruimte. Waarschijnlijk bekruipt je een unheimisch gevoel, niet wetend wat de toekomst voor je in petto heeft. Maar als je durft het grond oppervlak te bereiken ligt daar de schat, die je een volledig mens doet voelen. De  volle ledigheid en stilte induiken, Met open armen omhelzen wat je daarin tegenkomt , zoals oud zeer, maakt je volledig, vol-ledig.

Verbinding hervonden

Zo werd ik op mijn dertigste met last van hyperventilatie door de KLM liefdevol naar huis gestuurd. “ Ga jij je verleden maar eens opruimen, en als de tijd daar is, kun jij het uniform weer uit de kast halen. Zoek wel een goede therapeut.” De ruimte van een jaar die mij gegeven werd heb ik niet afgemaakt. Deze werkgever ben ik nog steeds dankbaar dat dit jaar de aanstoot gaf om mij in mijn poel te storten om een schat aan verbinding met mezelf terug te vinden. In plaats van stoer te zijn en mij te richten op het wel en wee van anderen, moest ik leren voor mijzelf te zorgen. Mijn eigen beste vriendin te zijn.

Volledig vervuld

En was ik na dat jaar klaar? Nee, het was slechts een begin. Het proces duurt eeuwig voort. Als je er voor open staat, doe je meerdere keren jasjes uit, die te nauw zitten. Afpellen tot de kern zichtbaar wordt.  Mijn gebroken enkel was in die zin een cadeau. Zonder te kunnen lopen weer een stapje dichterbij mijzelf.  Nu dolblij dat ik alweer de eerste passen heb gemaakt naar binnenkort mijn ochtendzon al wandelend te begroeten.

Wanneer ben je dan volledig vervuld? Volgens mij helpt het als je met al je mooie kanten en imperfecties totaal tevreden kunt zijn. Als je hart open staat voor ( mede) leven, nieuwe avonturen en belevenissen. Er is op deze wereld zoveel vreugde en Joy te beleven, die komt volledig vanuit je tenen als je ook je eigen schaduwzijde doorleeft. We’re only human after all

Hoe ga jij om met verdriet, boosheid, angst en leegte? Welke moedige beslissing ga je maken of heb je gemaakt? Wanneer voel jij je volledig?

Dankbaarheid loont

Dankbaarheid loont

Zonnestralen geven een twinkelend goudachtig schijnsel door de waaier van palmbladeren. Alsof we in een negentiende-eeuws impressionistisch schilderij zitten vol pointillisme. Aan de horizon laat de oceaan een helder koningsblauw zien. Het geeft de indruk dat golven weldra de berg op stromen, om het hier een The Art of Joy aan zee te maken. “ Zie jij ook nog steeds de uitzonderlijke schoonheid van jullie uitzicht?” vraagt een geliefde Franse gast, terwijl we samen naar de einder staren.

Dankbaarheid

“Regelmatig voel ik dankbaarheid dat dit mijn dagelijks panorama is”, beaam ik. “Maar dat niet alleen, ook dat Eus en ik gelukkig samen zijn, en dat wij fijne mensen zoals jij hier mogen ontmoeten. Als je in gedachten houdt dat je alles slechts in bruikleen hebt, schat je de presentjes van iedere dag nog meer op waarde. Ongeneeslijke ziekte in de naaste omgeving en de brand van vorig jaar doet ons beseffen, dat wat je in elf jaar opbouwt in een mum van tijd kwijt kunt zijn.” Beiden genieten we van deze ochtendgesprekken, de kleine geluksmomentjes .

Dagelijkse geluksmomenten

Geluksmomenten, ze zijn er altijd. Zoals een lieve Portugese vrouw, werkend op het vliegveld Alvor op mij afkomt en uitroept: “Jij woont in een paradijs zeg!” Ze had het artikel over ons in de Portugese krant Publico gelezen. Laatst ontstond er een gezellig feestje met Friese gasten, waarbij ik mij in mijn middelbare schooltijd waande. Nu echter behorend in de groep. De gouden momenten tijdens een zonsopgang, waarbij stralen hemel en aarde verbinden.

Een heel zwaar leven

Tuurlijk gebeuren er dagelijks ook ‘erger’ momenten als dingen anders lopen zoals jij wilt. Zo vind ik mijn krukken soms hoogst irritant en recalcitrant. Overal waar ik ze neerzet, vallen ze om. Tegelijkertijd voel ik dankbaarheid, want ze geven me mobiliteit. Mocht je met een flinke dip opstaan, en geen greintje dankbaarheid meer kunnen opbrengen, dan vind ik het lied van Brigitte Kaandorp de stimulans om diep weg te zakken in zielig zijn. Waarschijnlijk voordat je een karikatuur van jezelf maakt met‘ ik heb een heel zwaar leven’  zul jij jezelf bij de hand kunnen nemen richting de lichtpuntjes van de dag.

De stroom van geven en ontvangen

Elkaar bedanken is mijns inziens essentieel. Het klinkt wellicht ouderwets maar het houdt de stroom van geven en ontvangen levend. Wat is leuker dan anderen een blijk van waardering geven? Een compliment is zo gemaakt, het kost niets, maar zet een hele wereld op gang. Een gift negeren of onderwaarderen doet de (over)vloed stagneren. De manier waarop gasten onze diensten op prijs stellen is de brandstof om het verschil te willen maken in een persoonlijke benadering vanuit verbinding.

Timing

Voor mensen die de toekomst helemaal vast willen leggen, alles perfect willen doen, het onbeheersbare beheersbaar willen maken is het wellicht moeilijker om zo nu en dan dankbaarheid te voelen. Dingen lopen altijd anders als voorzien. Jezelf een doel stellen, een missie uitdragen, en het leven zich laten ontvouwen, geeft meer ruimte voor dankbaarheid en verwondering. Feeling houden met je flow, de tekenen op je pad, je intuïtie als kompas nemen, stemt je af op je innerlijke klok: timing. Pauzes en tijd nemen om te reflecteren helpen je om stil te staan bij de dagelijkse cadeau’s.

Dankbaarheid is duurzamer als verliefdheid

Een gevoel van dankbaarheid ervaar ik als net zo fijn, echter veel duurzamer, als verliefdheid. Het brengt me in een staat van optimaal alles in me op kunnen nemen. Mijn zintuigen staan dan wijd open en registreren iedere nuance in gevoel, geluid, kleur en geur. Mocht je nog twijfelen, start en eindig de dag met je zegeningen tellen en laat negativiteit niet op je inhaken. Wedden dat dankbaarheid loont!

Wanneer voel jij dankbaarheid? Hoe vaak tel jij je zegeningen? In hoeverre plan jij je leven of laat je het zich ontvouwen?

Water- en inspiratiebron

Water- en inspiratiebron

“De druk van het water is erg laag”, verzucht Eus. “Waarschijnlijk zit er een luchtbel in de leiding. Een klus voor morgen.” Tien minuten later roept een gast. “Eugene, er komt geen water uit de kraan!” Snel verifieert Eus de gastenkamer, draait de kraan open, geen drup. Verstoken zijn van elektriciteit is heel vervelend, maar van water is een ramp. In de oude Volkswagen snelt Eus naar ons bronhuisje om poolshoogte te nemen. Hij doet het deurtje van slot en kijkt in het reservoir, en ziet een waterloze bodem. ‘Shit!’ Allerlei gedachten gaan door hem heen; ‘De pomp doet het nog, het kan toch niet zijn dat onze bron leeg is?’

Overvloedig reservoir

De vorige eigenaar had ons het idee gegeven dat wij over een onuitputtelijke wel beschikken; “ Na twee jaar droogte in Monchique, stroomde deze bron nog overvloedig.” Thuis nemen de gasten het monter op; “ Ik neem wel een duik in het zwembad.” “ Ach, het zal snel opgelost worden.” En uit het niets opper ik; “ Het zal niet zo ernstig zijn, misschien een kleine hapering van iets?” Edoch ‘s nachts kunnen wij de slaap niet vatten. Wat is een bron zonder water? Het tast op één of andere manier een vaste bron van zekerheid in ons aan.

Bij het krieken van de dag snellen wij ons met priemende ogen naar het bronhuisje. En….. het reservoir zit weer bommetje vol. De dompelaar die aan moet geven wanneer het water van vijfentwintig meter diepte omhoog gepompt dient te worden, werkt niet.

Inspiratiebron

Water is binnenkort een bron van rijkdom dat goud niet kan evenaren. Hoe kan het toch dat iets mij geruststelde dat het niet ernstig was. Naast een waterbron heb ik zo mijn inspiratiebronnen waar ik op terug kan vallen. Mijn opa Anne, van mijn vaders kant, heeft mij leren lopen en samen met mijn ouders de liefde voor de natuur mee gegeven. Zijn huisje in het Rijsterbos, Friesland, heette Stille Wille, het stille plezier. Hij nam mij al vanaf mijn vijfde levensjaar mee op sunrisewalks. Over beekjes en houtwallen doken wij het diepe bos in om herten te spotten. Soms voelt het of hij ’s morgens met mij mee loopt en in gedachten met raad en daad bij staat.

Slingers voor het leven

Een andere inspiratiebron is mijn oma van mijn moeders kant, een echte levensgenietster. Zo stil als mijn opa was, zo breedsprakig was zij. Niet op haar mondje gevallen maakte zij met iedereen een praatje. Warm, humoristisch, gastvrij, wist zij ondanks vele tegenslagen, de slingers op te hangen voor het levensfeest.

Nelson Mandela, een inspiratiebron voor velen

Een andere inspiratiebron, sterk van invloed op mijn manier van denken en doen, is Nelson Mandela. Hij geloofde heilig in de bron van alles, in de ultieme kracht die een ieder heeft. Al vele mensen heb ik in barre omstandigheden bergen zien verzetten puttend uit een enorme krachtbron waar zij zichzelf niet van bewust waren. Voor Mandiba was liefde de meest onuitputtelijke bron, die elke keer als je haar aanboort zich als vanzelf vermenigvuldigd. Als groot leider stond hij voor verbinding en verbroedering.

Leiderschap liep bij hem parallel aan de basis principes van het veehoeden. Niet jezelf in the picture zetten maar vanuit de achterhoede anderen machtigen, een steun in de rug geven, om hen deelgenoot te maken in leiderschap.

Hij wist zijn vijand lief te hebben. Toch betekent dat niet dat je alles maar onbevooroordeeld hoeft te accepteren. Je grenzen kennen en kenbaar maken is ook een vorm van lief zijn voor jezelf.

Via stromende waterwegen

Wat voel ik mij rijk met een tot nu toe oneindige waterbron omgeven door inspiratiebronnen ( waaronder ook onze gasten).  Het is wellicht makkelijker om alles en iedereen de schuld van tegenslag te geven maar het is veel avontuurlijker en wijzer om via kronkelige stromende waterwegen jouw innerlijke krachtbron in voor-en tegenspoed te ontdekken.

Wie raadpleeg jij in goede en slechte tijden? Wie is jouw inspiratiebron? Waar haal jij een onuitputtelijke kracht uit?

 

Van passie naar professie; hemelpiloten en vakidioten

Van passie naar professie; hemelpiloten en vakidioten

Doorzichtige azuurblauwe propellers komen naar me toe gevlogen. Enkelen scheren rakelings langs het water om daarna weer op te stijgen tegen de kobaltblauwe lucht als ware hemelpiloten. Anderen landen naast mij in het zwembad. Vandaag heb ik een vijftal libellen weten te redden van de verdrinkingsdood. Wat is de passie die hen trekt naar het wateroppervlak? De schittering? Tijdens hun ingezette landing kun je de bolle ogen snel heen en weer zien flitsen. Wellicht verblindt door het licht.

Van passie naar professie

Later aan de ontbijt tafel hoor ik hartverwarmende verhalen van gasten die van hun passie hun professie hebben gemaakt. De verhalen zijn puur en transparant gelijk de vleugels van de libellen. Uitgenodigd door vragen hoor je vooral dat ze dat doen waar hun passie hun heen leidt, en dat ze betrokken zijn bij mensen. Zoals een vrolijke verpleegkundige. Als een ware Patch Adams weet hij de ziekenzaal om te toveren in een toneel bühne waar de zieken lachen om zijn act. Een bijzonder stel dat naast wetenschappelijk onderzoek, lesgeeft aan de universiteit maar ook nog een bloeiende praktijk weet te onderhouden. In alle bescheidenheid hoor je hoeveel energie zij steken in hun werk ten behoeve van mensens’ welzijn.

Goodwill en je eigen koers varen

Een initiatiefrijke ondernemer vertelt met furore over de bijzondere evenementen die hij organiseert. Door goodwill te kweken en te netwerken weet hij mooie opdrachten naar zich toe te trekken. Als je de verhalen hoort wat er allemaal bij komt kijken voordat een evenement op poten is gezet en hoe sommige artiesten ingebed moeten worden, gaat er een andere wereld voor je open. Een directrice van een lagere school heeft een missie wat betreft een kind zo lang mogelijk kind te laten zijn. In haar school wordt creativiteit gestimuleerd. Zij heeft hart voor kind en collega en in de klaslokalen heerst een bijzondere sfeer.

Hemelpiloten

Dit is een kleine opsomming van de vele ‘hemelpiloten’ die hier bij The Art of Joy passeren. Hemelpiloten die hun medemens een stukje hemel op aarde aanbieden door middel van hun passie. Net als de libellen schitteren zij in hun zijn, en stralen een stille kracht uit. Door zichzelf te zijn geven ze aan de ander.

Vakidioten

Zo anders als deze hemelpiloten zijn de vakidioten, die hun passie overschreeuwen vanuit een gevoel van ledigheid. In plaats van dat mijn hart er voor warm loopt, voel ik alsof ik mijzelf moet beschermen tegen een stortvloed van bedachte ideeën en strategieën. Het kost energie om te blijven luisteren naar iets wat in de basis onrustig is. Er is niets mis mee om helemaal vol te zijn van je vak, maar als je louter vanuit kennis jezelf net een treetje hoger plaatst als je medemens….  Als ware goeroes verzamelen zij discipelen om zich heen in plaats van volgers . Schijnbaar werkt voor hen altijd maar meer vergaren vanuit een idee dat niemand hen kan evenaren .

Verliefd op je evenbeeld

Misschien gaat de gelijkenis op met het verschil tussen de libellen die rakelings langs het water zweven en diegenen die verdrinken. Beiden zijn in vervoering geraakt door de schittering, de passie. Alleen de één opereert vanuit het hart en de ander vanuit het hoofd, dat gevuld dient te worden met weten, wedijveren, en excelleren. Wellicht loop je zo kans te verdrinken in het gladde wateroppervlak verliefd op je evenbeeld.

Hoe draag jij je passie uit? Vanuit het hart of hoofd? Vanuit zijn of hebben? Geeft je passie voldoening of raak je opgebrand?

 

Op zijn Portugees, com calma

Op zijn Portugees, com calma

“Nog twintig minuten en dan zijn we er, dus we komen op tijd.” vertel ik Eus terwijl ik het nakijk op mijn smartphone. Met een stevige vaart rijdt Eus de berg af richting Portimao. Om elf uur hebben we een afspraak in het ziekenhuis, die net tussen de bedrijven door geregeld kon worden. “Nee, hè?” roept Eus geïrriteerd. Vlak voor ons hobbelt een oude houten wagen. De hoefijzers van het paard klinken gelijkmatig op het asfalt. Ineens zijn we terug in de tijd, een typisch Portugees tafereel. Het is bijna onmogelijk om de kar, die maar twintig kilometer per uur gaat, in te halen. Als we dan eindelijk een extra inhaalstrook bereiken gaan we er snel omheen. De zigeuner op de bok kijkt ons met donkere ogen doordringend aan en roept; ”Com Calma!”

Op zijn Portugees

Zijn woorden klinken lang na, terwijl wij straf doorrijden om op tijd te komen. Sinds ik mij met drie poten voortbeweeg moet ik alles bewust en op zijn Portugees ‘com calma’ ( met alle rust) doen. Eén keer stond ik ’s nachts en moest dringend plassen. Slaapdronken was ik vergeten dat ik een gebroken enkel had. “Auhh!” Daar lag ik weer. Een ezel stoot zich in het algemeen….  Mijn bejaarde tred en gedwongen rust leveren ook veel voordelen op. Ineens heb ik een gevoel van tijdwinst. Veel van mijn dagelijkse vaste werkzaamheden kan ik niet doen. Heb je wel eens een kopje koffie aangereikt gekregen door iemand met twee krukken?

Tijd heelt alle breuken

Voelen dat ik de tijd kan en moet nemen maakt dat ik intenser geniet van kleine dingen. Het nemen van een douche ’s morgens is een boost voor de dag. Het koele water voel ik als een rivier langs mijn bezwete lichaam stromen. Het kommetje vol vruchten die Eus mij liefdevol aanreikt, smaakt als een tropische verrassing. Wandelen? Ik kan het niet laten. Nu anderhalve kilometer met rustpauzes, de uitgestrekte vergezichten in mij opnemend. Tijdens het gastenontbijt en de gemeenschappelijke maaltijden is het een heerlijk samen zijn. Het gieren van de lach werkt helend. Mijn VVV kantoor is continu open en ik heb wisselende flexplekken in de tuin. Office with a view

 

 

Kleine wereld op een bergrug

Wat een geluk dat ik wel mag zwemmen, dan wel met één poot slap. Niets ontgaat mij. De glinstering van het water, het ruizen van de wind, het geklingel van de windorgels. Een magnolia die in bruidswit haar zoete pracht laat zien. De agapanthussen die als stoere pijlers richting de oceaan met de wind mee wuiven. Als ik mijn administratie bijwerk, zit Billie de kat naast mijn voet en Joy de hond trouw onder mijn stoel. Een huiselijk tafereel waar ik niet genoeg van krijg. Zorgzame Eus tilt mij met zijn sterke spieren over hoge drempels en komt mij als proefkonijn de heerlijkste amuses brengen. De tijd gaat langzamer, Portugees, maar wel bewust besteed. Eindelijk kan ik voluit voelen waarom gasten bij ons hun rust zoeken.

Retrospectie en reflectie

Tijd voor retrospectie en reflectie. Tijd van leren ontvangen en selecteren. Zo kreeg ik gisteren een weldadige massage van een gast cadeau. Een reguliere gast, die o.a. fysiotherapeut is, leert mij passende oefeningen zodat ik straks makkelijker mijn rechtervoet weer kan belasten. Een vrolijke moeder en dochter geven ons een mooi rood hart cadeau. Gelijk ik oud fotomateriaal schift en delete, zo gooi ik onbruikbare gedachten weg. Bovendien ben ik selectiever waar ik mijn aandacht aan wil besteden.

Aardje naar mijn vaartje

Tijdens een Skype gesprek met mijn ouders gaat mij een lichtje op. Mijn moeder vertelt met een trilling van bezorgdheid in haar stem; “ Je vader is de hele dag in de weer. Hij heeft het dak van de schuur schoongemaakt via een ladder! Daarna is ie weer in de tuin bezig.” “ Doet hij dan geen middagdutje?” vraag ik verbaasd. “Nee, luidt het antwoord, “ ik moet hem er echt op aanspreken het rustiger aan te doen op zijn oude dag (89).” Ha, ha, de bezige bij. Laat ik nu een aardje naar mijn vaartje hebben. Toch kan ik me makkelijk overgeven aan de rust. Tenslotte gaan deze weken snel voorbij. Weldra huppel ik weer door de bergen. Maar dan een tikkeltje meer op zijn Portugees, de tijd nemend, bewust stappend, mindful.

Lesje geleerd

Bij het honderd jaar oude schoenenwinkeltje in Monchique koop ik orthopedische sandalen. Het afrekenen moet achter in de winkel. “Sorry Senhora, ik doe het com calma, op zijn Portugees. Dat heb ik hier geleerd,” beweer ik, terwijl ik haar een knipoog geef.

Hoe ga jij om met tijd? Heb je tijd over of te kort? Hoe kun je dat veranderen? Hoe kun jij meer op zijn Portugees com calma je leven leiden.

Dienstverlening is geen hoofdzaak

Dienstverlening is geen hoofdzaak

Uiterst vriendelijk word ik in een rolstoel op een lift gezet die ons naar de voordeur rechts van het vliegtuig omhoog tilt. Voor het eerst voel ik mij onzeker en kwetsbaar in een vliegtuig door de ongewone situatie dat ik niet op beide benen kan staan. Kruksgewijs ga ik door het voorste keukentje naar mijn plek op 4C.  Telefonisch had ik bij Trans Avia geregeld dat ik op de eerste rij zou zitten zodat ik mijn gebroken enkel omhoog kon houden. “Bij betalen hoeft niet,” aldus de klantenservice. Voor vertrek vraag ik aan een stewardess; “Er is een aantekening op de passagierstlijst dat ik op rij 1 mag zitten om mijn voet hoog te kunnen houden. Kan dat als het vliegtuig kruishoogte heeft bereikt?” “ Ik ga voor uw informeren en het regelen,” belooft de stewardess. Tot nu toe nog geen purser gezien.

Oude bekende

Dan hoor ik via de intercom dat de heimelijke purser iemand is die ik nog ken van de Guidor Gidsen opleiding. Destijds was ze ook purser bij Trans Avia. Als de dag van gisteren herinner ik mij dat wij achter een desk van een reisbureau geslapen hebben in Londen. Samen met haar vriend, de travel agent, hadden we vage plannen om iets op te zetten voor inkomend toerisme. Vlak voor take off ontwar ik de oude bekende. Het uitgegroeide geverfde rode haar, zou destijds haar goedkeuring niet weg kunnen dragen . Tijdens de service komt het moment dat zij zich niet meer voor mij kan verschuilen en vraag ik; “Ramona ( verzonnen naam ), herken je mij niet meer?”

Negeren is dodelijk

“ Oh ja, was het niet Annelies?” informeert ze terwijl haar blik strak gericht is op de cup-a-soup beker waar ze heet water in schenkt. In plaats van mij een vraag te stellen krijg ik een heel relaas: “ Joh, ik ben met gidsen gestopt en heb samen met de Tros cruises over de gehele wereld georganiseerd, waaronder Antarctica.” En mijn plek op de voorste rij? Die wordt genegeerd. De dienstverlening is stressy, fake vriendelijk, alsof ze allemaal in hun eigen bolletje rond dolen. Als ik bij vertrek mijn krukken pak en probeer mijn evenwicht te houden in het smalle gangpad, een zes kilo zware rugzak, torsend, kijkt het cabinepersoneel glazig toe. De gezagvoerder die net uit de cockpit komt vraagt verbaast; “ Moet ik u niet helpen?”

HARTelijkheid dat ijs doet smelten

In de tijd dat ik aan de andere kant van het spectrum stond, waren wij door de KLM getraind dat veiligheid en persoonlijke aandacht prioriteit had. Bij de meesten onder ons was dat een tweede natuur. Op Nederlandse bodem word ik door een belangstellende grondsteward vlot in de rolstoel naar mijn vriendin Anja gebracht. Wat een feest! Stralend staat zij in de aankomsthal te wachten met een rode hartvormige ballon. We omhelzen elkaar stevig en als we een Starbucks soyachinno drinken voel ik de ijzigheid van de afgelopen vlucht smelten. De nare ervaring ben ik na het schrijven van een klacht kwijt.

Een warm bad

Daarna beland ik van het ene warme bad in het andere. Intieme vrienden en familie geven mij een boost dat ik de pijn die soms opkomt vergeet. De dienstverlening bij verschillende uitbaters in Nederland is optimo. Dit flitsreisje geeft mij een gevoel van de koning(in) te rijk te zijn. Bijvoorbeeld bij de Koning van Denemarken in Rhenen kan ik wegzakken in een loungestoel met mijn been omhoog en krijg ik een grote zak ijsblokjes erop. Bij Stadscafé Blij in Zwolle moet ik tientallen trappen op en af om bij het toilet te komen. In een mum van tijd loodsen zij mij door de artiesteningang. Zo abominabel als de dienstverlening van Trans Avia was op de heen reis,  zo uitstekend is deze op de thuisreis. Meteen krijg ik de gehele voorste rij toegewezen, geniet oprechte belangstelling en verkoeling met ijs. Na de vlucht heb ik dit keer een compliment geschreven.

Oprechte dienstverlening

Ook in Portugal ervaar ik welgemeende dienstverlening. Bijvoorbeeld in het privé ziekenhuis van Alvor, zorgt een verpleegkundige dat wij even koffie kunnen drinken in de kantine terwijl wij moeten wachten op de orthopeed. Ze rolt me gezwind naar een bakje troost, en haalt ons weer op. Mijn hart maakte een sprongetje. Het is leerzaam voor mij om naast graag diensten te verlenen, ook volop te ontvangen. De kleine attenties die op velerlei manieren mijn richting uitgaan verzachten mijn tijdelijke handicap. Oprechte dienstverlening en aandacht voel je, dat zit hem niet in een geleerd trucje, een vorm, of slimme kwinkslag, maar komt via het hart. Wat je deelt vermenigvuldigt zich en komt in vele vormen bij je terug.

Ga terug naar een positieve en negatieve ervaring in dienstverlening. Waar lag dat aan? Wat voel jij als je geeft of ontvangt?

Een manier om thuis te komen

Een manier om thuis te komen

Met een loodzwaar gevoel sta ik op. Mijn ogen prikken.  Het is al vier ’s morgens. Er zijn aardig wat reserveringsaanvragen en om 5.50 ga ik met een fijn stel gasten op pad voor een Sunrise walk. Zodra ik mijn mails beantwoord heb, en van mijn soyachinno geniet, ben ik over mijn gevoel van vermoeidheid heen. Mijn ochtendrituelen geven mij een thuis gevoel, en energie.

Uit balans

“ Wow, wat een kleuren!” Gezamenlijk bewonderen we de rood oranje gloeiende bol die gestaag omhoog klimt en ons weer gaat verwarmen. De sfeer is opperbest en ik voel dankbaarheid dat dit mijn werk is. Door wat ik het liefste doe, al wandelend de zonsopgang bewonderen, gasten een bijzondere morgen bezorgen.  Het landschap van Monchique is zo gevarieerd. Na een paar uur schiet het door mij heen dat ik vanmorgen vergeten ben een vriendin te whatsappen. Juist nu ze het nodig heeft. Ik spreek snel in. We klauteren omhoog naar een magische open plek in een bos waar prachtige reuzachtige kastanjebomen zijn geveld. Slordig liggen ze her en der verspreid, ons pad blokkerend. Onthutst luister ik naar een verhaal van een geliefde jonge gast. Zoveel onrecht wat haar weg van thuis is aangedaan. Bedachtzaam klim ik over een boom en denk mijn voet op stevige grond neer te zetten.

Geluk bij een ongeluk

‘Crack!’ Een felle pijnscheut gaat door mijn enkel en ik beland op mijn rug naast de boom. Meteen staat de gehele groep verontrust om me heen, reikt water en proviand aan en geeft helende Reiki voor mijn voet. De opkomende misselijkheid maakt dat ik de neiging heb om weg te trekken. We zitten in het diepst van het bos met alleen zwijnepaden om er uit te komen. Een geluk bij een ongeluk, dat dit de ideale groep voor deze situatie is. Doortastend wordt er gehandeld. In no time word ik door Eus en een sterke politie officier naar de auto gedragen. Thuis word ik opgevangen door een andere gast die ziekenverzorgster is geweest en als manager meteen ons alles uit handen neemt, mij liefdevol verkoelt, pijnstillers toedient om daarna het opgekomen ei rond mijn enkel in te zwachtelen.

Perfecte Timing

Die middag weet ik vanuit mijn luxe ligstoel nog een paar fijne handlees sessies te geven dan val ik in een diepe rust. Wat velen waarschijnlijk niet verwacht hadden geniet ik ten volle van dit Dolce Far Niente. Het enige wat ik kan doen is gasten te woord staan en werken via de laptop. In het begin schroom ik nog om hulp te vragen. Nadat Eus zelfs op zondag in Monchique krukken weet te bemachtigen, voel ik mij een stuk eigenmachtiger. Betere timing is er niet. Een gastvrije dag, en daarna rustig opstarten naar full house de week erop.

In iedere ervaring schuilt een verklaring

Terwijl ik staar naar de oneindige horizon, ontwar ik twee Bonneli arenden in de verte. Tijd voor een helicopterview. Het is mij snel duidelijk, ik was moe en ben mezelf letterlijk en figuurlijk voorbij gelopen.  Als eigen ondernemer is er altijd iets te doen, en waar Eus tussen de middag een dutje doet, blijf ik doorwerken. Bang dat werk zich opstapelt. Maar wat is het nu heerlijk om in mijn hangmat met mijn been omhoog te genieten van het uitzicht, het geklingel van het windorgel, Joy die mij op de voet volgt, en Eus die mij met zorg komt verwennen. In het begin was het voor beiden wennen. Nu kunnen we lachen om onze oude patronen.  Eus die niet gedwongen wilt worden, en ik die niet durf te vragen.

Een manier om thuis te komen

Genieten van thuis zijn. In plaats van vliegen van hot naar her om maar niet bij jezelf thuis te komen. Want thuis in jezelf in de rust ga je voelen, ook die dingen die misschien geparkeerd zijn. Mijn les is duidelijk. Mijzelf rust gunnen, en nog meer genieten van de nuances van dit prachtige paradijs. En ook elders. Hoe rijk is het om met twee vriendinnen een uur te zitten aan een bijzondere vijver dichtbij Rhenen en te staren naar witlichte lotussen in een soort van tijdloosheid. Bewust al die lieve attenties van mensen leren ontvangen. Tijd om mijn oude arbeidsethos waarmee ik opgevoed ben, meer achterwege te laten. Meneer Perfectie en mevrouw Controle meer buiten de deur zetten. Als ik weer op beide voeten kan wandelen zal ik ze beide bewust neerzetten:

En de grond kust zacht je voeten.
Zij is met je, elke stap.
En elke dag zal ze vertrouwd zijn.
Ze zal je dragen.
Want de grond kust zacht je voeten.
Zij is hier en in je dromen.
Is ze als je wilt altijd.
Een manier om thuis te komen.

BLØF

Verbinding is beter dan genezen

Verbinding is beter dan genezen

Lachsalvo’s denderen over het terras, terwijl we knus met zijn negenen onder twee parasols pizza’s en salades eten. De regen klettert tegen het canvas boven ons. De wind draagt vlagen van frisse zoete geuren via de jacaranda bomen naar onze tafels. Op de achtergrond laat een band zwoele Braziliaanse muziek horen. Dit alles maakt het uitje bij Café Inglès een feest. Binnen een uur gaan de vestjes uit en schijnt de zon volop. Wat een rijkdom hier samen met onze gasten te kunnen genieten. Het is een wonder dat er iedere keer organisch een verbinding ontstaat. Na een lange hittegolf is de verkoeling meer dan welkom. Ineens denk ik terug aan de woorden van de burgemeester van Monchique. “Je moet een brand in de kiem smoren.” Afgelopen week heb ik een aantal figuurlijke brandhaarden rap moeten doven voordat het echt een vuur werd.

Harmonie, veiligheid en verbinding

Waar vuur, onenigheid of onduidelijkheid is moet men subiet de koe bij de horens te vatten. Laat je een situatie smeulen, dan kun je de grip verliezen en te maken krijgen met heuse vlammen op een steenworp afstand. Hier leven wij in een kleine, steeds veranderende gemeenschap waarbij harmonie, veiligheid en verbinding levenswaarden zijn die we hoog houden.

Fair share

Onze vaste medewerkers maken deel uit van The Art of Joy team. Nu ben ik verre van het prototype werkgever. Meer iemand die graag samenwerkt met freelancers die hun eigen verantwoordelijkheid nemen. Zo hadden onze hulpen, vriendinnen van elkaar, zelf hun indeling in de hand. Vrijheid, blijheid. Echter werd ik mij bewust dat de één meer werk naar zich toe trok. De verhoudingen raakten zoek en ik voelde dat ik in moest grijpen. Meteen een vriendelijke mail opgesteld: ‘ Omdat wij dankbaar zijn voor jullie flexibiliteit en goede inzet vinden wij dat jullie een ‘fair share’ verdienen aan werkzaamheden. Daarom hebben wij besloten de indeling weer in eigen hand te nemen. Dit met een week op en af, waarin je dagen onderling kunt ruilen.’ Uiteindelijk bevorderde dit optreden de samenwerking en de arbeidskwaliteit.

A crack in everything, that’s how the light gets in

Aan het hoofd van het team staan wij als partners en collega’s. Bij wijze van spreken werken wij vierentwintig uur per dag samen. Ondanks dat we de beste maatjes zijn, kunnen we wel eens van mening verschillen. Laatst hadden wij een forse discussie over de toekomst van de fameuse copi-Euse maaltijden, die bijna ontvlamde tot een heus vuur. Als je dan zuurstof blijft toedienen, doordat ieder zijn gelijk wilt halen kun je, als je niet oppast, een patstelling krijgen. Als er een scheur ontstaat, is het belangrijk vooral te focussen daar waar het licht doorlaat. Een waardevol inzicht die dit incident mij opleverde. We moesten even de natuur in om weer terug te gaan naar de basis. Terug gaan naar waar we voor staan, dat is verbinding. Vanuit die modus operandi met elkaar spreken. In een mum van tijd zaten we weer op één lijn.

Uit verbinding

Het is makkelijker fris en vrij te genieten vanuit innerlijke rust wanneer eventuele figuurlijke brandhanden geblust zijn. Soms zie je bij mensen dat ze de brandhaard niet aanpakken, maar elke keer een beetje om de rand blijven sproeien met een tuinslang. Dit om de kool en de geit te sparen. Om de paar maanden komt hetzelfde fenomeen weer naar voren, wat tot onderhuidse onrust leidt. Het basis probleem is niet opgelost. Ongewild kruipt een ieder in zijn schulp en gaat zijn eigen weg. De verbinding raakt los, totdat het hangt aan een zijden draadje.

Vuur dat niet gedoofd hoeft te worden

Kortom, als je voelt dat er iets niet goed zit, ookal kun je er geen woorden aan geven, kun je altijd vertellen wat je voelt  Zonder verwijten, of je gevoel hoeven staven met feiten. Dat wat je laat sluimeren kost energie en breekt de harmonie. Na deze leerzame week, kreeg ik als bliksem bij heldere hemel een ingeving. Een vurig idee dat niet gedoofd hoeft te worden. Binnenkort ga ik een flitsreisje maken, en vijf harten blij maken, inclusief mijn eigen.

Heb jij onenigheid die smeult? Hoe herstel jij de verbinding in een conflict? Hoe raak jij uit verbinding met jezelf ter wille van die ander?

Veiligheid vind je in jezelf

Veiligheid vind je in jezelf

“Hmm, lekkere cappuccino zeg, en wat een mooie omgeving!” Het voelt goed hier!” verzucht een enthousiaste gast. Gemeenzaam zitten we in een besloten terras aan de rand van de tuin, de chill corner. Genietend van het uitzicht en de klanken van het windorgel vertrouwen ze me toe; “ Wat hebben we toe geleefd naar deze vakantie, het geijkte moment na teleurstellende resultaten in het ziekenhuis.  Fijn om hier de zinnen te kunnen verzetten. “ In eerste instantie schrik ik, en deel met hun emoties. Wanneer het gehele verhaal uit de doeken is gedaan, merk ik dat dit bijzondere stel na een jaar gewend is geraakt aan een situatie die hen geen veiligheid biedt. Een gebeuren waarin alles plots onzeker is, de wereld op zijn kop staat. Toch zie ik ze genieten van ieder moment. En zo hoor ik deze week drie soortgelijke verhalen. Waar de basis veiligheid door ziekte weg gerukt is, en mensen gekozen hebben hoop te houden en volop te genieten.

Overleven of volop leven

Als klap op de vuurpijl hoor ik dat mijn beste vriendin ook weer een gevaarlijke moedervlek moet laten weg halen. Ook zij is al aan de situatie gewend. “ Joh, dan loop ik toch met een opgetrokken wenkbrauw rond. Dan straal ik tenminste gezag uit.” Na de schrik van afgelopen november toen ze te horen kreeg dat ze een melanoom had, straalt ze nu een ongekende rust, openheid en tevredenheid uit. Ze doet niet panisch over een zonnestraaltje op haar gezicht. Gezamenlijk vertrouwen wij dat het goed komt. Een andere gast is volledig herstelt en clean verklaard. Zij ziet er stralend uit. Zo maak ik een week mee omringd met mensen die te maken hebben of hebben gehad met een levensbedreigende situatie. In plaats van te overleven springen zij in ‘volop leven’.

Brand beveiliging

Zo hebben wij het besef hoeveel geluk wij vorig jaar hebben gehad tijdens een heftige brand dichtbij onze Casa. Als je ziet hoe desastreus de ramp in Pedrogao en Gois zijn sporen achterlaat met 64 dodelijke slachtoffers. Na de eerste schrik zat ik vorig jaar, al snel in een soort van gewenningsmodus. Na het volgen van onze veiligheidsvoorschriften in geval van een bosbrand, bleven we vooral praktisch en sociaal. Er heerste een enorme gemeenschapszin samen met de gasten. Het is natuurlijk  makkelijker om rustig te blijven als het vuur nog niet aan je schenen staat.

Vertrouwen dat het goed komt

Dit jaar is de Monchiquese brandweer al drie keer uitgerukt en iedere keer is de brand na ongeveer een uur geblust. “Na de eerste waarschuwing komen er zo’n achttien brandweerauto’s uit verschillende richtingen naar de brandhaard toe gesneld. Deze worden ondersteund door twee helikopters met waterzakken,” vertelt de burgemeester van Monchique mij met vuur in de ogen. “ Je moet met grof geschut de brand in de kiem smoren.” Als ware burgervader neemt hij de zorg voor de inwoners van Monchique bloedserieus. Ondanks de uiterste alertheid die wij met ons meedragen de gehele zomerperiode, genieten we des te meer van onze gasten en onze paradijselijke plek. Wat ik niet in de hand heb laat ik los en leer vertrouwen dat het goed komt.

Geen garanties

Hoe komt het toch dat zoveel mensen na de eerste shock door een ingrijpende gebeurtenis wat betreft relatie, gezondheid of natuur rampen al redelijk snel overgaan naar de orde van de dag? Terwijl de wond voelbaar is, zie je ze genieten en lachen.  Dit laat de enorme flexibiliteit van de menselijke geest zien, en de levensdrang. Hoop doet leven, ookal biedt het leven geen enkele garantie.

Ware veiligheid

Is dat de essentie? Dat je leert leven zonder garanties maar vanuit vol vertrouwen? De enige zekerheid die we hebben is dat we dood gaan. Voor de rest is het koffie dik kijken. De ultieme veiligheid hangt niet af van een goed geoliede brandweerpreventie, een vakbekwame oncoloog of relatietherapeut. Het helpt natuurlijk. Maar echte veiligheid vind je dichtbij, in jezelf. Juist het toestaan dat jij je soms angstig, machteloos, verdrietig of boos voelt over die dingen in het leven die je niet in de hand hebt, schept veiligheid in jezelf. Delen helpt, er in blijven hangen niet. Wat de toekomst brengen moge weten we niet, maar het NU hebben we, laten we die pakken!