Time on our side

Time on our side

It’s the wind blowing free
It’s the end of the slope
It’s a beam, it’s a void
It’s a hunch, it’s a hope

And the river bank talks
Of the waters of March
It’s the end of the strain
The Joy in your heart

Een overvloed aan genot

Enerzijds nog geen maart, anderzijds voel je in Monchique volop voorjaar met kabbelende beken, gifgroene velden met rolklavers en goudgele ochtendstonden. Vervolgens zonnig terrasweer en knusse avonden bij de haard. Het lijkt alsof herfst en lente samenvallen met een bonte bladerenpracht en bloemen ‘50 tinten’ kleur. En wat valt er veel te genieten; lichtval, bloemen, goede gesprekken, natuur en stedelijk schoon. Want deze wereld biedt een overvloed aan genot voor hen die er de tijd voor nemen.

Deadlines en Targets

Echter velen onder ons hebben te kampen met deadlines en targets die ge- of achterhaald moeten worden om zo een (rijke) toekomst te waarborgen. Daardoor zijn we zo gericht op wat er in ’t verschiet te doen valt, dat we tijdens die race de boot missen voor inspirerende- en zinnige zaken. Hiermee bedoel ik aangelegenheden waarbij we opladen en niet uithollen qua energie.

Kostbare tijd

Immers hoeveel genoegen kun je halen uit een ochtendwandeling? Of door domweg te staren uit het raam, terwijl jij je te goed doet aan je eerste bak koffie? Of als gevolg van een spontaan gesprek jij je ineens dichter met iemand verbonden voelt? Omdat het je raakt. Als je erop let, zijn er talloze dingen die niets kosten maar o zo waardevol zijn. Vaak datgene waar je van bijtankt. Daarvoor heb je tijd nodig en moet je bewust tijd vrij maken. Maar in deze tegenwoordige tijd ligt de focus op de toekomst, waardoor het kostbare heden soms aan ons voorbij gaat.

Prioriteit

Herken je dat? Terwijl je in een boeiend gesprek bent, kijk je toch halverwege op je horloge. Want je moet door.  Namelijk de plicht roept. Wat doe je in deze tijdnood? Als ik mij gevangen voel door het idee van tijdsgebrek probeer ik dieper te ademen om dusdanig kalm te worden zodat ik beter kan focussen. Bovendien las ik iedere dag korte pauzes in, waarbij ik even zit en stil sta bij wat wezenlijk is. Ondertussen ken ik voldoende mensen die ondanks een druk bestaan en een verantwoordelijke baan, tijd nemen voor rust: Hoe dan? Zij geven ‘priori-tijd’ aan balans scheppen in hun leefschema. Bijvoorbeeld met; yoga, meditatie, wandelen en quality time met intimi tussen de bedrijven door.

Timing

Daarom is gevoel voor timing zo belangrijk, om hiermee onnodige stress te besparen. Ter illustratie; in Nederland stichtte ik een coach- en trainingsbedrijfje en wilde meteen van start gaan. Maar het liep te traag voor wat ik in gedachten had. Echter du moment dat ik besloot, mijn intense inspanningen los te laten en slechts die dingen te doen die ik leuk vond, begon het flink te stromen. De termijn die ik gepland had om aan de slag te gaan, was achteraf gezien nodig voor het herstel van een hernia operatie. Dus Timing is tijd voor je te laten werken in plaats van er tegen in te gaan.

Bij twijfel niet inhalen

Laatst had ik een coaching sessie waarbij de coachee sterk twijfelde welke keuze hij zou maken. “Gek word ik van dat wikken en wegen, ik kan beter de knoop doorhakken!” Wars van chaos, zette hij zichzelf onder druk om zo snel mogelijk te beslissen. Toch gaf het ‘de tijd gunnen’ om de kwestie vanaf diverse zijden te belichten, te bespreken en te doorvoelen adempauze en ruimte. Bij twijfel niet inhalen. De tijd zal leren wat de ware keuze voor een specifieke situatie is.

Joy in your heart

Sinds we terug zijn van een weldadige vakantie waarbij de tijd leek stil te staan, en tegelijkertijd voorbij vloog, is het net alsof alle zes zintuigen aangewakkerd zijn. Waardoor ik mijn omgeving met detail leer waarnemen: Monchique en onze regio waardeer ik meer als te voren. Moet gezegd worden, dit is eenvoudiger buiten het seizoen, in een land dat werkt com calma, in een gebied net zo stil als de oceaan waar het op uitkijkt. Desalniettemin ondervond ik tijdens de meest stressvolle periode afgelopen zomer ook rust en vreugde door in het hier en nu te blijven; ‘Komt tijd komt raad’. Taking time on our side. It’s the end of the strain. The Joy in your heart!

Hoe ga jij om met tijd? Gun jij jezelf de tijd om te genieten? Leef jij vooral in de toekomst, het verleden of juist in het heden?

 

 

Just take your place in the driver’s seat

Just take your place in the driver’s seat

Fraaie vista’s over diverse baaien, met aangrenzende dorpjes, rivieren die het landschap doorkruizen en eindeloze stranden. Met uiterste concentratie rijd ik door dit landschappelijk mozaïek van Galicië. Aan de ene kant geniet ik van de omgeving en aan de andere kant houd ik het verkeer goed in de gaten. De Spanjaarden rijden ietwat pittiger dan Portugezen. “Just take your place in the driver’s seat, driver’s seat, ooh”, zing ik terwijl ik Eus schuin glimlachend aankijk. “Hé schat, weet je nog hoe we precies een jaar geleden onze Black Beauty toevallig tegenkwamen op Praia da Guincho?” Totdat we deze Jeep kochten was ik gewend om altijd op de bijrijders stoel plaats te nemen. “Ha, ha, als vijftig plusser zit ik eindelijk op de ‘drivers seat!’ roep ik uit. “Ja, en je crost al aardig door Spanje heen, dame. Meester over het stuur. Dat moet een gevoel van eigenmachtig zijn geven,” zegt Eus complimenteus

Angst voor eigenmachtig zijn

De hoge toppen en de diepe dalen die we zowel door het Portugese- als het Spaanse landschap doorkruizen lijken een afspiegeling van de eerste maanden als leerling rijdster. Mijn grootste angst was dat ik in paniek zou raken. Ik moest door mijn angst heen. Zonder planning geen plan. Dus gaf ik mezelf een streef datum dat ik zou moeten kunnen rijden zonder instructeur. Natuurlijk had ik de maanden ingedeeld in deelstapjes; eerst rustige landwegen, dan de nationale wegen, dan de snelwegen en uiteindelijk de drukke stad Portimao. Oefening baart kunst. Mijn rijbewijs had ik al gehaald op mijn dertigste maar daarna nooit echt meer gereden. Waarschijnlijk begin je nu te gapen, want jij rijdt al vanaf je twintigste, en karren is je tweede natuur. Wellicht heb jij op andere vlakken een angst te overwinnen om eigenmachtig te zijn, het heft in eigen handen te nemen. En te gaan voor wat je wilt.

Afleiding op je weg

Het levert je een gevoel van eigenwaarde op als je gaat voor wat je hart je ingeeft ookal krijg je het al benauwd bij het idee om de eerste stap te zetten. Je eigen gedachten bouwen immense muren op, je saboteur weet van geen wijken om je zo op een dwaalspoor te brengen. Echter, jij bent klaar voor het volgen van je hartenwens, hoe groot of klein die ook is. Het is handig om je eigen routebeschrijving te volgen door je verlangen in een speciaal schrift te schrijven, gevolgd door een planning met streefdata. En zo ga je op weg. Stap voor stap. Mocht je ondersteuning en inspiratie nodig hebben lees het boek de Creatiespiraal of succesvol coachen voor zelfcoaching. Want hoe vaak worden we, net zoals in het verkeer, afgeleid, door een gebrek aan eigenwaarde of eigenmachtig voelen.

Highway van je potentieel

Terwijl ik op de drivers seat zit, en mij daar steeds relaxter voel, heb ik toch zo nu en dan last van mijn eigen beperkte gedachten: ‘Kan ik dit wel?’ ‘Doe ik het goed genoeg?’ Vooral als vrachtwagens, tractoren of onbesuisde automobilisten op mijn weg komen. Want ookal denk ik controle over mijn eigen stuur te hebben, niet die van mijn mede weg gebruikers. Controle krijgen over eigen gedachten is één ding maar geduld en tolerantie trachten als anderen op een andere manier door het leven koersen is een tweede. Helemaal als ik in de waan ben dat iemand mijn weg zouden kunnen versperren. Juist door je eigenwaarde op te vijzelen, wordt het ook makkelijker om anderen in hun waarde te laten, en hun eigenmachtig hun eigen weg te laten bepalen. Eén van de mooiste aspecten van het leven vind ik als je elkaar wederzijds op kunt poetsen en bij kunt vijzelen op weg naar de highway van je potentieel. Je geeft elkaar vleugels.

Carpoolen

Dat vergt dat je bij mensen die jou in de wielen rijden, je op stang jagen door jaloezie of wat dies meer zij, jij eigenmachtig een afwijkend parcours kiest. Zonder om te kijken. Zonde van je energie, beter verder varen in je flow langs inspirerende laantjes. Tijdens kruispunten in je leven kun je mensen van diverse pluimage tegen komen, waarmee je een kort of lang traject oprijdt, poolt, om gezamenlijk te genieten van de prachtige landschappen die het leven te bieden heeft.

Groen licht

En hoe leer je nu je eigen gedachtegang monitoren en besturen?  Want een ieder is eigenmachtig over de keuze van zijn/haar gedachten. Waarschijnlijk heb je daar ook wel eens last van, dat het lijkt of je hoofd een eigen leven leidt.  Maar dat voelt meer als lijden in plaats van rijden, want symbolisch gezien raakt je auto onbestuurbaar en tijg je snel op wegen met afgronden. En dat is niet de plek waar je graag vertoefd.  Als mijn gedachten uit koers racen met een maximum snelheid, dan rem ik en stap ik uit. Vervolgens adem ik diep en rustig, zoek ik een plek in de natuur en ga aan de wandel. Om zo bewust met afstand naar mijn eigen gedachten te kunnen kijken. Vooral natuurschoon met panorama’s lenen zicht daartoe. Mochten de denkbeelden zich vastbijten dan weet ik uit ervaring dat ik in een leerproces zit. Het is de moeite waard groen licht te geven aan de onderliggende gevoelens, die vrij te laten en te bespreken. Wellicht stammen ze uit lang vervlogen tijden.

Just take your place in the driver’s seat

In je bolide of in het leven,  jij bent meester(es) achter het stuur. Jij bepaalt of je links of rechts afslaat. En soms neem je een zijspoor om levenservaringen op te doen. Als je maar je levensdoel voor ogen houdt en geniet along the way. “Just take your place in the driver’s seat, driver’s seat”.

Delen is helen, klagen is aandacht vragen

Delen is helen, klagen is aandacht vragen

Terwijl ik aan mijn Galão ( koffie verkeerd) sip, luistervink ik een gesprek. “Jeetje, wat een duffe vlucht was dat, alleen maar kibbelende kinderen en bejaarde stewardessen.” “Ja, en dan die kleffe broodjes waar je een flinke duit voor neer moet tellen,” zeurt een ander. De conversatie gaat maar door met dezelfde strekking. ‘Wat een energie verspilling’, denk ik. Die vlucht is passé. Het gezelschap had ter plekke een klacht kunnen indienen. Maar op deze manier blijft de negatieve ervaring van deze reis voortduren terwijl ze lang en breed op een zonnig terras zitten. Waarom niet de positieve vakantie ervaringen delen? Als ik ergens ontevreden over ben, zoals over het bosbeleid hier, dan probeer ik er iets aan te doen. Zelfs tegen beter weten in. Via, via is het toch gelukt om een ingang te krijgen bij de Europese Unie. Er wordt serieus gedebatteerd hoe Portugal te ondersteunen met een duurzame en veilige houtproductie, ter preventie van bosbranden.

Dage-raad

Echter tijdens onze vroege ochtendwandelingen werp ik een blik op mijn weer app. “Verdorie Eus, de buien die voorspeld waren zijn inmiddels opgelost. En dat terwijl de natuur hier schreeuwt om water!” De teleurstellende weersverwachting verhindert mij ten volle te genieten van de zonsopgang. Betrapt, ook ik zeur om dingen die ik niet kan veranderen, wat de ochtend sfeer niet ten goede komt. Waarom niet genieten van tropische temperaturen terwijl het herfst is? In Nederland vliegen de hagelstenen om je oren. Tijdens de yoga wandelweek gaan we vroeg op pad en zoeken de koelte van de oceaan. Met blote voeten langs de oceaanrand struinen is geenszins beklagenswaardig.

Veranderen of accepteren

Let maar eens op. Hoeveel tijd en energie wij besteden aan geweeklaag over zaken die wij niet kunnen of willen veranderen. De situatie is daar, dus kun je maar beter veranderen of accepteren. Toch gaat deze vlieger niet altijd op. De verhalen die wij soms ten gehore krijgen van mensen die volop in het arbeidsproces, de mantelzorg op zich nemen van ouders, partners of zelfs kinderen. Mopperen is dan gerechtvaardigd. Echter hen hoor je niet. Moedig ploeteren ze voort zonder dat de omgeving weet heeft hoe moeilijk ze het hebben. Als duizendpoten doen ze hun uiterste best om het voor alle partijen werkbaar te maken.

Delen lucht op

Delen lucht op. Gedeelde smart is halve smart. Het verbindt als je anderen kenbaar maakt dat je worstelt met vele taken die jij jezelf toe bedeeld hebt of je toe bedeeld zijn. Als iemand oprecht zijn/haar misère deelt zonder zeveren en zeuren, voel je genegenheid en verbondenheid. Naast dat het een emotie oproept, treuzel je niet om hulp te bieden of om een arm om diegene haar/zijn schouders heen te slaan. Bij personen die onophoudelijk een klaagzang ventileren, heb je daarentegen de neiging om weg te lopen.

Action purifies

Dus een ongewenste situatie is draaglijker als je de koe bij de horens pakt, en eigenmachtig zo de toestand verandert of het leed tracht te verzachten. Action purifies. Soms laat de ommekeer op zich wachten, meestal vroeg of laat, gestaag komt er beweging. En terwijl je wacht kun jij je concentreren op lichtpunten en die koesteren. En vooral delen vanuit je gevoel. Klagen helpt niet. Integendeel, het kost een ieder energie. Aan de slag gaan en delen wel!

Wat doe jij in een ongewenste situatie? Ga je doen, delen of klagen? Hoe open ben jij als je het moeilijk hebt?

 

Wij niet ten koste van Mij

Wij niet ten koste van Mij

“Met afhangende schouders, donkere wallen onder de ogen, en een diepe zucht ploft ze neer op de ligstoel. “Heerlijk, eindelijk rust!” Dankbaar voor de aangeboden cappuccino met cake gaat ze verder. “Dit had ik echt nodig. Man, man, ik ben stuk.” Weer laat ze een zucht horen terwijl ze zich uitrekt. Dan steekt ze van wal. “Dat is het lastige van een verantwoordelijke functie. Iedere morgen stuit ik op 200 berichten in mijn mailbox, plus een team en een leiding gevende die van alles van mij verwacht.  Doordat wij werkzaam zijn in een kantoortuin heb ik nul procent privacy. Een kakofonie van jewelste. Bovendien werkt een ieder tussen de middag door, met sandwich in de hand. Terwijl ik snak naar een wandeling buiten.” ” Waarom ga je niet aan de wandel?” vraag ik verbaasd. “Niemand doet dat”, is het antwoord. “Ik pas mij aan. Wij ten koste van mij.”

Wij ter stimulering van mij

Busyness, het lijkt een trend. Overdag moet men aan voltallige eisen van het werk voldoen en ‘s avonds wil men een sociaal bruisend netwerk onderhouden, sporten en kookclubjes organiseren. Adempauzes hebben geen prioriteit. Voldoen aan…. Wat? Op de werkvloer zou de motivatie stijgen en het ziekte verzuim dalen als men individueel taakgericht bezig zou mogen zijn. Gericht om als individu het beste uit jezelf te halen en tegelijkertijd een collectieve ambitie te realiseren. Organisaties doen er goed aan om beide aspecten, individualiteit én teamwork te stimuleren. Hiermee is een juiste afstemming vereist tussen persoonlijke- en organisatiedoelen. Het wij ter stimulering van het mij.

Wij ter ondersteuning van mij

Uit ‘het moeten voldoen aan’ familie normen ontstaan ergernissen. Ten behoeve van het wij-gevoel binnen het gezin moeten eigen verlangens maar even aan de kant geschoven worden. De illusie van gezelligheid, terwijl er onderhuids van alles borrelt. Natuurlijk zijn er tal van families, die een collectieve behoefte aan samen zijn bevredigen, met elkaar overleggen en elkaar ondersteunen met raad en daad. Zij gaan uit van het wij ter ondersteuning van het mij.

Vrijheid blijheid

Bij ons vroeger thuis kregen wij mee; ‘Vrijheid blijheid.’ Een prachtig credo. Echter een valkuil als een ieder zo zijn eigen gang gaat dat men de verbinding uit het oog verliest. Op school hoorde ik niet zo bij mijn peergroep.  Zoals zovelen werd ik gepest omdat ik anders was, of me anders gedroeg. Zo leerde ik zelfstandig mijn eigen boontjes doppen en kritisch kijken naar groepsdynamiek. Inspiratie pik ik her en der op zonder mijn ‘eigen wijze’ te verliezen, wars van zogenaamde meesters en goeroes. Mijns inziens is het eng hoe slimme individuen klakkeloos het gedachtegoed van hun zogenaamde meester overnemen.

Samen sterk

Toch ben ik echt voor samen, maar met behoud van individuele uniciteit. Samen kun je meer bewerkstelligen dan alleen. Binnenkort gaan we ondernemers in het toerisme van Monchique mobiliseren om zo samen een sterk klankbord te vormen. Zowel ten behoeve van de uitbaters, als van de toeristen. Een succesformule van onze B & B is; een ieder kan doen en laten wat hij/zij wilt, ondertussen ontstaat er vanuit die vrijheid een mooie verbinding tussen gasten. Dit levert een wederzijdse meerwaarde op van de vakantiebeleving. Als je trouw blijft aan jezelf, merk je wie echt bij je past en wie niet.  Soms doe je wat water bij de wijn om je partner een dienst te doen, maar niet om jezelf weg te geven.

Vervagen van eigen kleur

Je zult het vast een keer aan de zijlijn of zelf aan den lijve ondervonden hebben; Het vervagen van je eigen kleur ter wille van de ander. Terwijl de partner juist gevallen is op dat wat jou nu zo bijzonder maakt. Vroeg of laat  komt er een breuk of raakt de relatie verzuurd. De dynamiek en kleur is verdwenen. Diegene die verkozen heeft ontrouw te zijn aan zichzelf heeft jaren nodig om de puzzelstukjes van haar/zijn eigen identiteit weer op te rapen.

Een brug met sterke pilaren

Een krachtig wij wordt gevormd door zelfstandige pilaren die op een levendige manier bruggen kunnen bouwen en geschillen kunnen overbruggen. Mee buigen uit angst voor alleen zijn, zal vroeg of laat de brug doen instorten. De fundering is te zwak en op foute leest geschoeid. Het is krachtig en waarachtig om trouw te blijven aan jezelf. Je eigen grenzen en behoeften voelen, onderkennen en aangeven. Niet jouw wil of behoefte aan een ander opleggen

Zelfs in Japan worden ze de groepsdwang beu, er komt verzet. In Nederland hebben wij mogelijkheden te over om een sterke individualiteit te ontwikkelen en vanuit een stevig ‘mij’ te kiezen welke ‘wij’ daarbij past. Iedere surfer kiest zijn eigen golf. Doe jezelf niet te kort. Zorg voor een gezond wij ten behoeve van een stevig mij.

In hoeverre blijf jij trouw aan jezelf? Sluit jij je vooral aan bij een gezond wij ten behoeve van een stevig mij? Of doe je veel water bij de wijn?

Wachten in het ongewisse

Wachten in het ongewisse

Stevig stap ik door, de hoogteverschillen van de berg Foia trotserend. Het is nog schemerdonker en Joy’s profiel is nauwelijks zichtbaar. Witte mistflarden kruisen ons pad en ik geniet van de hoorbare stilte. Mijn ochtend mijmer terwijl ik wandel. Een fijn begin van de dag. Als we boven op de top staan, wacht ons een kleurrijke dageraad. Ontroering overmand mij als ik de oranje-rode bol aan de einder zie verschijnen. Een deel van de berg dat zwart geblakerd is, krijgt ook kleur. Tal van groene loten laten niet op zich wachten. Een teken van hoop. Daar waar destructie heeft plaats gevonden, groeit nieuw leven.

Ieder proces volgt zijn eigen ritme

Dit doet mij denken aan de afgelopen wandelcoachsessies die ik samen met een gast doorlopen heb. Dat tegenslag en het loslaten van dat wat je kent weer nieuwe mogelijkheden in zich dragen. Ofschoon het duurt, kunnen er al stekjes zichtbaar zijn terwijl je aan het loslaten bent. Ieder proces volgt zijn eigen ritme, soms is het wachten, dan weer hollen en stilstaan. Het is niet handig een zaadje halverwege haar groei uit de grond te rukken. Het proces is een ieder bekend; zaaien, groeien en oogsten. Alleen de tijdspanne waarin dit proces zich voltrekt is nog onduidelijk.

Vertrouwen

Hoewel de voorziene groeitijd ongewis lijkt, is juist dit proces het meest interessant. Want hoe ga je hier mee om? Zo was een bevriend stel afgelopen januari nog in het ongewisse qua verkoop van hun huis, verandering van baan en aankoop van een nieuw huis. In hun beleven schoot het maar niet op. Door het wachten leek het vertrouwen weg te ebben. Het duurde zonder teken van verandering. Zelfs in de prille lente was er nog geen kentering, terwijl het stel er meer dan klaar voor was. Plots in hoog zomer neemt alles een groeispurt, het huis raakt verkocht, er dient zich een huis aan dat precies bij hen past en…… een nieuwe aanstelling met tal van groeimogelijkheden wordt bewaarheid. Een telefoontje op weg hier naar toe bevestigd een nieuwe baan. De champagne staat klaar, en vieren maar. Tijd van oogsten.

Wachten duurt lang

Maar zoals je weet, wachten kan lang duren. Vooral als je graag verder wilt. Stel je wacht op de trein naar Schiphol om een vliegtuig te nemen. De NS heeft weer eens vertraging terwijl jij je vlucht moet halen. Een kwartier lijkt wel een uur te duren, terwijl de reële tijd toch vijftien minuten is. Hoe kun je de periode van wachten plezierig maken, zodat jij je niet afhankelijk voelt van de tijd?

Wat te doen als je in de symbolische wachtkamer zit in afwachting van een nieuwe baan, huis, liefde of het in verwachting raken? Geduld is een schone zaak. Mind you, niet één van mijn sterkste eigenschappen. Dus heb ik mezelf afgevraagd, wat kan ik leren in een gevoelsmatig wachtlokaal? Wellicht kun jij mijn handvatten gebruiken als tips.

Vijf tips voor in de wachtkamer

  • Schep alle voorwaarden dat er een zo’n groot mogelijke kans bestaat dat waar je op wacht ook bewaarheid wordt. Als je een nieuwe baan wilt, vertel het aan je vrienden, je leiding gevende, solliciteer, netwerk en blijf erin geloven. Zo ook met koop of verkoop huis, zet het niet alleen op Funda maar gebruik ook andere kanalen zoals Huispedia. En als je op zoek bent naar de nieuwe liefde, heb vooral eerst jezelf lief en trek erop uit. Uit je comfortzone. Met andere woorden bereid je goed voor en doe er alles aan om je wens aan te trekken.
  • Mochten op weg naar je wensdroom er zaken tegen zitten, of voor je gevoel mislukken, uit de teleurstelling maar blijf er niet in hangen. Het is slechts een hobbel op je weg om te overwinnen. Je vergroot hiermee je zelfvertrouwen en kracht.
  • Geloof dat je het waard bent om dat te ontvangen wat je wenst. Geloof doet wonderen. Want als jij er niet in gelooft, hoe moet jij dan je omgeving overtuigen?
  • Maak het jezelf zo gezellig mogelijk in die wachtruimte en geniet. Als je denkt dat je pas gelukkig kunt zijn als je die baan, dat huis, die vriend(in) hebt, kom je bedrogen uit. Wensen worden sneller vervuld als jij in de tussenfase volop leeft, je goed weet te amuseren zonder dat het gewenste uitgekomen is. Dat je accepteert dat wat je wilt er nog niet is, in de volle overtuiging dat het wel komt.
  • Wees dankbaar met wat je hebt en tel je zegeningen. Waar jij je aandacht op richt vermenigvuldigt zich. Zoals je iedere dag een plantje water geeft en stil staat, en blij bent met de groei van een nieuw blaadje. Als je rondloopt met een gevoel ik ben volledig vervuld, zul je eerder dat aantrekken wat je uitstraalt.

Hoe beleef jij de fase tussen droomwens en werkelijkheid? Welke maatregelen neem jij om je wensen uit te doen komen? Hoe ga je om met wachten in het ongewisse?

An on- and off road discovery

An on- and off road discovery

Plots verlaten we de asfaltweg en hobbelen een stoffige zandweg op, onze ontdekkingstocht off road. Een groene vlakke oase doemt op aan onze rechterzijde, de uiterwaarden van de rivier de Arade. Inmiddels sta ik bovenop de bijrijders stoel om deze frisse vallei geheel te kunnen aanschouwen. Wat een paradijs! Onze ontdekkingsreis op zoek naar een nieuwe B & B plek dichtbij de kust levert vele nieuwe indrukken, inzichten en ook een verbreding van onze horizon op. An off- and on road discovery.

Een ontdekkingsreis

Waarom off road? Omdat de weg soms langs onduidelijke bewegwijzering gaat terwijl je toch geniet van de prachtige vergezichten. Het is een les om ons niet vast te klampen aan een nieuw object maar gaandeweg de signalen op te pikken welke richting de juiste is. Hechten en loslaten. Vertrouwen hebben dat de koper van onze Casa verschijnt wanneer de tijd daar is en zo een nieuwe toekomst zich vanzelf aandient. De opties van waar en hoe bekijken we vanuit een zo’n breed mogelijk spectrum.

Bewegwijzerd door voorwaarden

Toch is het geen ontdekkingsreis op de bonnefooi. Als leidraad nemen we onze voorwaarden mee, die door onze gasten en ondergetekenden als belangrijk bevonden zijn. Tevens loopt een vriend aan de zijlijn met deze tocht mee. Als bijna Royal Guest weet hij precies wat onze gasten belangrijk vinden.

Dichtbij de Atlantische oceaan

Een belangrijke voorwaarde is dat het pand niet meer dan twintig minuten rijden is van de Atlantische oceaan. De ervaring leert dat huizen gelegen bij een strand met oceaanzicht boven ons budget uitkomen. “De prijzen in de Algarve zijn dit jaar met 14% gestegen en met 18% in jullie lievelingsgebied.”, aldus een makelaar. De westkust valt af, te ver van het vliegveld Faro. Daarbij is het in de zomer langdurig mistig.

Rustige omgeving

Onze eerste bezichtiging is in de buurt van Loulé. Een historische gezellige marktplaats, gesticht door de Moren. Een prachtige villa met overal Moorse arcades heeft onze blik gevangen. Oceaanzicht en een extra annex voor ons en mijn ouders. Luisterrijke hoekjes. Zodra ik naar buiten loop word mijn aandacht automatisch weer naar binnen getrokken.  Het gezoem van een drukke nationale verkeersweg op de achtergrond irriteert me. Bij het afscheid met de eigenaresse laten een ambulance en een stel motorrijders luidruchtig van zich horen. Dit strookt niet met één van onze voorwaarden, een rustige omgeving.

Een tuin met privéplekken

Een week later gaan we naar een buitenverblijf in ons lievelingsgebied Vale del Rei ( de vallei van de koning). Elke keer als ik van Lagoa dit gebied inrij voelt het als thuis. De voordelen van dit gebied zijn, een imponerende kust strook met een afwisseling van robuuste hoge rotsen en idyllische strandjes. Het achterland is glooiend, straalt rust uit en is voorzien van kleine pittoreske dorpjes zoals Porches en Lagoa die nog een authentieke sfeer uitstralen. Inmiddels hebben wij al twee schaapherders ontmoet die met hun kuddes door het gebied struinen. Al bij binnenkomst ben ik begeesterd, een weelderige gigantische tuin vol oleanders,  omzoomd door cipressen en dennen. Dit om een gevoel van privacy te waarborgen terwijl men ruim uitkijkt naar ons Monchique gebergte. Deze tuin komt overeen met de wensen van onze gasten; er zijn tal van privé plekjes om je terug te trekken.

Goede sfeer, to fall in sinc

Architectonisch een juweel van een huis met twee torentjes en een prachtig bordes, alsof je paleis Soestdijk binnenloopt. Voor mij niet onbelangrijk; een groot zwembad. Het huis wasemt van binnen een gezellige sfeer uit,  is licht. en goed onderhouden. Zoals de Engelsen zeggen I fell in sinc with the house.

Minstens 300 vierkante meter?

Toch vallen de vierkante meters tegen. De villa voldoet niet aan onze voorwaarde van een leefruimte van minstens 300 vierkante meters. Dit zou opgelost kunnen worden met ultramoderne en geïsoleerde tiny houses die in Estombar verkocht worden voor een schappelijke prijs.

Wandelgebied en treat

De in de winter ontdekte wandelingen, via sluip door kruip door paadjes lopen vanaf dit huis; naar Lagoa, Porches en het strand. Mijn favoriete Earth Shop en Café is slechts op 3 km afstand, een leuke beloning na een inspannende wandeling of fietstocht.

Een villa met ambiance en ziel

Nog een week later leidt onze ontdekkingsreis naar een pand dichtbij Carvoeiro. Deze is omgeven door ranke wijnvelden en in de verte zie je het gebergte Monchique. Een stap door de grote voordeur en ik hoef niet meer. Het huis mist ambiance en ziel, de keuken en kamers zijn gedateerd. Terwijl ik het gebouw uit snel en naar Monchique staar, doet Eus nog een poging om mij te overtuigen door middel van het groot aantal vierkante meters. Voor mij is dit huis exit.

Sociale omgeving

Rap daarna neemt de vriendelijke makelaar ons op ontdekkingsreis naar een mooie Quinta tussen Porches en Silves. Dit keer rijden we door een groen landschap doorspekt met oranje stippen; sinaasappelboomgaarden. Landerijen doorkruisend rijden we gestaag een lang gerekte oprijlaan op, geflankeerd met huizenhoge palmen. Deze property heeft meteen onze bekoring. Gezellig ingericht, de nodige vierkante meters. Drie ruime appartementen kun je maken terwijl wij kunnen wonen in de toren. Echter, de A22 is op 2 km afstand en zou voor overlast kunnen zorgen met westenwind. En….. de locatie is toch wel ietwat geïsoleerd voor als we ouder worden.

Intuïtie en gevoel geven de doorslag

Nog maar vier bezichtigen van consciëntieus uitgezochte panden bieden al veel inzichten en mogelijkheden. Ondanks voldoende belangstelling is onze stee nog niet verkocht. Mocht er echter morgen een serieuze koper langskomen dan zijn wij goed voorbereid en hoeven we niet doldriest op zoek te gaan. Deze ontdekkingsreis naar een andere Bed and Breakfast, vergt aan de ene kant vertrouwen maar dus ook een gefocuste voorbereiding. Weten wat wij alle twee en onze gasten willen. En ondertussen blijven we genieten van ons prachtige paradijs op de berg Foia, het uitzicht is nergens te evenaren. Uiteindelijk zal zoals bij de keuze voor Casa Rosa Branca destijds, timing, gevoel en intuïtie de doorslag geven.

Hoe ga jij op ontdekkingsreis naar nieuwe mogelijkheden? Ga je op de bonnefooi of bereid jij je goed voor? Wat geeft jou de doorslag bij een beslissing?

In de lijn der verwachtingen

In de lijn der verwachtingen

Als de dag van gisteren haal ik die zwoele zomer avonden van vorig jaar voor de geest. Gezamenlijk aan de mozaïeken tafel, glazen gevuld met bruisende vinho verde, naast klaterend geschaterlach. Dan weer een uithaal “Neee?”, of “ C’est incroyable!” Tussendoor vallen er minder flatteuze woorden zowel in het Engels als in het Frans. Boeiende levensverhalen passeren de revue.  Uitgelaten vrouwen die herkenning vinden . Teleurstellingen maar ook opwekkende verhalen uit het leven gegrepen. Door onvervulde verwachtingen nu gelouterd door het leven.

Buiten alle verwachtingen

Eén van de vrouwen komt uit het land van ‘du vin, du pain et du boursin’. De struise Hollandse dames doen hun best hun school Frans weer uit de kast te halen. Hoe rijker de vinho verde vloeit hoe meer geolied hen dat afgaat. Dit jaar leek het even of een deel van het gezelschap toevalligerwijze weer op dezelfde tijd hier zou bivakkeren. Helaas loopt het buiten alle verwachtingen anders. Een uitgebreide mail geeft blijk dat één van de dames moet annuleren door lichamelijk ongemak. Jammer, ze zou over drie weken een twintigtal dagen hier verblijven. Meteen stuur ik een bericht terug.’Wat ontzettend naar, hoop echt dat je snel weer goed ter been bent.’ En’ bisous’. want zo waren wij na een paar jaar longstay verblijf gewend af te sluiten. Je bouwt tenslotte een band op, althans dat dacht ik.

Zakelijk en persoonlijk

Dan komt het zakelijke gedeelte. Als Bed and Breakfast kun je drie weken van tevoren zo’n groot gat niet meteen opvullen. Daarom staat er in ons reglement: ‘Bij annulering voor 14 dagen voor aankomst wordt de aanbetaling, 25% van de totale reissom in rekening gebracht.’ Omdat deze kwestie voor beide partijen tot een bijstelling van verwachtingen kan leiden, stel ik voor de aanbetaling vast te zetten tot en met volgend jaar.

C’est le ton qui fait la musique

Echter toen gebeurde iets dat mijn stoutste verwachtingen niet hadden kunnen bevroeden. ‘Mais non’, ik verkies ervoor 75% van de aanbetaling terug gestort te krijgen. Nu weet ik dat zij de Engelse taal niet eigen is, dus vraag ik in haar taal; ‘Hoe kom je tot deze conclusie? Ons reglement geeft mijns inziens iets anders aan; namelijk dat jij de 25% aanbetaling helaas niet terug gestort krijgt. Maar we schrijven graag een verklaring voor je reisverzekering’. Als antwoord krijg ik; ‘ Bij dezen zal ik het Europese Hof van Justitie en het Portugees board van toerisme inlichten en dan kijken we wel wie hier gelijk heeft.’ Haar anders zo zijdezachte stem heeft in haar schrijven nu een andere ‘ton qui fait la musique’. Meteen na deze mail, komt er een officiële aanklacht van het Europese Hof.

Zelfrespect en focus

Mijn hart klopt in mijn keel. Waar heb ik de boot gemist? Me dunkt, ik heb mij toch voldoende ingeleefd en naar haar sores geluisterd. Is zij ons dagelijkse rapport vergeten? Waar is die gezellige verbinding vergezeld met du vin, du pain en du boursin? ’s Nachts laat het me niet los. Wat is de les? Ik tracht het te begrijpen. Verwachtingen en teleurstellingen gaan hand in hand, maar dat een gast (die ons persoonlijk kent), onze afspraken nakomt is toch het minste wat je kunt verwachten? In ieder geval benoem ik sindsdien het bedrag van de totale reissom om niets aan het toeval over te laten. ’s Morgens rond ik de zaak af met een mail. ‘Je m’excuse, uw mail is voor ons onbegrijpelijk. Echter om zelfrespect te behouden storten we uw gehele aanbetaling terug. Omwille ons te  blijven focussen op vreugde en verbinding en ons niet bezig te hoeven houden met rechtzaken. De positieve herinneringen blijven. Maak iets moois van uw leven, het gaat u goed.’

Gymnastiek voor het hart

Dus teleurstellingen doen zeer, dat zul je herkennen.  Des te meer als je ontluisterd wordt door intimi. Gelukkig bezit de mens kracht om na het verwerken van een teleurstelling te herrijzen als een Feniks uit de as. De keuze ligt daar, kies je voor gelouterd je te blijven verbinden of te verbitteren. Een vriendin van jaren terug komt ons met een bezoek verblijden. Weer gaan de verhalen over de tafel met du vin……   Wat is dat toch? Vraag ik haar. “ Dat we met onze 50+ jaren mensenkennis nog foutieve verwachtingen op mensen plakken?” “ Ach,” zegt ze luchtig. “Het is des mensens om geraakt te worden door hartverwarmende zaken zo ook door teleurstellingen. Dat maakt het leven kleurrijk. “ “Je hebt gelijk”, antwoord ik., “ waarschijnlijk wordt het hart nog sterker en soepeler als het ook de nodige gymnastiek te verwerken krijgt door liefdevolle maar ook respectloze ervaringen.”

Bounce back to Joy

Ondertussen heeft een fijne gast die hier nu verblijft het zo naar haar zin dat ze voor drie weken de vrij gekomen accommodatie geboekt heeft. Zo zie je maar weer. Een mooie les in loslaten en het bij de ander te laten. Always bounce back to joy!

Hoe ga jij om met verwachtingen en teleurstellingen? Wanneer is het de bedoeling om los te laten? En wanneer om de draad van verbinding weer op te pakken?

Geloof is een schone zaak

Geloof is een schone zaak

“Alles op aarde zing Gods eer!” zing ik uit volle borst. Oma glimlacht vanuit de deuropening. “Je zingt mooi kind, dat jij zo jong al die gezangen uit je hoofd kent.”  “Zo, kom ik toch in de hemel, oma?” Als kind had ik een steevast geloof in een God. Heftige gebeurtenissen in mijn jonge leventje deden mijn devotie wankelen. Vanaf mijn zevende werd ik recalcitrant. “ Ik houd niet van kanten boordjes,” sputterde ik tegen als ik weer eens op mijn zondags naar de zondagsschool moest. Stiekem nam ik een broek en t-shirt mee in een plastic tas en verwisselde deze met mijn zondagse jurkje.

Klaar met geloof

Toen ons op de zondagsschool verteld werd; “Jullie zijn zondig geboren,” was ik klaar met deze zwaarmoedige christelijke overtuigingen. “Als je niet naar zondagsschool gaat, dan moet je naar de kerk,” was het resolute antwoord van mijn vader op mijn tegenstribbelen. “ Alleen als ik mijn vinger mag opsteken en vragen mag stellen zoals bij de juf.” Mijn vader gaf het op. Toch via mijn vader kreeg ik het geloof mee; ‘Het komt altijd goed!’ Tegen beter weten in blijf ik steevast geloven in de goedheid van de mens, wat mij tot op de dag van vandaag wat naïef maakt.

Reden waarom

Van kinds af aan was ik er heilig van overtuigd dat er een reden was waarom we op deze aarde rondlopen. Als ze vroegen; “Wat wil je later worden?” was mijn antwoord;” Een wijze vrouw van 84.” Dit terwijl mijn jeugd, pubertijd en omzwervingen daarna doorspekt zijn van vele spontane wellicht onwijze impulsen. Uiteindelijk werd ik wat wijzer.

Geloof in de liefde

En hoe staat het decennia later nu met mijn geloof? Het is niet eenduidig of eenkennig. Er zijn zoveel zaken waar ik in geloof, waarvan vooral de alles omvattende, alles overstijgende liefde. Het overvalt mij soms dat liefde op zoveel manieren te vinden is, en mij zo kan raken. Bovendien dat ik het privilege heb samen met de liefde van mijn leven mijn bestaan te delen.  Als ik zie bij onze vrienden Anja en Nol , wat de liefde met hen doet, dan weet ik zeker dat liefde de grootste levenselixer aller tijden is. Bovendien geloof ik dat wij allen verbonden zijn door een onzichtbaar netwerk van liefdevolle medemenselijkheid. Deze verbintenissen, die vaak spontaan ontstaan, zijn helend. Geloof is dus wellicht eerder een gevoel.

Geloof in vreugde

Rotsvast is mijn geloof in vreugde. Eén van de meest tekenende ervaringen qua geloofsbeleving vond plaats in de Martin Luther King Church, Atlanta. Met drie collega’s meldden wij ons aan voor de zondagsdienst. Een hartverwarmend welkom met “Hai Darlings!” gevolgd door vele welgemeende hugs and kisses. Als enige blanken werden we gastvrij op het podium gezet om gezamenlijk met het koor en de gemeente te zingen….. kippenvel! Pure extase van vreugde! Humor en blijdschap verlicht en verbindt.

Vertrouwen; Je droom leven

Verder geloof ik dat als je iets wilt dat je er helemaal voor moet gaan. Een ieder kan zijn/haar droom leven. Daar heb ik via gasten bewijzen van gezien en zelf ook ondervonden. Echter je moet er waarachtig in blijven geloven ookal klopt de twijfel regelmatig aan de deur.

Geloof in vrijheid

Hoe wij hier leven maakt dat ik geloof in vrijheid. Het is een ieder zijn/haar geboorterecht in vrijheid te kunnen leven zonder een ander van zijn/haar vrijheid te beroven. Tolerantie is een schone zaak. In Zuid Amerika heb ik van dichtbij mee gemaakt hoe angstig het is om jouw waarheid alleen in geheim te mogen delen en beleven. En als je voor je waarheid uitkomt je het moet bekopen met de marteldood. Wat mensen elkaar onder het mom van geloof aandoen is onvoorstelbaar. Een isme, is geen geloof maar liefdeloos fanatisme.

Gedragen door kernwaarden

Het geloof is voor mij dus geen isme en ook geen ietsisme. Nee, geloof voor mij is niet iets ontastbaar of vaag. Het vraagt van ons iedere dag down to earth te handelen vanuit onze kernwaarden; de zes V’s; verbinding, vreugde, verdieping, vertrouwen, vrijheid en vernieuwing. Deze vormen als het ware sterke pilaren van waaruit wij bruggen bouwen naar de buitenwereld. Laten we onze geloven delen en vooral geloven in onszelf en in elkaar.

Waar geloof jij in? Welk houvast biedt een geloof jou? Wat doet dit geloof wankelen? In hoeverre geloof je in jezelf?

Focus, een vuurtoren als baken

Focus, een vuurtoren als baken

Het is nog twee valleien klauteren langs steile kliffen tussen Benagil en Vale de Centeanes. Tussendoor valt het prille zonlicht op een wit geblakerd strandje waar meeuwen een rustpauze ingelast hebben. In de rotsen schuilt een tunnel met treden die leiden naar het zand. Mijn richtpunt is de vuurtoren ginder, met op de toren een bloedrode dop. Door het daglicht, zie je nu geen lichtbundels op het land weerkaatsen. Al wandelend passeren wij grillige ronde gaten in kalkachtige rotsen waar de oceaan haar zilte water onstuimig omhoog spuwt; sinkholes. De vuurtoren blijft mijn focus, terwijl ik van de prachtige omgeving geniet.

Fascinatie voor vuurtorens

Vuurtorens hebben op mij altijd een fascinerende uitwerking gehad. Als puber sliep ik tijdens zomerwerkweken onder de vuurtoren van Ameland. ’s Nacht telde ik de seconden van licht naar donker, wat zich in een lichtcyclus herhaalde. Ondertussen verbeeldde ik mij dat de lichttoren mijn huisadres was. Een kleine veertig jaar later, is de vuurtoren nog steeds mijn baken en inspiratiebron. Als ik uit focus raak, tracht ik de situatie driehonderdzestig graden te belichten. Dit helpt mij een onderwerp vanuit een helikopterview te bekijken  terwijl ik mijn innerlijke focus behoud.

Afleiding van en herleiding naar focus

In sommige situaties is het moeilijk(er) om een baken voor jezelf en anderen te zijn. Vooral als je afgeleid wordt. Mijn focus neemt af als ik weinig slaap of als ik mij in een drukke omgeving begeef. Zo was het bezoek aan Nederland een uitdaging. Minder slaap door niet gewende omgevingsgeluiden. Omringd door warmte en gezelligheid maar ook door afleiding en drukte. Wandelen in de natuur helpt mij focus te houden. Het maakt mijn hoofd leeg en ik voel mij weer gecenterd als een vuurtoren. Voordat ik mijn bed uitstap richt ik mijn aandacht, zoals lichtbundels van een vuurtoren, op mijn tenen, voeten, enkels, kuiten, knieën naar boven. En laat zo energie door mijn gehele lichaam stromen.

Where energie goes, attention flows

Focus vergt zelf discipline. Als je iets wilt kun jij je focus er naar toe brengen en van daaruit handelen, zodat je meer kans maakt dat jouw wensen uitkomen. Maar blijf jij je focussen op datgene wat je niet wilt, dan trek je hoogstwaarschijnlijk het tegendeel van je wensen aan. Where energie goes, attention flows. Dus als je iets onderneemt kun jij jezelf afvragen wat je focus en/of doel is. Dit houd je aandacht scherp. Ons doel voor ons bezoek aan Nederland was onze kleindochter te zien maar ook te genieten van het samen zijn met familie en vrienden. Voor de nodige adempauzes ruimden we tijd in voor feeërieke wandelingen door de duinen. Het bezoek was erg geslaagd, met als highlight het in de armen sluiten van de kleine Sam. Zou onze focus en aandacht echter hebben gelegen op; ‘Jeetje, wat is Nederland druk’. Dan was het één en al ergernis geweest.

Stappen in de gewenste richting

Bij het betreden van ons gazon, slaakten wij een zucht van verlichting; wat een serene rust en geluidloosheid. Spannende tijden kunnen de ratio tot hoogspanning brengen. Men weet wat men heeft maar weet niet wat mijn krijgt. Je kunt je echter ongecensureerd inbeelden, dat hetgeen wat je wilt al in handbereik is. Op deze manier is onze droom hier in Monchique bewaarheid. Een jonge gast heeft te kampen met gezondheidsproblematiek. Ze doet er alles aan om zo gezond mogelijk te leven en doet vooral die dingen die haar inspireren. Stap voor stap probeert ze zo het zorgenbrein uit de weg te gaan. In een jaar zien we dat ze met twee stappen vooruit, en één terug enorme sprongen maakt door de focus te leggen op wat zij wil.

Focus op Vreugde

Zoals jullie weten is het onze wens om binnen een onafzienbare periode te verkassen met The Art of Joy richting de Atlantische Oceaan. Hoe, wat en wanneer is nog een raadsel en een nieuw avontuur. In plaats van ons zorgen te maken richten wij organisch onze focus op volop genieten van deze prachtige plek samen met onze gasten/vrienden. Voor mij staat een vuurtoren ook voor ‘in het hier en nu’ blijven terwijl je vanuit een totaalbeeld verder kijkt. Zo nu en dan nemen wij gasten mee naar de gewenste nieuwe woonplek om daar al voeten in de aarde te zetten.  Echter waar we ook zijn of gaan de Joy gaat onverminderd voort. Zouden wij ontevreden zijn met onze huidige woon- en werkplek, dan kun je er donder op zeggen dat onze verhuizing naar de zuidkust een grote teleurstelling gaat worden.

Geloof is een schone zaak

Geloof is een schone zaak. Dromen zijn er om ze waar te maken. En mocht je op weg overmand worden door tob momenten verplaats je dan in een vuurtoren en rap veranderen deze in top momenten.

Hoe houd jij focus op wat je wenst? Wanneer raak jij uit balans en hoe herpak jij je focus? Wat zijn handelingen die jouw focus/doel onderstrepen?