Uit je comfortzone op weg naar avontuur

Uit je comfortzone op weg naar avontuur

Sinterklaas is inmiddels huiswaarts gekeerd naar onze oosterburen. De goedheilig man komt niet in Portugal toch krijgen wij iedere dag presentjes. Het heerlijke weer, het wonen en werken op een prachtige plek en het genieten van mooie momenten. Om dit geluk te creëren hebben wij niet onze schoen gezet,  maar wel een flinke sprong gewaagd uit onze comfortzone door te emigreren. Volgens professor Eric Scherder is het treden uit je comfortzone één van de mooiste cadeaus die jij je hersenen kunt geven (naast veelvuldig bewegen). Samen met twee vriendinnen delen we nu een spannende periode, ieder op haar eigen wijze. Weg uit onze comfortzone, op naar onze stretch zone waar de magie plaatsvindt.

Van de stress zone naar de stretch zone

Qua werk, woon- en samen leven, voelt mijn situatie op dit moment stabiel. Iedere dag is anders en afwisselend toch ook comfortabel. Op het moment dat ik Eus het cadeau van een Jeep Wrangler gaf, kon ik niet bevroeden dat het voor mij wellicht net zo groot geschenk zou zijn.. Niet alleen het mee rijden is een sensatie maar achter het stuur zitten voelt als kicken. Toegegeven iedere dag dat wij oefenen met moi achter het stuur, stap ik uit mijn comfortzone. Toch voelt de stress zone steeds meer een stretchzone, waar ik zelfs van geniet.

Stap voor stap een stukje verder

Bij het uitpakken van ons Sinterklaascadeau Black Beauty, zat ik soms te stuntelen, of ik iedere keer van het paard gegooid werd. Echter al snel kreeg ik het gevoel; this is my horse. Hier kan ik van op aan. Om te behoeden dat ik te veel in een stress zone zou verzinken, bouw ik de spanning langzaam op. Stap voor stap een stukje verder. Eerst rijden op rustige vlakke wegen en dan meer langs bochtige en geaccidenteerde- en dan weer oefenen in een gebied met veel rotondes. Gelukkig hoef ik het niet alleen te doen,  ik maak dankbaar gebruik van twee keigoede rij instructeurs; Autorijschool d’Alvor en Eus. Om onverwachte paniek te voorkomen heb ik de stoute schoenen aangetrokken door het ondergaan van EMDR therapie.

Redenen om uit je comfortzone te stappen

Mijn rit uit mijn comfortzone, is iets wat jij al jaren geleden doorstaan hebt. Voor jou zijn er wellicht andere redenen die uitnodigen om uit je comfortzone te stappen. Bijvoorbeeld; Werk geeft je geen voldoening en plezier. Je hebt het gevoel in een keurslijf te zitten met veel moetens. Hoewel je relatie vertrouwd voelt is deze allesbehalve spannend. Tijd voor nieuw vuur in een bestaande relatie.

7 Tips voor easy going uit je comfortzone

  • Maak eerst een afspraak met jezelf welk doel je wanneer wilt bereiken. Bijvoorbeeld; ik wil 1 maart  zelfstandig kunnen rijden.
  • Tussen nu en de datum waarop jij je doel bereikt wilt hebben is er ruimte, die je in kunt delen in subdoelen (kleine stappen) richting je uiteindelijke doel. Wat ga je doen en wanneer, in die tussenfasen.
  • Realiseer je dat je al eerder een keer uit je comfortzone gestapt bent en dat je dat ook gelukt is. Dus je comfortzone, een stabiele basis, zit in jezelf. Wanneer het even te veel wordt, kun je daar op terug vallen.
  • Ben je net als ik een type die zich snel onzeker kan voelen, weet dat het nieuwe avontuur aangaan je zoveel meer zelfvertrouwen geeft en je comfortzone uitbreidt.
  • Blijf bij jezelf. Jij alleen weet hoe je het moet doen, anderen kunnen je goedbedoelde raad geven, maar volg je eigen intuïtie als kompas. Als ik een file achter mij creëer kan ik nerveus worden of denken; Tant pis, ik ben lerende, dus rij maar wat langzamer of haal me in.
  • In je stress zone terecht komen is geen catastrofe. Ga terug naar je comfortzone. Toen ik voor de tweede keer in de Jeep reed passeerde we een drukke weg. Ik kreeg het Spaans benauwd van al dat verkeer. Subiet heb ik de Jeep langs de kant van de weg geparkeerd om weer tot mezelf te komen..
  • En als levensgenietster raad ik je aan om vooral ook tijdens je reis uit je comfortzone te genieten, en niet alleen als jij je doel bereikt hebt. Neem alle aanmoedigingen ter harte. Wees trots op jezelf en vier!

Op welk vlak is het bij jou nodig om uit je comfortzone te treden? Maak een plan met tijdsbepaling en ga! Een cadeau voor jezelf en je brein.

Mr. Blue, I’m here to stay with you

Mr. Blue, I’m here to stay with you

Mr Blue, I’m here to stay with you !”  Met de microfoon vlak aan zijn mond zingt René Klijn vol overgave. Of zijn leven ervan af hangt,  want lang had hij niet meer.  Een kort jaar daarna stierf hij aan AIDS. Hoe Paul de Leeuw René uitnodigt om zijn situatie te delen is ontroerend. Mijn ogen schieten vol bij het weerzien van deze episode van 28 november 1992 bij  ‘De schreeuw van de leeuw’  onlangs uitgezonden door DWDD. Terwijl ik mijn tranen laat gaan blik ik terug op november 1988.

Doe open die deur!

“Juan, doe open die deur!” “Verdorie, ik weet dat je thuis bent!” Ik sla met vlakke hand tot pijnens toe tegen de groene deur van het historische pand aan de Lauriergracht in het anders zo knusse Jordaan. Mijn gevoel geeft allesbehalve gezelligheid aan, meer paniek. Juan, een goede vriend van mij is de laatste maanden erg moe. Waar we normaal gesproken wekelijks samen musea en tentoonstellingen afstruinen, onze verhalen delen,  laat hij nu verstek gaan. Geen zin. En dat zint mij niet. “Ga naar de dokter!” adviseer ik hem herhaaldelijk. Maar tegen dovemans oren.

Radiostilte

Tot vorige week, waarin hij een afspraak had met de dokter. Sindsdien radiostilte. De telefoon ligt van de haak. Met regelmaat bel ik aan, echter niemand doet open. Maar nu ik een schim achter het gordijn gezien heb, ga ik niet meer weg. Samen werkend als lokaal gids voor inkomend toerisme zijn we nu al drie jaar vrienden. Vaak begeleiden we samen groepen uit Spanje of Zuid- Amerika en delen de opbrengst. Juan helpt mij met specifieke Spaanse termen in de schilderkunst of architectuur. Zijn oorsprong ligt in een klein dorpje in Uruguay

Rauwe waarheid

Nu echt bezorgd waag ik nog een poging en schreeuw de longen uit mijn lijf; “ Juan, laat mij binnen! ” Dan wordt langzaam een raam naar boven geschoven en zie ik Juans’ bleke gezicht afsteken tegen zijn zwarte haar. “Dejame em paz, querida!” (laat mij met rust schat) zegt hij gedempt, gevolgd door een stevige hoestbui. “Juan”, zeg ik met verheven stem “ Ik blijf hier net zolang schreeuwen totdat je burengerucht krijgt. Ik maak me zorgen.”

“Bien”, zegt Juan met een zucht. En als ik goed en wel met thee naast hem op de bank zit begint Juan te delen. Hij komt moeilijk uit zijn woorden. “ Longkanker, ze geven me nog twee maanden,” brengt hij traag en al hoestend uit. Ik doe mijn best om niet te huilen. Nu ontwar ik ook vlekken op zijn gezicht en weet dat hij die nare ziekte heeft, waar iedereen stiekem over praat of het de pest is. Maar ik ga mee in zijn verhaal.

Delen

Na deze dag lopen we samen de consulten af, delen alles en ik laat hem niet meer los.  ‘Mr Blue, I am here to stay with you!’ Bij het AMC geef ik mij op als buddy. Ons contact is intiemer en warmer. Woorden zijn vaak niet nodig, een omhelzing, een hand zegt genoeg. Bovendien is praten te vermoeiend voor Juan.

Ondertussen ben ik aangenomen bij de KLM. Ze delen mij in op kort en intensieve vluchten; kort weg en lang thuis. Als ik er niet ben, neemt een vriendin het van mij over. De meeste gemeenschappelijke vrienden die over de vloer kwamen zijn gevlucht. Of een kus al besmettelijk zou zijn

Ondanks dat Juan zogenaamd nog twee maanden te leven had, zijn ons nog  twee extra jaren gegund. Juan bleef altijd geïnteresseerd, goedlachs en leergierig over het leven. Zijn laatste wens om zijn zus en neven op Mallorca te bezoeken, hebben we ondanks het vele hoesten samen kunnen delen. Het was een bijzondere reis. Als nakomer waren zijn ouders al overleden, de rest van zijn familie had afgehaakt omdat hij gay was.

Net te laat

Daarna ging het op en af. Als hij in bed lag, zat ik naast hem hand in hand. Gewoon er zijn was voldoende. Toen werd ik ingedeeld op een lange vlucht naar mijn lievelingsbestemmingen Chili en Argentinië. Het ging net weer goed met Juan. “Ga en geniet!” Na de landing op Schiphol, belde ik enthousiast naar Juan, maar er werd niet opgenomen. Daarna belde ik het AMC. “ Kom meteen!” vertelde de broeder gespannen. Als een wiedeweerga ging ik met uniform nog aan naar het AMC, net te laat. Juan is gestorven december 1990.

Elkaar de hand reiken

Waarom zo’n verdrietig verhaal zo voor de feestdagen? Wat ik wil overbrengen met dit verhaal is hoe menselijk (ook dierlijk) het is om weg te kruipen, je wonden te likken als het leven tegen zit. Hoe mooi het is voor beide partijen als je dan elkaar de hand kunt reiken, een ander uit kunt nodigen om te delen. Het is een uiting van vertrouwen en liefde. Feestdagen zijn dan echt een feest.  Had AIDS zich acht jaar later bij Juan geopenbaard dan had hij nog geleefd, dankzij het Aidsfonds. Mocht je nog een zakcentje over hebben, doneer het in deze schoen.

Wat doe jij als jij in een moeilijke periode zit, ga je het delen of trek jij je terug? Wanneer reik jij een hand uit naar een ander?

 

My guilty pleasure

My guilty pleasure

De wereld draait door met guilty pleasures. Leuk hoor, liedjes die eigenlijk zo fout zijn dat je er voor schaamt . Tot voor kort was ik in de veronderstelling dat ondanks dat ik veel plezier in mijn leven heb, er niets is waar ik mij voor geneer. Nu heb ik eindelijk mijn guilty pleasure gevonden. Een plezier waarover ik mij nog steeds verbaas dat het in mij zit.

Auto’s? Voor mij geen pleasure

Gedurende mijn gehele leven heb ik met auto’s een beladen relatie. Dit door een traumatisch auto ongeluk in mijn jeugd waarin mijn gehele familie betrokken was, en mijn moeder het leven liet. Eerlijk gezegd vind ik in een auto rijden soms spannend en achter het stuur zitten echt eng. Bij het minste geringste zit ik al gillend tegen het plafond. Net voor mijn dertigste heb ik mijzelf bij de hand genomen om rijlessen te nemen. Om een lang verhaal kort te maken, ik ben geslaagd voor het autorijexamen, maar dan wel op Curacao, waar geen fietsers, trams, files noch autosnelwegen zijn.

Blunder

Maar wonende in Amsterdam en daarna Haarlem, met een tram en trein bijna voor de deur was er geen noodzaak om een auto aan te schaffen. Ik nam vooral de benenwagen. Totdat wij naar Monchique emigreerden . Daar heb ik meteen rijlessen genomen en trof een norse autoritaire Portugese rij instructeur aan. Die het vriendelijke autorijdschooltje via mij heeft kunnen wegwerken. Na een grote blunder onder Eus zijn geduldige toezicht trok hij de conclusie; “ Lieve schat, laat jij je maar rijden, ik breng je wel! ”

Auto passie en pleasure

Dus voor mij was het hoofdstuk auto rijden vrijwel afgesloten. Als gasten lyrisch over een bepaald type auto uitweiden, snapte ik niets van die pleasure. Het autocircuit, ondanks dat we er weinig last van hebben, heb ik van het begin af aan vervloekt. Eus had echter een auto-droom. Als we een Jeep Wrangler tegenkwamen dan wipte hij haast van zijn bestuurdersstoel en riep enthousiast; “ Kijk, Annelies, die wil ik ook!’ “Onzin Eus”, weersprak ik hem. “Je weet toch dat we het geld goed kunnen gebruiken voor renovaties in en rondom het huis.” ” Bovendien” , voegde ik er snibbig aan toe; “ lijkt het mij verstandiger eerst het huis af te betalen!”

Mijn guilty pleasure

Desalniettemin werd Eus zijn enthousiasme rondom Jeeps Wrangler niet minder. Totdat het volgende geschiedde. Zoals jullie weten brak ik afgelopen zomer mijn enkel waardoor Eus soms belast werd met dubbele taken. Tegelijkertijd kwam er geld vrij van mijn spaarrekening die ik vijfentwintig jaar had vast gelegd. Beter dank je Eus met een Jeep Wrangler als cadeau is er niet. Stiekem surfte ik op autosites en schrok van de prijs van de ‘tweedehandsjes’. Toch werd ik snel gepakt door de stoere en ook klassiek uitziende exemplaren. Vanaf die tijd heb ik ook een guilty pleasure.

Op een gegeven moment zag ik een mooie rode 4 x4 in Setubal. Met een vriend spurtten we er naar toe in de veronderstelling dat wij met de Rode Rakker naar huis zouden rijden. Maar deze guilty pleasure sloeg mij het schaamrood naar de kaken; super stoer tegen het agressieve aan. Huizenhoge banden waardoor je boven het verkeer opgetild werd.“ Eus”, twijfelde ik, “wellicht wekken we agressie op met dit vehikel.” Achteraf gezien waren er zoveel haken en ogen dat we het verhaal Jeep Wrangler even hebben laten varen.

Black Beauty

Totdat ik vorige week zaterdag op Praia da Guincho naast een mooie zwarte Jeep Wrangler stond, een echte Sahara limited. Eus zei; “ Stel je voor dat deze van jou is?” Op ons vakantieadres in Caiscais liep ik daarna de auto advertenties online na en vond een Jeep te koop, gelijkend op die van het strand . Meteen de koe bij de horens gevat en gebeld. Een man die met een Italiaans accent Portugees sprak stond mij te woord. Doordat de eigenaars 1 december emigreren kon ik 17% afdingen en hebben we de extra soft cover voor een zachte prijs mee gekregen. Het is dezelfde zwarte Jeep Wrangler waar ik drie dagen daarvoor toevallig naast stond. Sindsdien vind ik auto rijden een feestje.  Als een kind zo blij dans ik op de bijrijder stoel, lal met de muziek mee, en kan heerlijk ontspannen voor mij uit zitten staren. En..is het nog steeds een guilty pleasure? Ja! Deze auto strookt geheel niet met mij bescheiden willen zijn.  Maar hierdoor geniet ik niet minder en heb mij voorgenomen om toch weer autorijlessen te nemen om zelf te kunnen rijden in Black Beauty.

Wat vind jij stiekem leuk waar jij je toch voor schaamt, wat is jouw guilty pleasure?

Stil plezier in Portugal

Stil plezier in Portugal

“ Joepie! Gaan we naar opa en oma boshuisje?” roep ik, terwijl ik mijn jack al van de kapstok gris. Net zo blij als de kwispelende hond Max, ploffen wij beide op de achterbank van de hagelwitte Snoek. Samen met mijn ouders op weg naar Rijs in Gaasterland. Max begint te blaffen gelijk een dolle hond als we de lommerrijke Boslaan inrijden. Aan weerszijden toornen reusachtige beukenbomen. Bij het hek van het boshuisje staan opa en oma ons op te wachten. Op de muur staat een door mijn vader geschilderd bord met de naam ‘Stille Wille’( stil plezier in het Fries).

Stille wille ( stil plezier) in de Algarve

Mijn ideale opa en naamgenoot Anne, uitgesproken in het Fries als Oane, heeft mij destijds leren lopen. Als ik met hem op pad ga straalt hij stil plezier in combinatie met innerlijke rust uit. ’s Morgens vroeg bij zonsopgang neemt hij mij mee op crosscountry wandelingen. Hoe meer slootjes en greppels wij over heen moeten springen hoe beter. Opa weet niet alleen wáár de herten zich verschuilen, maar ook op welk uur. Een wandeling met hem betekent avontuur. Nu zesenveertig jaar later, bevindt zich een stil plezier op wielen op zo’n dertig meter links naast ons.  Stille Wille in Portugal.

Rauwe kantjes

Zoals ik al eerder heb geschreven in een blog hebben wij na veel vijven en zessen ervoor kunnen zorgen dat door een huisje op wielen mijn ouders ons kunnen bezoeken wanneer zij maar willen. Het hondje Romke van zeventien jaar houdt hen nochtans aan hun huis in Drenthe gekluisterd. De kat van negentien is inmiddels overleden. “Dit zijn onze laatste huisdieren,” vertelt mijn moeder met een snik. Schrijnend zijn die rauwe kantjes van een leven boven de tachtig.  Veel afscheid en loslaten. Je overleeft familie, vrienden en huisdieren. Toch hebben mijn ouders samen vaak plezier, vooral als ze hier zijn.

Verrassing

Dat plezier straalt van hun gezichten af bij het weerzien op vliegveld Faro. Het beeld wat op mijn netvlies gebrand staat is de uitdrukking op hun gezichten als we de deur van mijn ouders’ tweede woning open doen. Pupillen verwijd, een onderdrukt “Ooohh” is te horen terwijl een hand voor de mond gaat. “ Ach, wat mooi en gezellig. Wat hebben jullie veel gedaan, en kijk al die leuke Tiffany lampjes!” roept mijn moeder verrast uit.

Tweede thuis in Monchique

De dagen erna zijn ze niet meer weg te slaan bij de caravan. Ze zitten buiten, binnen bij het gaskacheltje of zijn in de tuin aan de gang. Met recht heeft mijn vader hun tweede huisje Stille Wille ( stil plezier) genoemd. Mijn vader verklapt ons: “Joep ( mijn moeder) zag het helemaal niet zitten, tijdelijk wonen in zo’n huis op wielen. Maar wat een opluchting, ze is één en al enthousiasme. En… “,  fluistert mijn vader met glinsterogen: “ de volgende keer rijden we met de auto hier naar toe.” Eus haalt mijn vader uit zijn droom: “ Daar komt niets van in, we halen en brengen jullie. Desnoods gaan we zorgen dat jullie je eigen autootje hier hebben.”

Buren gerucht

Dan meldt het eerste bezoek zich op hun nieuwe woonplek. Vrienden van ons komen schalen terug brengen. Een goede aanleiding voor het creëren van een inwijdingsfeest. De bitterballen en vegetarische falafels worden op  tafel gezet. Dan plopt de champagne kurk en bruist de halfzoete vloeistof in de glazen, die al snel klinken; ” Op goede buren!’ De vrienden hebben meteen een klik met mijn ouders, de diverse onderwerpen springen van ontdekte onderwater Pyramides tot zuid Amerikaanse zijde bomen. Er is geen onderwerp waar ze alle vier geen weet van hebben. Wat een plezier, en dit keer geen stille wille.

De cirkel is rond

Voor mij voelt alles rond. Zelfs een stukje opa bevindt zich in dit nieuwe boshuisje. Zo net voor mijn verjaardag een groot cadeau voor ons alle vier. Delen is vermenigvuldigen. Dan vraagt een vriend: “ Stel je voor dat ze erg ziek worden, of dement, wat dan?” Ja, we zijn ons er terdege van bewust wat er kan gebeuren.  Wie dan leeft die dan zorgt. Nu genieten we volop. Ons bezig houden met zorgelijke vragen had ons nooit naar Portugal gebracht.

Wat deel met plezier wat zich vermenigvuldigt? Welke situaties in je leven zijn rond en waar zijn er nog losse eindjes?

Balanceren op het scherp van de snede

Balanceren op het scherp van de snede

“Hoe gaat het met je Portugese vriendin?” vraagt Eus terwijl hij zoete aardappelen door de snijmachine haalt. Terwijl hij de gast die in de keuken staat even aankijkt, raakt hij plots de grip van het handvat kwijt en “Auw”! Eus trekt snel zijn hand terug en houdt hem hevig bloedend onder de koude kraan. De gast snelt weg bij het zicht van bloed terwijl andere gasten gezwicht de keuken inlopen om hulp te bieden. Eus koelbloedig als hij is, maant ze aan om zich niet druk te maken. “Het komt goed”, aldus Eus. Zo was hij even afgeleid en op het scherp van de snede ging het mis. Balanceren tussen aandacht voor de gast en het snijden van zoete aardappelen.

Balanceren tussen scherp staan en diepe rust

Op deze manier merken we in onze off-season periode dat we dan weer op scherp staan en dan weer vallen in een diepe rust. Van moment naar moment balanceren we tussen beide. Gedurende het seizoen moet we vooral het reilen en zeilen van de B & B in de gaten houden, eveneens dat de gasten het naar de zin hebben. Nu is er alleen zorg voor dieren, huis en haard. Aan het einde van een droog en zonnig jaar met luttel regen, waken we voor veiligheid in en om het huis.

Portugal is dit weekend in opperste paraatheid gebracht met 6600 extra brandweermannen, boots on the ground en inzet van helikopters. Code oranje is afgegeven in verband met bosbrand gevaar. Uit voorzorg hebben we alle acacia bomen op eigen terrein gekapt. Bovendien heeft op ons aandringen de gemeente de buren kunnen mobiliseren voor het weghalen van de eucalyptusbomen die ons omringen.

Balanceren tussen zorg en vertrouwen

Doordat wij samen met de natuur en haar elementen leven, zijn wij ons er terdege van bewust dat we in een handomdraai alles kwijt kunnen zijn. Ookal blijven we investeren in het huis, toch hechten we meer waarde aan wat ons lief is aan levende have; familie, vrienden, gasten en natuurlijk de huisdieren. Maar juist ook hen moet je de nodige veiligheid kunnen bieden. De aanhoudende droogte maakt dat ik de neiging heb te balanceren tussen (be)zorg(dheid) en vertrouwen dat het goed komt. Tenslotte heeft de lokale brandweer tot nu toe optimaal zijn diensten bewezen.

Koorddanser

Alsof je leert balanceren door het leven als een koorddanser. In Nederland ervoeren we dat anders. Ookal zijn wij hier goed verzekerd tegen calamiteiten, wonend in Nederland voelde het alsof we in een eeuwige baarmoeder van zekerheid en zorg konden vertoeven. Vangnet alom. Door onze gasten weten wij dat de huidige situatie in Nederland anders is. Onzekerheid heerst door andere redenen.

Waardevol leven

Wetend dat we een onschatbaar waardevol leven leiden, plukken we de dag en nemen niets voor lief. Met de zintuigen wijd open, ruiken we de wisselingen der seizoenen. Iedere dag geef ik mijn ogen de kost om de schoonheid van mijn omgeving vast te leggen, en jou mee te laten genieten op Facebook. Alleen al door om ons heen te kijken voelen we hoe rijk we zijn.

Carpe Diem

Morgen komen mijn ouders ons bezoeken. Hoe bijzonder is het dat ze er beiden nog zijn. Mijn vader is een ware acrobaat, als je het over koorddansen hebt. Sinds 2004 is er een immunocytoom in zijn bloed ontdekt, een eiwit die er niet hoort, kanker. Waarschijnlijk door zijn positieve-  en vitale levenshouding is hij een wonder voor de medici. In januari wordt hij negentig en nog steeds onvermoeibaar! Leven op het scherp van de snede en vertrouwen dat het goed komt is zijn motto.

Dat we hier gelukkig zijn, daar blijven we ons scherp van bewust. Het mes kan tenslotte aan twee kanten snijden. Carpe diem en tel je zegeningen.

Hoe weet jij te balanceren op het scherp van de snede? Vertrouw je op het leven of ben je vooral waakzaam? Welke zegeningen tel jij?

Verbonden zijn vanuit vrijheid

Verbonden zijn vanuit vrijheid

Een tiental fel gekleurde surfplanken lijken een houten trap af te dalen. Zij aan zij met elkaar verbonden. De surfers erachter zijn haast onzichtbaar. Kilometers lang strand ligt voor ons, met aan haar zijde een haast meditatieve uitgestrektheid van de Atlantische Oceaan. Onze aandacht wordt getrokken naar het zicht en het geluid van de hoge golven die oneindig in beweging zijn. Wij vallen stil. Daar waar de golven het strand kussen is de scheidingslijn van het wateroppervlak en van wat wij kunnen waarnemen. Dat wat bewust en onbewust is. Onwetend wat er schuil gaat binnen deze immense Oceaan.

Magisch

Zo wandelen wij samen met Eus’ jeugdvriend en zijn bijzondere dochters. De oudste heeft ervoor gezorgd dat haar vader en Eus weer met elkaar herenigd werden nadat zij elkaar een tijdje uit het oog verloren waren. Zoveel mee gemaakt en zoveel bij te praten. Het is een magisch gegeven dat mensen dan weer naar elkaar toe getrokken worden, en dan weer op zichzelf, of met anderen hun unieke pad verder exploreren.

Lijnen van verbonden zijn

Het leven lijkt een aaneenschakeling van lijntjes die op een miraculeuze wijze met elkaar verbonden zijn. Net als de golven, altijd in beweging. Halverwege ontmoeten wij op dit brede strand van Bordeira nog twee stellen, die bij ons te gast zijn. Vrolijk babbelend wandelen wij gezamenlijk richting Carrappateira. Dan weer zijn de gesprekken diepgaand als de oceaan, dan weer oppervlakkig als de beek waar wij door heen gelopen zijn.

Je eigen golf surfen

Of je nu zoals hier op de oceaan surft of in het leven, ieder berijdt zijn eigen golf. Aan het begin misschien stuntelend daarna met meer moed. Iedere keer weer een overwinning op jezelf. Hoe groter het risico, hoe weidser het gevoel van vrijheid. Soms surf je naast elkaar dan weer volg jij je eigen ritme of rust je uit op het strand. Tussen surfers zie je altijd een sfeer van met elkaar verbonden zijn. Een vooruitgestoken hand met de duim en pink omhoog gericht.

Thuis voelen is jezelf kunnen zijn

Zo steken wij ook onze handen uit en wensen dat onze gasten naar The Art of Joy getrokken worden door de sfeer van cohesie. Echter tegelijkertijd voelend dat zij nergens toe verplicht zijn, dan een vakantie vieren naar eigen goesting. Menig gast komt bij ons terug terwijl ze normaal gesproken nooit op eenzelfde plek hun verlof nemen. Het is dan ook niet een vakantieoord volgens onze gasten maar een tweede thuis. “Alles klopt hier, ook jullie als uitbaters, omdat jullie jezelf zijn,” aldus een graag geziene gast. Mooier compliment kun je niet krijgen.

Verbinding en verlies

Aan het einde van het seizoen hebben wij prachtige herinneringen om naar terug te kijken. Zoveel lieve fijne gasten, bijzondere bijeenkomsten, delen was vermenigvuldigen. Vele hoogtepunten en soms ook dieptepunten.  Als er een gast overlijdt, dan lijden wij mee. Dat is het risico van verbinding, er is kans op verlies. Maar de rijkdom die je voelt verbonden te zijn overstijgt alles. Dit jubileumjaar heeft die verbinding vanuit vrijheid andere seizoenen overtroffen. Alles klopt, zo ook het hart.

Herbronnen

Wij gaan na volgende week de rust in. Tijd om alle opgedane indrukken te herkauwen en laag voor laag nog eens te herbeleven. Wat onbewust bleef bewust te worden. Tijd voor vakantie vieren, verbouwen, renoveren, en herstel. Mijn blogs zullen wellicht minder regelmatig verschijnen, net hoe de wind waait, wat mij binnenvalt, altijd vanuit vrijheid. Eerst genieten van de oogst. Als de aarde geploegd is en tot rust gekomen, gaan wij weer nieuwe zaadjes (ideeën zijn er al volop) planten voor een volgend bruisend seizoen. Wetend dat ookal zien we jullie niet, wij op wat voor manier dan ook, verbonden blijven. Dank jullie wel voor dit zalige seizoen!

Waar en wanneer voel jij je het meest verbonden? Waar voel je vrijheid vanuit verbinding en waar beklemming en afscheiding?

Met de stroom mee

Met de stroom mee

De rivier Seixe glimlacht ons met haar goudachtige glinstering tegemoet door de weerkaatsing van de ochtendzon. Het is nog frisjes. Maar als we onze voeten in het water wagen, is de temperatuur verrassend aangenaam. Genietend van de stroming die om onze voeten heen trekt waden we naar de overkant. De zon verwarmt mijn rug en ik voel waterspetters op mijn gezicht als Joy vrolijk naast mij door de rivier draaft. Bij de monding aangekomen aanschouwen we hoe de rivier zich overgeeft aan de oceaan, waardoor haar rimpelige oppervlak verandert in een woeste golfslag. Dankbaar, dat we zo met de natuur samen leven, en mee genomen worden met haar stroom.

Met de stroom meegaan

Met de stroom meegaan. Dat is wat we onder andere geleerd hebben door te springen in ons avontuur Portugal. Die activiteiten die te veel tegen onze stroom indruisten, daar zijn we mee gestopt. Zoals een shuttle service naar vliegveld Faro, een dagelijks gastendiner, en de Kerst wandelweek die onze renovatieperiode doorsneed. Met stroomopwaarts varen, bedoel ik dat je iets doet wat moeite kost, terwijl je het gevoel krijgt niet vooruit te komen.  Door dat te doen waar we blij van worden en te laten wat ons uitput herkennen wij welke richting onze levensstroom bedoeld is. Deze tekenen aan de wand nemen wij serieus.

Stroom opwaarts

Hoe vaak heb ik niet, met mijn kop in het zand, tegen de stroom in gelaveerd door ideeën in mijn hoofd, terwijl mijn hart mij tegenovergestelde informatie influisterde. Zo ben ik door loyaliteit aan een ander, o zo ontrouw aan mezelf geweest in vorige relaties. Hoe dikwijls ik lichamelijke klachten had, terwijl ik toch geen zwakke gezondheid heb. Regelmatig probeerden we het weer samen tegen beter weten in, omdat we het idee hadden. ‘Deze relatie moet slagen anders hebben we gefaald.’

De beloning

Wat een verademing het moment dat Eus’ en mijn stroom zich samenvoegden. Het was alsof we in een (huwelijks) bootje vreugdevol de rivier afgleden, met hier en daar bochten, donkere dieptes en oppervlakkige stukken, leerzaam en nooit saai. Achter iedere kromming werden we beloond met een glooiend landschap en een ruim uitzicht.

Uit je comfortzone

In de tijdspanne dat we hier bivakkeren zijn wij deelgenoot geworden van gasten die ook een sprong gewaagd hebben. Op een andere wijze maar niet minder spannend. Als je gezondheid het af laat weten heb je weinig meer te verliezen. Zo hebben we mensen ontmoet die na een burn-out, levensbedreigende ziekte, ontslag, echtscheiding het roer omgooiden. Als je diep vast zit in de modder, wil je op een gegeven moment weer de trossen los, uit je comfortzone, op weg naar een nieuw avontuur. Uit je hoofd naar je hart.

Saboterende gedachten

Het zou mooi zijn als wij geen drastische gebeurtenissen nodig zouden hebben om met de stroom mee te gaan. Het leven verloopt minder gecompliceerd als je de signalen in je lijf, de tekenen aan de wand oppikt. Soms zie je iemand in je omgeving dat doen wat jij ook wilt, neem het serieus. Laat je inspireren. Trek je niets aan van de ‘Ja maars’ die als venijnige piranha’s jouw kant op zwemmen zodra je de wal loslaat. Het zijn louter saboterende gedachten; ‘Wat als, kan ik wel, hoe zit het met inkomsten en mijn pensioen?’ Deze hersenspinsels houden je stevig vastgeketend aan de kade. Met iedere dag hetzelfde uitzicht, dezelfde kabbeling, hetzelfde loonstrookje.

Tekenen aan de wand

Speelt er een liedje door je hoofd met een voor jou veel betekenende tekst? Zie je opmerkelijke fenomenen in de natuur, zoals cirkelende vogels boven je hoofd? Wat heeft dat jou te zeggen? Kom je mensen tegen die met een overeenkomstig thema in hun leven bezig zijn? Dit kunnen de tekenen aan de wand zijn. Mocht je het gevoel hebben dat je achter de feiten aanholt en je moeilijk in slaap valt omdat de demonen in je hoofd het stuur overnemen, wordt het tijd voor een pauze. Terug stromen naar jezelf.

Meedrijven

Pak een boot en laat je meedrijven met de rivier. Zie wat wel en niet voor je werkt en geef je over aan de onstuimige oceaan, die je laat voelen hoe krachtig je bent. Soms kom je even vast te zitten in een bocht, een onverwachte gebeurtenis, een verlies, een ziekte. Deel het, vraag om hulp bij buurboten wanneer nodig, zodat dit proces onderdeel wordt van je stroom. Iedereen heeft het recht om uit eigen vrije wil met de stroom mee te gaan.

Hoe vaar jij? Met de stroom mee of stroom opwaarts? Wat zijn bij jou de tekenen aan de wand wat betreft de richting van jouw levensstroom?

Innerlijke- en uiterlijke schoonheid

Innerlijke- en uiterlijke schoonheid

Het is eind september en we zitten nog heerlijk buiten na te tafelen en te genieten na een bewogen dag. Het ene thema na het andere passeert de revue. Dan komen we op het onderwerp selfies. Hoe mensen van allerlei leeftijden zo met hun schoonheid, vast gelegd op een selfie, bezig kunnen zijn. Terwijl wij met open mond van verbazing luisteren vertelt een  kinderjuf ons; “Op schoolfeestjes komen kinderen van acht binnen met make-up, geheel geplamuurd, lippenstift en hoge haken. Als ik vraag; ‘ Waarom gebruik je nu al make-up?’, krijg ik als antwoord; ‘ Voor foto’s om te posten‘ “. De kinderen zijn dus druk in de weer op de sociale media, ze worden geïnspireerd door o.a. Miss Lipgloss of zelfs gestimuleerd door hun moeders.

Schoonheid, make-up en hoge hakken

‘In wat voor tijdperk leven we?’ vraag ik me af.  Dat in een fase waar je nog zorgeloos kind kunt zijn, slootje kunt springen, hutten kunt bouwen, je bezig houdt met schoonheid, make-up en hoge hakken? Wat ik dacht dat een voorijgaande trend zou zijn, is nog volop aanwezig. Dagelijks zie ik selfies en vlogs verschijnen op de sociale media.  Meestal zijn het twintigers. Op de één of andere manier kan ik daar nog een plausibele reden voor bedenken. De hormonen gieren door je lijf en je wilt de andere sekse je schoonheid laten zien. Maar waarom kinderen en volwassenen plus dertig dagelijks selfies posten? Iedere keer staan ze daar, alleen, in een andere pose, met een andere outfit en met een ‘ik ben happy maar niet heus’ glimlach. Wellicht krijgen ze zo het gevoel een BN’er te zijn.

Puurheid

Wat een verschil met wat we afgelopen week als groep hebben mee gemaakt tijdens de Wandelen, Yoga en op Adem komen II . Gedurende deze week durfde een ieder naar binnen te kijken. Had de moed om een verbinding te maken met ook niet prettige gevoelens zoals verdriet, boosheid en angst en liet dat aan de groep zien. Als je daar een selfie van zou maken, zou je innerlijke schoonheid aanschouwen. Wat kan kwetsbaarheid mooi zijn. De ontspannen glans over het gezicht, de heldere ogen. Puur natuur, waarbij alles mag zijn. En het vieren van de vreugde erna die loskomt.

Innerlijke schoonheid

Emoties brengen dat in beweging wat essentieel is, of het nu vreugde of verdriet is. De verbindende kracht die het tonen van kwetsbaarheid in zich draagt. De herkenning en erkenning. Laten zien wie je in wezen bent dat is innerlijke schoonheid.

Buitenbeentjes

Twee vriendinnen van ons deden ook mee. Na een oefening waren we zo geraakt dat we de neiging hadden om met zijn drieën op de bank te liggen om samen te huilen. Verbinding die weinig woorden nodig heeft. Soms voelt het alsof wij alsnog de pubertijd mogen beleven waarin we nu als individu gewaardeerd worden zoals we zijn. Tijdens de lagere- en middelbare schoolperiode hoorden we niet zo bij de groep. Omdat we anders waren verkozen we onze eigen gang te gaan. In plaats van met de buitenkant waren we met de roerige binnenkant bezig. In plaats van ons heil te zoeken in rookachtige cafés gingen we de natuur in, of waren aan het sporten. Als buitenbeentjes was het best eenzaam. Wat een heling dat door dingen te verwerken we nu onszelf kunnen zijn en tegelijkertijd de periode van bakvis opnieuw en nu vol vreugde kunnen beleven.

Kinderen hebben de toekomst

Wat is nodig om de vervlakking in de maatschappij tegen te gaan? Hoe kunnen we de focus op schoonheid, status en geld (buitenkant) verleggen naar een balans naar binnen toe? Het is mijn inziens nodig om van jongs af aan mee te krijgen dat je mag zijn wie je bent, je gevoelens mag uiten en dat autonomie in verbinding een belangrijke levenswaarde is. Onlangs zei een moeder; “van een mooi bordje alleen kun je niet eten,”. Laten we elkaar vooral waarderen om onze originaliteit, puurheid, en innerlijke- versus uiterlijke schoonheid in balans en dat ook kinderen mee geven.

I believe the children are our are future
Teach them well and let them lead the way
Show them all the beauty they possess inside

Omarm me, omarm me!

Omarm me, omarm me!

“Lief, ga dan mee en omarm me, omarm me, omarm me!” Samen zingen we uit volle borst mee met Trijntje Oosterhuis, terwijl we langzaam van de berg afrijden richting Aljezur. De spirit zit er goed in zo vlak voor de Wandelen, yoga en op adem komen week II. Op naar Praia da Bordeira om een nieuwe wandeling uit te zetten. Dan zien we een goud doorschijnende wolk die zich als een hand lijkt te ontfermen over onze berg Foia. Het ontroert ons. Juist omdat alles wat wij tot nu toe opgezet hebben, voelt alsof wij zijn geholpen door een uitgestoken onzichtbare hand.

Omarm me

Is het dan zo dat wij geloven dat een god zittend op een wolk ons leven regelt? Nee, verre van. Desalniettemin de toevalstreffer hoe we elkaar ontmoet hebben is als een match made in heaven. De wijze waarop ons leven organisch verloopt en hoe we toch elke keer van onheil gered lijken te worden, voelt alsof het leven zegt;  “omarm me, omarm me”.

Lot uit de loterij

Het is alsof we een waardevol lot uit de loterij hebben ontvangen. Hoe vaak we niet een bijna ongeluk hebben gehad en dat Eus plots intuïtief de auto naar de berm stuurde. Mijn val viel reuze mee met slechts een gebroken enkel. Dit terwijl mijn hoofd schrijlings langs een boom op de rulle aarde terecht kwam. Het geluk dat wij hebben met deze way of life, de fijne mensen die we tegenkomen.  Soms lijkt het of Sinterklaas het gehele jaar door bij ons symbolische pepernoten strooit en dat er een barmhartige God het goed met ons voor heeft.

Onrecht

Maar ja, waar is die God dan bij al die onrechtvaardigheid die ik in de grote wereld ervaar. Waarom maken een stel lieve gasten met een gouden hart, in verband met gezondheidskwesties een spannende tijd door? Waarom moet zo’n grootse man als burgemeester van der Laan het leven laten, terwijl er zoveel psychopathische nozems op deze wereld rondlopen die het eeuwige leven schijnen te hebben? Waar is de herder, behoeder bij al die mensen die op de vlucht zijn en gruwelijke mensonterende beelden op hun netvlies hebben staan? Waar is dan die ontfermende uitgestoken hand die dan roept; “omarm me, omarm me?”

Ingenieus plan of Russische roulette?

Met meer dan een halve eeuw aan dienstjaren op deze wereld ervaar ik het leven meestal als een organisch ingenieus opgezet plan maar soms ook als een Russische roulette. Wat hoop geeft in bange dagen is dat in wat voor situatie dan ook, een ieder kracht naar kruis krijgt. Dat ik mensen hier ontmoet die inspireren doordat zij obstakels en leed in hun leven transformeren.  De bagage in hun rugzak gedetailleerd en zorgvuldig uitpakken op zoek naar de schat aan mogelijkheden onderin. En dan ontdekken dat het niet alleen goud is dat blinkt.

Wat stand houdt als een uitgestoken hand

‘Is er dan toch een God of zijn wij overgeleverd aan de goden?’ Het antwoord moet ik jullie verschuldigd blijven. Voor mij persoonlijk voelt het alsof er toch een soort van radarwerk of losse blauwdruk is waarlangs je leven zich ontvouwt. Waarin jij zelf de vrije hand hebt hoe je met situaties om kunt gaan. Er zijn mogelijkheden te over. De weg van de minste weerstand is niet altijd de meest lonende. Van het leven kun je een groot feest maken als je zelf de slingers ophangt. Wat stand houdt als een uitgestoken hand is het ingrediënt liefde, die op zoveel manieren geïnterpreteerd kan worden. Liefde voor jezelf en voor anderen. Als die groeit krijg je het gevoel alsof het leven je lief is en omarmt!

Is er een God of zijn wij overgeleverd aan de goden? Welke plek heeft liefde in je leven? In hoeverre roept het leven je toe; ‘Omarm me!’?