Het geluk fladdert rond, grijp het om te vieren!

Het geluk fladdert rond, grijp het om te vieren!

Na 12 jaar ‘ik vertrek’ tuur ik beschermd van een straffe aprilwind, naar een azuurblauwe oceaan, en gun mijzelf de luxe van een werk flexplek met oceanview. Op de achtergrond speelt de song; ‘One moment in time’ van Whitney Houston. Erg toepasselijk; “Each day I live, I want to be, a day to give, the best of me”, want vandaag vieren we 12 jaar The Art of Joy in Monchique. Wat hebben we een schat aan onvergetelijke memoires verzameld, en een cirkel van vrienden/gasten om ons heen gecreëerd. Ondanks alle prachtige momenten die we nog steeds beleven op deze paradijselijke plek, merken we dat het tij keert. Het wordt eb en we worden van de berg richting de oceaan gezogen. Zo nu en dan dalen we af, om de oceaanlucht van dichtbij te snuiven en het leven te vieren onder het genot van een koffie verkeerd.

Tijd om het leven te vieren

Maar zelfs als je voelt dat het tij keert, en je niet weet wat de toekomst brenge moge, is het de geijkte tijd om het leven te vieren. Eus was 11 april jarig en 12 april 2007 opende The Art of Joy haar deuren. Ondanks Eus’ nadrukkelijke wens zijn verjaardag aan niemand bekend te maken, had ik een surprise party georganiseerd. Naast dat het full house was met gasten, hadden vrienden moeite gedaan om last minute bij te kunnen dragen aan het feest. Eus’ verjaar pakketje zou zogenaamd rond 17.00 met DHL gebracht worden. Niet per expresse maar eigenhandig kwam Eus’ geliefde muzikant en zanger Tuka Moura  spelen. Dit werd me een flamboyant feest! Eus; ” Dit was één van de mooiste dagen uit mijn leven.”

Een dag vol festijn

Eus viel op deze feestelijke dag van de ene in de andere verbazing. Als emigrant mis je soms je familie en vrienden. Daarom was de ontroering groot bij het openmaken van een pakketje van Eus’ zoon en schoondochter boordevol foto’s van zijn kleindochter. De felicitaties stroomden binnen via de diverse media en de gasten zongen uit volle borst;” Lang zal hij leven”.

Dierbare herinneringen

Zo genieten wij deze Wandel relaxweek en nu met de famous four, vaste vriendinnen club op en top. Het zijn straks dierbare herinneringen om op te teren, dus dubbel genieten. En terwijl Whitney zingt;” One moment in time,” gaan mijn gedachten terug naar twaalf jaar geleden. ’s Morgens vroeg op 28 maart waren we klaar om te vertrekken naar Schiphol vliegveld, niet wetend welk avontuur ons te wachten stond. Onze te dikke rode kater Chin had ik in een te klein mandje kunnen proppen omdat ik het vertikte een 13 jarige kater in het vrachtruim te laten reizen. Aankomend bij ons huis Casa Rosa Branca in Monchique moesten we meteen aan de slag. Want op 12 april 2007 arriveerden onze eerste logés.

Liefde op het tweede gezicht

Met Eus was het liefde op het eerste gezicht maar de Casa en haar uitzicht en omgeving, was onze liefde op het tweede gezicht. Vliegensvlug maakten we onze Casa gereed. Tussendoor gingen we op speurtocht om de fonkelnieuwe gasten mooie wandelingen aan te kunnen bieden. Het waren drie inspirerende ondernemers, die goede tips gaven qua bedrijfsvoering. Daarna liep de Casa vol, en dat bleef zo de afgelopen 12 jaren. We hebben vele zaadjes gezaaid in ontmoetingen met fijne gasten maar ook door investeringen in huis en tuin.  De innerlijke oogst is dan ook rijk.  Geen voer voor het programma ‘ik vertrek’ want alles liep en loopt meestentijds op rolletjes.

Carpe Diem

Vriendschappen werden gesloten, aanzoeken werden bekokstoofd en huwelijken gevierd. Je beleeft de hoogtepunten maar ook de dieptepunten samen met de diverse bezoekers mee. Inmiddels gaven al vijf geliefde gasten aan terug te komen zonder vervoersmiddel. Een ongewild ‘ik vertrek’. Op zo’n moment word je geconfronteerd hoe abrupt lieve mensen in je nabijheid in zwaar weer terecht kunnen komen. Maar ook dat het leven zo eindig kan zijn. Dus als je nog iets wilt, doe het nu! Carpe Diem, het leven is er om te vieren!

Rain or shine, have a good time

Ookal heet ik niet Anne van der Berg, en zullen wij allengs richting zee gaan, zolang wij verpozen op dit magische gebergte Monchique, zullen wij blijven vieren. Er is ons tijd gegund om te ‘merites’ van dit paradijselijke oord op de berg Foia te herwaarderen. Stilstaan en dankbaar zijn wat deze stek ons allemaal gegeven en opgeleverd heeft. Onze huidige stee straalt een bijzondere rustgevende energie uit en het uitzicht blijft magistraal. Eerlijk gezegd hebben wij dit nog niet elders in Portugal ervaren.  Vorig jaar kreeg Monchique het sterk te verduren. Het doet nu haar uiterste best om weer te herstellen van de schok, zoals ook haar inwoners. De velden zijn groener als daarvoor, overal zie je lupines en prachtige bloemen die we nog nooit eerder zo voltallig hier hebben gezien. Het vieren zit ook in de kleine stille geluksmomenten.  Rain or shine, have a good time.

Wat doe jij om het leven te vieren? Hoe kun je ondanks sores toch de bloemetjes buiten zetten, het moment plukken en stralen?

Betrokken, bevlogen of bedaren

Betrokken, bevlogen of bedaren

Verhit na een weldadige wandeling lopen mijn vriendin en ik een dorpje in, en ploffen neer op het smalle terras van het Café Canelas. De uitbaatster rookt tegenover ons haar sigaretje en kijkt aandachtig voor zich uit. Na een vriendelijke glimlach blijft ze gefocust op de stoeprand voor haar. Mij wat onnozel voelend vraag ik; “Bent u al open?” “Ja, hoor”, zegt ze terwijl haar mondhoeken omhoog krullen. Als haar sigaret tot peuk gerookt is, gaat ze gestaag het café binnen. Ik volg haar, maar plots is zij weg. Na vijf minuten wachten komt ze terug en geef ik de bestelling door. Het koffie apparaat pruttelt. Alle handelingen die leiden tot onze lang verwachte koffie verkeerd worden uitgevoerd in slow motion.  Jeetje, ik zou het niet over mijn hart kunnen verkrijgen om op deze manier met mijn gasten om te gaan. Toch is dit een geliefd café, en is de caféhoudster een aardig mens.

In slow motion

Na een rustige winter met nachten die voor mijn doen een winterslaap zijn, kon ik afgelopen week opeens de slaap niet vatten. Zweten, hoger ademen, mijn gedachten schieten alle kanten op, ik ben uit mijn centrum. Het toeval wil dat ik als een spring in het veld met lente achtig enthousiasme mijn dagen vol gegoten heb. Lieve vrienden overladen we met enerverende uitstapjes gecombineerd met house hunting. Super gezellig natuurlijk. Alle verloren tijd samen in een week inhalen. Na een inspirerende tocht met tussendoor een bezichtiging van een slecht onderhouden huis met een depressieve eigenaar kan ik ’s nachts de overdag opgedane indrukken niet verteren. Een typisch geval van het inzetten van mijn oneindig lijkende energie, willen inspireren, onderhouden, en haar valkuil die daarin doorschiet. En natuurlijk doe ik het allemaal zelf, want ik vind het namelijk ontzettend leuk. Toch kan ik wat leren van de Portugese uitbaatster. Slow motion. Tussendoor eens even voor mij uitstaren, dan wel zonder sigaret. Adem diep in en uit. Een inspirerende workshop over het Enneagram van Diana Steenbeek weerspiegelt mijn tweespalt.

Variëren tussen distantie en betrokkenheid

Want ik scoor hoog op het type twee, de hulpverlener. Diegene die invoelt in wat een ander nodig heeft, betrokken is, maar moeilijk kan ontvangen. Zorgen voor en betrokken zijn, kunnen waardevolle eigenschappen zijn, mits je naar je eigen behoeftes luistert en het doceert. Mijn ervaring is namelijk dat een overgrote betrokkenheid en zorg leidt tot spons gedrag. En nogmaals dit gebeurt terwijl de omgeving niet vraagt naar zorg en betrokkenheid, het gaat als vanzelf. Het is  fijn om mensen te verwennen. Afstand houden vermindert mijn plezier in samen zijn of werken met mensen. Flexibiliteit en emotionele intelligentie zijn nodig om op een speelse spontane manier te kunnen variëren tussen distantie en betrokkenheid.

Kwaliteiten van distantie en betrokken zijn

Toch bezit distantie net zoveel kwaliteiten als betrokken zijn. Afstand houden biedt ruimte voor de eigenheid en autonomie van alle partijen. ‘Elkaar de ruimte laten’ en ‘ruimte voor jezelf maken’ zijn noodzakelijke deugden. Met een zekere distantie vind ik het ook makkelijker om overzicht te bewaren en koers te houden. Betrokkenheid biedt veiligheid, men voelt zich gezien en thuis. Er ontstaat synergie, wat tot het delen van emoties of ideeën leidt. De meerwaarde van één plus één is drie.

Het Enneagram

Naast dat ik hoog scoorde op die twee had ik een even hoge score op de acht. Het type dat mij in balans doet houden, als ik niet zijn valkuil leef. De acht wordt weer gegeven als het type ‘de baas’, die liever zelf de touwtjes in handen houdt. Een persoon die met passie datgene voor elkaar probeert te krijgen wat hij/zij wil. Deze mensen zijn geen volgers, maar echte leiders, hoeven niet per se erg betrokken te zijn, maar zitten veelal ‘lonely at the top’. En als ze doordraven, kunnen ze dwingend, afstandelijk en niet betrokken zijn dus. Beide types zowel de twee als de acht kunnen bergen verzetten,  echter als ze in hun type gefixeerd raken duiken ze de afgrond in.

Innerlijke struggle

Niet dat ik in een noten dop de mooie wijsheden van het Enneagram wil uitleggen, daar moet je bij Diana Steenbeek voor zijn. Want het is niet mijn, maar echt haar expertise. Echter deze workshop weerspiegelt mijn innerlijke struggle van leiding willen geven, mijn eigen weg willen gaan, onafhankelijk en vrij willen zijn, met aan de andere kant betrokken zijn, bijdragen aan gezelligheid en een harmonische sfeer. De tegenstrijdigheid van afstand nemen en dichtbij zijn. Bijzonder om samen met onze vrienden onze bevindingen van deze workshop te delen. Bewust te worden hoe een ieder weer anders met situaties omgaat. Het dagelijks leven weerspiegelt datgene wat je nodig hebt voor balans.

Ruimte voor jezelf creëren

Voordat de workshop begon moesten we een dier kiezen en ik koos naast de leeuw de adelaar. De laatste gaf mij de clou voor mijn tweespalt. Om flexibel tussen distantie en betrokkenheid te kunnen balanceren is een helicopterview nodig. Contact maken met je gevoel en intuïtie terwijl je het overzicht houdt. Om bewust keuzes te maken is het nodig ruimte voor jezelf te creëren om zo dichtbij jezelf en indirect bij de ander te staan. Even weg van de wereld, zoals mevrouw Canelas die in slow motion trekt aan haar sigaretje en focust op oneindig.

Wat is jouw eerste impuls; afstand houden of betrokken zijn? Hoe vind jij balans in ruimte voor jezelf nemen en betrokken zijn met anderen?

All you need is love

All you need is love

Zingend wandelen we samen het steenachtige pad af. Vol verwachting hopen we achter de volgende bocht een glimp van de oneindige oceaan op te vangen. Terwijl ik mijn mobiel in mijn zak steek gaat per ongeluk mijn muziek App af en geeft Al Jarreau zijn song ten gehore; ‘How wonderful life is while you’re in the world’. Als een apotheose openbaart zich op hetzelfde moment een turquoise oceaan waar duizenden lichtjes de zon weerkaatsen. Deze synchrone gebeurtenissen geven precies weer hoe wij ons voelen tijdens onze bronzen trouwdag viering. Reeds 13,5 jaar geleden stond Eus voor mijn deur. Coup de foudre, in love en ik wist; ‘Dit is de man van mijn leven.’ Nooit was mijn gevoel in de liefde zo sterk geweest, terwijl ik toch met mijn 42 jaren genoeg tijd had gehad om dit te ervaren. Ondanks dat ik ettelijke malen de wereld rond gevlogen had; ‘Been around the world but I, I, I, can’t find my baby’ .

Love grows

Zo wordt in het boek ‘Le Petit Prince’ mooi beschreven waarom juist die ene man/vrouw zo speciaal is tussen duizenden wereldburgers. Wanneer de kleine prins op de planeet aarde terechtkomt, midden in de woestijn van Afrika, ziet hij een tuin met bloeiende rozen. Wel vijfduizend. De prins is verward, want dacht dat zijn geliefde roos juist uniek was. Dan stelt de vos hem gerust. “Dit is mijn geheim, het is heel eenvoudig: alleen met je hart kan je goed zien. Het wezenlijke is voor de ogen onzichtbaar. Alle tijd die je hebt gewijd aan je roos, maakt jouw roos juist zo belangrijk. ” Liefde is mijns inziens een levend organisme dat groeit en krimpt al gelang je er moeiteloos waarachtige aandacht aan besteedt. Daarom is liefde zowel letterlijk als figuurlijk geen werkwoord maar meer iets dat zich in je wortelt, steeds dieper.  Bij gebeurtenissen waardoor je in positieve of negatieve zin onthutst raakt is er altijd die trouwe vaste rots in de branding die naast je staat.

Jezelf als beste vriend/in

Om ‘the true love of my life’ te ontmoeten heb ik wel voorafgaand een leerschool doorlopen. De universiteit met als vak; ‘Hou van jezelf.’ Met als bijvakken; Wees je eigen beste vriend/in, zorg je voor jezelf, neem ME time, ruim je rugzak op met oude kinderpijnen om ze te transformeren in kwaliteiten. Het belangrijkste leervak vind ik; ‘Neem in iedere situatie eigen verantwoordelijkheid’. Met recht zeg ik vind, en niet vond, omdat ik deze universiteit oneindig doorloop. De eerste leerjaren waren best alleen, van veel naar buiten en naar binnen gaan, van eenzaam naar broodnodig alleen zijn. Niet iedereen om me heen begreep het, verdriet en verwerken is vaak eng voor de buitenwereld. En op het moment dat ik dacht, het is prima zo, ik ben gemaakt voor zelfstandig mijn eigen pad te bewandelen, stond Eus voor de deur.

Ruzies klaren de lucht

De eerste dag van werkelijk samen zijn voelde als thuiskomen, alsof we elkaar al jaren kenden. Steeds meer werden beschermlagen ontmanteld om puur natuur onszelf te zijn. Zonder Eus zou het niet iedere dag een feest zijn, had ik nooit zoveel plezier gekregen in auto rijden, zo ook andere angsten overwonnen.
Voordat je begint te walgen van zoveel zoetsappigheid, weet dat wij achter gesloten deuren zo nu en dan temperamentvolle, ongenuanceerde ruzies kunnen maken met elkaar, die allesbehalve zoetsappig zijn. Maar het is geen probleem. We zien het als een uitlaatklep van opgebouwde stress. Het weer even neerzetten van onze eigen identiteit. Binnen een kwartier is de lucht geklaard, want het gaat over niets wezenlijks. Tijdens onze seven years itch hadden we iets elementairs op te helderen. Er was een blinde vlek in dat we niet van elkaar zagen hoeveel werk we beide in de zaak staken. Onze taken liggen ver uiteen maar sluiten naadloos op elkaar aan.  De essentie van die opgehelderde itch was een spiegelbeeld in niet gezien/gehoord voelen.

Stralen

Maar waarom deze openbaring met duizenden love ly lichtpunten gelijk een oneindige oceaan? Omdat ik iedereen het gun om the love of his/her life te ontmoeten in welke vorm dan ook. Op je levenspad kun je plots diverse zielenmaten ontmoeten. Zo hebben twee vrienden ons pad gekruist zodat wij ze konden koppelen. Als we zien hoe blij, en hoe gelukkig getrouwd ze zijn, mogen ze ons vaker inzetten als matchmaker. Waarschijnlijk bevorderen de volgende voorwaarden het proces om Mr/Mrs Right tegen te komen.

Met elkaar verweven door onzichtbare draden

Blijf erin geloven, stel je open en bereid je voor dat jij jouw ware gaat ontmoeten. De ervaring van eigen beste vriend/in zijn biedt garanties voor gelijkwaardigheid. Want als je genoeg aan jezelf hebt, ben je niet meer manipuleerbaar door angst voor eenzaamheid. Want dat is een valstrik. Ga niet voor minder. Een ontmoeting kan net zo synchroon lopen als ‘your song’ van Al Jarreau en het geweldige zicht  op de oceaan. Diverse wegen kruisen zich dagelijks en levens zijn met elkaar verweven door onzichtbare draden. Heb jij jouw zielsmaat ontmoet? Wees dankbaar en geniet iedere dag en moment van dit grote geschenk. Zit je in de tussenfase? Geniet alleen of met dierbaren van de mooie momenten des levens. Liefde uiten is het verspreiden. En wanneer de bloem volop bloeit, komt de bij onuitgenodigd op haar af.

Wat zou jouw manier zijn om de kansen te vergroten the love of your life te ontmoeten? Hoe voelt het als je met hem/haar samen leeft?

 

 

Geef mij je angst

Geef mij je angst

Geef mij je angst, ik geef je er hoop voor terug”, zong André Hazes uit volle borst. Misschien beter gezegd of gezongen; ”Geef me je angst en je krijgt er vertrouwen voor terug”. Angst is een slechte raadgever. Als kind stelde mijn oma mij gerust met; ”Een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest, maar dat nooit op komt dagen, zo heeft hij meer te dragen dan God hem te dragen geeft.“ Een waarheid als een koe. Echter ondertussen worden op hoog en laag niveau beslissingen gemaakt vanuit irreële schrikbeelden. Want als je in Nederland woont, zijn er alleen maar beren en spoken op de weg die wij zelf creëren. Waarom is angst bij vrijwel iedereen zo’n bijna niet uit te wissen metgezel. Angst kan een waarschuwingssignaal afgeven, maar wordt deze ook niet afgeroepen als er geen gevaar voor leven dreigt?

Onbevreesd

In een ver verleden, voor mijn dertigste was ik nooit bang, althans dat dacht ik. Alleen reizend, rondom het Middellandse Zee gebied werkend, liftend, was ik op avontuur. Gelukkig had ik een paar beschermengeltjes die mij bij stonden. Toch is geen vrees voelen terwijl er wel gevaar te bespeuren valt, ook een uitzonderlijk mechanisme. Na een geduchte therapie voelde ik ineens alles in het kwadraat, een soort inhaalslag, Voor het eerst voelde ik angst; doodsangst.

Belemmering van angst

Hoe belemmerend angst kan zijn beleefde ik na een hernia operatie in mijn onderrug waarbij mijn actie radius van werkend de wereld rond verkleind werd naar een luttel vierkante meters. Hoe kleiner mijn wereld des te hoe groter mijn zorgen. Gelukkig heb ik destijds mijn reikwijdte snel kunnen vergroten, niet door mijn vleugels uit te slaan in de blauwe vogels maar met mijn benewagen. Ondanks of dankzij mijn angst gaf ik mijzelf een flinke duw in de rug, op weg naar de juiste richting: ‘Zie deze operatie als een wake up call om voor je droom te gaan als eigen ondernemer.’ Meteen heb ik mij ingeschreven voor allerlei coaching opleidingen en bij de KvK. Met meer tijd voor handen kon ik met mijn website aan de slag. Angst omzetten in doen, om nu op een geheel andere manier de wijde wereld in te stappen. Ookal was het in het begin met lood in mijn schoenen.

Stap voor stap

Stap voor stap, mijn passie volgend, werd al doende mijn vreugde en vertrouwen groter dan mijn vrees. Net als bij dieren die hun territorium vergroten. Hoe meer ruimte je inneemt, je kop boven het maaiveld uitsteekt hoe meer denkbeeldige beren er achter ‘hoge bomen die veel wind vangen’ kunnen staan. Dus angst is er niet om voor weg te lopen, maar om het bewust te doorvoelen, en je toch niet te laten verlammen. De benauwenis overwinnen door het recht in de ogen te kijken. En terwijl jij je enorm kwetsbaar voelt, je eerste schreden zet richting je droom of wens. Je reikwijdte uitbreiden, en uit je comfortzone je zelfvertrouwen vergroten.

Vertrouwen

En denk maar niet dat wij fearless zijn. Verre van. We staan weer voor een grote stap Langzamerhand komen we schrijdend dichter bij onze volgende droom. Angstbeelden haken bij tijd en wijle op ons in; ‘wat als?’ Mijn rikketik gaat dan sneller, het zweet komt uit mijn poriën, klaar om te vechten en te vluchten. Maar er is niet echt iets om voor te vechten, wel iets om in te geloven en om in te blijven vertrouwen.

Angst overwinnen

Dus als je bang bent; neem de angst bij de hand, zoals je dat doet bij een verschrikt kind. Praat erover geef het dat plekje waar het thuis hoort, bijvoorbeeld achter in je bus. Maar laat het niet heer en meester zijn, zodat de angst stiekem achter je stuur gaat kruipen. Gaan voor datgene wat je wilt, maar waar je waarschijnlijk ook bang voor bent, ondersteunt je zelfvertrouwen. Daarom doen en ondernemen. Echter ook onderzoeken of wat je wilt op realistische wijze is te verwezenlijken. Heb je haken en ogen goed onder de loep genomen? Krijg je de financiering rond? Wees waakzaam voor kruimeldieven op de route, die zonder dat je het weet een graantje mee pikken. En zo jou in verlegenheid kunnen brengen. Dus gezond verstand en intuitie is een goede rustgever tegenover angst. ‘Ik leerde dat moed niet de afwezigheid is van angst, maar het overwinnen ervan. De dappere man/vrouw is niet hij/zij die niet bang is, maar hij die die angst overwint”, aldus Nelson Mandela.

Hoe ga jij om met angst en vertrouwen? Welke vrees wil je overwinnen? Welke wens die je angst inboezemt wil je verwezenlijken?

In je kracht schieten door tegendruk

In je kracht schieten door tegendruk

Uit alle macht probeer ik de bal onder het wateroppervlak van het zwembad te drukken. Maar hoe harder ik duw, hoe meer tegendruk ik ervaar. Totdat de bal uit mijn handen glipt en als het ware naar boven schiet. Terwijl ik de concentrische ringen aanschouw die de rode bal op het azuurblauwe water achterlaat, realiseer ik mij het principe van opverende kracht door tegendruk. Neem bijvoorbeeld Oprah Winfrey. Geboren in een straatarm gezin, onderdrukt en misbruikt door een oom, against all odds is zij nu de rijkste vrouw ter wereld. Maar veel belangrijker is, dat zij zich opgewerkt heeft tot de meest invloedrijke lady die andere mensen stimuleert om in hun kracht te staan en zichzelf trouw te blijven. De bal die door tegenkracht in de lucht schiet, bevrijdt van tegendruk.

Weerbaarheid door tegenslag

In haar laatste toespraak als First Lady van de Verenigde Staten gebruikte Michelle Obama dezelfde redenering: “Van tegenslag word je sterker.” Ze vertelde; “Eens was ik decaan. Er waren studenten die materieel gezien alles mee hadden, maar bij de eerste tegenslag wat cijfers betreft, gingen ze onderuit.” Volgens haar hebben kinderen van niet-rijke niet-witte ouders meer weerbaarheid ontwikkeld door tegenslag. “Zij hebben die spier al getraind. Help anderen alsjeblieft ook om hetzelfde te doen”, aldus Michele Obama.

Aan kracht winnen

Herken je dit? Vanuit eigen ervaring of die van anderen? Dat juist door tegenslag of verkerend in een onderdrukkende omgeving, je weerbaarheid groeit aan kracht? In een ver verleden kreeg ik door een geïmproviseerde spreekbeurt bij een opleiding voor Management en Toerisme een baan aangeboden als lokaal gids voor inkomend toerisme.  Zonder gidsenopleiding maar wel met genoeg talenkennis werd ik voor de leeuwen gegooid.  Bussen gevuld met Amerikanen, Spanjaarden, Duitsers en Fransen moest ik informeren c.q. vermaken over alle ins en outs van Holland, en onze hoofdstad Amsterdam in het bijzonder. De eerste keer dat ik moest praten door een microfoon gaf mij rillingen. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat wist ik buitenlanders te informeren en te entertainen. ’s Nachts verzamelde ik zoveel mogelijk informatie over alles wat met Amsterdam en Nederland te maken had. Al snel kreeg ik persoonlijke aanvragen van kleine gespecialiseerde incentives. Al doende werd ik zelfverzekerder en won aan kracht.

Opkomen voor eigenwaarde

Echter de honderd uur durende werkweek werd niet uitbetaald. Erger nog, ik verdiende het minimum loon zonder enige pensioen opbouw of vast contract. Dat werd mij te gortig, ik vond na een jaar hard werken dat ik mijn strepen wel verdiend had en vroeg opslag. Plus de betaling van de Guidor Gidsenopleiding. Op een ludieke wijze stuurde ik mijn bazen een foto uit Friesland, waarin ik verwees naar het opschrift van de grote zwerfkei bij het Rode klif ; ‘leaver dea as slaef’. Liever dood dan slaaf. Nog steeds geen reactie. Woedend ben ik het kantoor van de baas ingestoven:“Als jullie mij geen opslag geven en niet mijn opleiding betalen kun je de groepen van de komende maanden uitbesteden aan iemand anders. Aju paraplu!” Zodra ik thuis was, ging de bel. Een lieve medewerker mocht het klusje klaren en smeekte aan mijn voordeur; “Alsjeblieft kom terug!“ “Prima, maar wel op mijn voorwaarden,” antwoordde ik resoluut. En zo geschiedde; opslag , een twintig-uur werkweek met een veertigurige betaling en tijd voor mijn gidsenopleiding. Door voor mijzelf op te komen wist ik wat ik waard was.

Een te krap jasje

Echter niet alleen in mijn werkende leven, ook in mijn privé leven moest ik mijn eigen waarde opwaarderen en trouw blijven aan mezelf. Op een of andere wijze was ik in een relatie gestapt waarin ik mij steeds kleiner ging voelen. Het was iets wat er stelselmatig insloop door mijn onzekerheid. Pas toen ik mijn eigen bedrijf startte en menig klanten voor de deur stonden wist ik. ‘Deze jas is mij te krap, nog even en ik knap eruit.’ Het werd tijd om mijn kracht terug te nemen zonder mijn kwetsbaarheid te verliezen. Nadat ik het oude jasje bij de vuilnis had gedropt, kwam ik mijn man Eus tegen. Een ware vriend die mij oppoetst en laat stralen in mijn kracht.

Wrijving die je omhoog duwt in je kracht

Met andere woorden de wrijving die je in het dagelijks leven tegenkomt geeft een ieder de keuze, laat ik het op mij inhaken of blijf ik gecenterd in mijn kracht staan en verander ik de situatie dusdanig. En als het mij wel uit mijn doen haalt, wat zegt dat over mijn eigen persoonlijke groei? Oefening baart kunst. Na een paar keer je neus te stoten, leer je steeds meer tegenwerking, onderdrukking, of andere negatieve jaloerse krachten naast je neer te leggen. En er afstand van te nemen. Want je voelt, het is niet aan mij, ik laat het bij die ander. Op dat moment sluit je weer een proces af. Net als die bal kun je een sprongetje in de lucht maken omdat de tegenkracht, de wrijving je omhoog geduwd heeft in je eigen kracht.

In welke situaties win jij door wrijving aan kracht. Wat is jouw volgende moedige stap? Welk voorbeeld doet volgen?

De grootste gemene deler van geven

De grootste gemene deler van geven

“Waarom en wanneer geef je, en wanneer niet?” vraag ik Eus. “Is het iets waar je over nadenkt?” Eus werpt een snelle blik naar de verre horizon, daar waar de weidse Atlantische ophoudt, en zegt; “Daar denk ik niet over na, dat doe ik gewoon of niet.” Na een druk werkweekend, lopen we op een doordeweekse dag te mijmeren over levensthema’s terwijl we genieten van de glinstering van de zon in de oceaan. Overal doorkruisen we felgele velden met rol klavers met hier en daar oranje stippen van bloeiende Aloë Vera’s. Hier in de Algarve compenseren de wit-roze toefjes amandelbloesem het gebrek aan sneeuw in de winter. Als je hier woont heb je genoeg om dankbaar voor te zijn. Eén van de redenen waarom geven makkelijk is, als je al zoveel hebt wat je hart begeert.

Geven vanuit angst

Vroeger gaven we te veel, niet uit dankbaarheid maar uit angst. Toen we onze Bed and Breakfast The Art of Joy opstartten voldeden we aan vrijwel alle verzoeken van gasten; “Eus kun je ons naar de shopping mall brengen?” “Anne heb je nog een wandeling voor ons in petto?” Bovendien was alles voor nop. Door lichamelijk ongemak drong het tot ons door dat we al onze schatten aan energie te grabbel gooiden. Dan moet je niet verbaasd staan dat mensen daar gebruik van maken en het gewoon gaan vinden. Een goede les om voor onze diensten een kleine bijdrage te vragen. Dus naast dat we graag geven was de ingeslopen grenzeloosheid gestoeld op een onrealistische angst; stel je voor dat we het niet redden.

Geven is een gave maar wel met gezonde grenzen

Daarna zijn we onszelf meer gaan gunnen en geven en hebben meer balans gevonden tussen geven en ontvangen. En onze zaak loopt er niet minder door, integendeel. Waarschijnlijk zijn we nog steeds gul, met hapjes en drankjes maar vooral met interesse en betrokkenheid. Want daar ligt onze passie. Onze gasten/vrienden inspireren ons met diverse unieke verhalen en opgedane levenswijsheid. Toch met betrokkenheid kun je ook te ver gaan. Vroeger kon ik bijvoorbeeld niet slapen als iemand in de buurt even heel moeilijk zat. Geven is een gave maar wel met gezonde grenzen.

Geven vanuit het hart

Desalniettemin is spontaan geven fijn, ookal krijg je het misschien niet meteen terug. Vroeg of laat zonder dat je het verwacht komen er weer cadeaus jouw kant opgerold, via dezelfde persoon of iemand anders. Het is net als met geld. Het moet rollen, en zo ook met geven. Het is als het opstarten van een energiestroom die weerkaatst. Net zoals je een steen in een vijver werpt en ziet hoe ver de kringen reiken. Onderzoekend of mijn behoefte ook een gemeenschappelijke- is, heb ik het startsein gegeven voor twee netwerken; duurzaam toerisme en intervisie. Het is pure vreugde om samen iets te initiëren waardoor je van elkaar leert en het tegelijkertijd verbindt.

Geven om macht

Soms beweren mensen dat geven een manier is om macht te hebben over anderen. Mocht dit de reden zijn dan zullen de ontvangers zich onvrij voelen. Want dan zit in geven een controle kramp. Geven kan ook als motief hebben plichtsgetrouw te willen zijn en te willen voldoen aan wat de familie of vrienden kring van je vraagt. Ook dat voelt niet teugelloos. Want de motivatie stamt uit een patroon of dogma. Een moeten in plaats van mogen.

Leiding gevers en leiding hebbers

Volgens mij heb je mensen die eerder geven en anderen die afwachten en ontvangen. Toen ik bij de KLM werkzaam was zag ik mijn collega pursers op diverse manieren opereren. Je had leidinggevers en leidinghebbers. De hebbers konden de gehele reis relaxed achterover zitten, een beetje kritisch kijkend naar hun teamgenoten, zodat deze nog harder voor ze gingen lopen. Het werkt, maar of het ook voldoening geeft of een waarachtige verbinding oplevert is de vraag.

Functioneel geven

Ken je dat? Functioneel geven? Als je dit doet voor mij, dan doe ik dat voor jou. Een soort van zakelijke transactie. Op zich, op zakelijk niveau is daar niets mis mee. Maar als het een gewoonte is, leef je continu als boekhouder. Waarbij je waarschijnlijk ook snel teleurstellingen oploopt. Want je geeft zolang iemand nog iets voor je kan betekenen. Daarna vervlakt de toevoer, waardoor er nooit een verdieping optreedt. Voor diegenen die met ‘boekhouders’ te maken krijgen is het leerzaam om te doorzien dat wat buiten het hart om gaat, een spel is die je niet persoonlijk moet nemen.

De grootst gemene deler

Als je echt wilt geven en delen, zonder spijt maar met veel plezier, kun je tappen uit de grootst gemeenschappelijke deler; het hart. Dat klopt. Om onvoorwaardelijk te kunnen delen moet je mijns inziens ook jezelf het beste gunnen en geven. Dat zijn de mooiste levenslessen. Plus je raakt nooit uitgeleerd. Plant zaden van geluk, hoop en liefde; het zal naar je wederkeren in overvloed. Dat is een natuurwet.

Wanneer geef jij en waarom geef je? Wat is voor jou de grote winst van geven. Wanneer geef jij jezelf weg?

 

 

Soms is loslaten naar je toetrekken

Soms is loslaten naar je toetrekken

“Weet je”, verzucht Betty,” ik vind het best moeilijk om klanten te krijgen, hoe doe jij dat?” vraagt ze terwijl ze tijdens het wandelen wat steentjes vooruit schuift. Haar schouders hangen ietwat omlaag en haar hoofd is voor over gebogen. Weidse vergezichten voltrekken zich aan ons gezichtsveld maar het natuurschoon gaat langs haar heen. Ze heeft alles in huis, wat je noemt een multi- talent. Kort geleden is ze voor zichzelf begonnen als coach. Maar hoe trek je klanten aan? Daar zijn vele formules voor. Tuurlijk, moet je er aan werken, jezelf laten zien en jezelf duidelijk op de markt zetten. Maar als je al het mogelijke hebt gedaan kom je terug bij de basis, en dat is geloven in jezelf. Bovendien doe dat wat je leuk vindt en wat je inspireert. En soms door loslaten trek je dat wat je het liefste wilt naar je toe.

Van fier naar onbenullig

Het doet me sterk denken aan zeventien jaren geleden toen ik voor mezelf van start ging. Het gaf mij een kick toen ik mij bij de Kamer van Koophandel inschreef. Terug naar zelfstandig ondernemer maar nu als coach/trainer. Met een website, visitekaartjes en folders klaar wilde ik aan de slag. Wat was ik trots maar ook onzeker toen de eerste wandelcoachklant zich aandiende. Na drie maanden werken bleven ineens de aanvragen uit. Van fier voelen gleed ik af naar nietsnut. Mijn zelfbeeld leek van het aantal klanten af te hangen. Het spookte ’s nachts door mijn hoofd en ik kon het moeilijk loslaten. Tot overmaat van ramp vroeg mijn buurvrouw iedere keer als onze wegen elkaar kruisten; “Buuf, hoe gaat het met je bedrijf?” Rood aangelopen stamelde ik dan; “ Oh, komt goed!”

Loslaten is naar je toetrekken

En dat kwam het ook. Maar nadat ik mijzelf uit deze impasse had gehaald door van het ene op het andere moment op de trein te stappen om te gaan wandelen met een vriendin langs de Bretonse kust. Gerda haar baas vond het prima. Soms gaven we elkaar de opdracht om al wandelend in stilte onze toekomst te visualiseren. Mijn visualisatie was een onthaastcentrum in het zuiden van Europa, waarin ik mijn passie kwijt kon. Maar wel samen met een goedlachse man.  Wat heb ik genoten van die wandelvakantie. Samen lachend en onze ervaringen delend, terwijl de oceaan naast ons bulderde en de wind ons windhooskapsels bezorgde. Geen moment dacht ik aan het niet lopen van mijn  één pit bedrijf. Zodra ik thuis kwam kreeg ik het ene telefoontje na het andere waardoor ik in een korte tijd van coachen naar trainingen en cursussen geven ging, en een bloeiende zaak had. Loslaten is naar je toetrekken.

In vuur en vlam voor een rode duivel

En zoals een ieder weet is de visualisatie van destijds mooier geworden dan ik ooit had kunnen bevroeden. Nog een mooi voorbeeld van loslaten en naar je toetrekken is het vinden van onze Black Beauty. Na het vrijkomen van mijn spaarcenten waren we duchtig op zoek naar een Jeep Wrangler. Dit als cadeau voor Eus die gedurende het zomerseizoen dubbel werk verricht had door mijn gebroken enkel. Nu waren er in heel Portugal maar 12 tweedehansjes en Eus wilde een rode. Samen met een vriend togen we naar Setubal . Op een parkeerplaats in het centrum pronkte het rode gevaarte, met hoge wielen, grote koplampen en een duivelachtige gril. Eus stond te glimmen maar ik dacht;’ Mijn hemel, als we hiermee door Monchique rijden gaat dit de nodige agressie opwekken. Toen ik zag hoe moeizaam Eus zich in de wagen hees, kan ik het niet laten om in de lach te schieten. “Hoe nemen we mijn ouders mee voor een ritje?” .

Geduld is een schone zaak

Op het moment dat Eus het geld wilde overmaken zei de vrouw aan de balie; “Não é possível!” “Wat?” zegt de eigenaar verschrikt,” Waarom is het niet mogelijk?” “Er zit nog een beslaglegging op van de vorige eigenaar.“ Teleurgesteld reden wij naar huis. Desalniettemin genoten we van onze vakantie met de Ford transit. Tijd voor loslaten. Drie maanden later botsten we op een Jeep Wranger bij praia da Guincho Caiscais. Het verlangen laaide weer op, ik keek op internet en dezelfde auto aan het strand scheen achteraf onze huidige jeep te zijn. Loslaten en ineens bots je er tegenaan.

Geniet van wat je hebt en wees dankbaar voor wat je krijgt

Ook nu hebben we weer een droomwens, een B & B dichtbij de zuidkust. En de vervulling van die wens laat nog op zich wachten. Ondertussen hebben we alweer een droomhuis gezien, betaalbaar en 1,5 km van het strand. First things first, we gaan eerst weer een mooi seizoen draaien op de groene berg Monchique en genieten met onze gasten van het magistrale uitzicht. Wij zijn dankbaar voor de dingen die ons in het hier en nu geboden worden. Beetje bij beetje leren we weer loslaten omdat het op een dag naar ons toekomt.

Wat doe jij om een wens naar je toe te trekken? Hoe bereid jij je voor en wanneer is het voor jou de tijd voor loslaten?

Te kostbaar om door te hollen

Te kostbaar om door te hollen

“Met kerstmis mogen wij even stilstaan, terug kijken, vooruit kijken naar binnen kijken naar onszelf. Ik geloof zelfs dat dit het grootste belang is dit te doen. Midden in alle drukte rekenschap geven van een seconde, een kostbaar deeltje dat eeuwigheid is. Je bent te kostbaar als mens om door te hollen en door te tobben,” sprak onze vorstin Juliana toentertijd, in haar kerst toespraak van 26 december 1974.  Bijna een halve eeuw terug werden wij als burgers aangemaand om tijd te nemen om bij zingeving en transformeren stil te staan; “Je bent altijd op weg ergens naar toe, maar waarheen?”

Transformeren

In mijn vorige blog ‘ Zin geven en beleven’ hebben een aantal mensen hun ideeën en gevoelens gedeeld wat betreft zingeving. In dit blog delen drie krachtige vrouwen en een man hoe zij diep doorvoelde levenservaringen transformeren naar zingeving. Transformatie is een proces zo oud als het leven zelf, denk aan de rups tot vlinder. Persoonlijke groei is gebaseerd op alle levenservaringen verkregen inzichten. Wat een ieder een schat aan mogelijkheden biedt om daar iets mee te doen!

Leren, observeren en creëren

“Voor mij is de zin van het leven; de beleving zelf en daar met verwondering doorheen gaan. Nieuwsgierig blijvend en onderzoekend. Naar mijzelf blijven kijken in de rol van een observator. Mijn leven heeft zich gekenmerkt door zaken eerst te ervaren om ze nadien te herkennen, er iets mee te doen. Met mijn medische achtergrond heb ik diverse projecten en studies geïnitieerd, die eerst onmogelijk leken o.a. op het gebied van darmkanker, maar ook wat betreft aangeboren middenrif breuken bij pasgeborenen. Deze ervaring kon ik transformeren toen ik exact deze ziektebeelden tegenkwam binnen de familiesfeer. Sinds 2012 heb ik Alegria Health opgericht, een organisatie met focus op gezondheid. Wij bieden sprankeling en vreugde als je in een ziekte traject zit. We verlichten de zorg terwijl je verblijft hier in het zonnige zuiden van Portugal. Door mijn ervaring met een dementerende vader en de zware mantelzorg van mijn moeder, bieden we ook ondersteuning aan dementerenden en hun mantelzorgers. Om ondanks de omstandigheden te kunnen genieten van alle voordelen van de Algarve. Mijn motto in het leven; ik leer, ik observeer en creëer.

Lachen

“Na een zoektocht, waarin ik een aantal jaren mijn gedachten en ideeën op papier heb gezet, een mooie zingevende vakantie bij The Art of Joy heb gehad plus persoonlijke coaching, kwam mijn talent naar voren; mijn lach. Nu lach ik mijn hele leven al, hard en veel…haha. Maar nooit geweten dat ik daar wat mee kon doen, het kon transformeren. Ja dus….Ik ben mij hierin gaan verdiepen, trainen en inmiddels heb ik als lachcoach een aantal geslaagde lachsessies mogen geven. En ik ben zo blij verrast dat ik echt iets zinvols mee kan geven aan mensen. Want daar ligt mijn passie, nieuwe mensen ontmoeten, mensen met elkaar verbinden en anderen en mijzelf blij maken. Heerlijk, en dat terwijl mij mijn lach de laatste jaren is ontnomen. Want mijn toenmalige partner vond het niet prettig dat ik aanwezig was met mijn lach. Echter onlangs heb ik een mooie grote opdracht gekregen; een lachworkshop houden voor 300 mensen. Tijdens een symposium ‘bewegen is goed voor je brein‘ de boel opwarmen voordat hoogleraar neuropsychologie Erik Schreder op het podium verschijnt. Mind you, ook ik heb diepe dalen gekend en ervaar ik situaties waar ik boos of verdrietig om kan worden, toch is het mijn lach die mij er weer bovenop helpt.

De wereld mooier maken

Een zakenvrouw die wat ze aanpakt naar zich toetrekt zegt; “De wereld mooier maken, en dat kan in kleine maar ook in grote dingen. Het leven, zowel werk als privé transformeren naar een beleving, een reis. Het kan innerlijk maar ook uiterlijk. Als mensen mij zien moeten ze het gevoel krijgen; met haar wil ik op avontuur op weg naar een mooiere wereld.  Dit draag ik niet uit met fluwelen handschoenen hoor”, zegt ze lachend. “Sommige mensen zijn zo niet mooi bezig, dat ik hen zonder er doekjes om te winden zeg wat ik er van vind. Dat is ook het avontuur, dingen opschudden, in beweging brengen.”

De lief van mijn leven

Dan als afsluiter een man, die na veel jaren zorg in de familiesfeer de liefde van zijn leven ontmoet en nu zelf eens vertroeteld wordt. “Eerst gaven (klein) kinderen en goede vrienden mij zingeving, maar na een onverwachtse lange rouwperiode heb ik de vrouw van mijn leven ontmoet. Ik voel mij de hemel te rijk. Nooit gedacht of verwacht dat ik de liefde zo intens zou kunnen beleven. Bovendien deze kon transformeren naar een evenwichtige balans in zorg geven en ontvangen.”

Met deze hoopvolle woorden willen wij 2018 samen met jullie afsluiten en jullie een heel gelukkig en gezond 2019 toewensen. Dat je onderweg kunt stilstaan bij het ‘genieten’ van kleine- en grote momenten. Je bent tenslotte te kostbaar om door te hollen!

 

 

Zin geven en beleven

Zin geven en beleven

Vorig jaar ging ik plotseling even dood’ schrijft Fokke Obbema naar aanleiding van een hartstilstand. Zijn ontroerende artikel in de Volkskrant, die deze gebeurtenis beschrijft, roept vele reacties op. Hierdoor volgt een interviewreeks met de vraag; “ Wat is de zin van het leven?” Op één of andere manier stemmen deze interviews mij blij. Dat mensen bezig zijn met de meest wezenlijke vraag aller tijden. Want het is toch fijn als je daar nu al een gevoel bij hebt, zonder dat je iets ernstigs hoeft te overkomen zoals een hartstilstand.

Geven en nemen

Om eerlijk te zijn heb ik een avontuurlijke life journey met geducht zelf onderzoek nodig gehad om rond mijn 40ste helder te krijgen wat mijn levensdoel is: ‘Mensen inspireren hun authentieke weg te bewandelen met gebruik van hun passie en talenten.’ De koe bij de horens vattend ben ik vanaf dat moment een onderneming gestart, waardoor ik mijn missie uit kon dragen. Het voelt alsof ik op deze manier iets terug kan geven aan de gemeenschap als wederdienst voor de talloze mogelijkheden die mij aangereikt zijn.

Waarom de zin van jouw leven weten?

Terwijl ik in mijn omgeving de  vraag stel; “Wat is de zin van jouw leven?” krijg ik soms het antwoord: “Goh, hoe moet ik dat nu weten?” Wellicht is een eerste stap om een rode draad te ontdekken die zich als het ware door je leven kronkelt. Een draad die blijk geeft van waarden en werkzaamheden waar je intens blij van wordt. Het voordeel van het ontdekken van de zin van jouw leven is dat het je focus biedt, en een anker. Vaak heeft men het idee dat zingeving iets groots moet zijn. Waarom niet beginnen met het op waarde schatten van kleine zinnige zaken zoals ‘genieten’ of ‘delen’? Je zou kunnen zeggen dat zingeving in het verlengde ligt van dankbaarheid.

Hoe wij onze zingeving (be)leven?

Onze rode draad vonden wij in de waarden verbondenheid, vreugde, vrijheid, verdieping vertrouwen en vernieuwing. Onze zes V’s. Als we handelen zonder minstens twee van dit zestal in ogenschouw te nemen, voelt het onwezenlijk. Aan iets beginnen zonder verbondenheid of vreugde, is voor ons een no go item. Deze waarden leveren ons zoveel levensgenot dat we dit graag delen. Zodat de mensen die wij ontmoeten dit mee beleven en op eigen wijze met hun eigen normen en waardestelsel hun levensgeluk ontdekken of bestendigen. Wij vinden het dus zinnig anderen en onszelf het levensgeluk te gunnen waarbij we de V van verdriet niet uit de weg gaan. Je geniet minder van zonnestralen als je nooit beleeft hebt om in de schaduw te vertoeven. De V van verdieping.

Dit blog een tweeluik

Hierop voort bordurend dacht ik; deze vraag is geijkt voor de kerstdagen en de komst van een nieuw jaar. Na een post op FB met de vraag; “ Wat is jouw zin van het leven?” kwam er aanvankelijk geen reactie. Maar de V van Volharding hoort ook bij mij dus ben ik mensen persoonlijk gaan benaderen. Toen stroomden ontroerende reacties binnen waardoor deze blog een tweeluik geworden is. Lees de volgende ervaringen.

Zelfonderzoek; de school van het leven

“Op dit moment heb ik niet een bepaalde zin voor mijn leven, mijn ouders die echt belangrijk voor mij zijn, hebben steeds meer mijn hulp nodig. Het is pappen en nathouden. Wat mij veel plezier geeft is met de motor door mooie landschappen rijden. Daarna maak ik reisverslagen die ik schrijf naar een ingebeelde avontuurlijk ingestelde dame die het mooi vindt om te lezen. Niet dat ik verwacht dat die prinses op het witte paard als bij toverslag bij heldere hemel mijn gehele leven zin gaat geven. De vuilnis moet nog steeds buiten gezet worden. Wel ben ik op zoek naar helderheid waarom dingen gaan zoals ze gaan en heeft The School of life mij verder geholpen.

Zelfacceptatie

“Iedereen heeft het over je droom leven. In tijdschriften zie je een trend; Tien stappen om jouw droom te verwezenlijken. Ondertussen heb ik die droom maar niet gevonden. Dit terwijl ik mij af vraag of die droom dan zin zou geven aan mijn leven. Ondertussen ben ik erachter gekomen door therapie dat duchtig zelfonderzoek met de daaropvolgende verwerking de eerste stap is naar mijn manier van zingeving. Namelijk zelfacceptatie

Daden en doelen

Dit schrijft een jonge (wijze) man die dit jaar een dubbel afscheid te verwerken kreeg.
Wanneer voor je gevoel ’even’ alles tegenzit vraag ik mij soms af wat de zin van het leven is. Deze ‘zin’ valt voor mij niet in woorden uit te drukken. Voor mij zit de zin van het leven in de daden die ik doe en de doelen die ik nastreef. Natuurlijk baal ik na tegenslagen. Maar ik bedenk mij altijd dat er zoveel fijne dingen zijn. Ik vind het belangrijk om te genieten van wat het leven mij te bieden heeft. Ik zou zeggen: “Laat je omringen door geliefden en plan dingen in plaats van ze voor je uit te schuiven.” Belangrijk is om soms even goed te balen om vervolgens te ervaren dat het leven nog genoeg avontuur te bieden heeft, om daar weer vol goede moed je in te storten. Hoe cliché het ook klinkt na regen komt die zonneschijn echt wel weer. “

De zin ligt heel dichtbij; zijn

“Dit jaar ga ik met gemengde gevoelens afsluiten, eigen wil ik 2018 wissen. Terwijl wij proostten begin dit jaar dacht ik: ‘Dit wordt een mooi jaar.’ Echter op 4 juli, Independence Day, krijg ik het tragische bericht dat mijn zwager zelfmoord heeft gepleegd. Mijn wereld staat stil, terwijl de wereld om mij heen doordraaft. Ik voel alleen maar pijn, intense pijn. Hoe ga ik in vredesnaam de draad weer oppakken? Gelukkig is mij dat gelukt omringd door lieve mensen. Ondertussen vraag ik mij af; Mag ik wel genieten van het leven?  Eigenlijk ben ik het leven zoveel meer gaan waarderen, ik wil er alles uithalen wat erin zit. Ik wil mensen om me heen waar ik van houd, die mijn leven verrijken. De zin van mijn leven ligt heel dichtbij. Dat ik mag zijn wie ik ben, gevoelig, geëmotioneerd door kleine dingen. Ik ben mens. Ik wil er zijn voor anderen, het leven delen en vieren, voelen en opsnuiven. Zowel vreugde, verdriet als boosheid mag er zijn. Het doel is ZIJN, ik houd van het leven!

Met deze mooie zin wil ik dit blog afsluiten en jullie fijne feestdagen toewensen!