Vluchten naar de Algarve? The Art of Joy before take off

Vluchten naar de Algarve? The Art of Joy before take off

Al dagen kriebelt er een raar gevoel in mijn buik terwijl we door Hollands vlak landschap struinen. “Waar gaat dit naar toe, Eus?” Als ik een voet over de drempel van mijn ouderlijk huis zet, kan ik mijn tranen bijna niet bedwingen. Want mijn meest prangende vraag is; ‘Hoe lang gaat dit duren? Wanneer kan ik mijn ouders zoals voorheen weer in mijn armen sluiten?’ Bij het afscheid roep ik nog, misschien wel tegen beter weten in; “Tot in mei!” Vervolgens rijden we langs een bijna autoloze snelweg richting Rotterdam, voor onze vluchten naar de Algarve. Waar onze hond Joy en de poezen ons wachten. In Nederland blijven is geen optie. Niet alleen hadden we mijn ouders niet meer mogen bezoeken, laat staan bij ze wonen.

Veilig thuis in Monchique

Als we dan een voet over de drempel thuis zetten, zijn we opgelucht. Eindelijk veilig. Althans zo voelt het. In de gemeente Monchique is nog geen geïnfecteerde persoon gesignaleerd. Vervolgens gaan we vrijwillig in quarantaine, dat al snel gevolgd wordt door een nationale lockdown. Een heftige pandemie die ons allen raakt, wij niet uitgezonderd. In ieder geval zitten we voorlopig zonder gasten, want er zijn geen vluchten naar de Algarve tot 6 mei. Als ik dan de foto’s van weleer zie samen met vrienden, gasten en familie kan ik wel janken. Immers het was zo’n ongecompliceerde vreugdevolle tijd. Onze gasten zijn vrienden geworden. Naast mijn ouders mis ik ook hen. Aan de andere kant prijs ik ons gelukkig dat we nog iedere dag kunnen wandelen hier. Echter dit afscheidsjaar op de berg had ik me anders voor gesteld. Hoe verder, is voor een ieder ongewis.

Als er weer vluchten naar de Algarve gaan

Het is niet alleen dat er geen vluchten naar de Algarve gaan. Ook de aankoop van een nieuw huis is ‘on hold’. Onze situatie is als volgt; Volgens plan vindt 31 augustus de overdracht plaats van onze huidige Casa op de berg. Waarschijnlijk gaat dit door. Echter kan ik mij voorstellen, met deze pandemie op de achtergrond, dat de kopers met 10% verlies over de koopsom plots anders beslissen. Dit in ogenschouw nemend plus dat er onverhoopt nog lijken uit de kast kwamen bij het droomhuis in Benagil, wachten wij met de aankoop. Als er weer vluchten naar de Algarve gaan willen wij ook in september onze gasten goed kunnen onderbrengen aan zee.

Huizenmarkt zakt in de Algarve

Samengevat; de procedure van de koop is stop gezet. Samen met onze architect gaan we kijken of er een geloofwaardige manier is om een verhuur licentie te krijgen voor dat pand. Ondertussen hebben wij besloten niets te tekenen, tenzij er echt iets op de markt komt wat onze bekoring heeft op loopafstand van de kust. Verbouwen ten behoeve van meer accommodaties is van de baan. Of het nu in het Benagil huis is, of elders, we willen er zo in kunnen trekken. Met de bedoeling tenminste 2 mooie B & B accommodaties volgens de regels te kunnen verhuren. Zoals zovelen, zijn wij genoodzaakt de broekriem aan te trekken. Dus dan maar wat goedkoper en kleinschaliger. Bovendien gaat de huizenmarkt hier zakken. En als er weer veilig vluchten naar de Algarve komen, dan kijken we er naar uit jullie te kunnen ontvangen op de berg of aan de kust in de Algarve.

Introductieworkshop voor de Crowley tarot

Zoals ik al schreef in mijn vorige blog, levert deze onzekere tijd, ondanks het gemis van geliefde mensen, ons ook iets op. Naast het feit dat we dankbaar zijn dat we samen met dierbaren een goede gezondheid genieten, hebben we extra rust en ruimte gekregen om verstilde vreugde te beleven in ons huidige paradijs. Tijd voor afscheid nemen, inpakken om daarna weg te wezen. We waarderen nog meer de waardevolle contacten ookal is het via de media. Bovendien leer ik iets nieuws; online mijn cursussen geven via Zoom. Dit werkt toch verbindend. Binnenkort geef ik een introductie workshop voor de Crowley tarot online. Zo kun jij je inschrijven voor een middag vol inzichten, waar je ook woont.

Stay safe and strong

Bij deze willen wij jullie veel sterkte wensen in deze onzekere tijd. Onze grootste wens is dat jullie allen gezond blijven, en we elkaar in de toekomst weer kunnen zien en omhelzen. Dat hoop en lichtpunten blijven bestaan. Om samen te blijven genieten van de mooie Monchiquese Mountains post ik iedere dag foto’s op FB. Tegelijkertijd wil ik je hiermee inspireren om als het kan in de natuur te gaan wandelen. Het is zo heilzaam voor lichaam en geest. Helemaal nu alles welig tiert. Lieve mensen, houd hoop en stay safe and strong. Tot binnenkort, op wat voor manier dan ook.

Retraite in de Algarve. Thuis blijven ‘to flatten the curve’

Retraite in de Algarve. Thuis blijven ‘to flatten the curve’

Volop genietend zitten ze met zijn drieën op de achterbank. De blikken zijn naar buiten gericht, het zonnetje tegemoet. Laika de hond, die tussen mijn ouders in zit, heeft zoals altijd de tong uit haar bek. Op memorylane in Friesland. Nadat we een stukje door mijn geboortestad Workum hebben gelopen, komen bij het lokale restaurant de verhalen los. “Tijdens de Hongerwinter, moest ik fietsend van thuis in Amsterdam naar mijn familie in Friesland” aldus mijn vader. “Bij Den Oever konden we als grote groep kinderen gezamenlijk op een zolder bivakkeren. Om de volgende dag de koude tegenwind over de Afsluitdijk te trotseren. De ouderen voorop en de jonkies er tussenin. In Gaasterland ging ik op retraite om aan te sterken bij Pake (opa) Durk”. Aan vaders mond gekluisterd bij het horen van deze spannende verhalen. Niet wetende dat wij binnen no time op retraite in de Algarve zouden gaan, thuis.

Op retraite in de Algarve

Niettemin gaat het te ver om de situatie waarin we ons nu bevinden te vergelijken met de tweede wereldoorlog. Echter op dezelfde wijze voelen we een dreiging. Alleen is er nu geen zichtbare vijand maar wel een onzichtbare die zijn pijlen op jou of je dierbaren gericht kan hebben. En dat terwijl je het niet door hebt. Dat feit maakt het immers zo unheimisch. Aan de andere kant hebben we geen Hongerwinter. Ookal zijn de hamsteraars daar nog niet van overtuigd. Daar komt nog bij dat we vrij buiten kunnen wandelen om te genieten van het ontpoppen van de lentebloesems. Uiteindelijk wordt ons tijd gegund om rust te houden, te reflecteren en alle losse eindjes recht te brijen. Wellicht is een retraite in de Algarve, dus thuis, toch ergens goed voor.

Lock down

Bovendien als je ook een lockdown  (wordt hèt woord 2020) op de berichtgeving over het verloop van het Covid-19 zou nemen, dan zou je eenzelfde gevoel krijgen als tijdens de autoloze zondagen in 1973. Zo heerlijk rustig. Maar ja, zodra je weer gaat kijken naar nieuwe verslaggeving, dan is de rust voorbij. Des te meer omdat we niemand de schuld kunnen geven, is het zo menselijk om dan maar een imaginaire vijand uit te zoeken. Eerst waren dat de Chinezen, en nu worden Europeanen of toeristen globaal geweerd. Dat is wat angst ons leert, we maken vijanden van mensen die onze vrienden hadden kunnen zijn.

Out of control

Tenslotte moeten we gaan zoeken, wat deze ellende ons te bieden heeft. Waarom er binnen onze maatschappij een dodelijk virus schuil gaat waar we geen controle over hebben. Juist dat gegeven ‘out of control’ is ons vreemd geworden. Want we zijn een maakbaar leven gaan leiden, waar we dachten de touwtjes in de handen te hebben. We zijn ons uit gaan sloven, onszelf voorbij gaan rennen voor eindeloze doelen. En nu…. de trein, auto en vliegtuig waarin we voortjakkeren wordt stil gezet. Het doel heeft zich verplaatst van buiten naar binnen. Een retraite in de Algarve, of waar dan ook thuis. Tegelijkertijd als je dan dat toegestane ommetje maakt, dan zie je overal kiemen ontspruiten.

Tekenen van een nieuw leven

Samengevat ligt daar het antwoord. Een nieuw leven! Zoals we voor kort geleefd hebben en wellicht geleefd werden, gaat niet meer. We doen een stap terug om twee stappen vooruit te kunnen. De weg naar duurzaamheid! Tijdens deze lente groeit de natuur maar ook wij. Want we leren de controle los te laten, ons over te geven en te genieten dag bij dag. Ineens appreciëren we weer wat we anders voor lief namen. Want is het niet iets om dankbaar voor te zijn dat we tijd hebben om een boek te lezen, de lente te beleven en vooral tijd te hebben voor elkaar. Ookal is dat via de media. Nooit te voren had ik dagelijks zoveel contact met mijn ouders. Toch het gegeven dat ze zo ver weg wonen, en ik niet naar ze toe kan, maakt me soms verdrietig. Zoals zoveel zonen en dochters onder ons.

Terug naar de essentie

We krijgen tijd om onze angsten te trotseren en er niet voor hoeven weg te lopen. Deze retraite in de Algarve, of waar dan ook thuis op deze wereld, geeft ons de kans om terug bij de essentie neer te strijken. Weer intens te voelen wat liefde, verbinding en genegenheid met je doet. Als je dat hebt, en daarmee bedoel ik ook naar jezelf toe. Dan heb je alles. Mocht je in deze periode een steun in de rug nodig hebben door coaching, dan kan dat online. Of als je verlegen zit om een praatje, bel ons. Wij wensen jullie veel steun, sterkte en stay safe in deze periode.

Verbinding als medicijn tegen dreiging

Verbinding als medicijn tegen dreiging

De paden op de bergen in! Vroeg met zijn allen op aan de wandel voor een ‘sunrise walk’.  Al snel krijgt Francine, die achteraan loopt, een hand aangereikt om zo een rots te beklimmen. Dit tafereel doet mij denken aan het fragment uit ‘De Schepping’, de muurschildering van Michelangelo in de Sixtijnse Kapel te Rome. Zoals de twee handen die naar elkaar uitreiken tegen een blauwe achtergrond. Een uitreiking naar verbinding. Francine beantwoordt vervolgens het vriendelijke gebaar met een brede glimlach. Gezamenlijk wandelen we bergopwaarts. Als we op de top Foia aangekomen zijn, haasten wij ons naar het punt waar we de schepping van een nieuwe dag kunnen aanschouwen.

Op de top van de Algarve; Foia

Op het moment dat de halve bol van de opkomende zon vurig aan de einder prijkt, verstomt het gekeuvel. Eerst valt er een stilte en dan klinkt het in sappig Vlaams: ‘Amai, wat schoon!’ Dit gevolgd door melodieus Frans: ‘C’est magnifique ça!’ En Hollands met een zachte ‘g’: ‘Wow, prachtig zeg!’ Want landsgrenzen vallen weg, als we samen genieten van de zonsopgang. Zo op de top van de Algarve, met de wereld aan je voeten, voelt een ieder zich wereldburger verenigd door onzichtbare draden van mede menselijkheid.

Interesse, respect en veiligheid

Telkens weer vind ik het heerlijk om te wandelen met een gezellige groep vrouwen uit de Algarve, of met een internationaal gasten gezelschap. Want taal werpt geen barrière op. Het hoeft dus geen perfect ‘Francais’ of ‘Hochdeutsch’ te zijn. Immers iedereen doet zijn/haar best de ander te begrijpen. Ofschoon leeftijden, nationaliteiten door elkaar lopen, net als ieders werkzaamheden, er is verbinding. Interesse, respect en zich vertrouwd voelen zijn de ingrediënten om bruggen naar elkaar te slaan. Terwijl we wandelen delen we met elkaar waardoor het begrip naar elkaar zich vermenigvuldigd.

Verbinding binnen je eigen wereld

In een kleine wereld als onze Bed and Breakfast The Art of Joy, proberen we zoveel mogelijk een sfeer van verbondenheid te creëren waardoor gasten zich thuis en dus veilig voelen. Maar op mondiaal niveau is dat anders.Tijdens het ontbijt raak ik in gesprek met Franse gasten over een regelmatig terugkerend gevoel van onveiligheid in hun land. Eén van hen, een politieagent vertrouwt me toe: ‘Ik probeer zo objectief mogelijk te zijn door mij in te leven in de belevingswereld van verdachten of criminelen.

Dan stopt ze even en fronst haar wenkbrauwen: ‘Maar soms is mijn aanpak niet toereikend en voel ik mij onmachtig. Juist omdat ik de openbare orde wil waarborgen zien sommige mensen mij als vijand. Des te meer omdat ik mijn eigen land vertegenwoordig keuren zij mij geen blik waardig. Door een gesprek aan te gaan, doel ik op een win-win situatie. Want angst en afscheiding maakt vreemdelingen van mensen die jouw vrienden hadden kunnen zijn.

 

Portugal het op drie na veiligste land ter wereld

Hoe bevoorrecht wij zijn, ben ik mij terdege bewust. Want in Portugal wonen wij in het op drie na veiligste land ter wereld. Geen terrorisme, geen criminaliteit of dreigingen. Terwijl wij samen wandelen of genieten van de copi-Euse bitterballen en tapenades, ontstaat hier een denktank van humaniteit en gezamenlijkheid. Europa in het klein. Delen verbreedt onze horizon. Onze wereld bestaat niet uit de gruwelijke mondiale gebeurtenissen, maar is te zoeken in de kleine gebaren van mede menselijkheid. Juist nu dat er paniek heerst rondom het corona-virus, moeten we ons niet isoleren.

Het verschil maken

De reden dat ik dit blog begin met de zonsopgang, is omdat vernieuwing ontstaat als we ons blijven focussen op verbinding in onze naaste omgeving. Daar is het waar wij het verschil kunnen maken! Wij voelen ons dankbaar. Niet alleen door te geven maar ook die dingen die het doen, te mogen ontvangen.

Volgende wandeling Monchique

Wil je ook mee wandelen? Terwijl je geniet van de natuur, je ook nieuwe mensen kunt leren kennen? Om de veertien dagen organiseer ik een begeleide wandeling in de Algarve. Vervolgens kun jij je opgeven door je in te schrijven via info@theartofjoy.nl. De datum voor de volgende wandeling is 20 maart om 9.00. Deze keer is de startplaats The Art of Joy. Vanaf onze Casa wandelen we via binnenpaadjes naar Caldas de Monchique. Busje komt zo!

In een wereld vol dreiging biedt verbinding veiligheid. Waar ligt jouw focus? Op de boze buitenwereld of zorg je voor verbinding nabij?

 

Leef gewoonten voor geluk

Leef gewoonten voor geluk

Langzaam zie ik de zon boven de berg Picota verschijnen. Gepaard gaand met een concert van vogels en een scala aan licht tinten van zacht roze naar fel oranje rood. Eerst half en dan al snel geheel, lacht de zon mij toe. Als gevolg onderbreek ik mijn regelmatige cadans en lach terug. Geluk! Want dit is het dagelijks momentje voor mezelf, een ochtendwandeling beloont met koffie soms beneden in Monchique. Als ik de dampende kop aan mijn lippen zet, valt mijn oog op een artikel in de Portugese krant;

Sunrise wandelingen in de Algarve

Welke gewoonten hebben eindeloos gelukkige mensen?  Ten eerste wordt genoemd; ‘Os madrugadores’.  Zij die vroeg opstaan, en genieten van de rust om tot de dag te komen. Stel je voor, dat je iedere dag een wandeling kunt maken bij het aanschouwen van een zonsopgang? Ik verzeker je, dit verdubbelt het gevoel van geluk. Niet alleen wij ervaren dit, ook onze gasten die zich opgeven voor de Sunrise Wandelweek in de Algarve.

Regelmatig bewegen

Ten tweede benoemen zij ‘pessoas energéticas’. Zij die regelmatig bewegen en goed voor hun lijf zorgen. Al kijkend naar wie net na achten de Pasteleria binnenkomt, zie ik het verschil.  Een vaste klant komt binnen met een snelle tred, stralende ogen en een steevast ‘Bom dia’. Gevolgd door een landgenoot, een Portugees, met de mondhoeken naar de grond gericht en afhangende schouders.  Beiden vroege vogels, maar de eerste meneer is energiek en gewend te bewegen.

Genieten in de Algarve

Als ik naar de klok kijk, laat ik het artikel los. Want het wordt tijd om naar Silves te rijden voor mijn cursus handlezen. Gezwind rijd ik met een cursist al vrolijk babbelend naar Silves. Bovendien verhoogt Eus’ zoet geurende wortelcake op de achterbank, het rijplezier. Ik heb mij voorgenomen om steekproefsgewijs het lijstje van gelukkige mensen te vervolmaken in mijn eigen omgeving.  Alle cursisten lopen met een opgewekt humeur het terras op; “Oh heerlijk, les in het lentezonnetje!” roept een vrolijke vrouw. Naast de lachsalvo’s, blijkt uit de meer serieuze verhalen die tijdens de lessen boven tafel komen, dat iedereen veel heeft mee gemaakt. Toch is een ieder open, goedlachs en monter. De kunst van het geluk, zelfs weten te genieten in barre tijden.

Je droom leven

Zowel tijdens mijn lessen als bij netwerk bijeenkomsten kom ik fiere vrouwen of koene kerels tegen die vanuit niets een bloeiend bedrijf hebben opgebouwd in de Algarve. Vooral zij die hun hart aan de zaak verpand hebben zijn het gelukkigst. Hun doel is niet het uitbreiden van vermogen, maar het vermogen te hebben door hun passie te leven ook in eigen onderhoud te voorzien. Kortom mocht je bij machte zijn je diepste verlangen te vervullen, dan zou ik dat zeker doen. Je geluk stijgt tot grote hoogten, en je kunt later jezelf niet verwijten, ‘had ik maar’.

Gul zijn en graag geven

Een ander voorbeeld van geluk is, als vrienden je ondersteunen en je bevestigen in je droom. Alleen al het feit dat ze er voor je zijn is een waar cadeau. Niettemin is het ook heerlijk om cadeaus te geven. Zo verrassen wij binnenkort mijn ouders door naar Nederland te reizen om samen mijn moeders verjaardag te vieren. Niet alleen maken wij hen blij, maar ook onszelf. Want geven en ontvangen zorgt voor een positieve uitwisseling van energie en maakt een mens gelukkig! Niet waar?

Zelfacceptatie

Maar hoe kun je gelukkig zijn als je jezelf niet accepteert of leuk vindt? Als je gevoelens van verdriet of boosheid weg stopt? Of als je altijd maar door blijft rennen en niet naar jezelf luistert? Rapper Typhoon, verklaart na een burn out: “Hoe wijs of optimistisch je ook bent, als dat niet gepaard gaat met zelf-liefde blijf je in cirkeltjes rondrennen. Die zelfacceptatie was iets waar ik doorheen moest”.

Het zijn de kleine dingen die het doen

Vooral op dit moment kan ik enorm geraakt worden door een onverwachte lieve geste, een zonsopgang, een bijzondere bloem, mooie muziek en een blik van herkenning. Vele van deze kleine mooie momenten maken een grootse dag. Tel ze maar eens op, zeker weten dat jij je dankbaar voelt. Gelukkig zijn is een keuze, en geluk zit in een klein hoekje.

Geluk is groter dan jezelf

Ten slotte waar ik echt gelukkig van word, is het besef dat ik zoveel heb om dankbaar voor te zijn. Daarbij heb ik de rijke ervaring dat hindernissen mijn geluk niet in de weg staan. Want hoe beleef jij dat? Beschouw jij ze ook als levenslessen om innerlijke kracht, doorzettingsvermogen en vertrouwen te toetsen? Weet dat wat wij onze lach nooit zullen verliezen. Immers Joy is onze missie, en we zijn blij als we kunnen bijdragen; ‘ to raise the worlds bliss level’.  Waarachtig geluk dient de mensheid.

Ook zin om tijdens je vakantie je geluksgevoel op te waarderen? Kom eens langs bij ons in de Algarve, en beleef tijdens je verblijf The Art of Joy!

Sprong in het diepe

Sprong in het diepe

Heftig schokt het vliegtuig op en neer. Rook komt onder de cockpit deur vandaan. Ik probeer contact te maken met de gezagvoerder. Gelukkig is hij nog bij zijn positieven. We bereiden ons voor op een noodlanding. Ineens gaat alles heel snel, ik dreun de commando’s op, gooi de deur open en zie dat de glijbanen opblazen, kijk of er geen rook uit de motor van het vliegtuig komt, en roep met al mijn kracht; ‘Jump and slide !’ ‘Jump and slide!’ Eén voor één wagen de passagiers een sprong de glijbaan af. Zelf ga ik als laatste. Het zweet klotst onder mijn oksels als ik veilig op de grond beland. Dit is mijn grootste angst als leiding gevende, dat ik niet iedereen veilig aan wal kan brengen.

Moed is nodig

Want één van de mooiste aspecten van mijn huidige werk is, bij mensen bij wie de nood hoog is samen een verandertraject in te gaan, ze begeleiden om die sprong te wagen. Dat ik ze een glijbaan kan bieden totdat ze weer veilig vaste grond onder hun voeten voelen. Het eerste wat ze van zichzelf nodig hebben is moed, het vertrouwen bouwt zich gaandeweg op, als ze over de glijbaan naar beneden roetsjen.

Steun in de rug

Ieder seizoen ontmoeten wij gasten die aan de vooravond staan om het roer om te gooien. Onder hen een krachtige vrouw die al de ‘guts’ in huis heeft. Ze kan leiding geven aan een bataljon van eigenzinnige mannen, maar toch. Je weet wat je nu hebt, en je weet niet wat je krijgt. Misschien herinner jij je van vroeger bij zwemles; hoe langer je vast genageld blijft staan aan het einde van die plank, hoe meer je de neiging hebt om al bibberend terug te krabbelen. Daarom heeft  iedereen die een sprong in het diepe waagt iemand nodig die hem of haar weer terug leidt naar het einde van de springplank en vol overtuiging zegt;  ‘Je kunt het!’

Dralen of springen?

Wat doe jij als je weet dat verandering noodzaak is? Ga je op bed liggen, doe je het kussen op je hoofd,  net als een struisvogel steek jij je kop in het zand? Ga je wikken en wegen? Twijfel je over wat zijn de ‘voors’ en de ‘tegens’ ? Met twijfelen en dralen groeit die denkbeeldige muur  waar je dan langzamerhand met je rug tegenaan staat. Wedden dat als jij eenmaal gesprongen bent, jij je afvraagt;’ waarom heb ik zolang gewacht?’ Of ben jij diegene die gewoon springt en wel ziet waar je landt? Je neemt het risico op de rotsen te pletter slaan of verzwolgen te worden door de golven. Deze manier is ook niet aantrekkelijk. Waar ligt dan de gulden middenweg?

Stap voor stap op weg

Met je intuïtie en ‘common sense’ als raadgever maak je een plan en zet je de eerste stap, dan de tweede stap, dan stap drie. Besef dat pas na het zetten van een stap je de oplossing voor de volgende stap kunt bedenken. Bovendien loopt het altijd anders dan je denkt. Stel jezelf gerust dat angst bij dit proces hoort. Weet dat je eerder angsten overwonnen hebt en er altijd mensen om je heen zijn die roepen; ‘Je kunt het!’

Waag die sprong

Na de sprong beland je in niemandsland, het oude is nog niet afgesloten en het nieuwe heeft zich nog niet voltooid. Alles is anders, maar ook dynamischer, onvoorspelbaar! Het meervoud van lef is echt volop Leven. In mijn leven heb ik mij vaak  onbesuisd in het diepe gestort, de wereld rond gezworven, gekke dingen gedaan, en altijd was er vanuit een onvoorziene hoek een vangnet. Zoals jullie weten, het  ‘schoonspringen’ was samen met Eus naar ons paradijs, ik geniet er nog iedere dag van!

Aan de vooravond van een nieuwe sprong

En weer staan we aan de vooravond van een nieuwe sprong.  Als alles mee zit, en de komende hobbels overwonnen zijn, duiken we een nieuwe fase in! Zoals wij mensen een steun in de rug kunnen bieden, hebben wij in dit land waar alles anders loopt ook onze vlucht begeleiders nodig. Zij die ons helpen de juiste uitgang te vinden om veilig af te glijden naar een nieuwe droom. Weliswaar spannend maar ‘Never a dull moment’. Dit leven gun ik iedereen! Waag die sprong!

En hoe is het nu afgelopen met die noodlanding? Na deze spannende oefening in de simulator, delen we als collega’s onze ervaringen. Als we dan toch moeten springen zijn we voorbereid.

Ben jij ook bereid voor een sprong in het diepe en wil je ruggespraak neem een coachingstraject op je vakantie!

Carpe Diem

Carpe Diem

Als in een waas zie ik mintgroene schimmen voorbij lopen en hoor ik gelach en gerinkel van servies op de achtergrond. Gelukkig schijnt de zon op het kantine terras, een weldaad onder deze omstandigheden. Het voelt alsof bij mij de wereld stil staat terwijl om mij heen de wereld doordraait. Terwijl ik wacht zie ik de vrolijke beelden van de afgelopen week voor mijn gezichtsveld. Mijn ouders die breed glimlachen als ze de feestversiering zien met ‘Happy Birthday’. Mijn vader die glundert terwijl wij buiten het ontbijt nuttigen, met als pièce de résistance de heerlijke verjaarstaart met het woord ‘Parabens’. Geen van ons had kunnen vermoeden toen wij gelukzalig genoten van zonnige vergezichten over de Algarviaanse kust dat dit sprookje zich zou transformeren in een beangstigende realiteit. Carpe Diem.

Behoed voor erger

Terwijl ik zingend naar mijn ouders’ appartement loop en mij verheug op weer een mooie dag komt mijn moeder verontrust naar buiten. ”Het gaat niet goed met je vader, hij ademt te snel.” Met één blik in de slaapkamer zie ik zowel aan mijn vaders gelaat als dat ik het aan zijn adem hoor, dat het flink mis is. Als ik 112 bel vertelt de medewerker dat de ambulance alleen maar naar het staatsziekenhuis rijdt. En dat wordt eeuwig wachten, terwijl we geen tijd mogen verliezen. Als mijn vader een noodkreet slaakt zie ik maar één oplossing; hem zo snel mogelijk in de Jeep vervoeren, terwijl ik het privé ziekenhuis bel om paraat te staan bij de eerste hulp. Zo’n rit hoop ik nooit meer mee te maken, maar gelukkig heeft deze snelle actie mijn vader behoed voor erger. Carpe Diem!

Ieder moment is er één.

Door een paar kundige ‘angels in disguise’, werkzaam in het ziekenhuis, komt mijn vader er weer bovenop. Zijn sterke wil en leeftijd dwingt respect af. Zo horen we regelmatig ‘Durk’ in de wandelgangen, dan wel op zijn Portugees. Ookal waren de eerste vijf dagen van mijn ouders verblijf hemels, de acht soms spannende dagen daarna waren geen hel. Eus en ik hebben in korte tijd veel geleerd. Weer een bevestiging dat we elkaar naadloos aanvullen. In het heetst van de strijd kan ik zaken regelen en voor elkaar krijgen, wat normaal gesproken niet lukt. Terwijl Eus ons faciliteert in onze basisbehoeften; eten, humor, en knuffels. Een intensieve tijd met ieder moment is er één. Carpe Diem.

In de flow

Zo is iedere dag één. En mocht je de overtuiging toegedaan zijn dat je pas ‘in de flow’ bent als alles op rolletjes loopt, laat mij je dan overtuigen dat het tegendeel ook waar is. Want alles beweegt en stroomt wanneer jij je beseft dat leven en daarmee samenhangend geluk eindig kan zijn. Op zo’n moment gaat mijn focus ongemerkt naar iets wat oneindig is, en dat is liefde. Want deze levensenergie geeft kracht naar kruis. Herken je dit? Dat in tijden wanneer het er op aankomt, je geen zorgen meer maakt over kleine onbenullige dingen, maar dat je terug gaat naar de essentie; liefde en Carpe Diem?

Liefde

Zo zou je kunnen stellen dat als je iets wilt ondernemen, en het innerlijk wilt doen slagen, je het beste het basis ingrediënt liefde toe kunt dienen. Want met deze grondstof, deze onuitputtelijke bron kun je bergen verzetten. Bovendien krijg je er zeeën van liefde voor terug, zonder dat je ernaar vraagt. Want als jij dingen met liefde doet, doet het je genoegen. Zo hebben wij een aantal specialisten en een fysiotherapeut ontmoet die naast dat zij hun professionaliteit uitdragen, een welkom baken van positiviteit en betrokkenheid zijn in het ziekenhuis. Zij waren onze hoop in bange dagen. Dit in tegenstelling tot een aantal verpleegkundigen die opereren volgens de waan van de dag. Een beeldscherm krijgt meer aandacht dan hun patiënten.

Carpe Diem

Dus mocht je behept zijn met een blauwe maandag, die zich als het ware iedere dag van de week herhaalt, stel jezelf dan een doel. Een doel dat verder gaat dan behoefte bevrediging of materiële winst. Maar zoek iets waar je een sprankeltje van blijdschap bij kunt voelen. En doe het! Spring uit de ban. Ookal moet je risico’s nemen, het is het waard. Mijn vaders’ hartenwens was om zijn 92ste verjaardag bij ons in Portugal te vieren. Wellicht denk je, zo’n man op die leeftijd met dat gestel; is het waanzin of werkelijkheid? De werkelijkheid is dat hij genoten heeft, zowel vóór zijn verblijf als tijdens. Zijn verjaardag en de dagen die volgden waren een ware belevenis, dat pakt niemand hem meer af. Carpe Diem. De herinneringen blijven.

Pluk iedere dag

Dus pluk iedere dag alsof het jouw laatste is. Want iedere dag is een waardevol geschenk waar je zaadkorrels liefde kunt zaaien voor jezelf en anderen. Op een mooie lente dag open je een rozenpoort en wandel je een binnentuin in waar liefde bloeit, dat wat oneindig is en waar oneindigheid rules. Carpe diem!

Koesteren of loslaten

Koesteren of loslaten

Gelukkig Nieuwjaar! Echter die bewuste eerste nacht kan ik de slaap niet vatten. Want mijn hoofd maalt. Vragen bestormen me zonder dat ik het antwoord weet, zoals; Wat zal dit jaar brengen? Hoe zal het mijn ouders vergaan? Zullen we een goede bezetting hebben? In tegenstelling tot mijn optimisme van het oude jaar, treed ik het nieuwe jaar met getob binnen. Terwijl de uren doortikken dient een nieuwe dag zich aan. Dan opper ik om achterelkaar naar Caldas de Monchique te rijden en één voertuig daar te laten staan, om heerlijk bergafwaarts te kuieren door het landschap dat wij koesteren. Zo worden wij op de eerste dag van het jaar beloond met een veelkleurige zonsopgang en al evenzo veelkleurige bloesem- en bloemenpracht. Hierdoor zijn de twijfels als sneeuw voor de zon verdwenen. Zonder dat ik er erg in heb, kan ik loslaten.

Loslaten en vertrouwen

Zo gaan loslaten en vertrouwen hand in hand. Het zijn prachtige kwaliteiten als je ze beheerst en voor mij een speeltuin van ‘trial and error’. De tweede dag van het nieuwe jaar krijg ik de volgende uitdaging. Na een geduchte voorjaarsschoonmaak volgt een bezichtiging van ons huis. Spannend, want ineens zien we allerlei imperfecties die we last-minute willen corrigeren. Op een gegeven moment moeten we loslaten want dan komen de kijkers. Een intelligent jong stel, in het bezit van een aantal panden in de betere wijken van Londen zouden hier zo nu en dan willen bivakkeren en wellicht verhuren. Zij koesteren een ultieme wens; uitzicht en een zwembad. Ondanks drie weken zonovergoten weer met magistrale vergezichten was het uitgerekend op deze dag zwaar bewolkt. Desalniettemin reageren ze enthousiast. Weer een les in loslaten.

Van de City naar Biologisch boeren

Terwijl ik mij bezorgd maak over de catastrofe in Australia en de daarmee samenhangende klimaatverandering stuit ik tijdens mijn ochtendwandeling op een Engelse vrouw. Haar gezicht straalt een enorme rust uit. “Kom hier!” roep ik verschrikt naar Joy. Want achter haar huppelen vier vrolijke geiten. De vrouw lijkt onverstoorbaar. Als ik Joy stevig aan de riem heb, wuiven we elkaar vriendelijk gedag. Zonder geiten zouden we met elkaar uitgewisseld hebben. Samen met haar man zijn zij het voorbeeld van loslaten. Onverhoopt hebben zij hun drukke jobs in The City vaarwel gezegd, een ruïne in Monchique gekocht en zijn biologisch gaan boeren. Nu koesteren zij honden, kippen, konijnen, geiten en varkens op hun groen glooiende landgoed.

Hoofd- en hartzaken

Zonder dat ze het weet geeft deze bijzondere vrouw mij een signaal. Scheid hoofd- van hartzaken. Houd je niet te veel bezig met wat er in de wereld gebeurd of wat de toekomst brengen moge. Je hebt er geen vat op. Geef jouw bijdrage aan een betere wereld, daar waar jij het verschil kunt maken. In het leven moet je koesteren wat voor jou emotionele waarde heeft, voor de rest is het loslaten geblazen.

 

Extra reistijd

Dan komt het moment dat mijn ouders op vliegveld Faro aankomen. Onze lieve oppassers passen dit keer op mijn ouders’ huis en de dieren. Vanaf het moment dat ik mijn ouders in mijn armen sluit kan ik alles wat mij hiervoor bezig hield, loslaten. Want we koesteren iedere dag die we samen delen als een feest. Leven in het moment is makkelijker daar we voelen alsof ons extra reistijd saampjes gegund is. Gestolen uren. Omdat we vorig jaar niet hadden kunnen bevroeden dat we gezamenlijk pa’s 92ste verjaardag zouden vieren, nog wel op de Casa in Portugal. Met als groot cadeau een zonovergoten dag, 19 graden en dat begin januari.

Koesteren of loslaten?

Met koesteren of loslaten los je veel op. Het is immers net alsof je een boekenkast opruimt en schift welke boeken wezenlijk voor je zijn en je wilt herlezen en welke je wilt weggooien. Want boeken die slechts je kast vullen, maar jou niets te bieden hebben, zijn ballast. Omarm dus datgene wat je wilt koesteren en laat los wat daar niet bij past.

Om te koesteren of los te laten heb ik de volgende tips;

  • Laat los wat niet bij je past, of waar jij energie aan verliest
  • Koester en omarm diegenen die je dierbaar zijn
  • Houd je bezig met dingen waar je het verschil kunt maken, zingeving
  • Weet hart- van hoofdzaken te scheiden
  • Maak je geen zorgen voor de dag van morgen, want het loopt toch altijd anders
  • Doe iedere week iets uit je comfortzone, dit om je angsten te tarten
  • Doe dat wat je hart je ingeeft en waar je blij van wordt
  • Soms heeft het leven iets anders voor je in petto, sta dat niet in de weg
  • Wandel iedere dag in de natuur
  • Deel je twijfels en angsten maar blijf er niet in hangen
  • Leef alsof je laatste uren geslagen zijn

 

 

Tel je zegeningen

Tel je zegeningen

“Wat neem jij aan positieve dingen mee het nieuwe jaar in en wat wil je in dit jaar achterlaten?” vraagt Eus, terwijl wij langs de wilde westkust wandelen. We kijken elkaar aan en roepen in koor; “Vertrouwen!” Dat nemen we mee.  Als we naar dit jaar terugkijken hebben we met tal van zaken mazzel gehad; een goede gezondheid, diepe verbondenheid met elkaar en met dierbaren om ons heen. Bovendien kunnen we onze ziel en zaligheid kwijt in ons werk en wonen we op een paradijselijk plek. Ofschoon onze wensdroom nog niet is uitgekomen, heeft 2019 ons vele zegeningen gebracht. Trouwens wensdromen verjaren niet. Want het nieuwe jaar biedt nieuwe kansen en nieuwe hoop.

Gezondheid

Je staat er niet iedere dag bij stil, maar als je gezond bent geniet je één van de grootste zegeningen die je maar kunt bedenken. Ieder van ons kent wel iemand van wie de gezondheid te wensen overlaat of die te kampen heeft met chronische pijn. Laten we voor hen een kaarsje opsteken en hen niet vergeten. Naast dat er bij Eus tijdig boezem fibrillatie is geconstateerd zijn wij dit jaar door middel van een bloedtest weer fit verklaard. Hoewel mijn vader straks zijn 92ste verjaardag bij ons komt vieren, heeft hij een kritiek jaar achter de rug. Geholpen door onze hematoloog die op een cruciaal moment met het juiste medicijn kwam aandragen en dankzij een pacemaker, gaat hij nu twee stappen vooruit en één naar achteren.

Verbondenheid

Ondanks de bekommernis heeft pa’s gezondheidstoestand mij ook zegeningen gebracht. Doordat ik regelmatig bij mijn ouders logeerde ontstond er een diepere band. Mede gaf het mij de gelegenheid om vrienden in Nederland te ontmoeten en de schoonheid van Drenthe te aanschouwen. Want welke zegeningen moet je ontberen als jij je niet verbonden voelt? Het is zo’n primaire basisbehoefte. Iedere dag voel ik mij zegenrijk met mijn soulmate Eus, en de trouwe viervoeters aan mijn zijde. Maar ook dat ik er nog voor mijn ouders kan zijn en zij voor mij. Als door een wonder zijn Eus’ beste vriend en mijn beste vriendin gelukkig samen getrouwd. Daarnaast hebben we dit jaar genoten van hartverwarmende ontmoetingen met repeater- en nieuwe gasten. Ga eens bij jezelf na; welke mooie momenten heb je dit jaar met wie gedeeld?

Zingeving

Ten derde vraag ik je welke zegeningen tel jij in je werk? Ons motto qua werk is levensvreugde ‘The Art of Joy’. Het is een manier van leven. Natuurlijk voorziet werk ons in dagelijks onderhoud. Daarnaast is het voor ons van wezenlijk belang dat we er onze missie en visie in uit kunnen dragen. Want wist je dat mensen langer leven als ze ook na hun pensionering nog zingevende taken verrichten? Daaruit blijkt dat zingeving belangrijk is. Dit seizoen ontmoetten we nieuwe gasten die afscheid namen als vrienden en met terugkerende gasten spraken we verder alsof er geen jaar tussen gezeten had. En tot mijn grote genoegen hebben mijn consulten en cursussen zich dit jaar buitenshuis uitgebreid binnen de Algarve. Hieruit is een fijne groep vrouwen ontstaan, die naast dat zij uitbundig lachen, elkaar ondersteunen op het levenspad.

Huisvesting

Ten slotte rest mij de vraag; welke zegeningen tel jij qua huisvesting? Voelt het als jouw plek? Is het een honk waar je na een drukke dag je op kunt laden? Besef jij ook hoe rijk je bent met een dak boven je hoofd? Dit in tegenstelling tot miljoenen ontheemden en thuislozen die hier op de aarde ronddwalen. Wij voelen ons bevoorrecht dat we in Portugal resideren, het top drie land qua veiligheid wereldwijd. Bovendien wonen we op een stille stek met fijne vergezichten en de kust op een steenworp afstand om te struinen en te grasduinen.

Goede voornemens

Samen gevat zijn dit een aantal zegeningen die ik graag mee neem het nieuwe jaar in. Heb jij ondertussen al jouw zegeningen geteld? Nu zijn er altijd zaken waar we minder blij mee zijn. Wellicht kunnen we ze achterlaten als goede voornemens voor het nieuwe jaar. Wat ik wil achterlaten is het tegenovergestelde van vertrouwen, namelijk een gebrek aan zelfvertrouwen. Of je het gelooft of niet, maar bij iedere nieuwe onderneming of blog word ik overmand door twijfels. Gelukkig blijf ik mijn angsten/twijfels tarten door gewoon te blijven doen. Uiteindelijk is mijn raadgever mijn intuïtie en niet mijn angst.

Wat wil je achterlaten?

Dit gezegd hebbende wordt het tijd dat ik mij niets meer aantrek van jaloerse vibes. Het is begrijpelijk dat als je veel zegeningen hebt dit jaloezie opwekt. Wat men dan wellicht vergeet is dat het ons niet aan is komen waaien. Want onze zegeningen zijn niet alleen te danken aan een grote dosis geluk. Maar ook aan een niet geringe portie actief ondernemen om datgene te bereiken wat ons vreugde, verbinding, vrijheid, verdieping en vertrouwen geeft. Soms met bloed, zweet en tranen. Jaloers? Doe er je voordeel mee. Laat je liever inspireren om de eerste stap te zetten om je dromen waar te maken.

Tel je zegeningen en wees tevreden!

Zo aan het einde van het jaar wil ik een ieder aansporen om alle zegeningen van dit jaar te tellen en wellicht ze zelfs op te schrijven. Zodat je in dankbaarheid je zegeningen kunt delen. Dus mocht jij volgend jaar meer zegeningen willen, kom in actie! Volg je hart en neem risico’s. Of…. wees tevreden met wat je hebt. Wij danken jullie voor wat we in 2019 samen gedeeld hebben en wensen jullie een liefde- en vreugdevol 2020!

Samen zijn met jezelf

Samen zijn met jezelf

Het is alweer tien jaar geleden dat het boegbeeld van Amsterdam, en een waar icoon van een generatie stierf. Met ontroering heb ik gekeken naar het interview van Ivo Niehe met Ramses Shaffy. De erfenis van deze levenskunstenaar leeft door. De prachtige songs met pakkende teksten wist niemand anders met zoveel passie uit te dragen als Ramses zelf. Als artiest van de eerste orde, was hij veelal samen, maar kwam ook op een eenzame hoogte te staan. Behoeftig aan liefde maar tegelijkertijd zo graag alleen als Sammy ‘die wil bij niemand horen, toch voelt hij zich soms verloren’. Ronddolend tijdens donkere nachten langs Amsterdamse grachten voelt de levenslustige Ramses, ondanks de roes van excessief drankgebruik, zich eenzaam: ‘Het is stil in Amsterdam’.

Samen maar ook één

Eenzaamheid, een passend thema voor de kerst. Voor de meesten onder ons een feest van samenhorigheid. Echter voor hen die in de rouw zijn, een rauw gemis. En soms voor anderen en ouderen, een feest waarbij de stilte om hen heen hoorbaar is. Ramses’ lijflied in bange dagen geeft hoop; ‘Voor degene met ’t dichtgeslagen boek, voor degene met de snel vergeten namen, voor degene die ’t vruchteloze zoeken, moet nu weten, we zijn allemaal samen. Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder’. Deze rake tekst zou je als volgt kunnen interpreteren; als wij alles durven te doorvoelen en te doorleven, weten we dat we samen mens zijn. Doorleefd zijn brengt compassie met zich mee voor lotgenoten in gelijksoortige situaties. Gedeelde smart is halve smart. Vreugde gedeeld is vreugde verdubbeld.

Het monster van eenzaamheid

Het waarachtige gevoel van samen zijn, begint mijns inziens met het samen voelen binnen jezelf. Want er huizen zich zoals je weet meerdere delen in ons. In hoeverre lukt het jou om diverse karaktereigenschappen in jezelf te accepteren? Wanneer voel jij dat jouw grens bereikt is en wat doe je dan? Hoe ga jij om met een gevoel van leegte of eenzaamheid? Voordat ik samen met Eus mijn leven deelde heb ik jaren van alleen zijn, of eenzaam samen gekend. Dit heeft mij destijds de moed gegeven om het duistere meer te betreden en het monster ‘eenzaamheid’ tegemoet te zwemmen. Het heeft jaren gekost, maar voelde dat de pijn terug ging naar solitaire kinderjaren. Door te verwerken, te doorvoelen en te delen werd ik rustiger, vrolijker en hoefde niet meer te vluchten of naarstig op zoek te gaan naar een ander om de leegte op te vullen.

‘Alleen zijn’ als vriend

Nadien voelt iedere zonsopgang als een wonder, en is het voller genieten van kleine dingen zoals de wind door mijn haar, een vriendelijk woord, de kat op schoot. Ook alleen zijn voelt samen. Samen met Eus, werkend binnen een bloeiende B & B zijn gevoelens van eenzaamheid spaarzaam geworden. Echter tussen de gezellige verbindende bedrijven door blijf ik mijn broodnodige vriend van ‘alleen zijn’ trouw opzoeken om me op te laden. Dit vooral tijdens wandelingen in de natuur. Soms vraag ik mij af of de eenzaamheid binnen de maatschappij juist gegroeid is door een gebrek aan het inlassen van adempauzes om even op jezelf te zijn.

Alleen zijn of eenzaam voelen in samen zijn?

En nu met de kerst voor de deur, kijk je er vermoedelijk naar uit om dit samen met dierbaren te vieren. Je ziet dat veel geïnvesteerd wordt om er een waar lichtfeest van te maken. Zelfs in Portugal zie ik mooie kerstbomen opgetuigd met lichtgevende ornamenten. Toch hoor ik ook hier en daar een klaagzang van hen die plichtmatig samen de kerst doorbrengen met mensen waar ze zich niet verbonden mee voelen. Of zij die verlangen naar alleen zijn terwijl ze een partner hebben. Je zult ze de kost geven die van het ene kerstdiner naar de andere afspraak gaan, en zich eenzaam voelen tussen al die mensen. Want wat wordt er wezenlijk gedeeld? Wat voelt beter; ‘Alleen zijn of eenzaam voelen in samen zijn?’

One love, one heart

Echte samenhorigheid voel je wanneer je samen bent in jezelf. Wanneer jij je thuis voelt in je eigen gezelschap, en kunt accepteren wie je bent. Want dan trek je die mensen aan die bij je passen, waarbij jij jezelf kunt zijn en echt samen mee bent. Je hoeft dan die ander niet meer te manipuleren naar een bepaald gedrag of te bevechten om een ander geloof. Daarom leek mij als slotakkoord deze video als kerstgedachte passend. Een hartroerende betekenisvolle bijeenkomst in Jeruzalem; One love, one heart.  Wij wensen jullie een verbindend kerstfeest.