Carpe Diem

Carpe Diem

Als in een waas zie ik mintgroene schimmen voorbij lopen en hoor ik gelach en gerinkel van servies op de achtergrond. Gelukkig schijnt de zon op het kantine terras, een weldaad onder deze omstandigheden. Het voelt alsof bij mij de wereld stil staat terwijl om mij heen de wereld doordraait. Terwijl ik wacht zie ik de vrolijke beelden van de afgelopen week voor mijn gezichtsveld. Mijn ouders die breed glimlachen als ze de feestversiering zien met ‘Happy Birthday’. Mijn vader die glundert terwijl wij buiten het ontbijt nuttigen, met als pièce de résistance de heerlijke verjaarstaart met het woord ‘Parabens’. Geen van ons had kunnen vermoeden toen wij gelukzalig genoten van zonnige vergezichten over de Algarviaanse kust dat dit sprookje zich zou transformeren in een beangstigende realiteit. Carpe Diem.

Behoed voor erger

Terwijl ik zingend naar mijn ouders’ appartement loop en mij verheug op weer een mooie dag komt mijn moeder verontrust naar buiten. ”Het gaat niet goed met je vader, hij ademt te snel.” Met één blik in de slaapkamer zie ik zowel aan mijn vaders gelaat als dat ik het aan zijn adem hoor, dat het flink mis is. Als ik 112 bel vertelt de medewerker dat de ambulance alleen maar naar het staatsziekenhuis rijdt. En dat wordt eeuwig wachten, terwijl we geen tijd mogen verliezen. Als mijn vader een noodkreet slaakt zie ik maar één oplossing; hem zo snel mogelijk in de Jeep vervoeren, terwijl ik het privé ziekenhuis bel om paraat te staan bij de eerste hulp. Zo’n rit hoop ik nooit meer mee te maken, maar gelukkig heeft deze snelle actie mijn vader behoed voor erger. Carpe Diem!

Ieder moment is er één.

Door een paar kundige ‘angels in disguise’, werkzaam in het ziekenhuis, komt mijn vader er weer bovenop. Zijn sterke wil en leeftijd dwingt respect af. Zo horen we regelmatig ‘Durk’ in de wandelgangen, dan wel op zijn Portugees. Ookal waren de eerste vijf dagen van mijn ouders verblijf hemels, de acht soms spannende dagen daarna waren geen hel. Eus en ik hebben in korte tijd veel geleerd. Weer een bevestiging dat we elkaar naadloos aanvullen. In het heetst van de strijd kan ik zaken regelen en voor elkaar krijgen, wat normaal gesproken niet lukt. Terwijl Eus ons faciliteert in onze basisbehoeften; eten, humor, en knuffels. Een intensieve tijd met ieder moment is er één. Carpe Diem.

In de flow

Zo is iedere dag één. En mocht je de overtuiging toegedaan zijn dat je pas ‘in de flow’ bent als alles op rolletjes loopt, laat mij je dan overtuigen dat het tegendeel ook waar is. Want alles beweegt en stroomt wanneer jij je beseft dat leven en daarmee samenhangend geluk eindig kan zijn. Op zo’n moment gaat mijn focus ongemerkt naar iets wat oneindig is, en dat is liefde. Want deze levensenergie geeft kracht naar kruis. Herken je dit? Dat in tijden wanneer het er op aankomt, je geen zorgen meer maakt over kleine onbenullige dingen, maar dat je terug gaat naar de essentie; liefde en Carpe Diem?

Liefde

Zo zou je kunnen stellen dat als je iets wilt ondernemen, en het innerlijk wilt doen slagen, je het beste het basis ingrediënt liefde toe kunt dienen. Want met deze grondstof, deze onuitputtelijke bron kun je bergen verzetten. Bovendien krijg je er zeeën van liefde voor terug, zonder dat je ernaar vraagt. Want als jij dingen met liefde doet, doet het je genoegen. Zo hebben wij een aantal specialisten en een fysiotherapeut ontmoet die naast dat zij hun professionaliteit uitdragen, een welkom baken van positiviteit en betrokkenheid zijn in het ziekenhuis. Zij waren onze hoop in bange dagen. Dit in tegenstelling tot een aantal verpleegkundigen die opereren volgens de waan van de dag. Een beeldscherm krijgt meer aandacht dan hun patiënten.

Carpe Diem

Dus mocht je behept zijn met een blauwe maandag, die zich als het ware iedere dag van de week herhaalt, stel jezelf dan een doel. Een doel dat verder gaat dan behoefte bevrediging of materiële winst. Maar zoek iets waar je een sprankeltje van blijdschap bij kunt voelen. En doe het! Spring uit de ban. Ookal moet je risico’s nemen, het is het waard. Mijn vaders’ hartenwens was om zijn 92ste verjaardag bij ons in Portugal te vieren. Wellicht denk je, zo’n man op die leeftijd met dat gestel; is het waanzin of werkelijkheid? De werkelijkheid is dat hij genoten heeft, zowel vóór zijn verblijf als tijdens. Zijn verjaardag en de dagen die volgden waren een ware belevenis, dat pakt niemand hem meer af. Carpe Diem. De herinneringen blijven.

Pluk iedere dag

Dus pluk iedere dag alsof het jouw laatste is. Want iedere dag is een waardevol geschenk waar je zaadkorrels liefde kunt zaaien voor jezelf en anderen. Op een mooie lente dag open je een rozenpoort en wandel je een binnentuin in waar liefde bloeit, dat wat oneindig is en waar oneindigheid rules. Carpe diem!

Koesteren of loslaten

Koesteren of loslaten

Gelukkig Nieuwjaar! Echter die bewuste eerste nacht kan ik de slaap niet vatten. Want mijn hoofd maalt. Vragen bestormen me zonder dat ik het antwoord weet, zoals; Wat zal dit jaar brengen? Hoe zal het mijn ouders vergaan? Zullen we een goede bezetting hebben? In tegenstelling tot mijn optimisme van het oude jaar, treed ik het nieuwe jaar met getob binnen. Terwijl de uren doortikken dient een nieuwe dag zich aan. Dan opper ik om achterelkaar naar Caldas de Monchique te rijden en één voertuig daar te laten staan, om heerlijk bergafwaarts te kuieren door het landschap dat wij koesteren. Zo worden wij op de eerste dag van het jaar beloond met een veelkleurige zonsopgang en al evenzo veelkleurige bloesem- en bloemenpracht. Hierdoor zijn de twijfels als sneeuw voor de zon verdwenen. Zonder dat ik er erg in heb, kan ik loslaten.

Loslaten en vertrouwen

Zo gaan loslaten en vertrouwen hand in hand. Het zijn prachtige kwaliteiten als je ze beheerst en voor mij een speeltuin van ‘trial and error’. De tweede dag van het nieuwe jaar krijg ik de volgende uitdaging. Na een geduchte voorjaarsschoonmaak volgt een bezichtiging van ons huis. Spannend, want ineens zien we allerlei imperfecties die we last-minute willen corrigeren. Op een gegeven moment moeten we loslaten want dan komen de kijkers. Een intelligent jong stel, in het bezit van een aantal panden in de betere wijken van Londen zouden hier zo nu en dan willen bivakkeren en wellicht verhuren. Zij koesteren een ultieme wens; uitzicht en een zwembad. Ondanks drie weken zonovergoten weer met magistrale vergezichten was het uitgerekend op deze dag zwaar bewolkt. Desalniettemin reageren ze enthousiast. Weer een les in loslaten.

Van de City naar Biologisch boeren

Terwijl ik mij bezorgd maak over de catastrofe in Australia en de daarmee samenhangende klimaatverandering stuit ik tijdens mijn ochtendwandeling op een Engelse vrouw. Haar gezicht straalt een enorme rust uit. “Kom hier!” roep ik verschrikt naar Joy. Want achter haar huppelen vier vrolijke geiten. De vrouw lijkt onverstoorbaar. Als ik Joy stevig aan de riem heb, wuiven we elkaar vriendelijk gedag. Zonder geiten zouden we met elkaar uitgewisseld hebben. Samen met haar man zijn zij het voorbeeld van loslaten. Onverhoopt hebben zij hun drukke jobs in The City vaarwel gezegd, een ruïne in Monchique gekocht en zijn biologisch gaan boeren. Nu koesteren zij honden, kippen, konijnen, geiten en varkens op hun groen glooiende landgoed.

Hoofd- en hartzaken

Zonder dat ze het weet geeft deze bijzondere vrouw mij een signaal. Scheid hoofd- van hartzaken. Houd je niet te veel bezig met wat er in de wereld gebeurd of wat de toekomst brengen moge. Je hebt er geen vat op. Geef jouw bijdrage aan een betere wereld, daar waar jij het verschil kunt maken. In het leven moet je koesteren wat voor jou emotionele waarde heeft, voor de rest is het loslaten geblazen.

 

Extra reistijd

Dan komt het moment dat mijn ouders op vliegveld Faro aankomen. Onze lieve oppassers passen dit keer op mijn ouders’ huis en de dieren. Vanaf het moment dat ik mijn ouders in mijn armen sluit kan ik alles wat mij hiervoor bezig hield, loslaten. Want we koesteren iedere dag die we samen delen als een feest. Leven in het moment is makkelijker daar we voelen alsof ons extra reistijd saampjes gegund is. Gestolen uren. Omdat we vorig jaar niet hadden kunnen bevroeden dat we gezamenlijk pa’s 92ste verjaardag zouden vieren, nog wel op de Casa in Portugal. Met als groot cadeau een zonovergoten dag, 19 graden en dat begin januari.

Koesteren of loslaten?

Met koesteren of loslaten los je veel op. Het is immers net alsof je een boekenkast opruimt en schift welke boeken wezenlijk voor je zijn en je wilt herlezen en welke je wilt weggooien. Want boeken die slechts je kast vullen, maar jou niets te bieden hebben, zijn ballast. Omarm dus datgene wat je wilt koesteren en laat los wat daar niet bij past.

Om te koesteren of los te laten heb ik de volgende tips;

  • Laat los wat niet bij je past, of waar jij energie aan verliest
  • Koester en omarm diegenen die je dierbaar zijn
  • Houd je bezig met dingen waar je het verschil kunt maken, zingeving
  • Weet hart- van hoofdzaken te scheiden
  • Maak je geen zorgen voor de dag van morgen, want het loopt toch altijd anders
  • Doe iedere week iets uit je comfortzone, dit om je angsten te tarten
  • Doe dat wat je hart je ingeeft en waar je blij van wordt
  • Soms heeft het leven iets anders voor je in petto, sta dat niet in de weg
  • Wandel iedere dag in de natuur
  • Deel je twijfels en angsten maar blijf er niet in hangen
  • Leef alsof je laatste uren geslagen zijn

 

 

Tel je zegeningen

Tel je zegeningen

“Wat neem jij aan positieve dingen mee het nieuwe jaar in en wat wil je in dit jaar achterlaten?” vraagt Eus, terwijl wij langs de wilde westkust wandelen. We kijken elkaar aan en roepen in koor; “Vertrouwen!” Dat nemen we mee.  Als we naar dit jaar terugkijken hebben we met tal van zaken mazzel gehad; een goede gezondheid, diepe verbondenheid met elkaar en met dierbaren om ons heen. Bovendien kunnen we onze ziel en zaligheid kwijt in ons werk en wonen we op een paradijselijk plek. Ofschoon onze wensdroom nog niet is uitgekomen, heeft 2019 ons vele zegeningen gebracht. Trouwens wensdromen verjaren niet. Want het nieuwe jaar biedt nieuwe kansen en nieuwe hoop.

Gezondheid

Je staat er niet iedere dag bij stil, maar als je gezond bent geniet je één van de grootste zegeningen die je maar kunt bedenken. Ieder van ons kent wel iemand van wie de gezondheid te wensen overlaat of die te kampen heeft met chronische pijn. Laten we voor hen een kaarsje opsteken en hen niet vergeten. Naast dat er bij Eus tijdig boezem fibrillatie is geconstateerd zijn wij dit jaar door middel van een bloedtest weer fit verklaard. Hoewel mijn vader straks zijn 92ste verjaardag bij ons komt vieren, heeft hij een kritiek jaar achter de rug. Geholpen door onze hematoloog die op een cruciaal moment met het juiste medicijn kwam aandragen en dankzij een pacemaker, gaat hij nu twee stappen vooruit en één naar achteren.

Verbondenheid

Ondanks de bekommernis heeft pa’s gezondheidstoestand mij ook zegeningen gebracht. Doordat ik regelmatig bij mijn ouders logeerde ontstond er een diepere band. Mede gaf het mij de gelegenheid om vrienden in Nederland te ontmoeten en de schoonheid van Drenthe te aanschouwen. Want welke zegeningen moet je ontberen als jij je niet verbonden voelt? Het is zo’n primaire basisbehoefte. Iedere dag voel ik mij zegenrijk met mijn soulmate Eus, en de trouwe viervoeters aan mijn zijde. Maar ook dat ik er nog voor mijn ouders kan zijn en zij voor mij. Als door een wonder zijn Eus’ beste vriend en mijn beste vriendin gelukkig samen getrouwd. Daarnaast hebben we dit jaar genoten van hartverwarmende ontmoetingen met repeater- en nieuwe gasten. Ga eens bij jezelf na; welke mooie momenten heb je dit jaar met wie gedeeld?

Zingeving

Ten derde vraag ik je welke zegeningen tel jij in je werk? Ons motto qua werk is levensvreugde ‘The Art of Joy’. Het is een manier van leven. Natuurlijk voorziet werk ons in dagelijks onderhoud. Daarnaast is het voor ons van wezenlijk belang dat we er onze missie en visie in uit kunnen dragen. Want wist je dat mensen langer leven als ze ook na hun pensionering nog zingevende taken verrichten? Daaruit blijkt dat zingeving belangrijk is. Dit seizoen ontmoetten we nieuwe gasten die afscheid namen als vrienden en met terugkerende gasten spraken we verder alsof er geen jaar tussen gezeten had. En tot mijn grote genoegen hebben mijn consulten en cursussen zich dit jaar buitenshuis uitgebreid binnen de Algarve. Hieruit is een fijne groep vrouwen ontstaan, die naast dat zij uitbundig lachen, elkaar ondersteunen op het levenspad.

Huisvesting

Ten slotte rest mij de vraag; welke zegeningen tel jij qua huisvesting? Voelt het als jouw plek? Is het een honk waar je na een drukke dag je op kunt laden? Besef jij ook hoe rijk je bent met een dak boven je hoofd? Dit in tegenstelling tot miljoenen ontheemden en thuislozen die hier op de aarde ronddwalen. Wij voelen ons bevoorrecht dat we in Portugal resideren, het top drie land qua veiligheid wereldwijd. Bovendien wonen we op een stille stek met fijne vergezichten en de kust op een steenworp afstand om te struinen en te grasduinen.

Goede voornemens

Samen gevat zijn dit een aantal zegeningen die ik graag mee neem het nieuwe jaar in. Heb jij ondertussen al jouw zegeningen geteld? Nu zijn er altijd zaken waar we minder blij mee zijn. Wellicht kunnen we ze achterlaten als goede voornemens voor het nieuwe jaar. Wat ik wil achterlaten is het tegenovergestelde van vertrouwen, namelijk een gebrek aan zelfvertrouwen. Of je het gelooft of niet, maar bij iedere nieuwe onderneming of blog word ik overmand door twijfels. Gelukkig blijf ik mijn angsten/twijfels tarten door gewoon te blijven doen. Uiteindelijk is mijn raadgever mijn intuïtie en niet mijn angst.

Wat wil je achterlaten?

Dit gezegd hebbende wordt het tijd dat ik mij niets meer aantrek van jaloerse vibes. Het is begrijpelijk dat als je veel zegeningen hebt dit jaloezie opwekt. Wat men dan wellicht vergeet is dat het ons niet aan is komen waaien. Want onze zegeningen zijn niet alleen te danken aan een grote dosis geluk. Maar ook aan een niet geringe portie actief ondernemen om datgene te bereiken wat ons vreugde, verbinding, vrijheid, verdieping en vertrouwen geeft. Soms met bloed, zweet en tranen. Jaloers? Doe er je voordeel mee. Laat je liever inspireren om de eerste stap te zetten om je dromen waar te maken.

Tel je zegeningen en wees tevreden!

Zo aan het einde van het jaar wil ik een ieder aansporen om alle zegeningen van dit jaar te tellen en wellicht ze zelfs op te schrijven. Zodat je in dankbaarheid je zegeningen kunt delen. Dus mocht jij volgend jaar meer zegeningen willen, kom in actie! Volg je hart en neem risico’s. Of…. wees tevreden met wat je hebt. Wij danken jullie voor wat we in 2019 samen gedeeld hebben en wensen jullie een liefde- en vreugdevol 2020!

Samen zijn met jezelf

Samen zijn met jezelf

Het is alweer tien jaar geleden dat het boegbeeld van Amsterdam, en een waar icoon van een generatie stierf. Met ontroering heb ik gekeken naar het interview van Ivo Niehe met Ramses Shaffy. De erfenis van deze levenskunstenaar leeft door. De prachtige songs met pakkende teksten wist niemand anders met zoveel passie uit te dragen als Ramses zelf. Als artiest van de eerste orde, was hij veelal samen, maar kwam ook op een eenzame hoogte te staan. Behoeftig aan liefde maar tegelijkertijd zo graag alleen als Sammy ‘die wil bij niemand horen, toch voelt hij zich soms verloren’. Ronddolend tijdens donkere nachten langs Amsterdamse grachten voelt de levenslustige Ramses, ondanks de roes van excessief drankgebruik, zich eenzaam: ‘Het is stil in Amsterdam’.

Samen maar ook één

Eenzaamheid, een passend thema voor de kerst. Voor de meesten onder ons een feest van samenhorigheid. Echter voor hen die in de rouw zijn, een rauw gemis. En soms voor anderen en ouderen, een feest waarbij de stilte om hen heen hoorbaar is. Ramses’ lijflied in bange dagen geeft hoop; ‘Voor degene met ’t dichtgeslagen boek, voor degene met de snel vergeten namen, voor degene die ’t vruchteloze zoeken, moet nu weten, we zijn allemaal samen. Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder’. Deze rake tekst zou je als volgt kunnen interpreteren; als wij alles durven te doorvoelen en te doorleven, weten we dat we samen mens zijn. Doorleefd zijn brengt compassie met zich mee voor lotgenoten in gelijksoortige situaties. Gedeelde smart is halve smart. Vreugde gedeeld is vreugde verdubbeld.

Het monster van eenzaamheid

Het waarachtige gevoel van samen zijn, begint mijns inziens met het samen voelen binnen jezelf. Want er huizen zich zoals je weet meerdere delen in ons. In hoeverre lukt het jou om diverse karaktereigenschappen in jezelf te accepteren? Wanneer voel jij dat jouw grens bereikt is en wat doe je dan? Hoe ga jij om met een gevoel van leegte of eenzaamheid? Voordat ik samen met Eus mijn leven deelde heb ik jaren van alleen zijn, of eenzaam samen gekend. Dit heeft mij destijds de moed gegeven om het duistere meer te betreden en het monster ‘eenzaamheid’ tegemoet te zwemmen. Het heeft jaren gekost, maar voelde dat de pijn terug ging naar solitaire kinderjaren. Door te verwerken, te doorvoelen en te delen werd ik rustiger, vrolijker en hoefde niet meer te vluchten of naarstig op zoek te gaan naar een ander om de leegte op te vullen.

‘Alleen zijn’ als vriend

Nadien voelt iedere zonsopgang als een wonder, en is het voller genieten van kleine dingen zoals de wind door mijn haar, een vriendelijk woord, de kat op schoot. Ook alleen zijn voelt samen. Samen met Eus, werkend binnen een bloeiende B & B zijn gevoelens van eenzaamheid spaarzaam geworden. Echter tussen de gezellige verbindende bedrijven door blijf ik mijn broodnodige vriend van ‘alleen zijn’ trouw opzoeken om me op te laden. Dit vooral tijdens wandelingen in de natuur. Soms vraag ik mij af of de eenzaamheid binnen de maatschappij juist gegroeid is door een gebrek aan het inlassen van adempauzes om even op jezelf te zijn.

Alleen zijn of eenzaam voelen in samen zijn?

En nu met de kerst voor de deur, kijk je er vermoedelijk naar uit om dit samen met dierbaren te vieren. Je ziet dat veel geïnvesteerd wordt om er een waar lichtfeest van te maken. Zelfs in Portugal zie ik mooie kerstbomen opgetuigd met lichtgevende ornamenten. Toch hoor ik ook hier en daar een klaagzang van hen die plichtmatig samen de kerst doorbrengen met mensen waar ze zich niet verbonden mee voelen. Of zij die verlangen naar alleen zijn terwijl ze een partner hebben. Je zult ze de kost geven die van het ene kerstdiner naar de andere afspraak gaan, en zich eenzaam voelen tussen al die mensen. Want wat wordt er wezenlijk gedeeld? Wat voelt beter; ‘Alleen zijn of eenzaam voelen in samen zijn?’

One love, one heart

Echte samenhorigheid voel je wanneer je samen bent in jezelf. Wanneer jij je thuis voelt in je eigen gezelschap, en kunt accepteren wie je bent. Want dan trek je die mensen aan die bij je passen, waarbij jij jezelf kunt zijn en echt samen mee bent. Je hoeft dan die ander niet meer te manipuleren naar een bepaald gedrag of te bevechten om een ander geloof. Daarom leek mij als slotakkoord deze video als kerstgedachte passend. Een hartroerende betekenisvolle bijeenkomst in Jeruzalem; One love, one heart.  Wij wensen jullie een verbindend kerstfeest.

 

Weet wat je wensen zijn

Weet wat je wensen zijn

Terwijl ik net zit te genieten van een serene stilte na een turbulente vliegreis vanuit Faro, stormt er een groep luidruchtige dames de treincoupé binnen. Weg stilte. “Die l** van mij heeft vanmorgen de huissleutels vergeten, dus moet ik helaas vroeg naar huis!” “Balen!” klinkt het in koor. “Hé, Elly hoe gaat het met je date?” wordt er gevraagd aan een andere vrouw. “Die”, en dan komen er nog meer krachttermen, “heeft niets meer van zich laten horen!” “Wat een k******** !”luidt het de gehele coupé door. Innerlijk zit ik te grinniken om zoveel onbeteugelde expressie, en wens de rumoerige dames in stilte succes met hun zoektocht naar de ware. Want zo te horen valt er nog veel te wensen over, maar of hun dromen uit gaan komen….

Cassettebandje

Dit tafereel doet mij denken aan vervlogen tijden. Samen met een stel jolige vriendinnen zaten we te genieten aan het strand. De lachsalvo’s waren niet van de lucht, maar ook niet het gezeur en gezever over onze vriendjes. Als vrouwen voelden wij ons hoegenaamd ‘samen sterk’, terwijl wij ons lieten ontkrachten binnen de relatie. Op een gegeven moment was ik het geweeklaag beu en vroeg: “ Wat zegt het over ons dat wij deze mannen gekozen hebben, terwijl wij ons iets anders wensen?” Toen werd het stil. Daarna heb ik niet meer stil gezeten, en ben aan de slag gegaan om mijn minderwaardigheidsgevoel op te vijzelen naar ‘waardig’.

Waar ligt je focus?

Het over en weer openlijk bespreken van wat er wel en niet liep in de relatie bracht niet het gewenste resultaat. In de tussentijd ben ik mij gaan focussen op zaken waar ik energie van kreeg, zoals het uitbreiden van mijn bedrijf. Ineens stond Eus, mijn huidige man, op de stoep. De eerste blik voelde als een blikseminslag ‘coup de foudre’, dé man die ik mij gewenst had. Nu terugkijkend naar mijn life story en dat van onze gastenvrienden/coachklanten verandert je leven zodra je het besluit neemt om waardige- en wenselijke wegen in te slaan. Want hoe meer jij je concentreert op wat je wilt, en achterlaat wat in het verleden onwenselijk was, hoe eerder jouw wensen uitkomen.

Je eigen wensen creëren

Mannen komen van Mars en vrouwen van Venus en soms wisselen beide seksen van planeten. Daar waar je verschilt geeft spanning, maar maakt het ook spannend. Bovendien wat jij uitstraalt of (onbewust) wenst, trek je aan. Nu gebruikt men hiervoor de term ‘The Law of Attraction’. De meeste onder ons vinden ‘The Secret’ een geweldig boek. Want het verkondigt dat jij je eigen wensen kunt creëren. Trouwens ook in negatieve zin. Want mocht je denken dat mannen bijvoorbeeld losers zijn of vrouwen rotwijven, dan kun je er donder op zeggen dat wat jij je ook wenst, jij jouw beeld zult bevestigen. Dat wil niet zeggen dat jouw ervaring in het verleden niet pijnlijk is geweest.  Maar hoeveel verantwoordelijkheid heb jij genomen voor jouw pijn en getracht het te verzachten door het te verwerken?

Heel in goede- of werkzame zin

Het mooie in dit leven is dat we die mensen aantrekken om onszelf meer compleet te maken, in goede- of werkzame zin. Bijvoorbeeld als jij iemand bent die vooral veel doet, zou jij je kunnen ergeren aan iemand die achterover zit. Terwijl je zoveel van diegene die wellicht in jouw beeld ‘lui’ is kunt leren. Waarschijnlijk als jij minder doet komt die ander in beweging. Zo werkt het. Als jij je eigen beste vriend(in) bent zul je waarschijnlijk omringd zijn met dierbaren die jou energie geven. Desalniettemin leer je ook van mensen waar jij je aan irriteert of die jou pijn doen. Hoe meer pijn jij af pelt des te minder zullen irritaties op je inhaken.

Vertrouwen

In relaties is naar mijn mening naast liefde, vertrouwen wel één van de belangrijkste ingrediënten. Dus wanneer je vertrouwen is beschaamd door list, bedrog of manipulatie word je uitgenodigd om jouw grenzen aan te geven. Mijn ervaring is dat je niet moet verwachten dat de ander het altijd snapt. Want niets is minder menselijk dan jezelf ‘the good guy/girl’ aan te meten en de ander de zwarte piet toe te spelen. Jij voelt wanneer het tijd is om te gaan. Toch als je wederzijdse pijnpunten uitwisselt boek je beiden een enorme winst en kom je alsnog dichter bij elkaar. Je krijgt weer die vriend of vriendin terug die jij je mocht wensen.

Wensen lijst

Dus als jij je wensen lijst klaar hebt voor Sinterklaas, vergeet niet jouw diepste hartenwens er bij te zetten. Geloof er in, zie het voor je. En als je er alles aan hebt gedaan om deze droomwens te realiseren wordt je soms in de wacht gezet voor de juiste timing.  Als een les in overgave leer ik wachtkamers accepteren omdat het achteraf vaak klopt. Mogelijkerwijs kom je hindernissen tegen om je standvastigheid en vertrouwen te toetsen. In the mean time, geloof vooral dat jij het verdiend hebt. Je bent het waard!

Wees welkom

Wees welkom

Als we de kamer binnenlopen, stappen we over een mat met ‘Welkom’ erop. De kamer is behaaglijk warm, de entourage comfortabel en praktisch. Maar vooral het persoonlijke welkomstgesprek doet het. Je welkom voelen is zo belangrijk. In een wereld waar alles onpersoonlijker wordt, de communicatie veelal via WhatsApp gaat, is het heerlijk als je hartelijk onthaald wordt. Zoals jullie weten is het voor ons dagelijkse kost om mensen welkom te heten. Niet alleen vinden wij dit één van de belangrijkste onderdelen van ons werk als B & B uitbater , maar ook onze gasten laten weten via reviews op Zoover dat het zich thuis en welkom voelen cruciaal is.

Warmte, liefde en aandacht

Het is een universeel verlangen om te genieten van een ontspannen ‘baarmoedergevoel’ door warmte, liefde en aandacht. Drie ingrediënten die de samenleving bindt. Echter doordat de focus verlegt is naar materie en vorm (buitenkant) ervaren we staten van ontbinding in de maatschappij. Een B & B is een tijdelijke gemeenschap, en zo leerzaam als je als B & B eigenaar aan den lijve ondervindt wat belangrijk is op een vakantie adres, een tijdelijk thuis. Tijdens onze vakantie waren twee van de vijf accommodaties uitzonderlijk goed. We voelden ons welkom. Eén was gewoon goed en twee waren bijzonder slecht.

Punctueel, uitvoerige informatie en gul

Laten we eerst bij uitzonderlijk goed beginnen. Tijdens ons verblijf in Marbella, was onze gastheer op tijd voor de meet and greet. Bovendien had hij de koelkast en het aanrecht overladen met heerlijke hapjes, in het geval dat wij uitgehongerd zouden arriveren. De inrichting was fenomenaal met artefacten vanuit de gehele wereld, die een kleurrijk geheel vormden. De sfeer voelde alsof je bij vrienden thuis verbleef. Er werd meteen gevraagd naar onze vakantie ervaringen. Wij kregen voldoende informatie om nog een week in Marbella te verblijven.

Persoonlijk

Het andere uitzonderlijk goede verblijf is in Drenthe. Omdat mijn ouders een gehorig huis hebben en wij vroeg opstaan boden ze ons aan om in de buurt te logeren. Het toeval wil dat de beste accommodatie één boerderij verderop is. Bij de mailwisseling kwam meteen al een welkom gevoel over. Gevolgd door over en weer bellen. En vóór ons gezamenlijk verblijf werd ik bij Hélène op de koffie uitgenodigd. We spraken met elkaar of we elkaar jaren kenden. De verwachtingen zijn dan al hoog gespannen voor het komende verblijf.

Speciale attenties, ingaan op behoeften, voelen als vriend

En die verwachting is overtroffen. Bij aankomst als verjaarscadeau, ontving ik een lief kaartje, een kaasplankje en een fles wijn. De slaapkamer was bijzonder groot, met daarnaast een hal en een ruime badkamer. Bovendien ontbraken Nespresso apparaat, schuimer, zelf gebakken koekjes en biologische melk niet. Naast de B & B heeft Hélène een kookstudio, waar wij met vrienden gebruik van hebben gemaakt. Met liefde bereidt, een driegangenmenu. Vegetarisch indien men dat wenst, met biologische producten uit de streek.

Niet welkom

Bij ons eerste verblijf in Spanje voelden wij ons al bij de aankomst niet welkom. De gastheer blonk uit in afwezigheid tijdens onze afgesproken inchecktijd. De vriendelijke buren gaven ons de sleutels, maar die bleken niet te passen. De eigenaar zei dat hij rond 18.00 langs zou komen. Pas om 20.00 kwam een neefje de juiste sleutels brengen. Geen sorry, geen wifi, geen info.  Het huisje was comfortabel, maar toch waren wij opgelucht weer te  vertrekken.

Achter houden van info, VIP gaat voor

Bij een ander verblijf zijn we na een gebroken nacht huiswaarts gegaan. De vorige gasten van ons huisje, een model met haar fotograaf, checkte uit om 15.00, onze inchecktijd. Een zogenaamde VIP behandeling, waar wij de dupe van werden. Honden waren welkom, maar er werd niet op de site vermeld dat je op weg naar je accommodatie bijna struikelde over de kippen, kuikens, eenden en ganzen. Nu houd ik van pluimvee maar niet in het bijzijn van onze hond Joy. Omdat de katten voor ons raam stonden te apegapen werd Joy bloednerveus.

Te klein en onpraktisch

De accommodatie was ingericht met de spullen uit hun magazijn, smaakvol maar totaal onpraktisch. Zo klein dat we het vermoeden hadden dat alleen Pinkeltje hier zich welkom zou voelen. Een ander saillant detail waren de naaktfoto’s van de gastheer en – minstens 25 jaar jongere vrouw als decoratie.

Gezien, gehoord en thuis

Op reis, op straat, op bezoek of in huis, het is een gangbaar gegeven dat mensen zich gezien, gehoord en thuis willen voelen. Daar kunnen we allemaal ons steentje aan bijdragen (en waarschijnlijk doe je dat al). Ten eerste om ons thuis te voelen in ons zelf. Door je eigen beste vriend(in) te zijn en te luisteren naar jouw behoeften. En zo ook je medemens tegemoet te treden. Misschien dat we dan weer een ‘touwtje uit de brievenbus’ tijdperk tegemoet gaan zoals in de jaren zeventig. ‘Onze samenleving is verweesd’, constateerde Pim Fortuyn bijna twintig jaar geleden. Deze uitspraak werd weer uit de kast gehaald in het net gepubliceerde boek van Gert-Jan Segers.  Als individu kunnen we het tij keren door de kleine dingen die het doen. Door jezelf en anderen welkom te heten, een vriendelijk woord, en een blijk van begrip doet wonderen.

Wanneer voel jij je welkom en wanneer niet? Wat doe jij om mensen zich thuis te laten voelen? En waar vind jij geborgenheid?

Welk talent en welk continent?

Welk talent en welk continent?

Toeval of niet. Voor de zevende keer zie ik een gast diep weg gedoken achter het boek van Lucinda Riley, ‘De zeven zussen’. De zon en het bijzondere uitzicht bij ons lijkt even bijzaak. Als ik zelfs Eus’ zoon het tweede boek in de reeks ‘De storm’ zie lezen, ga ik op onderzoek uit. Een lieve gast stuurt mij zes delen van de zeven zussen voor mijn e-reader. Omdat ik zo’n beetje elke maand naar Nederland vlieg, in verband met de gezondheid van mijn vader, kan ik wel wat leesvoer gebruiken. Guilty pleasure, of niet, ook ik raak in de ban. Ondanks het hoge chicklet gehalte, de soms langdradige episodes, biedt deze reeks een uitnodiging voor onderzoek naar talent en continent.

Zoektocht naar talent en continent

Geenzins is het mijn bedoeling om een boekrecensie over ‘De zeven zussen’ te schrijven. Wat mij intrigeert is de opzet van het eerste boek. Een mysterieuze vader genoemd Salt, heeft zeven meisjes van over de gehele wereld geadopteerd en hen de namen van de zeven sterren van de Plejaden gegeven. Als hij overlijdt, laat hij als erfenis aan elke dochter coördinaten en een puzzeltocht na als aanwijzingen naar hun roots. Hiermee begint de zoektocht van iedere dochter (verwoordt in een boek) naar haar land van herkomst maar ook naar haar verborgen talent. Is dat geen magisch gegeven?

Wat boeit

Dat Riley een grote fantasie heeft, mag wel duidelijk zijn, want hoe gek het ook klinkt, alle dochters zijn verweven met een stukje wereldgeschiedenis. Het blijkt dat de oudste zus een telg is van Laurent Brouilly die bijgestaan heeft om het Christusbeeld in Rio te ontwerpen. De tweede zus is een nazaat van de Noorse componist Edvard Grieg en de derde een telg van de Engelse schrijfster Beatrix Potter. Gaandeweg ontdekt iedere zus haar oorspronkelijk continent en haar grootste talent. Dat is naast het stukje wereldgeschiedenis wat mij het meeste boeit.

Ga bij jezelf na?

Want ga eens bij jezelf na? Stel je voor dat jij geadopteerd bent door een mysterieuze vader en dat je geen weet hebt wie je moeder is en waarom ze je ter adoptie heeft afgegeven. Uit welk land of continent zou je komen? Waar voel jij je het meeste thuis of waar zou jij nog eens willen vertoeven? En welk talent ligt nog onaangeroerd of doe je tussen neus en lippen (halfslachtig) door?

Argentinië?

Kuierend langs de Méditerranée proberen Eus en ik ons in te leven in zo’n imaginaire situatie. Ook onze fantasie slaat op hol. Vanaf het moment dat ik mijn voeten zette in Argentinië, voelde ik mij er thuis. De taal, de uitsprak, de humor, het ‘joie de vivre’, de tango en niet te vergeten het temperament. Als ik mijn ingebeelde voorvaderen zou moeten traceren kom ik waarschijnlijk op een rancho uit met veel dieren, verzin ik. Daar waar je kunt genieten van een heerlijk buitenleven. Maar waarvoor je ook initiatief moet nemen en flink de handen uit de mouwen moet steken, als Spaanse immigrant levend op de pampa. Of misschien kom ik wel bij de indianen uit, die ik menigmaal bezocht in Zuid Amerika. Hun magie, en het samen leven met de natuur intrigeert mij.

 

Schrijven en zingen

Dus continent Zuid Amerika en welk talent? Naast de passies die ik uitleef op onze Bed and Breakfast zou wellicht schrijven een verborgen talent kunnen zijn. Eerlijk gezegd steek ik daar weinig energie in door gebrek aan tijd. “En Eus, waar zou jij geadopteerd zijn?” vraag ik terwijl we ‘despacito’ met de voeten door het zand lopen. Zonder na te denken antwoord hij vlot; “ Italië, met de lang gerekte Toscaanse tafels, boordevol gastronomische gerechten, wereldse wijnen en volop gezelligheid. Ook Eus heeft een zuidelijk temperament. Wellicht zouden zijn voorvaderen wereldgeschiedenis gemaakt hebben in de tijd van de Romeinen. Een afstammeling van veldheer Julius Ceasar, genietend aan een bacchanaal terwijl hij nieuwe plannen smeedt hoe zijn koninkrijk er nog beter uit zou kunnen zien.

Talent en continent

“Wat is jouw verborgen talent?” “Zingen,” antwoord Eus. “ Zeker je hebt een prachtige stem met een warm timbre,” zeg ik instemmend “ Maar ja”, vervolgd hij,” toen ik een blauwe maandag mij aangesloten had bij een koor, riep de dirigent; ‘Wie is die solist met luide stem buiten de maat.’ Misschien als ik mij de les laat lezen, zou ik er verder mee kunnen komen”, grapt Eus.  Je begrijpt het, onze fantasie reikt tijdens deze kilometerslange wandeling zo ver dat we er een boek over kunnen schrijven. Omdat dit zoveel voer voor verbeelding gaf, vroegen wij ook een vriendin, waar haar verborgen talent of continent lag.

Portugal

Haar continent is Portugal. Erg herkenbaar, want zij is bescheiden heeft een zuidelijk gemoed en neemt geduldig ‘com calma’ de tijd voor mensen. Bovendien zoals de Portugezen is ze gul en heeft een warm hart. Haar verborgen talent is koken, wat ze graag doet voor familie of vrienden. Maar naast een drukke praktijk als masseur en coach in Mooj ontbreekt het haar aan tijd.

Tevreden in de Algarve

Ookal voel jij je verwant met bijvoorbeeld de Portugese cultuur kun jij je als een vis in het water voelen in Nederland. Geen haar op ons hoofd dat wij de Algarve willen verlaten. Wij zouden de prachtige natuur, de veiligheid en de rust missen. Toch gaf deze boekenreeks stof tot nadenken. Om bijvoorbeeld de tijd te nemen voor een verborgen talent en die culturen uit te dragen die in ons zitten. Is het niet zo dat in een ieder meerdere facetten van diverse culturen kunnen huizen? Tenslotte zijn wij allen mensen met diverse culturele eigenschappen en talenten.

Aan welk (verborgen) talent zou je meer aandacht kunnen besteden en welke karaktertrekken heb je typerend bij welk land of continent?

In lengte van kwaliteit

In lengte van kwaliteit

In eerste instantie kijkt hij verdwaasd naar de laptop en richt zich met een vragende blik naar zijn collega’s. De zeventig gepasseerd, heeft hij geen clou hoe zo’n tablet werkt. Gelukkig snellen collega’s hem te hulp. Door zijn vriendelijke aard maken zij deze senior stagiaire graag wegwijs in de media. Zijn jonge bazin fietst door het grote bedrijf en kijkt afkeurend naar haar nieuwe bejaarde stagiaire in strak pak. Echter door zijn mensenkennis, ervaring en gevoeligheid, steelt hij haar hart. Hij wordt haar rechterhand, die in een druk bestaan balans biedt. En dat niet alleen, hij wordt ook haar beste vriend. Deze geweldige film ‘The Intern’ (stagiaire) gaat over hoe oud en jong elkaar wederzijds kunnen inspireren. Over hoe tijd nemen voor verbinding, de kwaliteit van je privé- en werkende leven verhoogt.

Een win-win situatie

Opgedane ervaring veroudert nooit. Geweldig toch, dat mensen met veel levenservaring, die gewend zijn om tijd te nemen, nog ingezet worden op de werkvloer. Een win-win situatie. Want voor een gepensioneerde kan het de eenzaamheid doorbreken, en meer kwaliteit van leven geven door zingeving en waardering. Bovendien kunnen mensen met zoveel bestaansbekwaamheid en mensenkennis de kwaliteit binnen een bedrijf opvijzelen. Zij zijn opgegroeid in een tijd, waar essentiële zaken zoals verbinden, samen werken en elkaar ondersteunen nog gemeengoed waren. Jammer genoeg blijkt dat deze film niet heeft bij gedragen aan het initiëren van projecten om personen met uiteenlopende leeftijden te rekruteren bij commerciële bedrijven of bij de overheid.

Balans

Werkgevers zijn tegenwoordig meer gefocust op jong, snel en flexibel. Kwaliteit leveren, verbinden, ‘samen sterk’ is verleden tijd. Targets halen en prestatie leveren is eigentijds. Hierdoor zijn zelfs jonge werknemers al snel opgebrand, ‘ burn-out’. Hoe mooi zou het zijn als alle bedrijven meer seniore verbindende, relaxte, stagiaires zou aannemen? Tijdens mijn laatste dienstjaren bij de KLM werden er plots stewardessen aangenomen van boven de vijftig. Een verademing om trainees aan boord te hebben die aan een half woord genoeg hadden. Het zorgde voor een toename aan kwaliteit in dienstverlening en meer stabiliteit binnen de crew.

Een thuis gevoel

Ook in de privé sfeer zou het geen gek idee zijn dat, zoals in Portugal, verschillende generaties samenleven en -werken. Of dat men een woon gemeenschap opricht waarbij men elkaar kan ondersteunen, maar de zelfstandigheid behoudt. Nu ik bij mijn ouders ben, kom ik geheel tot rust en kan ik nog meer de tijd nemen voor een goed gesprek en het genieten van de herfstkleuren. Langzamerhand raak ik in het mooie Zuidwest Drenthe ingeburgerd door op uitnodiging op bezoek te gaan bij een collega B & B eigenaresse met een biologisch kookhuis. De rechter buren lieten mij trots hun moestuin zien. Als gevolg kwam ik terug met een tas vol verse groenten. Dit te samen met het bijpraten met vrienden geeft een thuis gevoel.

Gaan voor kwaliteit van het wezenlijke

Zoals jullie weten is Portugal het land bij uitstek waar het (werkende) leven verloopt ‘com calma’ en men zich niet laat opjagen. Kwaliteit van leven is belangrijker dan kwantiteit in de portemonnee. Senioren wereldwijd voelen dat de tijd die ze nog hebben beperkt is, en weten vaak daardoor meer kwaliteit van leven te genereren. Zij focussen zich op wezenlijke zaken zoals verbinding en liefde. Externe prestaties zoals optimale winst behalen, een dijk van een salaris, en de blits maken heeft niet (meer) hun bekoring.

Jong en oud

Terwijl ik hier in Drenthe zit, is Eus toevallig aan het genieten van het opa zijn, door het verblijf van kleinkind, zoon en schoondochter. Ook piepjonge mensen brengen ons terug naar de essentie. Als zo’n hummeltje je de high fives geeft, meteen een grote hond als Joy te vriend maakt, dan maakt je hart een sprongetje. Hoeveel tijd en kwaliteit van leven we hebben, weet niemand. Maar als je omgaat met diverse leeftijden en culturen, verbreedt dit je blik en geeft focus en perspectief.

Tijd en kwaliteit samen

Mijn hoop is dat in deze tijd waar burn-out en isolement meer regel dan uitzondering is, wij ons weer weten op te laden door tijd te nemen voor kernachtige zaken. Zoals een diepzinnig gesprek of lachen met vrienden, familie, buren of collega’s. Een herfstwandeling door het bos of langs het strand, de seizoenen voelen en volgen. Zodat tijd en kwaliteit samenwerken en eenzaamheid steeds meer verdreven wordt uit onze samenleving.

Hoe verhoog jij jouw kwaliteit van leven? Neem jij de tijd voor wezenlijke zaken? Hoe kun je bijdragen aan het verlichten van eenzaamheid?

Verbeter jouw wereld, wees authentiek!

Verbeter jouw wereld, wees authentiek!

Herinneren jullie nog de DWDD rubriek van jaren geleden over mensen die origineel zijn en ook het verschil maken. Dwarsliggers, doordouwers en wereld verbeteraars zoals wijlen Nelson Mandela, Barack Obama, Desmond Tutu en Oprah Winfrey. Deze inspirerende mensen zijn naast authentiek, ook innerlijk in balans en dragen zo bij aan een mooiere wereld. Trump bijvoorbeeld kun je authentiek noemen maar is karikaturaal eerder een oorlogzoeker die in staat is van de wereld in figuurlijke zin een mijnenveld te maken. Dagelijks kun je het verschil maken door een lief woord, en een inspirerend gesprek.  Maar werkelijk authentiek zijn zonder je iets aan te trekken van wat anderen vinden, is voor mij een oefening en een leerschool.

Uit de pas

Het frappante is dat ik vroeger lak had aan wat anderen van mij dachten. Als kind/puber ging ik volledig mijn eigen gang en was dan ook een einzelgänger. Vaak trok ik er alleen op uit in de natuur met de hond als gezelschap, terwijl anderen liever in de lokale kroeg zaten. Als sociaal dier miste ik dan een stuk gezelligheid. Maar me in een rookhol begeven, no way. Na de middelbare school ontmoette ik gelijkgestemden. Vanaf die tijd ging ik authentiek mijn eigen weg zonder de verbinding met anderen te verliezen.

Creativiteit

Expressie geven aan je creativiteit bevordert authenticiteit. Tijdens de lerarenopleiding kon ik mijn ei kwijt tijdens de stagelessen. Gedurende de geschiedenislessen liet ik de leerlingen theaterstukjes opvoeren zodat zij zich konden inleven in grote leiders zoals Napoleon Bonaparte en Winston Churchill. Tijdens de Engelse lessen nam ik een losse telefoon mee waarmee de leerlingen een telefoongesprek in het Engels konden voeren. Of ik deed een rollenspel only English spoken waarbij ze een mars reep konden winnen. De stageleraren vonden de lessen creatief, maar; “Houd je maar aan het lesboek, zoals het hoort.” Bovendien gingen er tot mijn spijt in de lerarenkamer roddels de ronde over de leerlingen. Ik raakte gedemotiveerd. Ik was tenslotte zelf nog een leerling.

Authentiek avonturieren

Om niet meteen vanuit de schoolbanken voor de schoolbanken te staan ben ik op zoek gegaan naar levenservaring. Dit door te reizen en te werken rondom het Middellandse zee gebied. Een authentiek bestaan met alleen een rugzak als bezit, afwisselend reizen en werken door diverse landen. Dan weer slapend op het strand dan weer verblijvend bij een werkadres. Ik leerde veel improviseren, incasseren en internationaal communiceren. Toch miste ik ondanks de vele ontmoetingen zingeving.

Zingeving

Als leidinggevende bij de KLM waren er genoeg mogelijkheden om authentiek mijn beroep uit te oefenen. Toen op een vlucht van Schiphol naar Lima het audio systeem uitviel, heb ik gebruik gemaakt van een Ecuadoraanse band aan boord voor een inflight concert. Het was een muzikaal succes. Authentiek zijn en het verschil maken kan zich uiten in kleine en grote zaken. In onze B & B hechten we waarde aan het persoonlijke contact en geven graag iets extra’s. Tijdens onze diverse activiteiten zoeken we wederzijdse inspiratie door middel van onze missie, de zes V’s; Vreugde, Verbinding, Verdieping, Vertrouwen, Vernieuwing en Vrijheid. Wij maken geen werk van ons werk omdat we met passie uitdragen wat we leuk vinden. Nu verblijven er veertien fiere vrouwen, vriendinnen op uitnodiging van een fijne gastvriendin, die we zo nu en dan bij hebben kunnen staan. Daar doen we het voor!

Authentiek ongeacht externe druk

Echte authentieke mensen zijn zichzelf ongeacht de externe druk om zich aan te passen. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat wij ons het beste voelen als we authentiek mogen zijn. Het lijkt alsof onze hersenen het weten als we een leugen leven, we worden namelijk innerlijk onrustig. “Ik wist niet dat je authentieke zelf zijn me zo innerlijk rijk zou kunnen maken als ik nu ben”, zei tv-presentatrice Oprah Winfrey. Maar hoe slaag je er dan in om authentiek te blijven?

Zeven tips voor behoud van authenticiteit

1) Weet dat als jij jezelf bent je anderen aanspoort hetzelfde te doen.
2) Doe wat je leuk vindt! Volg je hart. Durf uit de pas te lopen, gebruik je creativiteit en ga op zoek naar
avontuur.
3) Authentiek zijn betekent respect hebben voor anderen maar ook voor jezelf in trouw zijn aan jezelf. Dat houdt in dat je geen tijd besteed aan mensen die jouw energie opslurpen.
4) Doe wat je zegt en zeg wat je doet, ookal maakt het je minder populair.
5) Evalueer eerst advies voordat je het opvolgt, past het wel bij jou?
6) Klaag niet, blijf werken aan zaken die jou motiveren, en maak het beste van alles wat je doet.
7) Raak niet uit je centrum als anderen je niet mogen, je kunt niet de gehele wereld te vriend houden.

In hoeverre ben je authentiek en in hoeverre voldoe je aan de wensen van anderen. Als jij jezelf zou omschrijven wat is jouw unieke zijn?