Geloof is een schone zaak

Geloof is een schone zaak

“Alles op aarde zing Gods eer!” zing ik uit volle borst. Oma glimlacht vanuit de deuropening. “Je zingt mooi kind, dat jij zo jong al die gezangen uit je hoofd kent.”  “Zo, kom ik toch in de hemel, oma?” Als kind had ik een steevast geloof in een God. Heftige gebeurtenissen in mijn jonge leventje deden mijn devotie wankelen. Vanaf mijn zevende werd ik recalcitrant. “ Ik houd niet van kanten boordjes,” sputterde ik tegen als ik weer eens op mijn zondags naar de zondagsschool moest. Stiekem nam ik een broek en t-shirt mee in een plastic tas en verwisselde deze met mijn zondagse jurkje.

Klaar met geloof

Toen ons op de zondagsschool verteld werd; “Jullie zijn zondig geboren,” was ik klaar met deze zwaarmoedige christelijke overtuigingen. “Als je niet naar zondagsschool gaat, dan moet je naar de kerk,” was het resolute antwoord van mijn vader op mijn tegenstribbelen. “ Alleen als ik mijn vinger mag opsteken en vragen mag stellen zoals bij de juf.” Mijn vader gaf het op. Toch via mijn vader kreeg ik het geloof mee; ‘Het komt altijd goed!’ Tegen beter weten in blijf ik steevast geloven in de goedheid van de mens, wat mij tot op de dag van vandaag wat naïef maakt.

Reden waarom

Van kinds af aan was ik er heilig van overtuigd dat er een reden was waarom we op deze aarde rondlopen. Als ze vroegen; “Wat wil je later worden?” was mijn antwoord;” Een wijze vrouw van 84.” Dit terwijl mijn jeugd, pubertijd en omzwervingen daarna doorspekt zijn van vele spontane wellicht onwijze impulsen. Uiteindelijk werd ik wat wijzer.

Geloof in de liefde

En hoe staat het decennia later nu met mijn geloof? Het is niet eenduidig of eenkennig. Er zijn zoveel zaken waar ik in geloof, waarvan vooral de alles omvattende, alles overstijgende liefde. Het overvalt mij soms dat liefde op zoveel manieren te vinden is, en mij zo kan raken. Bovendien dat ik het privilege heb samen met de liefde van mijn leven mijn bestaan te delen.  Als ik zie bij onze vrienden Anja en Nol , wat de liefde met hen doet, dan weet ik zeker dat liefde de grootste levenselixer aller tijden is. Bovendien geloof ik dat wij allen verbonden zijn door een onzichtbaar netwerk van liefdevolle medemenselijkheid. Deze verbintenissen, die vaak spontaan ontstaan, zijn helend. Geloof is dus wellicht eerder een gevoel.

Geloof in vreugde

Rotsvast is mijn geloof in vreugde. Eén van de meest tekenende ervaringen qua geloofsbeleving vond plaats in de Martin Luther King Church, Atlanta. Met drie collega’s meldden wij ons aan voor de zondagsdienst. Een hartverwarmend welkom met “Hai Darlings!” gevolgd door vele welgemeende hugs and kisses. Als enige blanken werden we gastvrij op het podium gezet om gezamenlijk met het koor en de gemeente te zingen….. kippenvel! Pure extase van vreugde! Humor en blijdschap verlicht en verbindt.

Vertrouwen; Je droom leven

Verder geloof ik dat als je iets wilt dat je er helemaal voor moet gaan. Een ieder kan zijn/haar droom leven. Daar heb ik via gasten bewijzen van gezien en zelf ook ondervonden. Echter je moet er waarachtig in blijven geloven ookal klopt de twijfel regelmatig aan de deur.

Geloof in vrijheid

Hoe wij hier leven maakt dat ik geloof in vrijheid. Het is een ieder zijn/haar geboorterecht in vrijheid te kunnen leven zonder een ander van zijn/haar vrijheid te beroven. Tolerantie is een schone zaak. In Zuid Amerika heb ik van dichtbij mee gemaakt hoe angstig het is om jouw waarheid alleen in geheim te mogen delen en beleven. En als je voor je waarheid uitkomt je het moet bekopen met de marteldood. Wat mensen elkaar onder het mom van geloof aandoen is onvoorstelbaar. Een isme, is geen geloof maar liefdeloos fanatisme.

Gedragen door kernwaarden

Het geloof is voor mij dus geen isme en ook geen ietsisme. Nee, geloof voor mij is niet iets ontastbaar of vaag. Het vraagt van ons iedere dag down to earth te handelen vanuit onze kernwaarden; de zes V’s; verbinding, vreugde, verdieping, vertrouwen, vrijheid en vernieuwing. Deze vormen als het ware sterke pilaren van waaruit wij bruggen bouwen naar de buitenwereld. Laten we onze geloven delen en vooral geloven in onszelf en in elkaar.

Waar geloof jij in? Welk houvast biedt een geloof jou? Wat doet dit geloof wankelen? In hoeverre geloof je in jezelf?

Focus, een vuurtoren als baken

Focus, een vuurtoren als baken

Het is nog twee valleien klauteren langs steile kliffen tussen Benagil en Vale de Centeanes. Tussendoor valt het prille zonlicht op een wit geblakerd strandje waar meeuwen een rustpauze ingelast hebben. In de rotsen schuilt een tunnel met treden die leiden naar het zand. Mijn richtpunt is de vuurtoren ginder, met op de toren een bloedrode dop. Door het daglicht, zie je nu geen lichtbundels op het land weerkaatsen. Al wandelend passeren wij grillige ronde gaten in kalkachtige rotsen waar de oceaan haar zilte water onstuimig omhoog spuwt; sinkholes. De vuurtoren blijft mijn focus, terwijl ik van de prachtige omgeving geniet. Stiekem wens ik deze winter haar buurvrouw te worden.

Fascinatie voor vuurtorens

Vuurtorens hebben op mij altijd een fascinerende uitwerking gehad. Als puber sliep ik tijdens zomerwerkweken onder de vuurtoren van Ameland. ’s Nacht telde ik de seconden van licht naar donker, wat zich in een lichtcyclus herhaalde. Ondertussen verbeeldde ik mij dat de lichttoren mijn huisadres was. Een kleine veertig jaar later, is de vuurtoren nog steeds mijn baken en inspiratiebron. Als ik uit focus raak, tracht ik de situatie driehonderdzestig graden te belichten. Dit helpt mij een onderwerp vanuit een helikopterview te bekijken  terwijl ik mijn innerlijke focus behoud.

Afleiding van en herleiding naar focus

In sommige situaties is het moeilijk(er) om een baken voor jezelf en anderen te zijn. Vooral als je afgeleid wordt. Mijn focus neemt af als ik weinig slaap of als ik mij in een drukke omgeving begeef. Zo was het bezoek aan Nederland een uitdaging. Minder slaap door niet gewende omgevingsgeluiden. Omringd door warmte en gezelligheid maar ook door afleiding en drukte. Wandelen in de natuur helpt mij focus te houden. Het maakt mijn hoofd leeg en ik voel mij weer gecenterd als een vuurtoren. Voordat ik mijn bed uitstap richt ik mijn aandacht, zoals lichtbundels van een vuurtoren, op mijn tenen, voeten, enkels, kuiten, knieën naar boven. En laat zo energie door mijn gehele lichaam stromen.

Where energie goes, attention flows

Focus vergt zelf discipline. Als je iets wilt kun jij je focus er naar toe brengen en van daaruit handelen, zodat je meer kans maakt dat jouw wensen uitkomen. Maar blijf jij je focussen op datgene wat je niet wilt, dan trek je hoogstwaarschijnlijk het tegendeel van je wensen aan. Where energie goes, attention flows. Dus als je iets onderneemt kun jij jezelf afvragen wat je focus en/of doel is. Dit houd je aandacht scherp. Ons doel voor ons bezoek aan Nederland was onze kleindochter te zien maar ook te genieten van het samen zijn met familie en vrienden. Voor de nodige adempauzes ruimden we tijd in voor feeërieke wandelingen door de duinen. Het bezoek was erg geslaagd, met als highlight het in de armen sluiten van de kleine Sam. Zou onze focus en aandacht echter hebben gelegen op; ‘Jeetje, wat is Nederland druk’. Dan was het één en al ergernis geweest.

Stappen in de gewenste richting

Bij het betreden van ons gazon, slaakten wij een zucht van verlichting; wat een serene rust en geluidloosheid. Spannende tijden kunnen de ratio tot hoogspanning brengen. Men weet wat men heeft maar weet niet wat mijn krijgt. Je kunt je echter ongecensureerd inbeelden, dat hetgeen wat je wilt al in handbereik is. Op deze manier is onze droom hier in Monchique bewaarheid. Een jonge gast heeft te kampen met gezondheidsproblematiek. Ze doet er alles aan om zo gezond mogelijk te leven en doet vooral die dingen die haar inspireren. Stap voor stap probeert ze zo het zorgenbrein uit de weg te gaan. In een jaar zien we dat ze met twee stappen vooruit, en één terug enorme sprongen maakt door de focus te leggen op wat zij wil.

Focus op Vreugde

Zoals jullie weten is het onze wens om binnen een onafzienbare periode te verkassen met The Art of Joy richting de Atlantische Oceaan. Hoe, wat en wanneer is nog een raadsel en een nieuw avontuur. In plaats van ons zorgen te maken richten wij organisch onze focus op volop genieten van deze prachtige plek samen met onze gasten/vrienden. Voor mij staat een vuurtoren ook voor ‘in het hier en nu’ blijven terwijl je vanuit een totaalbeeld verder kijkt. Zo nu en dan nemen wij gasten mee naar de gewenste nieuwe woonplek om daar al voeten in de aarde te zetten.  Echter waar we ook zijn of gaan de Joy gaat onverminderd voort. Zouden wij ontevreden zijn met onze huidige woon- en werkplek, dan kun je er donder op zeggen dat onze verhuizing naar de zuidkust een grote teleurstelling gaat worden.

Geloof is een schone zaak

Geloof is een schone zaak. Dromen zijn er om ze waar te maken. En mocht je op weg overmand worden door tob momenten verplaats je dan in een vuurtoren en rap veranderen deze in top momenten.

Hoe houd jij focus op wat je wenst? Wanneer raak jij uit balans en hoe herpak jij je focus? Wat zijn handelingen die jouw focus/doel onderstrepen?

In wat we ontvangen zit datgene wat we geven

In wat we ontvangen zit datgene wat we geven

Met een schuimende cappuccino in de hand, sla ik mijn laptop open en zie een bericht met de titel; ’Bedankt!’ Een hartverwarmend mailtje van gasten na hun verblijf hier; ‘Anne en Eus, jullie maken the Art of Joy.  Waar jullie gaan zal dankzij jullie gastvrijheid een mooie stek ontstaan.’  Daaronder een mailtje van andere bijzondere gasten; ‘ Wat hebben we een heerlijke week gehad en wat hebben we genoten van het verblijf, de gastvrijheid, de mensen, de wandelingen, het eten, het land en last but not least van jullie samen.’ Wow, wat een heerlijk begin van deze morgen. Waarbij ik anders meteen verder zou gaan tot de orde van de dag, sta ik nu stil bij het ontvangen van deze fijne attenties.

Stil staan bij dagelijkse cadeaus

Daar uit volgend ga ik tijdens mijn ochtendwandeling met Joy na hoeveel cadeaus wij deze week al hebben ontvangen;  bijzondere fijne gasten, mooie speeches, lieve woorden, een tin vol Happiness quotes, en twee douche gels van Rituals.  Een Deense gast van een paar jaar geleden schreef dat hij door de begeleide wandelingen en de foto’s op Facebook geïnspireerd is geraakt. ” Ik heb de moed opgevat om structureel elke dag een flink blokje om te gaan in de natuur. Echter niet alleen. Met een stel maten uit mijn buurt. Om zo samen af te vallen maar ook bij te praten. Het is nu een heuse mannen wandelclub geworden die onderlinge steun aan elkaar biedt in moeilijke tijden, en… we delen ook veel vreugde.’

Delen is geven en ontvangen

Zo, het kan niet op vandaag. Als ik bij de balie van mijn favoriete café sta, komt de eigenaresse me al glimlachend tegemoet en zegt enthousiast; “Nog heel erg dank voor je blogbundel, ik lees elke avond een blog, en daarna val ik rustig in slaap.” Terwijl ik een reusachtige scone verorber zie ik op Messenger: ‘Goede timing jouw blogbundel, met die inzichten kan ik verder.’ En dat terwijl op het moment dat de pallets met 300 blogbundels arriveerden ik nog twijfelde; ‘Hoe zouden de lezers de teksten ontvangen?’ en ‘Stel als ik nu maar tien boeken verkoop?’

De wereld mooier maken

Waarom al deze presentjes in dit blog etaleren? Niet om met boter op mijn hoofd rond te lopen van ‘Kijk ons nou!’ Nee, om te laten zien dat als je geeft, je ook ontvangt en vice versa. Het verbindt mensen en maakt onze wereld een stukje mooier. Dankbaarheid loont.

Verschillende manieren van geven en ontvangen

Onlangs was er een stralende gast die door haar zijn, heel veel gaf aan mensen om zich heen. Ze deed er geen moeite voor, het zat in haar. Spontaan gaf ze complimenten, stelde vragen en luisterde oprecht. Ze wist een vrolijke en opgeruimde sfeer om zich heen te creëren. Iemand die geeft zonder dat ze het weet en zonder te willen pleasen. Je kunt ook geven met de valse hoop dat vroeg of laat jij hetzelfde terug krijgt als dat je geeft. Onbewust houd je dan een soort van debet- en credit boekje bij. Als je geeft om een leemte van bevestiging op te vullen, kom je vroeg of laat bedrogen uit. Waarschijnlijk steven je af op teleurstellingen. Toch wanneer je vanuit je hart moeiteloos geeft ontvang je tegelijkertijd.

Durven ontvangen is een kunst

En met ontvangen hebben veel mensen moeite. Ondergetekende voor lange tijd incluis. Voor kort zou ik een compliment afweren met een snel ; “Graag gedaan,” of “Dat jurkje? Die heb ik gekocht in de uitverkoop!” Verder kon ik mij blind staren op een reactie waarbij ik, naar eigen interpretatie wellicht te kort geschoten zou kunnen zijn. Al voordat die ander een punt kon maken, had ik mij al in gedachten verontschuldigt of verdedigt. Ondertussen gaf ik mezelf dus op de kop

Door geven ontvang je meer dan je al hebt

Wat ik wil overbrengen met deze blog is; als je onvoorwaardelijk aan jezelf en anderen geeft, dan zijn er talloze dagelijkse cadeautjes die je mag ontvangen. Zoals de onbeschrijfelijke ontroering op het moment dat we ons kleinkind Sam in onze armen sluiten. Of de blijdschap gedeeld met vrienden en familie tijdens een bezoek aan mijn ouders. Sta er bij stil. En weet  zo een vreugdevolle cirkel rond te maken. Door onvoorwaardelijk te geven kun je ontvangen, meer dan je al hebt.

Hoe vind je het om te ontvangen en waarom geef je? Sta jij stil bij dagelijkse cadeaus? Hoe zit jouw balans in geven en ontvangen?

 

 

Zonder regen geen regenboog

Zonder regen geen regenboog

Beneden in het dal ontstaat er als donderslag bij donkergrijze hemel een bundel van veelkleurige lichtbanen. Een verticale vuurbal richt zijn stralen richting de aarde. De oranje getinte wolk krijgt de vorm van een hart. Regendruppels lijken nu gekleurde confetti door het zonneschijnsel. Eén van de vele wonderen op mijn vroege ochtendwandelingen; ‘Somewhere over the rainbow’. Alsof er een kentering plaatsvindt. Na zoveel mist en miezerige dagen, prijkt nu een felle zon vanuit het oosten. Het voelt alsof deze regenboog een belofte in zich draagt, niet zozeer die pot met goud. Iets wat meer waarde in zich draagt als dat.

Verbinding tussen hemel en aarde

Turend naar de kleuren paars, blauw, groen, oranje en rood, probeer ik deze ereboog te vereeuwigen op mijn camera. Echter is deze in de realiteit magistraler. Vervuld wandel ik verder. Als ik na twintig minuten achterom kijk, is de regenboog er nog, mooi en betoverend. Doch ook vluchtig, want ineens is het verdwenen. Voor een moment was er verbinding tussen hemel en aarde.

De elementen water en vuur

De regenboog valt op zijn plek als symbool van transitie in een periode waarbij wij lange tijd letterlijk in een grijze wolk vertoefden. Waar Portugal vorig jaar te kampen had met extreme droogte, is deze lente uiterst nat. Ook hadden wij voor een paar weken kleine akkefietjes rondom elektriciteit en burenonenigheid. Elektriciteit geleidt. In ons geval met horten en stoten door een storing in een ‘transformator’huisje.
Regen kun je plaatsen onder het element water en elektriciteit onder het element vuur. Beide elementen moesten in balans komen. Dit vraagt om loslaten ( water, regen, verdriet) maar ook om met nieuwe energie ( zon, vuur) dingen anders aan te pakken.

Samenhang en samenhorigheid

Rondom de haard werd naast de gebruikelijke jolijt intiem gedeeld over veranderende situaties waarin gasten en wij verkeren. Dit gaf verdieping. Zoveel mogelijk zoefden wij met onze gasten naar de zuidkust voor beter weer. Maar niemand zuurde of zaagde. Er was samenhorigheid. Wij staan niet los van de natuur, het weer, en de mensen in onze omgeving.  Er is een correlatie waar we iedere dag van kunnen leren.

Wat voel jij bij het zien van een regenboog?

Een regenboog echter blijft speciaal. Uit nieuwsgierigheid vraag ik diverse mensen qua leeftijd en nationaliteit; “Wat voel jij bij het zien van een regenboog?”
“Echt iets om bij stil te staan. Het ontspant me. Ik word er vrolijk van. Het doet mij denken aan de kleuren van de chakra’s. Voelen vind ik moeilijk, ik raak echter wel gefascineerd door de kleuren, het heeft iets magisch. Ik wil langzamer gaan, genieten van de prachtige overgang. Het maakt mijn geest helder. Ik voel me dan geen mens die boven de natuur staat maar er onderdeel van is. Het voelt voor mij als een soort teken dat het allemaal goed komt. Juist op momenten dat het even moeilijk is. Als de regenboog  zich aan mij openbaart dan voel ik ‘wow’ en komt er als vanzelf een glimlach op mijn gezicht.”

Na regen komt zonneschijn

Nu schijnt de zon volop. En zoals de voorspellingen luiden; voorlopig blijft dit zo. De gasten genieten en liggen relaxed rondom het zwembad. Vanaf mijn terras aanschouw ik ons weidse panorama terwijl ik schrijf. Onze waterbron, die door iemand anders geclaimd werd, is rechtsgeldig de onze verklaard.  We moesten voet bij stuk houden, en dichtbij wat voelde als onze waarheid ( bron) blijven. Het water uit de bron delen is voor ons geen probleem, een ieder heeft recht op water.  Eindelijk rust. Na regen komt zonneschijn. Vallen deze twee samen, dan wordt een extra dimensie zichtbaar; de regenboog. Het lijkt even of hemel en aarde verbonden zijn door een kleurrijke gloed. Je zou kunnen stellen dat blijdschap nog vollediger is als je ook de keerzijde durft te doorvoelen en te accepteren. En er op die manier een mooie regenboog van weet te  maken.

Wat voel jij als je een regenboog ziet? Hoe zit jouw balans in het accepteren van tegenstellingen zoals blijdschap en verdriet?

Niemandsland, een weg naar thuis

Niemandsland, een weg naar thuis

“Waag het niet met mij te sollen! Je moet nu een kopie van jullie paspoorten inleveren bij mijn advocaat!” Terwijl ik in opperste verbazing naar mijn mobiel, kijk word ik mij bewust dat een bekende, mij flink onder druk zet. In helder Portugees met volle bewustzijn antwoord ik; “Besef jij wel dat jij mij bedreigt? Ik zit met mijn ouders gezellig koffie te drinken, ze zijn er kort dus ik ga hen weer vergezellen.” “Onzin, je liegt!” wordt er weer gebruld. “Je moet vanmiddag een kopie van je paspoort inleveren.” Met zoveel onredelijkheid haak ik af, en sluit de retirade. Ondertussen sta ik te trillen op mijn benen. Welkom in niemandsland.

Alice in Niemandsland

Uit de doeken doen wat hier achter zit is weinig inspirerend. Laat ik het houden op een geval van ontvlammend Portugees temperament, waarbij man/vrouw verhoudingen niet altijd gelijkwaardig zijn. Bovendien viert corruptie soms nog hoogtij in zuidelijke landen zoals Portugal. Het is idioot om een kopie van je paspoort af te geven zonder dat je weet wat ermee gedaan wordt. Door dit onverwachte incident voelt mijn comfortabele leven in Monchique iets minder veilig. Ik probeer de gedachten die onrustig heen en weer springen van mij af te zetten. Tegelijkertijd besluit ik  wanneer de gemoederen wat gesust zijn op een redelijke manier een gesprek aan te gaan. Dit is slechts een klein incident die onveiligheid kan oproepen.  Helemaal nu onze woon- en werksituatie in de toekomst open ligt. Een niet weten door eigen keuze, Alice in niemandsland.

Verdwaald zijn

Herken je dat? Plots verandert  je wereld en je wereldbeeld. Dit kan door een incident of een telefoontje. Van lieve mensen nabij ervaren wij dat door een plotse situatie je leven ineens lijkt in te storten. Wat moet je doen en wat laten? Vaak is paniek de eerste reactie,  uit angst ontsproten. De angst wegduwen heeft geen zin, eerder zou ik die omarmen. Vooral indien mogelijk expressie geven aan wat je dwars zit. Het bespreekbaar maken. Vaak ontstaan er dan bijzondere verbindingen. Her- en erkenning van het gevoel even verdwaald te zijn. Gevolgd door een schift in vrienden van hen die je volledig ondersteunen en zij die nooit de grens van niemandsland gepasseerd zijn. En verkiezen te blijven zwemmen in oppervlakkige wateren.

Gezinsuitbreiding

Zelfs gezinsuitbreiding, zoals bij Eus’ zoon, kan je wereld op zijn kop zetten. “Het is de meest ingrijpende gebeurtenis in mijn leven.” Helemaal wauws zijn van dat kleine mensje en ondertussen geen raad weten hoe je omgaat met geen tijd meer hebben voor jezelf.

Het niet weten

Wat is de gemeenschappelijke noemer van deze ervaringen waardoor je uit het lood kunt raken. Het niet weten hoe verder, is vaak moeilijk te verteren voor het brein. Je oude leven is weg en het nieuwe heeft zich nog niet aangediend. Een onzekere toekomst is als wandelen zonder wegen in niemandsland.

Ben jij wel eens in niemandsland geweest? Hoe ben je daar weer uit gekomen? Welke richtingaanwijzers kwamen er op je pad? Wellicht kunnen deze negen vrijblijvende tips helpen.

Negen tips als wegwijzers in niemandsland

  • Neem je intuïtie en je hart als kompas. Luister er naar en neem tijd in de natuur om zaken helder te krijgen.
  • Weet dat in dit soort situaties altijd engeltjes jouw pad doorkruisen. Mensen die je verder kunnen helpen en je ondersteunen.
  • Piekeren helpt niet, handelen in de meeste gevallen wel. Zo hebben wij zoveel mogelijk informatie verzameld om te weten waar we aan toe zijn. Wat recht is en wat krom. Kennis is macht. Soms echter is het beter om niets te doen en met de rivier mee te bewegen.
  • Leef in het moment, ookal is het intens.
  • Stap in het diepe meer van onbekende rouwe emoties zoals verdriet, woede, angst en leegte. Wat je op de bodem vindt brengt je een schat aan kracht in kwetsbaarheid. Zo ook bewustzijn.
  • Wees vooral lief naar jezelf. Gun jezelf genieten. Veroordeel niet. Neem speelruimte om dingen uit te vinden. Er zijn zoveel wegen naar Rome.
  • Voel dat je leeft en hoe! Laat alle emoties de revue passeren. Geef er expressie aan, maar blijf er niet in hangen. Wacht tot er berusting en acceptatie komt.
  • Leer te leven in het nu en de mooie momenten die zich voordoen te verzamelen en te tellen als je zegeningen.
  • Vertrouw op het leven en op een goede uitkomst, wat het ook zij. Op een gegeven moment voel je dat je door een poort loopt van een nieuw leven, einde niemandsland, welkom thuis!

 

.

Wonderen zijn de wereld nog niet uit

Wonderen zijn de wereld nog niet uit

Een tienermeisje probeert haar chronisch zieke zusje enthousiast mee te torsen hoog een populier in. De tak, waar ze uiteindelijk samen op zitten lijkt te breken. De oudere zus maant driftig de zieke Annabel aan om bij het gat van de holle de boom te gaan zitten. Een onheilspellende schreeuw golft over de weidse velden gevolgd door een luid; “Annabel!” “Annabel!” Het kleine zusje valt in het holst van de boom, negen meter naar beneden. Volgens dit waargebeurde verhaal zou de vijfjarige Annabel, toen zij in de boom viel, gediagnosticeerd zijn met twee terminale ziektes. Nadat zij uit een coma wakker werd was ze plots weer gezond verklaard.

Wonderen uit de hemel

De heren doctoren hebben hier geen wetenschappelijke verklaring voor. Volgens de familie heeft Annabel tijdens haar coma een bezoek aan de hemel gebracht. “Ik zag de hemel. Het was er heel erg licht. En ik zag mijn vriendin Mimi die een paar jaar geleden is overleden,” aldus Annabel. Moeder Christy Beam schreef hier een boek over getiteld Miracles from Heaven. Wonderen uit de hemel

Waan of werkelijkheid?

Waan of werkelijkheid? Wie kent het niet?  Ogenschijnlijke wonderbaarlijke gebeurtenissen, die je niet kunt plaatsen. Hoe meer je erop let, hoe meer je verwonderd raakt door de ingenieuze samenlopen van omstandigheden. Vaak ontmoeten gasten elkaar hier niet voor niets. Zij wisselen waardevolle zaken uit. Blijken van verbinding en ondersteuning. Ontmoetingen kunnen werken als een wonder.  Zo ook de natuur.  Iedere dag verwonder ik me over een vuurrode zonsopgang, de bloemenpracht en de vogels die hun gezang ten gehore geven of het een lieve lust is.

Wonderen van iedere dag

Het is ook maar net hoe je naar dingen kijkt en waar je in gelooft. Je kunt het leven bekijken vanuit het oogpunt; ik heb een probleem of waar vind ik de wonderlijke oplossing. Als je voelt, kijkt, luistert vanuit verwondering genereer je meer wonderen. Mijn ontmoeting met Eus en het opstartten van The Art of Joy lijkt als georkestreerd. Ook de ontmoeting van onze vrienden Nol en Anja.

Door een beknelde zenuw bij de buikstreek, werd bij toeval bij mijn vader (90) de ziekte van Waldenström ontdekt, een woekering van foute witte bloedcellen. De prognose was vijftien jaar geleden; “U heeft nog vijf jaar”. Afgelopen weken hebben wij samen met mijn ouders erop los gewandeld, trapje op, trapje af. Ook thuis fietsen en wandelen ze nog en onderhouden hun weelderige tuin. Is dat geen wonder?

Nieuw leven, BDE en levenseinde

De groei van een bevruchte eicel naar een baby met alles erop en eraan is ook een ingenieus wonder. Binnenkort mogen wij onze mooie kleindochter Sam be- wonderen

Naast een nieuwe geboorte ervaren wij in onze omgeving dat dierbaren te maken krijgen met ongeneeslijke ziektes. Van ganser harte wensen wij dat er voor hen een wonder plaats vindt. Zonder dat zij uit een boom hoeven vallen.

Verhalen van gasten/vrienden die de dood in de ogen hebben gekeken maar deze ter nauwernood zijn ontsnapt, vertellen allemaal eenzelfde verhaal. Cardioloog Pim van Lommel beschrijft dat helder in zijn boek ‘Eindeloos bewustzijn’, waar hij bijna doodervaringen (BDE) van 62 van zijn patiënten beschrijft; “Allen spreken van een hel licht aan het einde van een tunnel waar overleden familie/partners hen opwachten zeggende; ” Het is niet je tijd.”

Wonderen bestaan

Tijdens het verblijf van mijn ouders hebben we het hierover: “Er zijn mensen die het licht hebben gezien, en genezen zijn,” beweert Eus. “Kan dat?” vraagt mijn moeder ongelovig. “Ja”, zegt mijn vader resoluut, ”er bestaan wonderen.” We geven hen een boek  van Anita Moorjani die na een BDE weer genas van uitgezaaide tumoren en daar haar les in zelfwaardering en eigenliefde uit trok. Mijn ouders lezen het boek in een dag uit.

Oneindige liefde

Misschien is deze materie moeilijk te verstouwen. Hoe waarheidsgetrouw is dit, zul je denken. Helemaal als je naverwanten verloren hebt die niet door een wonder van genezing aan de dood zijn ontsnapt. Maar misschien geeft dit toekomstbeeld vertrouwen en rust, dat als je het tijdelijke met het eeuwige moet verwisselen je daar een wondere wereld wacht. We kunnen veel doen of laten, maar waarschijnlijk hebben wij uiteindelijk weinig controle over leven en dood. Wat er ook gebeurd; liefde kent geen einde en houden van verdwijnt niet, tenzij jij daarvoor kiest.  Liefde overleeft alles en dat is op zich ook een wonder.

Welke wonderen heb jij mee gemaakt? Wat zijn voor jou de wonderen van iedere dag? Hoe kijk jij naar het leven en de eindigheid ervan?

 

 

 

Keuze stress? Maak een keuze!

Keuze stress? Maak een keuze!

Een twintigtal paar donkere ogen kijken ons nieuwsgierig aan. Joy begint uit angst te blaffen, waardoor de kudde als uit protest stokstijf blijft staan en ons het pad belemmert. “Volgens mij is dit een signaal dat we weer terug moeten”, zeg ik overtuigd. Zo nu en dan kriebelt het bij mij en moet ik nieuwe paden ontdekken. Dit keer in een afgelegen gebied waar geen huis noch water te vinden is. Hier verdwalen we voor het eerst. Mijn GPS op mijn mobiel heeft geen bereik en Joy heeft water nodig. Al kibbelend lopen we terug en komen we bij een tweesprong waar ons een keuze wacht. “Eus hier moeten we links afslaan, om weer bij de rivier uit te komen.” Eus moppert wat. Het is ook niet makkelijk dat je zo nu en dan door je vrouw cross country mee genomen wordt in de wildernis, omdat zij zogenaamd haar voeten achterna moet lopen. ” Water!” Beneden in de vallei kabbelt een rivier. Binnen een uur staan we bij onze auto.

Crossroads

Wanneer heb jij laatst op een kruispunt van wegen gestaan? Wellicht sta je er nu. Wat besluit je dan en hoe? En als je niet besluit en de verantwoordelijkheid voor een keuze uit handen geeft, hoe voelt dat dan? Keuze stress wordt volgens mij vooral veroorzaakt door geen keuze te maken. Hoe komt het toch dat je weet dat je een keuze moet maken en het niet doet? Angst? Perfectie? Mind you, ook ik ben te lang in situaties blijven hangen door geen keuze te maken. Mijn lichaam ging dan zodanig protesteren dat ik allerlei kwalen kreeg, waardoor ik wel moest gaan checken bij mijzelf, naar welke waarschuwing luister ik niet.

Keuze vanuit intuïtie

Succesvolle ondernemers beslissen vaak intuïtief. Ook onze beste keuzes werden geleid door intuïtie. Mijn ervaring is dat als je in een mallemolen zit, je intuïtie nog helder functioneert. Echter mocht je de luxe hebben om een time out te nemen om een belangrijke beslissing te nemen, ga een weekend de natuur in. Wandel uit je hoofd naar je intuïtie en hart.

De intuïtie geeft heldere informatie. Het waarschuwt of geeft zaken door, soms wel een paar keer en daarna heeft het zoiets van; “Als je niet wil luisteren, dan moet je maar voelen”. Terwijl het hoofd in cirkels rond blijft ratelen, waar je erg onrustig van wordt. Waarom? De ratio wordt veelal gevoed door angst en controle. Met andere woorden een keuze genomen vanuit je intuïtie geeft rust, ookal brengt het een enorme verandering in je leven te weeg. Keuzes louter gemaakt door de ratio werken als het eten van een zak patat, je honger is even gestild maar al snel verlang je naar meer friet.

Neem kernwaarden als kompas

Mocht je een belangrijke beslissing moeten maken vertrouw dus op je intuïtie. Andere goede raadgevers zijn jouw kernwaarden en doelen. Je kunt kijken of de te maken keuze strookt met jouw essentiële waarden. Bijvoorbeeld; Voordat The Art of Joy geopend werd kwam de oprichter van ‘Eliza was here’ langs. Hij wilde verifiëren of The Art of Joy een geschikte aanvulling was in hun arrangement. “Wij hebben een snelle marketingmachine, vrienden zijn aardig maar je krijgt de eerste jaren je business niet vol”, beweerde de beste man afwezig terwijl hij een ander gesprek volgde via zijn oortje. Zijn plan; Eliza zou beide appartementen via hun organisatie gaan verhuren en ons 9.000 Euro voor een geheel seizoen (jaar) betalen, een minimaal bedrag. Tewijl gasten via hun of ons 700 Euro per week in rekening werd gebracht, hoger dan ons huidige tarief. Dit druiste in tegen onze kernwaarden van verbinding, vrijheid en vertrouwen. Onze keuze; “Eliza get out here!”

Informatie verzamelen

Informatie verzamelen helpt in het maken van een keuze. Je kunt de voors en de tegens tegen elkaar afwegen. Echter kun jij je erook op blind staren. Zoals sommigen die maar cursussen blijven volgen maar nooit voor zichzelf beginnen. De fase van informatie verzamelen hebben wij overgeslagen voor de start van The Art of Joy in Monchique. Het heeft goed uitgepakt. Maar nu kijken wij meer gedegen naar een geschikte locatie aan de zuidkust. Is het rustig gelegen? Makkelijk bereikbaar en dichtbij restaurants? Zijn er wandelpaden vanuit het huis? Zijn er buren met blaffende honden? Als jij voor een belangrijke beslissing staat zul jij je afvragen: Wat gaat deze keuze mij uiteindelijk opleveren? Moet ik er iets voor laten? Hoe kan ik beginnen met handelen? Wat gebeurt er als ik hier niet voor kies?

Keuze maken en ervaringen opdoen

Wat je ook kiest. Het levert je een enorme ervaring op die je een brede blik op het leven geeft. Mijn keuze voor Eus gevolgd door emigreren heeft de beste tijd van mijn leven opgeleverd. Kleine tegenslagen neem je op de koop toe, het zijn de levenslessen die je krachtig maken. Die keren dat ik verzaakt heb om een keuze te maken, heeft een tegenovergestelde uitwerking op mij gehad. Ik werd onzeker en angstig. Bovendien versperden symbolische koeien continu mijn pad, waardoor ik verdwaalde in de wildernis. Weg van mijn intuïtie en kracht.

Dus wil je weg van (keuze) stress, maak een keuze vanuit je intuïtie en haak knopen door voordat je blijft doorlopen met een knoop in je maag.

Hoe maak jij een keuze op een veelsprong van wegen? Waar is deze keuze op gebaseerd? Hoe voel jij je als je niet kiest?

 

Barensweeën en bevallen, op weg naar vernieuwing

Barensweeën en bevallen, op weg naar vernieuwing

De graffiti flitst voorbij. Met moeite probeer ik mij op mijn omgeving te concentreren, maar ze is niet te stoppen. Geagiteerd gaat ze verder terwijl de metro doordendert; “Snel belde ik de verloskundige door krampen die ik niet kon plaatsen. Deze voelde bij mij van binnen. Als een wiedeweerga moest ik naar het ziekenhuis. Blind van de pijn reed ik door de rode stoplichten. In het ziekenhuis schoot het niet op, mijn vliezen waren nog niet gebroken en ik had slechts een centimeter ontsluiting. Er moest tempo in komen! Ze besloten om mijn vliezen handmatig te breken. Ik gilde het uit. Na het breken van de vliezen sloegen de weeën in alle hevigheid toe. Na ongeveer drie uur heftige weeën en veel puffen was ik slechts 1 cm opgeschoten. Ik kon niet meer van de pijn, en schreeuwde; “Haal dat kind eruit, ik wil bevallen!”

Duizelingwekkend

Het wordt zwart om me heen, en ik zak weg in wat lijkt een eeuwigheid. Gezichten met Indiaanse trekken kijken mij bezorgd aan. Ze lijken om me heen te tollen. Mijn collega probeert mij door de houtgreep overeind te krijgen. Maar mijn benen zijn als gelei. Men legt mij tussen de menigte in een zijligging. De metro is tot stilstand gekomen. Dan hoor ik mijn KLM collega zeggen. “Sorry, ik wist niet dat je niet tegen mijn relaas van bevallen bestand was.” En dit terwijl wij in de metro van Santiago de Chili op weg zijn naar de nacht trein die ons naar het Mapuche indianengebied gaat brengen.

Barensweeën en bevallen

Of we nu letterlijk of figuurlijk bevallen van een nieuw leven, het kan een duizelingwekkend effect op ons hebben.  De laatste loodjes wegen vaak het zwaarst. Figuurlijk bevallen we van een nieuw project, een verse onderneming, of het aangaan van een nieuwe liefde. Maar ook wanneer we alle hens aan dek moeten hebben in het omgaan met ziekte of verlies. De overeenkomst tussen letterlijk en figuurlijk bevallen is dat men los moet laten en dat dit gepaard gaat met barensweeën. En die zoals mijn ex-collegaatje zo visueel kon verhalen, kunnen enorm pijnlijk zijn.

Verandering

Zo komen we dagelijks gasten tegen die aan de vooravond staan van een verandering, het figuurlijke bevallen. Twee blogs terug schreef ik over Anja en Nol die weer durven kiezen voor de liefde. Een andere geliefde gast gaat na lang alleen gewoond te hebben nu samenwonen met haar partner en twee pubers. Ook een stoere geboorte op het moment dat  zij haar eigen stek loslaat. Zo zijn er geliefde gasten die plots geconfronteerd worden met ziekte.  Een aantal andere gasten hebben hun betrekking in loondienst opgezegd om hun droom te verwezenlijken als eigen ondernemer.

Ondernemen en verandermanagement

Zelfs geroutineerde ondernemers moeten zo nu en dan weer uit hun bed gelicht worden om te bevallen van een nieuwe start. Bijvoorbeeld wanneer het bedrijf groeit. Zo hadden wij een succesvolle ondernemer te gast, die zijn bedrijf leidt volgens de principes van Ricardo Semler. Dat is op zich al een uitdagende onderneming, in een maatschappij waar bedrijven veelal nog top-down opereren. Hij maakt werknemers tot compagnons, inclusief winst- en risicodeling. Het bedrijf wordt opgesplitst in secties, waarin ieder zichzelf mag managen, inclusief het aannemen van nieuw personeel en het beoordelen van elkaar. Daar hoort ook bij het samen uitdenken van elkaars salaris en zelf kiezen welke werktijden het beste bij je passen. Zo kunnen de ochtendmensen vroeg beginnen en de avondmensen laat.

Van hem werd gevraagd steeds meer te delegeren om zo tijd te maken voor het visionair uitdenken van nieuwe wegen. Het systeem loopt als een trein dus het bedrijf kan meer op eigen kracht functioneren door gelijkwaardig verdeelde verantwoordelijkheid.

Niemandsland

De geboorte en het bevallen van The Art of Joy ging muito rapido, maar het verzorgen en onderhouden van de baby het eerste jaar, kostten ons 24/7 aandacht. Op een gegeven moment, gelijk als bij ouders, leerden we ook voor ons zelf zorgen. Nu hebben wij weer een  zaadje gelegd voor een nieuwe geboorte. Sinds kort zijn verschillende makelaars enthousiast op zoek naar een nieuwe koper van ons paradijs. Pas na een serieuze deal gaan we huizen bezichtigen, die geschikt zijn als B & B, rust uitstralen en gelegen dichtbij de Atlantische Oceaan. Misschien duurt het negen maanden, misschien langer of korter. Spannend is het wel. Als we deze geliefde stee vaarwel zeggen, zal het loslaten waarschijnlijk het meest pijnlijke zijn van deze gehele geboorte.

Blijven vernieuwen

Toch blijven we vernieuwen, en nemen, zoals alle moeders op deze aarde, de barensweeën voor lief. Tot nu toe heb ik niemand gehoord die van een geboorte spijt heeft gekregen, wellicht tijdelijk. Terug kan niet meer. Dus ons devies; blijven roeien met de riemen die je hebt op weg naar vernieuwing.

Van welke vernieuwing ben je figuurlijk aan het bevallen? Hoe ga je om met de barensweeën? Hoe vaar jij op weg naar vernieuwing?

Het leven vieren, en zelf de slingers ophangen

Het leven vieren, en zelf de slingers ophangen

Met zijn zessen rijden we gestaag de berg af, het zonnetje prijkt wazig door de wolken. De lachsalvo’s zijn niet van de lucht met deze vier fameuze vrouwen die ondanks of dankzij, het leven weten te vieren. Net voorbij een bocht zien we een vrachtbusje op zijn kant, een arm steekt uit het half geopende raam. Met gierende banden komen we tot stilstand. Stemmen verstommen en ik zeg nog bedremmeld; ”Ik kan niet tegen bloed.” Mijn benen leiden een eigen leven en stappen doelgericht uit en snellen zich naar de plaats des onheils. Terwijl ik 112 bel bereid ik me voor op het ergste.

In shock

Godzijdank weet de autobestuurder zich uit zijn wrak te hijsen. Hij staat er verloren bij en doet of er niets gebeurd is. Eus zet onze bus zodanig dat de man geen last heeft van passerende auto’s.  “Senhor, hoe voelt u zich?” vraag ik bezorgd terwijl ik zijn arm aanschouw. “Uw arm ziet er niet goed uit.” Een bult bolt op onder zijn elleboog maar de bestuurder wuift mijn bezorgdheid weg. ”O que aconteceu ( wat is er gebeurd)?” informeer ik.  “Ik ben drie keer over de kop geslagen, nadat mijn voorwiel in de goot reed”, zegt de Portugees koelbloedig. ” U moet ontzettend geschrokken zijn”, stel ik vast. “Não, tenho sangue frio ” ( ik heb koud bloed, met andere woorden, ik kan wel tegen een stootje). Mijn bescheiden observatie; deze man is in shock.

Een fractie van een seconde

Een groepje welwillende Portugezen scharen zich om ons heen. Wij zouden een dagje uit vieren, dus laat ik de gewonde man over aan een rustige bijstaander. De geblesseerde bestuurder bedankt me hartelijk en geeft mij een innige kus. Als we weg rijden komt de brandweer en ambulance ons al  tegemoet. Als we iets eerder waren vertrokken zou in een fractie van een seconde ons leven er anders uit hebben gezien.

Van hemel naar hel en weer terug naar de hemel

Het gesprek in onze van komt weer opgang. We delen onze ervaringen hoe kwetsbaar het leven is. Pas na een half uur wandelen, klinken de lachsalvo’s weer over de bloemrijke velden. Deze vier vrouwen hebben zoveel mee gemaakt. Wellicht het ergste wat je kan overkomen, op een gruwelijke manier  je bloedeigen kind verliezen. Ieder jaar komt dit vrolijke stel The Art of Joy haar naam eer aan doen, en wordt er volop gelachen, naast dat er ook tranen vallen. Samen het leven vieren. Deze vrouwen zijn zich er terdege van bewust, dat iedere seconde telt en dat in een split second, je leven zich kan transformeren van een hemel naar een hel. Dat je door de pijn heen, toch de keuze kunt maken om zelf de slingers des levens weer op te hangen. En zo er weer een hemel van te maken. Zonder over het gemis heen te stappen.

Vreugdevol vieren

Als ik probeer de slaap te vatten, lukt het me niet. Allerlei gedachten en beelden gaan door mijn hoofd. Hoe relatief het leven is. Van de week kreeg ik het droevige bericht dat bij een gast/collega leukemie gediagnosticeerd is. Hij is uitermate rustig en positief onder deze omstandigheden. Door het ongeluk is mij duidelijk dat je tijdens het rijden gefocust moet blijven op de weg. Maar ook in het leven je niet moet laten verleiden om je te veel bezig te houden met dingen die je focus en vreugde  doen ontnemen. Nadien geniet ik nog meer van de dagelijkse kleine dingen, wandelen hand in hand, een poes op schoot, onze weelderige tuin en gezellige gasten om me heen. Kortom te veel om op te noemen.

Zelf slingers ophangen

Iedereen komt naast de kleine dingen die het doen ook verlies, ziekte, teleurstelling, afgunst en ongemakken tegen. Het zijn hobbels om het vreugdevol vieren van ons leven te versterken en je te laten groeien in kracht en kwetsbaarheid.  Het leven is een feest, je moet wel zelf de slingers ophangen.

Hoe weet jij het leven te vieren? Wanneer wordt jouw feestje verstoord? Hoe kun jij de slingers des leven blijven ophangen?