In je kracht schieten door tegendruk

In je kracht schieten door tegendruk

Uit alle macht probeer ik de bal onder het wateroppervlak van het zwembad te drukken. Maar hoe harder ik duw, hoe meer tegendruk ik ervaar. Totdat de bal uit mijn handen glipt en als het ware naar boven schiet. Terwijl ik de concentrische ringen aanschouw die de rode bal op het azuurblauwe water achterlaat, realiseer ik mij het principe van opverende kracht door tegendruk. Neem bijvoorbeeld Oprah Winfrey. Geboren in een straatarm gezin, onderdrukt en misbruikt door een oom, against all odds is zij nu de rijkste vrouw ter wereld. Maar veel belangrijker is, dat zij zich opgewerkt heeft tot de meest invloedrijke lady die andere mensen stimuleert om in hun kracht te staan en zichzelf trouw te blijven. De bal die door tegenkracht in de lucht schiet, bevrijdt van tegendruk.

Weerbaarheid door tegenslag

In haar laatste toespraak als First Lady van de Verenigde Staten gebruikte Michelle Obama dezelfde redenering: “Van tegenslag word je sterker.” Ze vertelde; “Eens was ik decaan. Er waren studenten die materieel gezien alles mee hadden, maar bij de eerste tegenslag wat cijfers betreft, gingen ze onderuit.” Volgens haar hebben kinderen van niet-rijke niet-witte ouders meer weerbaarheid ontwikkeld door tegenslag. “Zij hebben die spier al getraind. Help anderen alsjeblieft ook om hetzelfde te doen”, aldus Michele Obama.

Aan kracht winnen

Herken je dit? Vanuit eigen ervaring of die van anderen? Dat juist door tegenslag of verkerend in een onderdrukkende omgeving, je weerbaarheid groeit aan kracht? In een ver verleden kreeg ik door een geïmproviseerde spreekbeurt bij een opleiding voor Management en Toerisme een baan aangeboden als lokaal gids voor inkomend toerisme.  Zonder gidsenopleiding maar wel met genoeg talenkennis werd ik voor de leeuwen gegooid.  Bussen gevuld met Amerikanen, Spanjaarden, Duitsers en Fransen moest ik informeren c.q. vermaken over alle ins en outs van Holland, en onze hoofdstad Amsterdam in het bijzonder. De eerste keer dat ik moest praten door een microfoon gaf mij rillingen. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat wist ik buitenlanders te informeren en te entertainen. ’s Nachts verzamelde ik zoveel mogelijk informatie over alles wat met Amsterdam en Nederland te maken had. Al snel kreeg ik persoonlijke aanvragen van kleine gespecialiseerde incentives. Al doende werd ik zelfverzekerder en won aan kracht.

Opkomen voor eigenwaarde

Echter de honderd uur durende werkweek werd niet uitbetaald. Erger nog, ik verdiende het minimum loon zonder enige pensioen opbouw of vast contract. Dat werd mij te gortig, ik vond na een jaar hard werken dat ik mijn strepen wel verdiend had en vroeg opslag. Plus de betaling van de Guidor Gidsenopleiding. Op een ludieke wijze stuurde ik mijn bazen een foto uit Friesland, waarin ik verwees naar het opschrift van de grote zwerfkei bij het Rode klif ; ‘leaver dea as slaef’. Liever dood dan slaaf. Nog steeds geen reactie. Woedend ben ik het kantoor van de baas ingestoven:“Als jullie mij geen opslag geven en niet mijn opleiding betalen kun je de groepen van de komende maanden uitbesteden aan iemand anders. Aju paraplu!” Zodra ik thuis was, ging de bel. Een lieve medewerker mocht het klusje klaren en smeekte aan mijn voordeur; “Alsjeblieft kom terug!“ “Prima, maar wel op mijn voorwaarden,” antwoordde ik resoluut. En zo geschiedde; opslag , een twintig-uur werkweek met een veertigurige betaling en tijd voor mijn gidsenopleiding. Door voor mijzelf op te komen wist ik wat ik waard was.

Een te krap jasje

Echter niet alleen in mijn werkende leven, ook in mijn privé leven moest ik mijn eigen waarde opwaarderen en trouw blijven aan mezelf. Op een of andere wijze was ik in een relatie gestapt waarin ik mij steeds kleiner ging voelen. Het was iets wat er stelselmatig insloop door mijn onzekerheid. Pas toen ik mijn eigen bedrijf startte en menig klanten voor de deur stonden wist ik. ‘Deze jas is mij te krap, nog even en ik knap eruit.’ Het werd tijd om mijn kracht terug te nemen zonder mijn kwetsbaarheid te verliezen. Nadat ik het oude jasje bij de vuilnis had gedropt, kwam ik mijn man Eus tegen. Een ware vriend die mij oppoetst en laat stralen in mijn kracht.

Wrijving die je omhoog duwt in je kracht

Met andere woorden de wrijving die je in het dagelijks leven tegenkomt geeft een ieder de keuze, laat ik het op mij inhaken of blijf ik gecenterd in mijn kracht staan en verander ik de situatie dusdanig. En als het mij wel uit mijn doen haalt, wat zegt dat over mijn eigen persoonlijke groei? Oefening baart kunst. Na een paar keer je neus te stoten, leer je steeds meer tegenwerking, onderdrukking, of andere negatieve jaloerse krachten naast je neer te leggen. En er afstand van te nemen. Want je voelt, het is niet aan mij, ik laat het bij die ander. Op dat moment sluit je weer een proces af. Net als die bal kun je een sprongetje in de lucht maken omdat de tegenkracht, de wrijving je omhoog geduwd heeft in je eigen kracht.

In welke situaties win jij door wrijving aan kracht. Wat is jouw volgende moedige stap? Welk voorbeeld doet volgen?

De grootste gemene deler van geven

De grootste gemene deler van geven

“Waarom en wanneer geef je, en wanneer niet?” vraag ik Eus. “Is het iets waar je over nadenkt?” Eus werpt een snelle blik naar de verre horizon, daar waar de weidse Atlantische ophoudt, en zegt; “Daar denk ik niet over na, dat doe ik gewoon of niet.” Na een druk werkweekend, lopen we op een doordeweekse dag te mijmeren over levensthema’s terwijl we genieten van de glinstering van de zon in de oceaan. Overal doorkruisen we felgele velden met rol klavers met hier en daar oranje stippen van bloeiende Aloë Vera’s. Hier in de Algarve compenseren de wit-roze toefjes amandelbloesem het gebrek aan sneeuw in de winter. Als je hier woont heb je genoeg om dankbaar voor te zijn. Eén van de redenen waarom geven makkelijk is, als je al zoveel hebt wat je hart begeert.

Geven vanuit angst

Vroeger gaven we te veel, niet uit dankbaarheid maar uit angst. Toen we onze Bed and Breakfast The Art of Joy opstartten voldeden we aan vrijwel alle verzoeken van gasten; “Eus kun je ons naar de shopping mall brengen?” “Anne heb je nog een wandeling voor ons in petto?” Bovendien was alles voor nop. Door lichamelijk ongemak drong het tot ons door dat we al onze schatten aan energie te grabbel gooiden. Dan moet je niet verbaasd staan dat mensen daar gebruik van maken en het gewoon gaan vinden. Een goede les om voor onze diensten een kleine bijdrage te vragen. Dus naast dat we graag geven was de ingeslopen grenzeloosheid gestoeld op een onrealistische angst; stel je voor dat we het niet redden.

Geven is een gave maar wel met gezonde grenzen

Daarna zijn we onszelf meer gaan gunnen en geven en hebben meer balans gevonden tussen geven en ontvangen. En onze zaak loopt er niet minder door, integendeel. Waarschijnlijk zijn we nog steeds gul, met hapjes en drankjes maar vooral met interesse en betrokkenheid. Want daar ligt onze passie. Onze gasten/vrienden inspireren ons met diverse unieke verhalen en opgedane levenswijsheid. Toch met betrokkenheid kun je ook te ver gaan. Vroeger kon ik bijvoorbeeld niet slapen als iemand in de buurt even heel moeilijk zat. Geven is een gave maar wel met gezonde grenzen.

Geven vanuit het hart

Desalniettemin is spontaan geven fijn, ookal krijg je het misschien niet meteen terug. Vroeg of laat zonder dat je het verwacht komen er weer cadeaus jouw kant opgerold, via dezelfde persoon of iemand anders. Het is net als met geld. Het moet rollen, en zo ook met geven. Het is als het opstarten van een energiestroom die weerkaatst. Net zoals je een steen in een vijver werpt en ziet hoe ver de kringen reiken. Onderzoekend of mijn behoefte ook een gemeenschappelijke- is, heb ik het startsein gegeven voor twee netwerken; duurzaam toerisme en intervisie. Het is pure vreugde om samen iets te initiëren waardoor je van elkaar leert en het tegelijkertijd verbindt.

Geven om macht

Soms beweren mensen dat geven een manier is om macht te hebben over anderen. Mocht dit de reden zijn dan zullen de ontvangers zich onvrij voelen. Want dan zit in geven een controle kramp. Geven kan ook als motief hebben plichtsgetrouw te willen zijn en te willen voldoen aan wat de familie of vrienden kring van je vraagt. Ook dat voelt niet teugelloos. Want de motivatie stamt uit een patroon of dogma. Een moeten in plaats van mogen.

Leiding gevers en leiding hebbers

Volgens mij heb je mensen die eerder geven en anderen die afwachten en ontvangen. Toen ik bij de KLM werkzaam was zag ik mijn collega pursers op diverse manieren opereren. Je had leidinggevers en leidinghebbers. De hebbers konden de gehele reis relaxed achterover zitten, een beetje kritisch kijkend naar hun teamgenoten, zodat deze nog harder voor ze gingen lopen. Het werkt, maar of het ook voldoening geeft of een waarachtige verbinding oplevert is de vraag.

Functioneel geven

Ken je dat? Functioneel geven? Als je dit doet voor mij, dan doe ik dat voor jou. Een soort van zakelijke transactie. Op zich, op zakelijk niveau is daar niets mis mee. Maar als het een gewoonte is, leef je continu als boekhouder. Waarbij je waarschijnlijk ook snel teleurstellingen oploopt. Want je geeft zolang iemand nog iets voor je kan betekenen. Daarna vervlakt de toevoer, waardoor er nooit een verdieping optreedt. Voor diegenen die met ‘boekhouders’ te maken krijgen is het leerzaam om te doorzien dat wat buiten het hart om gaat, een spel is die je niet persoonlijk moet nemen.

De grootst gemene deler

Als je echt wilt geven en delen, zonder spijt maar met veel plezier, kun je tappen uit de grootst gemeenschappelijke deler; het hart. Dat klopt. Om onvoorwaardelijk te kunnen delen moet je mijns inziens ook jezelf het beste gunnen en geven. Dat zijn de mooiste levenslessen. Plus je raakt nooit uitgeleerd. Plant zaden van geluk, hoop en liefde; het zal naar je wederkeren in overvloed. Dat is een natuurwet.

Wanneer geef jij en waarom geef je? Wat is voor jou de grote winst van geven. Wanneer geef jij jezelf weg?

 

 

Soms is loslaten naar je toetrekken

Soms is loslaten naar je toetrekken

“Weet je”, verzucht Betty,” ik vind het best moeilijk om klanten te krijgen, hoe doe jij dat?” vraagt ze terwijl ze tijdens het wandelen wat steentjes vooruit schuift. Haar schouders hangen ietwat omlaag en haar hoofd is voor over gebogen. Weidse vergezichten voltrekken zich aan ons gezichtsveld maar het natuurschoon gaat langs haar heen. Ze heeft alles in huis, wat je noemt een multi- talent. Kort geleden is ze voor zichzelf begonnen als coach. Maar hoe trek je klanten aan? Daar zijn vele formules voor. Tuurlijk, moet je er aan werken, jezelf laten zien en jezelf duidelijk op de markt zetten. Maar als je al het mogelijke hebt gedaan kom je terug bij de basis, en dat is geloven in jezelf. Bovendien doe dat wat je leuk vindt en wat je inspireert. En soms door loslaten trek je dat wat je het liefste wilt naar je toe.

Van fier naar onbenullig

Het doet me sterk denken aan zeventien jaren geleden toen ik voor mezelf van start ging. Het gaf mij een kick toen ik mij bij de Kamer van Koophandel inschreef. Terug naar zelfstandig ondernemer maar nu als coach/trainer. Met een website, visitekaartjes en folders klaar wilde ik aan de slag. Wat was ik trots maar ook onzeker toen de eerste wandelcoachklant zich aandiende. Na drie maanden werken bleven ineens de aanvragen uit. Van fier voelen gleed ik af naar nietsnut. Mijn zelfbeeld leek van het aantal klanten af te hangen. Het spookte ’s nachts door mijn hoofd en ik kon het moeilijk loslaten. Tot overmaat van ramp vroeg mijn buurvrouw iedere keer als onze wegen elkaar kruisten; “Buuf, hoe gaat het met je bedrijf?” Rood aangelopen stamelde ik dan; “ Oh, komt goed!”

Loslaten is naar je toetrekken

En dat kwam het ook. Maar nadat ik mijzelf uit deze impasse had gehaald door van het ene op het andere moment op de trein te stappen om te gaan wandelen met een vriendin langs de Bretonse kust. Gerda haar baas vond het prima. Soms gaven we elkaar de opdracht om al wandelend in stilte onze toekomst te visualiseren. Mijn visualisatie was een onthaastcentrum in het zuiden van Europa, waarin ik mijn passie kwijt kon. Maar wel samen met een goedlachse man.  Wat heb ik genoten van die wandelvakantie. Samen lachend en onze ervaringen delend, terwijl de oceaan naast ons bulderde en de wind ons windhooskapsels bezorgde. Geen moment dacht ik aan het niet lopen van mijn  één pit bedrijf. Zodra ik thuis kwam kreeg ik het ene telefoontje na het andere waardoor ik in een korte tijd van coachen naar trainingen en cursussen geven ging, en een bloeiende zaak had. Loslaten is naar je toetrekken.

In vuur en vlam voor een rode duivel

En zoals een ieder weet is de visualisatie van destijds mooier geworden dan ik ooit had kunnen bevroeden. Nog een mooi voorbeeld van loslaten en naar je toetrekken is het vinden van onze Black Beauty. Na het vrijkomen van mijn spaarcenten waren we duchtig op zoek naar een Jeep Wrangler. Dit als cadeau voor Eus die gedurende het zomerseizoen dubbel werk verricht had door mijn gebroken enkel. Nu waren er in heel Portugal maar 12 tweedehansjes en Eus wilde een rode. Samen met een vriend togen we naar Setubal . Op een parkeerplaats in het centrum pronkte het rode gevaarte, met hoge wielen, grote koplampen en een duivelachtige gril. Eus stond te glimmen maar ik dacht;’ Mijn hemel, als we hiermee door Monchique rijden gaat dit de nodige agressie opwekken. Toen ik zag hoe moeizaam Eus zich in de wagen hees, kan ik het niet laten om in de lach te schieten. “Hoe nemen we mijn ouders mee voor een ritje?” .

Geduld is een schone zaak

Op het moment dat Eus het geld wilde overmaken zei de vrouw aan de balie; “Não é possível!” “Wat?” zegt de eigenaar verschrikt,” Waarom is het niet mogelijk?” “Er zit nog een beslaglegging op van de vorige eigenaar.“ Teleurgesteld reden wij naar huis. Desalniettemin genoten we van onze vakantie met de Ford transit. Tijd voor loslaten. Drie maanden later botsten we op een Jeep Wranger bij praia da Guincho Caiscais. Het verlangen laaide weer op, ik keek op internet en dezelfde auto aan het strand scheen achteraf onze huidige jeep te zijn. Loslaten en ineens bots je er tegenaan.

Geniet van wat je hebt en wees dankbaar voor wat je krijgt

Ook nu hebben we weer een droomwens, een B & B dichtbij de zuidkust. En de vervulling van die wens laat nog op zich wachten. Ondertussen hebben we alweer een droomhuis gezien, betaalbaar en 1,5 km van het strand. First things first, we gaan eerst weer een mooi seizoen draaien op de groene berg Monchique en genieten met onze gasten van het magistrale uitzicht. Wij zijn dankbaar voor de dingen die ons in het hier en nu geboden worden. Beetje bij beetje leren we weer loslaten omdat het op een dag naar ons toekomt.

Wat doe jij om een wens naar je toe te trekken? Hoe bereid jij je voor en wanneer is het voor jou de tijd voor loslaten?

Te kostbaar om door te hollen

Te kostbaar om door te hollen

“Met kerstmis mogen wij even stilstaan, terug kijken, vooruit kijken naar binnen kijken naar onszelf. Ik geloof zelfs dat dit het grootste belang is dit te doen. Midden in alle drukte rekenschap geven van een seconde, een kostbaar deeltje dat eeuwigheid is. Je bent te kostbaar als mens om door te hollen en door te tobben,” sprak onze vorstin Juliana toentertijd, in haar kerst toespraak van 26 december 1974.  Bijna een halve eeuw terug werden wij als burgers aangemaand om tijd te nemen om bij zingeving en transformeren stil te staan; “Je bent altijd op weg ergens naar toe, maar waarheen?”

Transformeren

In mijn vorige blog ‘ Zin geven en beleven’ hebben een aantal mensen hun ideeën en gevoelens gedeeld wat betreft zingeving. In dit blog delen drie krachtige vrouwen en een man hoe zij diep doorvoelde levenservaringen transformeren naar zingeving. Transformatie is een proces zo oud als het leven zelf, denk aan de rups tot vlinder. Persoonlijke groei is gebaseerd op alle levenservaringen verkregen inzichten. Wat een ieder een schat aan mogelijkheden biedt om daar iets mee te doen!

Leren, observeren en creëren

“Voor mij is de zin van het leven; de beleving zelf en daar met verwondering doorheen gaan. Nieuwsgierig blijvend en onderzoekend. Naar mijzelf blijven kijken in de rol van een observator. Mijn leven heeft zich gekenmerkt door zaken eerst te ervaren om ze nadien te herkennen, er iets mee te doen. Met mijn medische achtergrond heb ik diverse projecten en studies geïnitieerd, die eerst onmogelijk leken o.a. op het gebied van darmkanker, maar ook wat betreft aangeboren middenrif breuken bij pasgeborenen. Deze ervaring kon ik transformeren toen ik exact deze ziektebeelden tegenkwam binnen de familiesfeer. Sinds 2012 heb ik Alegria Health opgericht, een organisatie met focus op gezondheid. Wij bieden sprankeling en vreugde als je in een ziekte traject zit. We verlichten de zorg terwijl je verblijft hier in het zonnige zuiden van Portugal. Door mijn ervaring met een dementerende vader en de zware mantelzorg van mijn moeder, bieden we ook ondersteuning aan dementerenden en hun mantelzorgers. Om ondanks de omstandigheden te kunnen genieten van alle voordelen van de Algarve. Mijn motto in het leven; ik leer, ik observeer en creëer.

Lachen

“Na een zoektocht, waarin ik een aantal jaren mijn gedachten en ideeën op papier heb gezet, een mooie zingevende vakantie bij The Art of Joy heb gehad plus persoonlijke coaching, kwam mijn talent naar voren; mijn lach. Nu lach ik mijn hele leven al, hard en veel…haha. Maar nooit geweten dat ik daar wat mee kon doen, het kon transformeren. Ja dus….Ik ben mij hierin gaan verdiepen, trainen en inmiddels heb ik als lachcoach een aantal geslaagde lachsessies mogen geven. En ik ben zo blij verrast dat ik echt iets zinvols mee kan geven aan mensen. Want daar ligt mijn passie, nieuwe mensen ontmoeten, mensen met elkaar verbinden en anderen en mijzelf blij maken. Heerlijk, en dat terwijl mij mijn lach de laatste jaren is ontnomen. Want mijn toenmalige partner vond het niet prettig dat ik aanwezig was met mijn lach. Echter onlangs heb ik een mooie grote opdracht gekregen; een lachworkshop houden voor 300 mensen. Tijdens een symposium ‘bewegen is goed voor je brein‘ de boel opwarmen voordat hoogleraar neuropsychologie Erik Schreder op het podium verschijnt. Mind you, ook ik heb diepe dalen gekend en ervaar ik situaties waar ik boos of verdrietig om kan worden, toch is het mijn lach die mij er weer bovenop helpt.

De wereld mooier maken

Een zakenvrouw die wat ze aanpakt naar zich toetrekt zegt; “De wereld mooier maken, en dat kan in kleine maar ook in grote dingen. Het leven, zowel werk als privé transformeren naar een beleving, een reis. Het kan innerlijk maar ook uiterlijk. Als mensen mij zien moeten ze het gevoel krijgen; met haar wil ik op avontuur op weg naar een mooiere wereld.  Dit draag ik niet uit met fluwelen handschoenen hoor”, zegt ze lachend. “Sommige mensen zijn zo niet mooi bezig, dat ik hen zonder er doekjes om te winden zeg wat ik er van vind. Dat is ook het avontuur, dingen opschudden, in beweging brengen.”

De lief van mijn leven

Dan als afsluiter een man, die na veel jaren zorg in de familiesfeer de liefde van zijn leven ontmoet en nu zelf eens vertroeteld wordt. “Eerst gaven (klein) kinderen en goede vrienden mij zingeving, maar na een onverwachtse lange rouwperiode heb ik de vrouw van mijn leven ontmoet. Ik voel mij de hemel te rijk. Nooit gedacht of verwacht dat ik de liefde zo intens zou kunnen beleven. Bovendien deze kon transformeren naar een evenwichtige balans in zorg geven en ontvangen.”

Met deze hoopvolle woorden willen wij 2018 samen met jullie afsluiten en jullie een heel gelukkig en gezond 2019 toewensen. Dat je onderweg kunt stilstaan bij het ‘genieten’ van kleine- en grote momenten. Je bent tenslotte te kostbaar om door te hollen!

 

 

Zin geven en beleven

Zin geven en beleven

Vorig jaar ging ik plotseling even dood’ schrijft Fokke Obbema naar aanleiding van een hartstilstand. Zijn ontroerende artikel in de Volkskrant, die deze gebeurtenis beschrijft, roept vele reacties op. Hierdoor volgt een interviewreeks met de vraag; “ Wat is de zin van het leven?” Op één of andere manier stemmen deze interviews mij blij. Dat mensen bezig zijn met de meest wezenlijke vraag aller tijden. Want het is toch fijn als je daar nu al een gevoel bij hebt, zonder dat je iets ernstigs hoeft te overkomen zoals een hartstilstand.

Geven en nemen

Om eerlijk te zijn heb ik een avontuurlijke life journey met geducht zelf onderzoek nodig gehad om rond mijn 40ste helder te krijgen wat mijn levensdoel is: ‘Mensen inspireren hun authentieke weg te bewandelen met gebruik van hun passie en talenten.’ De koe bij de horens vattend ben ik vanaf dat moment een onderneming gestart, waardoor ik mijn missie uit kon dragen. Het voelt alsof ik op deze manier iets terug kan geven aan de gemeenschap als wederdienst voor de talloze mogelijkheden die mij aangereikt zijn.

Waarom de zin van jouw leven weten?

Terwijl ik in mijn omgeving de  vraag stel; “Wat is de zin van jouw leven?” krijg ik soms het antwoord: “Goh, hoe moet ik dat nu weten?” Wellicht is een eerste stap om een rode draad te ontdekken die zich als het ware door je leven kronkelt. Een draad die blijk geeft van waarden en werkzaamheden waar je intens blij van wordt. Het voordeel van het ontdekken van de zin van jouw leven is dat het je focus biedt, en een anker. Vaak heeft men het idee dat zingeving iets groots moet zijn. Waarom niet beginnen met het op waarde schatten van kleine zinnige zaken zoals ‘genieten’ of ‘delen’? Je zou kunnen zeggen dat zingeving in het verlengde ligt van dankbaarheid.

Hoe wij onze zingeving (be)leven?

Onze rode draad vonden wij in de waarden verbondenheid, vreugde, vrijheid, verdieping vertrouwen en vernieuwing. Onze zes V’s. Als we handelen zonder minstens twee van dit zestal in ogenschouw te nemen, voelt het onwezenlijk. Aan iets beginnen zonder verbondenheid of vreugde, is voor ons een no go item. Deze waarden leveren ons zoveel levensgenot dat we dit graag delen. Zodat de mensen die wij ontmoeten dit mee beleven en op eigen wijze met hun eigen normen en waardestelsel hun levensgeluk ontdekken of bestendigen. Wij vinden het dus zinnig anderen en onszelf het levensgeluk te gunnen waarbij we de V van verdriet niet uit de weg gaan. Je geniet minder van zonnestralen als je nooit beleeft hebt om in de schaduw te vertoeven. De V van verdieping.

Dit blog een tweeluik

Hierop voort bordurend dacht ik; deze vraag is geijkt voor de kerstdagen en de komst van een nieuw jaar. Na een post op FB met de vraag; “ Wat is jouw zin van het leven?” kwam er aanvankelijk geen reactie. Maar de V van Volharding hoort ook bij mij dus ben ik mensen persoonlijk gaan benaderen. Toen stroomden ontroerende reacties binnen waardoor deze blog een tweeluik geworden is. Lees de volgende ervaringen.

Zelfonderzoek; de school van het leven

“Op dit moment heb ik niet een bepaalde zin voor mijn leven, mijn ouders die echt belangrijk voor mij zijn, hebben steeds meer mijn hulp nodig. Het is pappen en nathouden. Wat mij veel plezier geeft is met de motor door mooie landschappen rijden. Daarna maak ik reisverslagen die ik schrijf naar een ingebeelde avontuurlijk ingestelde dame die het mooi vindt om te lezen. Niet dat ik verwacht dat die prinses op het witte paard als bij toverslag bij heldere hemel mijn gehele leven zin gaat geven. De vuilnis moet nog steeds buiten gezet worden. Wel ben ik op zoek naar helderheid waarom dingen gaan zoals ze gaan en heeft The School of life mij verder geholpen.

Zelfacceptatie

“Iedereen heeft het over je droom leven. In tijdschriften zie je een trend; Tien stappen om jouw droom te verwezenlijken. Ondertussen heb ik die droom maar niet gevonden. Dit terwijl ik mij af vraag of die droom dan zin zou geven aan mijn leven. Ondertussen ben ik erachter gekomen door therapie dat duchtig zelfonderzoek met de daaropvolgende verwerking de eerste stap is naar mijn manier van zingeving. Namelijk zelfacceptatie

Daden en doelen

Dit schrijft een jonge (wijze) man die dit jaar een dubbel afscheid te verwerken kreeg.
Wanneer voor je gevoel ’even’ alles tegenzit vraag ik mij soms af wat de zin van het leven is. Deze ‘zin’ valt voor mij niet in woorden uit te drukken. Voor mij zit de zin van het leven in de daden die ik doe en de doelen die ik nastreef. Natuurlijk baal ik na tegenslagen. Maar ik bedenk mij altijd dat er zoveel fijne dingen zijn. Ik vind het belangrijk om te genieten van wat het leven mij te bieden heeft. Ik zou zeggen: “Laat je omringen door geliefden en plan dingen in plaats van ze voor je uit te schuiven.” Belangrijk is om soms even goed te balen om vervolgens te ervaren dat het leven nog genoeg avontuur te bieden heeft, om daar weer vol goede moed je in te storten. Hoe cliché het ook klinkt na regen komt die zonneschijn echt wel weer. “

De zin ligt heel dichtbij; zijn

“Dit jaar ga ik met gemengde gevoelens afsluiten, eigen wil ik 2018 wissen. Terwijl wij proostten begin dit jaar dacht ik: ‘Dit wordt een mooi jaar.’ Echter op 4 juli, Independence Day, krijg ik het tragische bericht dat mijn zwager zelfmoord heeft gepleegd. Mijn wereld staat stil, terwijl de wereld om mij heen doordraaft. Ik voel alleen maar pijn, intense pijn. Hoe ga ik in vredesnaam de draad weer oppakken? Gelukkig is mij dat gelukt omringd door lieve mensen. Ondertussen vraag ik mij af; Mag ik wel genieten van het leven?  Eigenlijk ben ik het leven zoveel meer gaan waarderen, ik wil er alles uithalen wat erin zit. Ik wil mensen om me heen waar ik van houd, die mijn leven verrijken. De zin van mijn leven ligt heel dichtbij. Dat ik mag zijn wie ik ben, gevoelig, geëmotioneerd door kleine dingen. Ik ben mens. Ik wil er zijn voor anderen, het leven delen en vieren, voelen en opsnuiven. Zowel vreugde, verdriet als boosheid mag er zijn. Het doel is ZIJN, ik houd van het leven!

Met deze mooie zin wil ik dit blog afsluiten en jullie fijne feestdagen toewensen!

Time on our side

Time on our side

It’s the wind blowing free
It’s the end of the slope
It’s a beam, it’s a void
It’s a hunch, it’s a hope

And the river bank talks
Of the waters of March
It’s the end of the strain
The Joy in your heart

Een overvloed aan genot

Enerzijds nog geen maart, anderzijds voel je in Monchique volop voorjaar met kabbelende beken, gifgroene velden met rolklavers en goudgele ochtendstonden. Vervolgens zonnig terrasweer en knusse avonden bij de haard. Het lijkt alsof herfst en lente samenvallen met een bonte bladerenpracht en bloemen ‘50 tinten’ kleur. En wat valt er veel te genieten; lichtval, bloemen, goede gesprekken, natuur en stedelijk schoon. Want deze wereld biedt een overvloed aan genot voor hen die er de tijd voor nemen.

Deadlines en Targets

Echter velen onder ons hebben te kampen met deadlines en targets die ge- of achterhaald moeten worden om zo een (rijke) toekomst te waarborgen. Daardoor zijn we zo gericht op wat er in ’t verschiet te doen valt, dat we tijdens die race de boot missen voor inspirerende- en zinnige zaken. Hiermee bedoel ik aangelegenheden waarbij we opladen en niet uithollen qua energie.

Kostbare tijd

Immers hoeveel genoegen kun je halen uit een ochtendwandeling? Of door domweg te staren uit het raam, terwijl jij je te goed doet aan je eerste bak koffie? Of als gevolg van een spontaan gesprek jij je ineens dichter met iemand verbonden voelt? Omdat het je raakt. Als je erop let, zijn er talloze dingen die niets kosten maar o zo waardevol zijn. Vaak datgene waar je van bijtankt. Daarvoor heb je tijd nodig en moet je bewust tijd vrij maken. Maar in deze tegenwoordige tijd ligt de focus op de toekomst, waardoor het kostbare heden soms aan ons voorbij gaat.

Prioriteit

Herken je dat? Terwijl je in een boeiend gesprek bent, kijk je toch halverwege op je horloge. Want je moet door.  Namelijk de plicht roept. Wat doe je in deze tijdnood? Als ik mij gevangen voel door het idee van tijdsgebrek probeer ik dieper te ademen om dusdanig kalm te worden zodat ik beter kan focussen. Bovendien las ik iedere dag korte pauzes in, waarbij ik even zit en stil sta bij wat wezenlijk is. Ondertussen ken ik voldoende mensen die ondanks een druk bestaan en een verantwoordelijke baan, tijd nemen voor rust: Hoe dan? Zij geven ‘priori-tijd’ aan balans scheppen in hun leefschema. Bijvoorbeeld met; yoga, meditatie, wandelen en quality time met intimi tussen de bedrijven door.

Timing

Daarom is gevoel voor timing zo belangrijk, om hiermee onnodige stress te besparen. Ter illustratie; in Nederland stichtte ik een coach- en trainingsbedrijfje en wilde meteen van start gaan. Maar het liep te traag voor wat ik in gedachten had. Echter du moment dat ik besloot, mijn intense inspanningen los te laten en slechts die dingen te doen die ik leuk vond, begon het flink te stromen. De termijn die ik gepland had om aan de slag te gaan, was achteraf gezien nodig voor het herstel van een hernia operatie. Dus Timing is tijd voor je te laten werken in plaats van er tegen in te gaan.

Bij twijfel niet inhalen

Laatst had ik een coaching sessie waarbij de coachee sterk twijfelde welke keuze hij zou maken. “Gek word ik van dat wikken en wegen, ik kan beter de knoop doorhakken!” Wars van chaos, zette hij zichzelf onder druk om zo snel mogelijk te beslissen. Toch gaf het ‘de tijd gunnen’ om de kwestie vanaf diverse zijden te belichten, te bespreken en te doorvoelen adempauze en ruimte. Bij twijfel niet inhalen. De tijd zal leren wat de ware keuze voor een specifieke situatie is.

Joy in your heart

Sinds we terug zijn van een weldadige vakantie waarbij de tijd leek stil te staan, en tegelijkertijd voorbij vloog, is het net alsof alle zes zintuigen aangewakkerd zijn. Waardoor ik mijn omgeving met detail leer waarnemen: Monchique en onze regio waardeer ik meer als te voren. Moet gezegd worden, dit is eenvoudiger buiten het seizoen, in een land dat werkt com calma, in een gebied net zo stil als de oceaan waar het op uitkijkt. Desalniettemin ondervond ik tijdens de meest stressvolle periode afgelopen zomer ook rust en vreugde door in het hier en nu te blijven; ‘Komt tijd komt raad’. Taking time on our side. It’s the end of the strain. The Joy in your heart!

Hoe ga jij om met tijd? Gun jij jezelf de tijd om te genieten? Leef jij vooral in de toekomst, het verleden of juist in het heden?

 

 

Just take your place in the driver’s seat

Just take your place in the driver’s seat

Fraaie vista’s over diverse baaien, met aangrenzende dorpjes, rivieren die het landschap doorkruizen en eindeloze stranden. Met uiterste concentratie rijd ik door dit landschappelijk mozaïek van Galicië. Aan de ene kant geniet ik van de omgeving en aan de andere kant houd ik het verkeer goed in de gaten. De Spanjaarden rijden ietwat pittiger dan Portugezen. “Just take your place in the driver’s seat, driver’s seat, ooh”, zing ik terwijl ik Eus schuin glimlachend aankijk. “Hé schat, weet je nog hoe we precies een jaar geleden onze Black Beauty toevallig tegenkwamen op Praia da Guincho?” Totdat we deze Jeep kochten was ik gewend om altijd op de bijrijders stoel plaats te nemen. “Ha, ha, als vijftig plusser zit ik eindelijk op de ‘drivers seat!’ roep ik uit. “Ja, en je crost al aardig door Spanje heen, dame. Meester over het stuur. Dat moet een gevoel van eigenmachtig zijn geven,” zegt Eus complimenteus

Angst voor eigenmachtig zijn

De hoge toppen en de diepe dalen die we zowel door het Portugese- als het Spaanse landschap doorkruizen lijken een afspiegeling van de eerste maanden als leerling rijdster. Mijn grootste angst was dat ik in paniek zou raken. Ik moest door mijn angst heen. Zonder planning geen plan. Dus gaf ik mezelf een streef datum dat ik zou moeten kunnen rijden zonder instructeur. Natuurlijk had ik de maanden ingedeeld in deelstapjes; eerst rustige landwegen, dan de nationale wegen, dan de snelwegen en uiteindelijk de drukke stad Portimao. Oefening baart kunst. Mijn rijbewijs had ik al gehaald op mijn dertigste maar daarna nooit echt meer gereden. Waarschijnlijk begin je nu te gapen, want jij rijdt al vanaf je twintigste, en karren is je tweede natuur. Wellicht heb jij op andere vlakken een angst te overwinnen om eigenmachtig te zijn, het heft in eigen handen te nemen. En te gaan voor wat je wilt.

Afleiding op je weg

Het levert je een gevoel van eigenwaarde op als je gaat voor wat je hart je ingeeft ookal krijg je het al benauwd bij het idee om de eerste stap te zetten. Je eigen gedachten bouwen immense muren op, je saboteur weet van geen wijken om je zo op een dwaalspoor te brengen. Echter, jij bent klaar voor het volgen van je hartenwens, hoe groot of klein die ook is. Het is handig om je eigen routebeschrijving te volgen door je verlangen in een speciaal schrift te schrijven, gevolgd door een planning met streefdata. En zo ga je op weg. Stap voor stap. Mocht je ondersteuning en inspiratie nodig hebben lees het boek de Creatiespiraal of succesvol coachen voor zelfcoaching. Want hoe vaak worden we, net zoals in het verkeer, afgeleid, door een gebrek aan eigenwaarde of eigenmachtig voelen.

Highway van je potentieel

Terwijl ik op de drivers seat zit, en mij daar steeds relaxter voel, heb ik toch zo nu en dan last van mijn eigen beperkte gedachten: ‘Kan ik dit wel?’ ‘Doe ik het goed genoeg?’ Vooral als vrachtwagens, tractoren of onbesuisde automobilisten op mijn weg komen. Want ookal denk ik controle over mijn eigen stuur te hebben, niet die van mijn mede weg gebruikers. Controle krijgen over eigen gedachten is één ding maar geduld en tolerantie trachten als anderen op een andere manier door het leven koersen is een tweede. Helemaal als ik in de waan ben dat iemand mijn weg zouden kunnen versperren. Juist door je eigenwaarde op te vijzelen, wordt het ook makkelijker om anderen in hun waarde te laten, en hun eigenmachtig hun eigen weg te laten bepalen. Eén van de mooiste aspecten van het leven vind ik als je elkaar wederzijds op kunt poetsen en bij kunt vijzelen op weg naar de highway van je potentieel. Je geeft elkaar vleugels.

Carpoolen

Dat vergt dat je bij mensen die jou in de wielen rijden, je op stang jagen door jaloezie of wat dies meer zij, jij eigenmachtig een afwijkend parcours kiest. Zonder om te kijken. Zonde van je energie, beter verder varen in je flow langs inspirerende laantjes. Tijdens kruispunten in je leven kun je mensen van diverse pluimage tegen komen, waarmee je een kort of lang traject oprijdt, poolt, om gezamenlijk te genieten van de prachtige landschappen die het leven te bieden heeft.

Groen licht

En hoe leer je nu je eigen gedachtegang monitoren en besturen?  Want een ieder is eigenmachtig over de keuze van zijn/haar gedachten. Waarschijnlijk heb je daar ook wel eens last van, dat het lijkt of je hoofd een eigen leven leidt.  Maar dat voelt meer als lijden in plaats van rijden, want symbolisch gezien raakt je auto onbestuurbaar en tijg je snel op wegen met afgronden. En dat is niet de plek waar je graag vertoefd.  Als mijn gedachten uit koers racen met een maximum snelheid, dan rem ik en stap ik uit. Vervolgens adem ik diep en rustig, zoek ik een plek in de natuur en ga aan de wandel. Om zo bewust met afstand naar mijn eigen gedachten te kunnen kijken. Vooral natuurschoon met panorama’s lenen zicht daartoe. Mochten de denkbeelden zich vastbijten dan weet ik uit ervaring dat ik in een leerproces zit. Het is de moeite waard groen licht te geven aan de onderliggende gevoelens, die vrij te laten en te bespreken. Wellicht stammen ze uit lang vervlogen tijden.

Just take your place in the driver’s seat

In je bolide of in het leven,  jij bent meester(es) achter het stuur. Jij bepaalt of je links of rechts afslaat. En soms neem je een zijspoor om levenservaringen op te doen. Als je maar je levensdoel voor ogen houdt en geniet along the way. “Just take your place in the driver’s seat, driver’s seat”.

Delen is helen, klagen is aandacht vragen

Delen is helen, klagen is aandacht vragen

Terwijl ik aan mijn Galão ( koffie verkeerd) sip, luistervink ik een gesprek. “Jeetje, wat een duffe vlucht was dat, alleen maar kibbelende kinderen en bejaarde stewardessen.” “Ja, en dan die kleffe broodjes waar je een flinke duit voor neer moet tellen,” zeurt een ander. De conversatie gaat maar door met dezelfde strekking. ‘Wat een energie verspilling’, denk ik. Die vlucht is passé. Het gezelschap had ter plekke een klacht kunnen indienen. Maar op deze manier blijft de negatieve ervaring van deze reis voortduren terwijl ze lang en breed op een zonnig terras zitten. Waarom niet de positieve vakantie ervaringen delen? Als ik ergens ontevreden over ben, zoals over het bosbeleid hier, dan probeer ik er iets aan te doen. Zelfs tegen beter weten in. Via, via is het toch gelukt om een ingang te krijgen bij de Europese Unie. Er wordt serieus gedebatteerd hoe Portugal te ondersteunen met een duurzame en veilige houtproductie, ter preventie van bosbranden.

Dage-raad

Echter tijdens onze vroege ochtendwandelingen werp ik een blik op mijn weer app. “Verdorie Eus, de buien die voorspeld waren zijn inmiddels opgelost. En dat terwijl de natuur hier schreeuwt om water!” De teleurstellende weersverwachting verhindert mij ten volle te genieten van de zonsopgang. Betrapt, ook ik zeur om dingen die ik niet kan veranderen, wat de ochtend sfeer niet ten goede komt. Waarom niet genieten van tropische temperaturen terwijl het herfst is? In Nederland vliegen de hagelstenen om je oren. Tijdens de yoga wandelweek gaan we vroeg op pad en zoeken de koelte van de oceaan. Met blote voeten langs de oceaanrand struinen is geenszins beklagenswaardig.

Veranderen of accepteren

Let maar eens op. Hoeveel tijd en energie wij besteden aan geweeklaag over zaken die wij niet kunnen of willen veranderen. De situatie is daar, dus kun je maar beter veranderen of accepteren. Toch gaat deze vlieger niet altijd op. De verhalen die wij soms ten gehore krijgen van mensen die volop in het arbeidsproces, de mantelzorg op zich nemen van ouders, partners of zelfs kinderen. Mopperen is dan gerechtvaardigd. Echter hen hoor je niet. Moedig ploeteren ze voort zonder dat de omgeving weet heeft hoe moeilijk ze het hebben. Als duizendpoten doen ze hun uiterste best om het voor alle partijen werkbaar te maken.

Delen lucht op

Delen lucht op. Gedeelde smart is halve smart. Het verbindt als je anderen kenbaar maakt dat je worstelt met vele taken die jij jezelf toe bedeeld hebt of je toe bedeeld zijn. Als iemand oprecht zijn/haar misère deelt zonder zeveren en zeuren, voel je genegenheid en verbondenheid. Naast dat het een emotie oproept, treuzel je niet om hulp te bieden of om een arm om diegene haar/zijn schouders heen te slaan. Bij personen die onophoudelijk een klaagzang ventileren, heb je daarentegen de neiging om weg te lopen.

Action purifies

Dus een ongewenste situatie is draaglijker als je de koe bij de horens pakt, en eigenmachtig zo de toestand verandert of het leed tracht te verzachten. Action purifies. Soms laat de ommekeer op zich wachten, meestal vroeg of laat, gestaag komt er beweging. En terwijl je wacht kun jij je concentreren op lichtpunten en die koesteren. En vooral delen vanuit je gevoel. Klagen helpt niet. Integendeel, het kost een ieder energie. Aan de slag gaan en delen wel!

Wat doe jij in een ongewenste situatie? Ga je doen, delen of klagen? Hoe open ben jij als je het moeilijk hebt?

 

Wij niet ten koste van Mij

Wij niet ten koste van Mij

“Met afhangende schouders, donkere wallen onder de ogen, en een diepe zucht ploft ze neer op de ligstoel. “Heerlijk, eindelijk rust!” Dankbaar voor de aangeboden cappuccino met cake gaat ze verder. “Dit had ik echt nodig. Man, man, ik ben stuk.” Weer laat ze een zucht horen terwijl ze zich uitrekt. Dan steekt ze van wal. “Dat is het lastige van een verantwoordelijke functie. Iedere morgen stuit ik op 200 berichten in mijn mailbox, plus een team en een leiding gevende die van alles van mij verwacht.  Doordat wij werkzaam zijn in een kantoortuin heb ik nul procent privacy. Een kakofonie van jewelste. Bovendien werkt een ieder tussen de middag door, met sandwich in de hand. Terwijl ik snak naar een wandeling buiten.” ” Waarom ga je niet aan de wandel?” vraag ik verbaasd. “Niemand doet dat”, is het antwoord. “Ik pas mij aan. Wij ten koste van mij.”

Wij ter stimulering van mij

Busyness, het lijkt een trend. Overdag moet men aan voltallige eisen van het werk voldoen en ‘s avonds wil men een sociaal bruisend netwerk onderhouden, sporten en kookclubjes organiseren. Adempauzes hebben geen prioriteit. Voldoen aan…. Wat? Op de werkvloer zou de motivatie stijgen en het ziekte verzuim dalen als men individueel taakgericht bezig zou mogen zijn. Gericht om als individu het beste uit jezelf te halen en tegelijkertijd een collectieve ambitie te realiseren. Organisaties doen er goed aan om beide aspecten, individualiteit én teamwork te stimuleren. Hiermee is een juiste afstemming vereist tussen persoonlijke- en organisatiedoelen. Het wij ter stimulering van het mij.

Wij ter ondersteuning van mij

Uit ‘het moeten voldoen aan’ familie normen ontstaan ergernissen. Ten behoeve van het wij-gevoel binnen het gezin moeten eigen verlangens maar even aan de kant geschoven worden. De illusie van gezelligheid, terwijl er onderhuids van alles borrelt. Natuurlijk zijn er tal van families, die een collectieve behoefte aan samen zijn bevredigen, met elkaar overleggen en elkaar ondersteunen met raad en daad. Zij gaan uit van het wij ter ondersteuning van het mij.

Vrijheid blijheid

Bij ons vroeger thuis kregen wij mee; ‘Vrijheid blijheid.’ Een prachtig credo. Echter een valkuil als een ieder zo zijn eigen gang gaat dat men de verbinding uit het oog verliest. Op school hoorde ik niet zo bij mijn peergroep.  Zoals zovelen werd ik gepest omdat ik anders was, of me anders gedroeg. Zo leerde ik zelfstandig mijn eigen boontjes doppen en kritisch kijken naar groepsdynamiek. Inspiratie pik ik her en der op zonder mijn ‘eigen wijze’ te verliezen, wars van zogenaamde meesters en goeroes. Mijns inziens is het eng hoe slimme individuen klakkeloos het gedachtegoed van hun zogenaamde meester overnemen.

Samen sterk

Toch ben ik echt voor samen, maar met behoud van individuele uniciteit. Samen kun je meer bewerkstelligen dan alleen. Binnenkort gaan we ondernemers in het toerisme van Monchique mobiliseren om zo samen een sterk klankbord te vormen. Zowel ten behoeve van de uitbaters, als van de toeristen. Een succesformule van onze B & B is; een ieder kan doen en laten wat hij/zij wilt, ondertussen ontstaat er vanuit die vrijheid een mooie verbinding tussen gasten. Dit levert een wederzijdse meerwaarde op van de vakantiebeleving. Als je trouw blijft aan jezelf, merk je wie echt bij je past en wie niet.  Soms doe je wat water bij de wijn om je partner een dienst te doen, maar niet om jezelf weg te geven.

Vervagen van eigen kleur

Je zult het vast een keer aan de zijlijn of zelf aan den lijve ondervonden hebben; Het vervagen van je eigen kleur ter wille van de ander. Terwijl de partner juist gevallen is op dat wat jou nu zo bijzonder maakt. Vroeg of laat  komt er een breuk of raakt de relatie verzuurd. De dynamiek en kleur is verdwenen. Diegene die verkozen heeft ontrouw te zijn aan zichzelf heeft jaren nodig om de puzzelstukjes van haar/zijn eigen identiteit weer op te rapen.

Een brug met sterke pilaren

Een krachtig wij wordt gevormd door zelfstandige pilaren die op een levendige manier bruggen kunnen bouwen en geschillen kunnen overbruggen. Mee buigen uit angst voor alleen zijn, zal vroeg of laat de brug doen instorten. De fundering is te zwak en op foute leest geschoeid. Het is krachtig en waarachtig om trouw te blijven aan jezelf. Je eigen grenzen en behoeften voelen, onderkennen en aangeven. Niet jouw wil of behoefte aan een ander opleggen

Zelfs in Japan worden ze de groepsdwang beu, er komt verzet. In Nederland hebben wij mogelijkheden te over om een sterke individualiteit te ontwikkelen en vanuit een stevig ‘mij’ te kiezen welke ‘wij’ daarbij past. Iedere surfer kiest zijn eigen golf. Doe jezelf niet te kort. Zorg voor een gezond wij ten behoeve van een stevig mij.

In hoeverre blijf jij trouw aan jezelf? Sluit jij je vooral aan bij een gezond wij ten behoeve van een stevig mij? Of doe je veel water bij de wijn?