Categorie: Blog

Plots baadt ons appartement in hel licht,  daarop volgt een fikse klap, het bed trilt, luid trommel geroffel weerkaatst via naburige bergruggen. Koude winterse luchtlagen geven wrijving met aangename lente atmosferen. Er komt een elektrische lading vrij van jewelste. Het (on)weer resoneert met een interne worsteling van nieuwe en oude denkwijzen.

De lente is voelbaar in spannende projecten die ik erg leuk vind, en het uitkijken naar het begin van een nieuw seizoen.  Oude denkpatronen van ‘had ik maar’, ‘wat zullen ze denken’ en het me nog persoonlijk aantrekken van ‘denigrerende opmerkingen’, voelen winters aan. Alsof je een wollen versleten sok aantrekt waar je teennagels steeds achter blijven haken.

Terwijl je lekker bezig bent

Herken je dit? Je denkt dat je negatieve saboterende hersenspinsels los gelaten hebt en dan,  juist terwijl je zo lekker bezig bent, staan ze weer op de stoep. Als  donderslag bij heldere hemel. Je hebt inmiddels geleerd snel op te krabbelen, als het bij je inslaat.  Vroeger vond ik dat moeilijker, toen was ik heel onzeker. Nu nog bij tijd en wijle, maar het eeuwige getob, is minder.  Als ik een examen deed, had ik het gevoel dat ik het niet, of net met de hakken over de sloot gehaald had, en dan slaagde ik met een negen plus.

Inspanning en innerlijke rust

Dit kost natuurlijk veel inspanning, als je denkt dat je een zes waard bent en toch een negen krijgt. Maar de inzet loont, je bereikt veel. Dankzij reacties, beoordelingen en erkenning vanuit de buitenwereld kreeg mijn innerlijke zes stelselmatig een upgrade richting de acht, met zelfs zo nu en dan een tien. Maar als ik mijn eigenwaarde laat afhangen van mijn omgeving zal ik nooit innerlijke rust vinden. Dus ben ik van binnenuit meer in mijn waarde gaan staan.

7 Tips voor het opwaarderen van eigenwaarde

De crux zit hem dus in het erkennen en eventueel opwaarderen van je eigenwaarde. Op weg naar, geef ik de volgende tips, die bijdragen aan een volledig gevoel van eigenwaarde;

• Heb jezelf lief als je naaste. Dit zijn mooie woorden maar hoe ziet dat er concreet uit; Leef je mooiste leven, door te doen wat je leuk vindt, waar je hart van gaat stromen en waar ze je op elk moment voor kunnen porren.
• Omring jezelf met mensen die je upgraden en energie geven en keer je rug toe naar de downgraders, zij die je proberen onderuit te halen.  Zoek die mensen uit die naast je lopen en waarbij je kunt zingen;” Hij/zij gelooft in mij!”
• Accepteer dat je niet perfect bent, dat maakt je een (gezellig) mens. Vaak vind je omgeving het niet erg als je zegt; “Sorry, ik heb een fout gemaakt”.
• Noem voor het slapen gaan drie dingen van de afgelopen dag waar je trots op bent.
• Schrijf een cv naar jezelf met al je kwaliteiten, talenten en overwinningen.
• Zorg voor een balans tussen in- en ontspanning.
• Ontlaad je, zoals een donderbui; ‘ zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder’.

Als je de tips volgt durf ik er donder op te zeggen dat je leven zoveel  lichter wordt, daar heb je geen bliksem voor nodig.

“Lang zal hij leven, lang zal hij leven in de gloria, hieperdepiep hoeraaa!”  Er gaan tien paar handen de lucht in. De jarige Job glundert, helemaal als hij de eigengemaakte vijgentaart ziet. Negenentachtig jaar, een bewonderenswaardige leeftijd om bij stil te staan. De taart zit vol met gezonde ingrediënten; verse vijgen, walnoten, eieren, volkoren meel, wortels, honing, appels en rozijnen. Onze eerwaarde gast smikkelt smakelijk van zijn verjaardagstaart, terwijl hij vertelt over zijn boeiende leven. Geleidelijk  zie ik zijn verhaal en de taart in elkaar vloeien. Deze man heeft zoveel van zijn ingrediënten ( talenten, levenswaarden, passies, kwaliteiten ) benut, dat zijn levenstaart voedzame kost is.

Waarachtig leven

Zo rijk bedeeld aan voedingstoffen als deze verjaardagstaart , zo doordrenkt van passie, avontuur en pure levenswaarden is de levensloop van deze bijzondere man. Verscholen op een onderduikadres in de Tweede Wereldoorlog ging hij zich na de bevrijding sterk maken voor een verenigd Europa.

Teleurgesteld met de gang van zaken in de Europese Unie vertrok hij daarna als ambassadeur in Azïe. Bij hem thuis  was het een zoete inval van vogels van diverse pluimage; East meets West. Als slagroom op de taart wist hij beide continenten te verenigen in de echt, hij trouwde met een Aziatische vrouw.  Dankzij de oorlog werd het verbinden van verschillende culturen een hoofd bestanddeel van zijn taart. Op tachtigjarige leeftijd wist hij nog een ingrediënt toe te voegen aan zijn fusion cake, hij ging dichten en… heeft erkend talent.

Vergeten ingrediënten

We kunnen met recht stellen dat de levenstaart van de jarige goed gelukt is. Echter het kan zijn dat je de basisingrediënten van jouw levenstaart (even) kwijt bent. Zo kreeg ik na vijfentwintig jaar weer contact met een klasgenootje van de lagere school. Zij heeft een hoge functie bij de overheid, werkt met deadlines, zit tussen vier muren en heeft altijd tijdsgebrek. In haar mail was duidelijk dat zij een paar hoofdbestandelen van haar levenstaart uit het oog verloren was: “Weet je, ik verlang zo naar vroeger; buiten zijn; hutten bouwen,  spelevaren in jullie kano, de tijd aan mezelf hebben en vooral lachen om niet”. Haar levenstaart is tijdelijk ingezakt. Ze zit thuis met een burn-out.

Beestachtig talent

Dieren daarentegen weten feilloos hun talenten en kwaliteiten in te zetten, daar denken ze niet over na. Ons nieuwe katje Billy , gevonden in een vuilcontainer toen hij 4 weken was, wordt nooit groter dan een kitten. Zo klein als hij is, weet hij onze hond Joy en macho-kater Luce te intimideren. Met gespin en gemiauw heeft hij onze harten veroverd. Duidelijk wat het basis ingrediënt is van zijn taart; overleven!

De rode draad

Deze  taart metafoor gebruikte ik laatst voor cursisten om helder te krijgen wat hun wensdroom is. Je komt jouw ideale toekomstbeeld op het spoor door te kijken wat voor elementen als een rode draad door je leven lopen; de basisingrediënten van jouw levenstaart. Dat ik gelukkig ben met het leven dat ik nu leid  is omdat mijn taart, met een omvangrijke receptuur, hier goed kan rijzen. Soms moet ik oppassen dat ie niet overloopt.

Kers op de taart

De kers die bovenop de taart hoort is schrijven. Dit is voor mij een creatief bindmiddel om mensen te laten reflecteren over diverse thema’s in hun eigen tijd.

Als jij jouw levenswandel doorloopt welke levens(voor)waarden, passies, kwaliteiten vormen een rode draad, als ingrediënten van jouw levenstaart ?  Welke ben je op weg kwijt geraakt?

In het kader van durf te vragen; ookal vind ik dit echt spannend; graag wil ik een breder publiek voor mijn blogs.  Mocht je mijn blogs inspirerend vinden en een contact hebben bij een maand- of kwartaalblad voor een column, dan vind ik het geweldig als jij mij zou introduceren. Heel erg dank voor het meedenken

Net terug van weg geweest.  Het was bar koud in Nederland maar de ontvangst en uitwisseling met familieleden, vrienden,  gasten en klanten was als een warm bad. Vrijwel iedereen heeft zoals wij de ‘gunfactor’ waardoor je het geluk bij elkaar ondersteunt en verspreidt

Uitwisselen van netwerk

Tijdens de workshop ‘Kies je eigen droom’ worden concrete plannen gesmeed om de volgende stap te zetten in het verwezenlijken van dromen. De één na de andere deelnemer heeft een adres, goede vriend, kennis voor een inspirerend netwerkgesprek ten behoeve van een andere medecursist; Een levendige dame wil een eigen school beginnen waar de regels niet de lesstof bepalen maar de interesse en het talent van het individuele kind. Iemand uit de groep kent Maurice de Hond. Hij wordt aan haar voorgesteld om een radar te kunnen zijn in het waar maken van haar droom.  Zo zie je maar weer, in een groepje van slechts negen mensen kan men elkaar flink op weg helpen, door een hoge gunfactor.

Vereniging familieband

Ook in mijn familie beleef ik een bijzondere ervaring. In mijn kindertijd werd na het overlijden van mijn moeder weinig contact gehouden met haar familie. Het kleine beetje wat ik weet was van overlevering van mijn oma. Een nicht van mijn moeder, het bruidsmeisje van mijn ouders, zocht mij vorig jaar op Facebook. Er was meteen een klik. We spraken samen met haar zus af in Amersfoort en het was ontroerend, één en al warmte, een thuiskomen bij familie. We gunnen elkaar de familieband  die zoek geraakt is.

De misgunfactor

Als je zoveel mensen om je heen hebt met een hoge gunfactor, vallen juist diegenen op die dat niet hebben. Het is vaak af te leiden door (non) verbale signalen. Zoals een familielid die’ The Art of Joy Magazine’ van ons aangereikt krijgt en meteen haar hoofd afwendt. Geen interesse. Of een kennis die, behalve de schrijverij en foto’s, het tijdschrift  regelrecht de prullenbak in prijst. Onzeker over mijn schrijftalent kun je er donder op zeggen dat een deskundige terloops de opmerking plaatst; “Och, jij schrijft ook een beetje”. Of erger nog, een ex-gast die rondbazuint aan wie het wil horen;
“The Art of Joy bestaat niet meer over een jaar.” Deze ‘misgunfactor’ is uiterst pijnlijk.

Jaloezie en afgunst

De bron van misgunnen is jaloezie. Het positieve van jaloezie of afgunst is dat de ander wil wat jij hebt. Daar is niets mis mee als iemand daar eerlijk voor uitkomt. Want dan kan diegene stappen maken in de richting van wat jij doet of hebt en dat op zijn/haar eigen manier uitdragen, wellicht met jouw hulp . Het wordt vervelend als kinnesinne onderhuids speelt. Niet zichtbaar maar o zo voelbaar. Vaak krijg je dan denigrerende opmerkingen of het uit zich in wedijveren waarin jij dan het onderspit moet delven. In ieder geval gaat een jaloers persoon niet uit van gelijkwaardigheid, waarschijnlijk omdat hij/zij zich deep down de mindere voelt maar zich als meerdere voordoet.

Wat doe je?

Wat doe je als je geconfronteerd wordt met de misgunfactor? Hiermee bedoel ik  niet opbouwende kritiek.
Ben je bewust dat jij iets bewonderenswaardig hebt, wat  benijdenswaardig is. Koester je geluk. Je kunt het bespreekbaar maken en je grenzen stellen. Wat ik steeds meer leer, is negeren. In plaats van mij minder te voelen, zet ik mijzelf in het zonnetje; Ik probeer het vooral niet te begrijpen, want dat lukt mij niet. Ik trek mij even van deze persoon terug. Ik ga na, of het aan mijn onzekerheid ligt en hoe ik kan groeien in zelfvertrouwen  . De pauze in het contact duurt totdat iemand in mijn ogen weer gelijkwaardig met mij omgaat en wij elkaar het allerbeste kunnen gunnen.

Als zingen in een koor

Weet dat als jij anderen makkelijk iets gunt, het als een boomerang bij je terugkomt. Het is als zingen in een koor. Samen zingen maakt dat je stem een groter bereik heeft en het voelt alsof je zweeft.

Hoe ga jij om met mensen die jou het beste gunnen? En hoe met personen die jou je geluk misgunnen? Hoe kun jij je gunfactor optimaliseren ?

Goedemorgen! Wij wensen jullie een vreugdevol en inspirerend jaar, vol fijne verrassingen! Wat is 2016 omgevlogen. Zo zit je in hartje zomer en zo is het jaar om. Vroeger was het bij ons de traditie dat je na de oudejaarsconference met spanning op de klok keek tot ook de grote wijzer richting de twaalf liep. Je voelde de spanning stijgen. Als dan ook de seconde wijzer precies op twaalf stond ging er een energiestoot door je heen. Vuurwerk, omhelzen, het ploppen van champagne , een nieuw jaar is geboren! En dan vroegen we ons af; “Wat gaat dit jaar ons brengen?”

Oudejaar conference in de jacuzzi

Nu is ons ritueel op oudejaarsavond anders als voorheen. Samen gaan we al bubbelend in de jacuzzi het afgelopen jaar na; ‘Wat hebben we van 2016 geleerd, waar zijn we dankbaar voor, en wat zijn onze doelen en leerpunten voor het volgende jaar?’ Het verschil met nu en vroeger is dat we niet afwachten wat het nieuwe jaar gaat brengen, maar stilstaan bij wat wij het nieuwe jaar gaan bieden.

De tijd tikt

De tijd tikt, en tikt door. En zo ook de tijd die je hebt om je verlangens te leven.
Of jouw goede voornemens stand houden, of jij je wensen waar gaat maken hangt van veel factoren af,. waarvan jij de belangrijkste bent. Hier een paar eenvoudige tips wat betreft ‘ goede voornemens’.
A) Als je de lat te hoog legt, heb je meer kans het bijltje erbij neer te leggen. Stap voor stap kom je gestaag verder.
B) Voor het waarmaken van wensen en voornemens heb je zelfdiscipline nodig, zet dat in.
C) Je hebt meer kans van slagen als jouw intenties en verlangens vanuit een innerlijke motivatie komen, dan van buitenaf. Ego streling zoals geld, status, een groot huis is leuk, maar verveelt op den duur. Als het hart gestreeld wordt kun je tappen uit een onuitputtelijke bron.
D) Soms heb je een rust pauze nodig, een time out. Dan kun je van alles willen maar dan stribbelt je lichaam tegen.

Inspirerend bericht

Net kregen we een kerstkaart met zo’n inspirerend bericht van een enthousiaste Joy guest ; “ Na aan de rand van een burn-out te hebben gestaan heb ik eindelijk de klik gemaakt om qua werk het roer om te gooien.” Ze gaat een studie doen om trainer te worden in een anti-stress therapie. Lesgeven in dit onderwerp is waar haar hart ligt. Haar huidige baan kalft ze af naar deeltijd.

Dolly Parton als inspiratie

Haar inspiratiebron was o.a. een mini artikel over Dolly Parton. Eén van de meest populaire artiesten met een eigen imperium ‘dollywood’ groeide op in een kansloos arm gezin. “Je zult nooit veel bereiken tenzij je moedig genoeg bent om het te proberen,” aldus de levendige zangeres.

Jouw steen in de vijver

En dat is een mooie quote om het nieuwjaar mee te beginnen. Niet over angst, gemis aan geborgenheid en veiligheid in de samenleving. Wij zijn allen radars in deze maatschappij en kunnen onze persoonlijke steen bij dragen voor een ander geluid. Juist nu. Het begint met jezelf serieus nemen, dat jij het waard bent om datgene te doen waar je naar verlangt.

Als jij je verlangens deelt, is het alsof jij jouw steen in een vijver gooit die cirkels doet uitwaaieren, en zo een beweging in de samenleving veroorzaakt .Met andere woorden, je inspireert anderen om dat ook te doen Als onze Dolly iemands leven kan veranderen door haar levensloop, wat kunnen wij als individu te weeg brengen door onszelf te zijn en dat te doen waar onze authenticiteit het meest tot uitdrukking komt?

Maak het verschil

Afgelopen jaar zijn wij vreugdevolle deelgenoten geweest van gasten die moedig een veranderproces in stapten. Als je iets wilt, het hoeft geen roer om te zijn, maar maak een keuze. Zet jezelf een doel en maak een commitment. Confronteer jezelf met je angsten, maar laat jezelf niet weerhouden. Wat dit jaar gaat brengen hangt af van jou en van ons. Maak het verschil, creëer iets moois. In ieder van ons zit een unieke Dolly.

De eerstvolgende zondagen in januari zijn blogloos, door ons bezoek in Nederland, tot snel!

Op deze mooie dag willen wij jullie een zalig kerstfeest vol licht en gezelligheid wensen. Niet iedereen heeft helaas redenen om feest te vieren. Dat zien we niet alleen op het journaal maar ook dicht bij huis. Mensen die ziek zijn of een dierbare moeten missen. Laten wij ook voor hen een kaarsje branden

Kerstvieringen in het zuiden

Kerst doet mij altijd terugblikken naar vieringen van weleer. Zoals de feestdagen die ik menigmaal in Zuid-Europa of Zuid-Amerika vierde. Geen witte kerst, geen sneeuw, geen kou, maar dertig graden en huizen blakent in de zon. In mijn verlofdagen ging ik op bezoek bij vrienden in Santiago de Chili, Buenos Aires of Salamanca. Latijnse mensen, zo ook de Portugezen, vieren de kerstavond uitbundig.  Gemeenschapszin ‘solidaridad’ is voor hen erg belangrijk.

Deze gezamenlijkheid is er niet altijd geweest. In tijden van repressieve dictaturen waren familieleden soms niet te vertrouwen. Verraad lag voortdurend op de loer. Je kon aangegeven en opgepakt worden, zonder gerechtvaardigde redenen of vanwege een zogenaamde subversieve politieke denkwijze.

Tijden van transitie

De kerst die het meeste indruk op mij gemaakt heeft was die in Santiago de Chili.  Het was 1990, generaal Pinochet was net  afgezet maar oefende nog veel macht uit. In gedachte ga ik terug naar die kerstavond waarop de nieuw democratisch gekozen  president Patricio Aylwin een toespraak gaat houden op tv.  Terug naar die tijd.

Met twintig Chileense vrienden zitten mijn vriend Roberto en ik rondom een grote kersttafel. Mijn vrienden, en vele Chilenen samen met hen, gaan er van uit dat hij, de president, een belangrijke uitspraak gaat doen. Dat eindelijk de moordenaars en folteraars berecht zullen worden. Het is een heikele situatie omdat de meeste fascisten nog steeds hoge posities bekleden in de senaat of in het leger.

We wachten, en wachten, maar het hoge woord komt er niet uit. Dan met een hapering in zijn stem verkondigt de Chileense president: “In deze tijden van transitie, waar in het verleden veel geleden is, vraag ik u uw landgenoten te vergeven.” Dat was het, meer niet. Onrechtvaardig, denk ik verontwaardigd, waarschijnlijk een diplomatieke oplossing om weer een staatsgreep van rechts te voorkomen.

Los desaparecidos

Roberto zet de televisie uit en er valt een doodse stilte. Stilte voor de storm, want ineens spreekt iedereen door elkaar. Sommigen zijn boos, anderen weer verdrietig. Details zal ik je besparen, maar rondom de tafel zijn er vrienden wiens man, vader of vrouw op een gruwelijke wijze is vermoord. Ze zijn verdwenen, en nooit meer teruggevonden; los deseparicidos

Stille gang langs de Alameda

Zonder veel overleg wandelen we als groep langs de verkeersader van Santiago, de Alameda. Het lijkt of de Chilenen het naar elkaar door hebben geseind, want velen  lopen net als wij, zwijgend met brandende kaarsjes over straat.  Zo worden diegenen die vermoord zijn  herdacht. Er hangt een droevige sfeer, maar de mensen voelen zich verbonden. We praten met deze en gene en bij het afscheid omhelzen we elkaar.

Plotsklaps vanuit het niets, wordt de serene stilte doorbroken door gebrul. Mensen rennen onze kant op. Zij gillen, noch schreeuwen. Na zoveel jaren dictatuur lijken ze murw geslagen. Achter hen duikt een colonne politieagenten op met schilden, knuppels, pistolen en daarachter een waterkanon. Mijn vriend  trekt mij mee. “Venga, venga, tenemos que correr!” (rennen!)

Houd ermee op, het is kerst

Rennen? Nooit! Een vlaag van woede overvalt me. In mijn geheugen zitten talloze verhalen van mishandeling, het leed van vrienden is deel van mij  geworden. In totaal zijn er tijdens het Pinochet bewind  40.018 mensen gemarteld waarvan 3065 om het leven gekomen zijn. Nog furieuzer word ik als de naderende politie-agenten beledigende woorden schreeuwen.

“Corra Anna!” roept mijn vriend tevergeefs. Ik wurm me door de mensenmassa, en ga tegen de stroom in recht op de rij ME-ers af. Met al de kracht in mijn lijf schreeuw ik in het Spaans: “Wat is dit voor een nep democratie? Hebben jullie geen ogen, geen gevoel? Deze mensen zijn vredelievend! Houd ermee op, het is kerst!” Ineens word ik hardhandig weg gesleurd, niet door een ME-er, maar door mijn vriend.

Zonder haat in je hart

Huilend loop ik gedwee mee, mijn hart bonkt in mijn keel. Ineens begrijp ik, hoe blij ik mag zijn in een vrij land te leven. Terug aan de gezamenlijke tafel vraag ik aan een weduwe van een desaparicido; “ Ben jij niet hels?”. “ Neen,” zegt ze terwijl ze mij helder aankijkt; “ Ik heb bewust gekozen mijn volk te dienen door drinkwater aan te leggen in het Andes gebergte, ik kan niet leven met haat in mijn hart!”

Zowel in Argentinïe als in Chili, kreeg ik door vrienden te maken met de naweeën van dictaturen. Nu zijn er talloze andere landen waar de geschiedenis zich herhaald, een inhumane onderdrukking van anders denkenden,

Kerstgedachte

Met mijn herinneringen aan die zwarte perioden in Argentinië en Chilie wil ik kerst niet zwaarmoedig beginnen, integendeel. Mijn kerstgedachte is juist; ‘Laten we onze zegeningen tellen, het zijn er zoveel. Laten we tolerant zijn naar elkaars anders zijn. Het maakt onze samenleving kleurrijk. Laten we niet de wereld op onze schouders nemen, maar een schouder bieden aan diegenen in onze directe omgeving die het nodig hebben, en dáár het verschil maken.’ Dit is een verhaal van vergeving, verbinding, vrijheid, van solidaridad.

Bij deze wensen Eus, mijn man, en ik jullie Feliz Navidad, Natal feliz, merry christmas, en een gelukkig kerstfeest.

Wil ik op de bus stappen om naar mijn schrijf workshop te gaan, gaat ‘ie niet. Weer een ‘dia feriado’, een feestdag. Het lijkt wel of Portugal het gehele jaar is gevuld met festiviteiten. Gelukkig is Eus, mijn man, zo lief om mij naar Portimao te brengen, zodat ik ruimschoots op tijd ben. Wandelend langs de rivier de Arade, met zijn kleurrijke vissersbootjes uit vervlogen tijden, komt het ene na het andere idee bij me op.

Een hapering

Het menselijk brein blijft mij boeien. Zo is het gevuld met constructieve plannen dan weer met destructieve hersenspinsels. Hoe komt dat toch? Vanuit innerlijke rust is het voor mij gemakkelijker om mijn brein te vullen met inspirerende ideeën. In de hectiek komt nog wel eens overbodige prut naar boven door een opmerkelijke hapering in zelfvertrouwen. Ik heb mij voorgenomen om onnodige denkbeelden in mijn delete bak te gooien, een anti-virus van het merk ‘heb vertrouwen’ erop te zetten, om zoveel mogelijk ruimte te scheppen voor positieve gedachten.

Bevoorrechte generaties

Mijn gedachten dwalen af naar een gesprek met Eus, dat ik onlangs voerde. We spraken over de vroege middeleeuwen toen  mensen niet ouder werden dan veertig. Dit door talloze bedreigingen zoals oorlogen, epidemieën of een overmatig gebruik van alcohol. Tegenwoordig komt gevaar uit een andere hoek. De meesten onder ons zijn van gezegende generaties die zelfs nooit een oorlog hebben mee gemaakt. Van de buren kunnen we een pak suiker of koffie verwachten maar niet een knots of een bijl om onze hersens mee in te slaan.

Vluchten of vechten

Ons brein is geëvolueerd. Toch zijn er nog residuen van een vlucht- of vechtreactie,  uit zelfbescherming. En omdat er meestal geen natuurlijke vijand is creëren we die in ons brein. Een erfenis dus van onze verre voorvaderen. Onze denkbeeldige vijand kan de boze buitenwereld zijn en alles waar we geen vat op hebben.

Spontaan of gecontroleerd

Mijn brein heeft twee kanten. Van nature gaat het zijn eigen gang, volgt spontane intuïtieve impulsen. Maar wanneer ik dat naar de buitenwereld uitdraag,  is er een innerlijke criticus die zegt: “Wat zouden ze ervan denken? Is het niet te gewaagd? Is het niet stom? Heb ik niet te makkelijk praten?” Dus ga ik invullen wat een ander eventueel zou denken, vaak ver buiten de realiteit. En als het waar zou zijn, wat dan nog? Ik ga niet dood, ik word er niet ziek van, niemand vermoordt mij. Deze kant van mijn brein vind ik erg lastig. Het helpt om te aanvaarden dat ik goed genoeg ben zoals ik ben, en dat fouten maken bij het leven hoort.

Hoe zit het bij jou?

Ga eens bij jezelf na? Welke gedachten komen uit je intuïtie? Welke zijn een gerechtvaardigde waarschuwing en welke denkbeeldig of zelfs paranoïde? Welke denkbeelden voeden jou en welke remmen je af? Maak jij van je brein een afvalbak of een originele denktank?  Wat doe jij met jouw talenten? Word de geest onrustig omdat jouw creativiteit geen uitingsvorm heeft? Bij welke bezigheid krijg jij rust in je brein?

Wandelen en lachen

Bij mij helpen wandelen en lachen, los van elkaar maar ook gecombineerd. Probeer maar eens te denken terwijl je schaterlacht ;).  Tijdens mijn wandelingen ben ik van nature gericht op mijn zintuigen: wat ik voel, hoor, zie, aanraak en ruik. Hierdoor wordt als het ware mijn bovenkamer als vanzelf geschoond. Ik krijg nieuwe, heldere ideeën en kan eventuele irreële gedachten in perspectief plaatsen. In de nabije toekomst ga ik mijn wandelervaringen beschrijven. Dit ter inspiratie. Om zo van je ochtendwandeling een bezinningsmoment te maken, voor een brein in balans.

Zachtjes tikt de regen tegen het raam. De wind giert om het huis. Bedachtzaam stop ik nog een houtblok in de potkachel, en koester mij aan haar weldadige warmte . Terwijl ik door de damp van mijn cappuccino staar, stromen er nieuwe ideeën binnen. Voor het schrijven van een blog, het uiteenzetten van de workshop ‘Kies je eigen droom’, en voor het vervolg van de groepsweek ‘Wandelen, Yoga en op adem komen II’. Ons dagelijks ritme bestaat uit ’s morgens vroeg heerlijk uitwaaien met man Eus en hond Joy, ’ s middags werken en ‘s avonds cocoonen. Het voelt rijk om langs het strand te wandelen met zeeën aan tijd en ruimte. Samen uit te kunnen wisselen, wat we voelen, hoe we denken en wat we nog willen doen.

De Creatiespiraal

Het is mij duidelijk in welke fase wij nu zitten van ‘De Creatiespiraal’ uit het boek van Marinus Knoope. Namenlijk die van ontvangen, waarderen en ontspannen. Dit makkelijk leesbaar boek gebruiken wij voor menig ( coach)traject. Zo ook voor de workshop ‘ Kies je eigen droom’. Marinus gaat er vanuit dat iedere wens fases kent om tot werkelijkheid te komen. Zoals een zaadje, tot boom groeit, zijn vruchten afwerpt en dan zijn bladeren laat vallen. En dan begint de kringloop opnieuw.

Van wens tot werkelijkheid

De cyclus begint met een wens. Je verbeeldt die wens, zodat je deze voor je ziet alsof het al realiteit is. Je moet er natuurlijk wel in geloven, dat is je brandstof, je energiebron. Een wens verliest zijn kracht als dat wat je wilt niet van de daken schreeuwt. Dan is de tijd aangebroken je kansen te onderzoeken en te netwerken. Met al de informatie die je verzameld hebt maak je een plan en dan beslis je, ik ga ervoor!
Nu komt de fase waar velen blijven hangen, het handelen. Het woord zegt het al, daarbij moet jij je handen uit je mouwen steken, doen, doen en nog eens doen. Action purifies. En volharden, want natuurlijk liggen er obstakels op de loer. Maar daar word je sterk van. Pas dan kom je in de fase van het oogsten van je werk; en kun je ontvangen, waarderen en ontspannen.

Mijn creatie cyclus van The Art of Joy

Voor The Art of Joy had ik het zaadje twaalf jaar geleden gelegd aan de Bretonse kust. Met een vriendin ging ik op vakantie om in stilte te wandelen en zo onze wensen te visualiseren. Tijdens deze tochten langs een wilde oceaan met steile kliffen, zag ik voor mijn gezichtsveld een ander landschap. Een paradijselijk oord in het zuiden van Europa, waar ik samen met een vrolijke man met krullen, allerlei activiteiten rond persoonlijke ontwikkeling organiseerde. Na deze vakantie liet ik de wens los. Thuis wachtte geen vrolijke man met krullen, die verlangde naar een nieuw bestaan onder de zon. Ik genoot van mijn werk als onafhankelijk coach/trainer, dus wat zou ik verder nog wensen? Toch liet het beeld van die vakantie mij niet los, en bleef ik erin geloven.

Geen spiraal maar een wervelwind

Op het moment dat ik de vrolijke man met krullen met een gemeenschappelijke droom tegenkwam, werd onze creatiespiraal, een wervelwind. De fase van uiten, onderzoeken en plannen werd door de versnelde koop van de Casa al snel gevolgd door de fase van beslissen, handelen en volharden. En volgens mij opereren wij heel goed in deze fase, die we steeds zijn blijven herhalen. Intuitief elke keer weer beslissen , handelen, doen, doen , doen en het volharden gaat als vanzelf.

Aandacht is verlegd naar de wortels

Het is nu pas dat we echt de laatste fase van deze kringloop dubbel en dwars beleven. Die van het genieten van de oogst. Niet dat we de laatste tien jaren niet genoten hebben, integendeel. Maar echt stil te staan in dankbaarheid, weg te kruipen van de wereld, en gewoon te kunnen staren, zonder dat je iets moet….. We zitten zo in de ontspanning .Als een kale boom die zijn aandacht verlegt naar de wortels, om daarmee in de lente met al haar prachtige bloesem weer naar buiten te kunnen treden.

Wintertijd

Niet dat we niets doen. Eus is bezig met het vernieuwen van de kozijnen, het schilderen van het huis en onderhouden van de tuin. Naast mijn schrijfwerk, ben ik de sites aan het updaten en nieuwe ideeën aan het uitwerken. Maar we hebben de tijd en hebben nog niet de neiging om op bezoek te gaan.

Volgens onze Marinus, zitten we in de herfst. En het weer is er naar, en we wentelen ons erin. Het grappige is dat ondanks dat we zo in onze cocon zitten, er dus alweer nieuwe creaties, wensen, beelden, opborrelen. We kunnen niet zonder. Volgens Marinus zijn ‘Creatie Spiraal’ gaan we zo zoetjes aan richting de winter. En als het aan ons ligt, mag die nog even duren. Zodat wij straks vitaal, vol kracht en inspiratie uit onze cocon de lente instappen. De nieuwe ideeén verwezenlijken en onze dierbare gasten weer vanaf maart hartelijk verwelkomen.

“ Can I ghelp you?” vraagt een robuuste Spanjaard in vriendelijk ‘Spenglish’. Met onze Ford transit proberen we ons vakantieadres te vinden langs een smalle boulevard. “Muchas gracias seňor!”, antwoord ik met een zucht van verlichting. “Kent u dit adres?” vraag ik terwijl ik hem een mailtje voorhoud.
“Venga seňora!” zegt de man ons wuivend om mee te komen, terwijl hij in zijn auto stapt . Voor de deur van ons tijdelijke appartement stopt hij. Dit is niet de eerste en zeker niet onze laatste indruk van gastvrij Spanje.

Dagelijkse dingen die het doen

Zo ook in ons woon- en werkland Portugal. Voorbeelden te over van kleine attenties waar geen wederdienst voor gevraagd wordt. Ter illustratie. Ik ben allergisch voor koemelk. Daarom neem ik altijd een kartonnetje sojamelk mee naar mijn favoriete koffietentjes. Zij maken dan een Galão soja (koffie verkeerd met sojamelk) terwijl ze mij een espresso in rekening brengen. Een aantal pastelerias (lunchrooms) heeft nu zelfs sojamelk ingekocht. Dit soort ‘dagelijkse dingen die het doen’ maakt dat jij je gezien en thuis voelt.

Contact als cadeau

Zojuist belde ik met een medewerkster van een Nederlandse bank, betreft vragen over mijn rekening. “ Oh, u woont in Portugal? Waar? “ vraagt de medewerker opgewonden. “ Néé, ècht? Monchique? Daar ben ik geweest! Zo mooi is het daar. Kunt u mij uw website geven?” De reden waarom ik belde werd ondergeschikt. Het contact tijdens het gesprek was het cadeau.

Aangename samenleving

Waarom geef ik deze voorbeelden? Het zijn in mijn ogen blijken van medemenselijkheid en verbinding. Die zijn broodnodig voor een aangename samenleving.

Plas schema is mensonterend

Soms schrik ik van de mensonterende beelden op het Journaal of van verhalen van gasten, over wat er op de werkvloer gebeurt. Mijn ontsteltenis is het grootst over de zorgsector, organisaties waar je juist betrokkenheid verwacht. Onlangs schetst één van onze gasten werkend in de gezondheidszorg een onthutsend beeld. “ Het is haast niet te doen, wij hebben één medewerker op dertig dementerenden. Om de werkdruk te verlichten heeft het management een ‘plas schema’ ingevoerd waarbij de patiënten niet meer dan drie keer per dag op gezette tijden mogen plassen. Daar komt nog bij dat de meeste patiënten al om 18.00 uur op één oor moeten liggen. Bij mezelf merk ik een verharding, uit zelfbescherming. Toch kan ik dit niet rijmen met mijn geweten. Ik ben moe, begrijp je, jaag achter de feiten aan. Er is geen tijd meer voor persoonlijke aandacht. En dat is nu juist de reden waarom ik voor dit werk gekozen had.”

Ontevreden door gebrek aan echt menselijk contact

Uit ervaring, snap ik haar dillema. Last van tijdverschillen, ging ik als purser weer op Europese bestemmingen vliegen in plaats van wereldwijd. Ineens waren mijn werkdagen vol hectiek. Met drie korte vluchten per dag naar verschillende Europese steden, was het instappen geblazen, maaltijden checken, welkomstwoord, vliegveiligheidinstructies, maaltijden uitdelen terwijl je trolley naar beneden helt, de tax-free shop runnen, rennen, rennen van het ene vliegtuig naar het andere. Tijd voor een zinnig gesprek met collega’s of passagiers, zoals voorheen, was er nauwelijks. Ik werd ontevreden over mijn werkprestaties, door het gebrek aan tijd voor menselijk contact.

Na een acute hernia operatie besloot ik ermee te stoppen. Ik werd ZZP-er. Als wandelcoach/ trainer heb je genoeg tijd voor een intensief persoonlijk gesprek. En hier bij onze Bed and Breakfast The Art of Joy vertellen gasten in hun beoordelingen dat ze zich thuis voelen door de persoonlijke aandacht.

De menselijke factor

Zo zijn er de ‘dagelijkse blijken van medemenselijkheid’ maar dus ook (werk) situaties waarbij de menselijke factor zoek geraakt is. Waarom? Het werk is vaak rationeel georganiseerd. Dit is slecht voor de medewerkers die binnen de kortste keren een burn-out krijgen. Met al de clïent volgsystemen ligt de nadruk op controle in plaats van op persoonlijke aandacht.

Hoe kunnen wij ons steentje bijdragen om de maatschappij terug te brengen van bezuinigend, naar persoonlijk met genoeg blijken van medemenselijkheid?

Eindelijk hebben wij tijdens onze vakantie een mooi natuurgebied in Spanje ontdekt . Eén vakantie ontrouw aan Portugal, en je weet wat je mist. Plotseling zweven er vlak boven ons honderden vale gieren. “Wow, Eus kijk hier, wat een prachtig gezicht!’ roep ik uit. Eigenlijk zijn het foeilelijke beesten die leven van kadavers. Met hun kuifje hebben ze iets Trumpachtigs, die qua populariteit  leeft van andermans frustraties.

Ontevredenheid

Ja, politiek gezien is het een gekke tijd. Ook wij waren verbaasd over de uitslag van de presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten. De toekomstige president van Amerika heeft, net als deze vale gieren, een goed oog voor waar hij zijn prooi (stemmen) vandaan kan halen. De Amerikanen zijn ontevreden over de (politieke) situatie.  Dit werkt als een katalysator in Nederland,  waar nu ook de discussie oplaait over  het ongenoegen onder de bevolking. Welke weerslag zal dat  geven binnen de politieke arena?

Geluk creëer jezelf

Eus en ik, vragen ons af of het geluk van je leven dan afhangt van een president, politieke partij, werkgever of partner. Je hoeft niet naar Amerika om een American dream te leven. Een beker vol geloof, overgoten met wilskracht, doordrenkt van het zien van mogelijkheden kun jij  je eigen droom waarmaken ongeacht welke politieke partij aan de macht is.

Leef je droom

Onlangs voerde ik hierover een inspirerend gesprek met mijn vriendin Nienke. Kort en bondig verwoordde ze de aanzet tot het leven van haar droom. “Net verhuisd, nog dwalend langs volle dozen, witte verfspetters in mijn haar, kreeg ik het verdrietige bericht dat plots een dierbare vriend was overleden. Na het verwerken van de eerste klap, was het alsof hij naast mij zat en mij adviseerde: ‘Leef je droom’.”

“Vanaf dat moment heb ik zijn advies gevolgd.  Hoewel ik net een appartement had gekocht en een veelbelovend beroep uitoefende, nam ik ontslag. Mijn collega’s keken mij met open mond van verbazing aan en vroegen: ‘Wat ga je doen?’ Vol vertrouwen antwoordde ik: ‘Ik ga mijn droom leven en mijn missie uitdragen als internationale spreker’. Je wilt niet weten hoeveel ex-collega’s mij toen hun droom gingen vertellen. Wat me opviel was, dat hun droom niet in het verlengde lag van het werk dat ze deden.” Binnen een jaar geniet Nienke Bloem bekendheid als international speaker en customer experience expert en heeft de ene opdracht na de andere,  wereldwijd.

What makes you happy

Met andere woorden, je droom leven, en rond bazuinen, inspireert anderen ook hun droom te leven. Niet wachten totdat Mark Rutte je uit je bed haalt om de Nederlandse economie uit het slop trekken, maar doe dat ‘what makes you happy’.

Zinvolle inspiratie

Eerdere gedachten die opborrelden tijdens een strandwandeling en dit gesprek brachten mij op een idee. Als Trump met, volgens mij, ‘klinkklare onzin’ zoveel mensen het hoofd op hol kan brengen, waarom niet als tegenhanger zinvolle inspiratie bieden die mensen aanspoort hun droom te leven.

Natuurlijk zou ik dan tegenwerpingen kunnen verwachten als: Ik zou niet weten wat mijn droom is, Ja maar, ik heb geen geld, Wat dan met de kinderen? of Hoe zit het met mijn pensioenopbouw?

Ga van start

Natuurlijk kun je ook tevreden zijn zonder je droom te leven. Maar als er een verlangen is, en je weet nog niet wat je droom is, zou ik op zoek gaan. De boeken ‘ De Creatiespiraal ‘ en ‘ Lopen doe je zelf ‘ kunnen je op weg helpen. Want stel je voor, je bent in de nadagen van je leven en je kijkt terug. Wat komt het eerste in je op?  Als dat is:  “Had ik maar”, dan weet je dat je nu iets te doen staat. Tijd is kostbaar. Je hoeft niet te wachten op een wake-up call,  je kunt nu al van start gaan.

Workshop ‘Kies je eigen droom‘

Niet iedereen heeft, zoals  Nienke de moed, de wilskracht om zelfstandig bij tegenslagen door te zetten. Daarom is het fijn om je te laten ondersteunen door een groep gelijkgestemden die elkaar stimuleren.

Als stimulans geven wij workshops in Nederland en in de Algarve met ingrediënten en wetenswaardigheden over de reis naar je droom. Er is ruimte om gedachten, gevoelens en ervaringen uit te wisselen. Bij voldoende belangstelling zullen wij deze workshops voortzetten voor gasten die interesse hebben terwijl ze bij ons verblijven. Weet je niet wat te kiezen? Stem op je eigen droom. Dat is Joy!

Inschrijven? Ook in hartje Holland! Of.. bij ons thuis in Portugal

• Via info@theartofjoy.nl
• Op vrijdag 13 januari van  13.00 -16.00 in Casa di Fiori, Utrecht
• Op vrijdag 27 januari van 13.00- 16.00 bij The Art of Joy, Monchique.
• Vergoeding is dertig euro inclusief hapjes en drankjes.

Wil  je meer weten over deze workshop kijk ook op Workshop ‘ Kies je eigen droom‘