Categorie: Blog

Hieperdepiep! Alweer tien jaar geleden dat we drie succesvolle ondernemers als onze eerste gasten ontvingen. Diverse bloeiende bedrijven opgebouwd hebbend, gaven zij ons rake tips. De toon werd gezet in daverende lachsalvo’s, wandelen, eten en met elkaar delen over ondernemerschap en nog veel meer. De eerste uitwisseling ontstond. De beelden, het gevoel staan mij nog bij als de dag van gisteren, terwijl er nadien zoveel bijzondere ontmoetingen met gasten volgden. ‘The Art of Joy is niet alleen een B & B maar a way of life’, aldus een review van een graag geziene gast.

Het belangrijkste ingrediënt van The Art of Joy

Het belangrijkste ingrediënt van The Art of Joy is de gast. We ontvangen diverse fijne mensen en repeater gasten, die zelfs twee keer per jaar komen. Er ontstaat een wederzijdse uitwisseling en inspiratie die werkt als een opwaartse spiraal. Letterlijk en figuurlijk wandelen wij met elkaar op en delen vreugde en soms verdriet. Na tien bijzondere jaren zijn wij ons bewust dat The Art of Joy gedragen wordt door vijf sterke pijlers, de vijf V’s:
Vreugde, Verdieping, Vrijheid, Verbinding en Vertrouwen.

Review gast, gemiddeld genomen

Nu zou ik naar aanleiding van ons jubileum alle anekdotes, zoals het ‘Hans en Grietje’ verhaal of ontroerende gebeurtenissen kunnen oprakelen. Liever zet ik onze inspiratiebron, de gast in het zonnetje. Want zonder jullie valt er minder joy te beleven. Inmiddels ontvingen wij vele lovende reviews . Laat ik nu een beoordeling schrijven over hoe wij een gast, gemiddeld genomen ervaren. Met als titel ; ‘Een gast die voelt als vriend’.

Vreugde

Al bij binnenkomst slaak jij uitbundige  kreten van: “Oh wat een prachtig uitzicht!” ” Wat een weelderige tuin,  kijk nu die bloemen!” “Wat een rust heerst hier!”  Zelfs ’s morgens aan het ontbijt ben je goedlachs ookal heb je aardig wat te verstouwen aan verse broodjes, vers fruit, jus en yoghurt. Als wij uit ons dak gaan in een onbehouwen schaterlach, kan je er de humor van inzien, het werkt zelfs aanstekelijk, gelijk een virus. Verder neem je verantwoordelijkheid voor je eigen levensgeluk ook tijdens de vakantie. Cijfer 10

Verdieping

Tijdens onze eerste ontmoeting met koffie/thee en versnapering, ben je open over wat je bezig houdt, waar je passie ligt, waar je woont. Je voelt je vrij dat te vertellen wat je wilt. Je stelt je open voor een uitwisseling van ideeën en gebeurtenissen zowel met andere gasten als met ons. Alle kwaliteiten, kennis, talenten die je in je draagt zijn onze inspiratiebron. Zo blijven wij leren en houdt het ons scherp. Cijfer 10

Verbinding

Je voelt: ‘wat gezellig, hier ontstaat a circle of friends’. Je verbindt je met het geheel en als er onvoorziene gebeurtenissen zich voordoen zoals een brand of als onze ICT kennis te kort schiet, biedt je een helpende hand. Zelfs in je vakantie doe je daar niet moeilijk over, want je voelt je al een stukje mede- eigenaar van The Art of Joy. Cijfer 10

Vrijheid

Je opereert zelfstandig en doet in jouw vakantie alleen dat wat je leuk vindt. Je voelt je thuis en doet niets plichtmatig. De informatie gegeven door The Art of Joy VVV kantoor neem je gretig in je op, en gaat je eigen gang. Alleen als je daaraan behoefte hebt neem je deel aan al die andere activiteiten die geboden worden. Je gaat er van uit, het is mijn vakantie en ik haal er uit wat er voor mij in zit. Cijfer 10

Vertrouwen

Je vertelt zaken in vertrouwen wetende dat het in wederzijds vertrouwen gedijt. Je maakt dankbaar gebruik van je accommodatie en zo ook de gemeenschappelijke keuken en laat alles netjes achter. Iedere morgen zijn wij blij verrast als we de keuken netter aantreffen dan achtergelaten. Je turft je drankjes en je bent bewust van de extraatjes die geboden worden. Omdat jij je hier thuisvoelt en ook anderen deze ervaring gunt werp jij je op als Joy Ambassadeur. Cijfer 10

Wat een geluk dat wij in tien jaar geweldige gasten ontvangen, die wij een review met een tien kunnen geven, Gelijk het cijfer die wij gekregen hebben op Zoover . Echter  als gast verdien je 0,1 punt meer. Zo zie je maar, geef elkaar een tien en er ontstaan wonderen. Vanuit ons hart bedanken wij jullie, onze gasten, die al tien jaar deel van onze Art of Joy zijn.

‘Deze boxpsring moet hierheen.’ zegt Harry, terwijl hij het zweet met een zakdoek van zijn voorhoofd afveegt. Een drietal mannen sjouwen af en aan boxspring bedden, bedonderdelen en boxspring matrassen naar onze accommodaties. Goede service van de firma Solgar, de nieuwe boxspring bedden worden geplaatst en de oude worden mee genomen naar de kerk om arme Portugezen slaapcomfort te bieden. Niet alleen de gasten maar ook wij profiteren van deze nieuwe kwaliteitsmatrassen en – boxspring bedden.

Ingebed op mijn boxspring

’s Avonds krijg ik al snel de slaap te pakken, het matras neemt mijn warmte over, en ik zak weg in een diepe slaap vol dromen. Als ik wakker word, zie ik in de verte de lichtjes van Portimao schitteren. Mij kerend op een andere zijde, vlei ik mij behaaglijk tegen Eus aan en sla een arm om hem heen. Heerlijk ‘ingebed’. Omgeven door liefde en het gevoel dat ik op de juiste tijd op de juiste plek ben.

Dagelijkse rituelen

Met moeite ruk ik mij los uit mijn warme nest en sta op. Iedere dag volg ik rituelen die mijn leven kader en kleur geven. Zo begin ik de dag met een heerlijke bak fruit, gevolgd door een schuimende kop cappuccino en een stuk pure chocolade. Terwijl ik de reserveringen beantwoord, luister ik naar ‘Pauw’ op uitzending gemist. Daarna zet ik een paar foto’s op Facebook en verzin een passende tekst. Na het ontbijt voorbereiden ga ik met Joy een ochtendwandeling maken, waarbij ik geniet van het gezang van vogels, gekabbel van beekjes en een prachtige zonsopgang. Misschien voor een ander nietszeggend, maar voor mij zo bijdragend aan kwaliteit van leven. Toegegeven, ik kan zelfs van mijn ‘a propo’ raken zonder mijn dagelijkse patronen.

Draaikolk van The Art of Joy

Soms is het echter nodig om uit je bed gelicht te worden door een onvoorziene gebeurtenis. Je kunt in een draaikolk terecht komen waarbij je het gevoel krijgt in een centrifuge gestopt te zijn, waarbij de kleding tijd nodig heeft om uit de kreukels te komen. Zo heeft een acute hernia operatie er voor gezorgd, dat ik zelfstandig ondernemer werd. De ontmoeting met Eus leidde tot een snelle emigratie en het stichten van The Art of Joy. Negen maanden na de eerste kus opende The Art of Joy tien jaar geleden haar deuren. Achteraf gezien voelde ik mij in deze onverwachte spelingen van het lot gedragen. Iets in mij wist dat ik er uiteindelijk beter uit zou komen en dat ik deze fikse duw in de goede richting nodig had.

Zingeving

Ineens is er een avond op mijn comfortabele boxspring bed dat ik de slaap niet kan vatten. Een gesprek met een geliefde gast zet mij aan het denken. Tien jaar geleden werd haar geliefde dochter op een wrede wijze bij haar weg gerukt, vermoord door Nadine’s ex-vriend. Hoe moet je zo’n heftige gebeurtenis plaatsen in een context van uit je comfortzone geduwd worden ‘ to change things for the better’? Wat voor bed of dagelijkse patronen, moeten dan nog een gevoel van veiligheid, kader en kleur bieden? Accepteren is haast onmogelijk. Om deze wrede daad te transformeren in zingeving, is zij samen met haar gezin zich in gaan zetten tegen nodeloos geweld in de Nadine foundation. Respect!

Veiligheid

Zij heeft zich weten in te bedden in haar naaste familie die overbleef en in een schare van fijne vriendinnen, waar ze mee kan lachen, huilen, alles delen wat in haar speelt. Ook ik ben als kleuter, in een niet vergelijkbare situatie, ruw uit mijn veilige bedje geduwd door het plotselinge verlies van mijn moeder. Dit gebeuren geeft mij nog elke dag een gevoel van urgentie, pluk de dag, morgen kan alles anders zijn. Een intern gevoel van veiligheid en inbedding haal ik niet uit mijn rituelen. Echte veiligheid vind ik door ten eerste  me verbonden te voelen met mezelf, en van daaruit met anderen en mijn omgeving. Soms is het weg, vooral als ik geen rustpauzes, of stilte momenten inlas. Alle gevoelens toelaten, erkennen en ze delen dat geeft een stevige bodem, warm bad en bed.

Het veertien stoelen rijke propeller vliegtuigje taxiet over de startbaan, versnelt onder het lawaai van ronkende motoren en komt los van de grond. De propellers draaien razendsnel om de zwaartekracht te trotseren, en het aardoppervlak te kunnen verlaten. De vliegmachine, een mug in vergelijking met het luchtruim, vecht zich dapper door de wolkenbrij heen. Eus en ik kijken elkaar gespannen aan. In het Skycafé van het provinciale luchthaventje van Portimao werden we een uur geleden nog verrast door een hevige onweersbui gevolgd door een veelkleurige regenboog. Wat zullen we daarboven aantreffen?

Alice in Wonderland

De spanning maakt al snel plaats voor kinderlijke blijdschap. Een soort van ‘Alice in wonderland’ gevoel, vliegend door wolken die onder ons openbreken. Alsof de coulissen opengaan naar een groene kust, omzoomd door een oneindige oceaan die ons zonnig toe schittert. Het is zo helder dat ik de duinpaden kan volgen waar we vaak samen of met gasten wandelen. Een opeenvolging van bekende baaien met hun riviermondingen glijden onder ons voorbij zoals Praia da Odeceixe en Vila Nova Mil Fontes.

Vliegreis

Het ontroert mij, om zo boven mijn geliefde Portugal te zweven, en me opmerkzaam licht te voelen. Alsof alle zorgjes van me afvallen. Het besef dringt duidelijk tot mij door dat ik nog nooit zo gelukkig ben geweest. Ons besluit om samen op de paradijselijke plek in Monchique te wonen, een B & B te stichten heeft enorm bij gedragen aan ons levensgeluk. Het gevoel van niets meer hoeven te bewijzen, dan dit geluk uit te stralen, en het te delen. Gelukkig zijn is genoeg bewijs aan wat er mogelijk is in deze wereld. Maar het is ook een keuze, en soms niet zonder risico’s.

Eus toont een brede glimlach op zijn gezicht. We houden elkaars hand vast. Deze vliegreis van Portimao naar Caiscais is een geslaagd verjaardagscadeau.

Bovenaf waarnemen

Geïntrigeerd door de wolkenmassa, zie ik iedere wolk langzaam veranderen en en een eigen vorm aan nemen. Zouden er dierbaren op die wolken zitten die genoeglijk naar ons kijken? Misschien zit ik over een aantal decennia naast hen. Als in een flits zie ik mijn leven aan mij voorbij gaan. Ik snap waarom ik voor mijn doen lang in de vliegwereld heb gewerkt. Het is verhelderend, dingen van bovenaf waar te nemen en met twee voeten op de grond verder uit te werken. We wonen niet voor niets hoog.

Eindigheid

Naast het geluksgevoel dringt zich een ander gevoel aan mij op. Zo dichtbij de hemel, de eindigheid. Eigenlijk worstel ik met het feit dat ik mij nog vijfendertig voel, terwijl de realiteit mij inhaalt. Hoe zou mijn leven zijn gelopen als ik wist wat ik nu weet als vijfendertigjarige?

De lichtheid van het bestaan

In de lichtheid van dit korte propellerbestaan, neem ik mij voor mij slechts bezig te houden met dingen die er toe doen, en bijdragen aan mijn en andermans levensgeluk. Gedoe om futiliteiten wil ik uit de weg gaan. Zaken die ik niet kan veranderen, accepteren zoals ze zijn.

Straks dalen we weer af naar de aarde. De vliegreis is dan voorbij. Eén ding neem ik mee naar beneden. Van bovenaf gezien weet ik dat ik het nodig heb om lichtvoetig mijn geluk te delen. Mochten er donkere wolken op mijn radar verschijnen, dan moet ik door de buien heen, gelijk een propellervliegtuig die zich omhoog vecht door de wolkenbrij. Want boven de wolken schijnt de zon.

Als jij een vliegreis boven je leven zou maken, wat zou jou opvallen? Waar wil jij je aandacht vooral op vestigen en waar wil jij je niet (meer) mee bezighouden?

Splash! Koude waterspetters voegen zich bij de zweetdruppels op mijn voorhoofd en gezamenlijk vormen ze een stroompje dat over mijn wenkbrauw glijdt. Mijn zicht wordt wazig terwijl ik Eus hoor joelen; “ Heerlijk!” Nadat hij een flinke bom heeft gemaakt in het koele zwembad. De buitentemperatuur is 26 graden maar het zwembadwater loopt tien graden achter. Tja. ik zou geen icewoman zijn als ik Eus zijn voorbeeld niet zou volgen. Wel voorzichtiger, treetje voor treetje. ‘Brrrrr!’ Tot mijn gebruikelijke honderd baantjes kom ik niet. Na een korte stretch hijs ik mij snel uit het zwembad, en verwarm mij in de zon!

Weer of geen weer

Een luttel dagen later, ervaar ik een klimaatschok Hachi! Hachi! Al snotterend wandel ik met versnelde pas, om zo de kou uit mijn lijf te weren. De felle noordenwind vanuit de Spaanse hoogvlakten verandert mijn licht verbrande huid in kippenvel. Even wennen. Weer of geen weer, het uitzicht blijft magistraal uitvergroot door een kleurrijke zonsopkomst. Het getjilp van de vogels, het geklater van de beekjes en Joy’s vrolijk gezwiep van haar staart bezorgen mij een goed gemoed.

Joy virus

Niet alleen Joy maar ook maart roert zijn staart in de Algarve. Niet zo erg dat het kan vriezen of dooien, maar we ervaren even een temperatuurverschil van tien graden. Onze gasten zijn gelukkig behept met het Joy virus en doen spelletjes bij de haard. De sfeer in de huiskamer is ondanks het weer buiten uiterst zonnig.

Weer versus het leven

Zo heeft het weer en het leven zijn gelijkenissen. Beiden genieten min of meer een onvoorspelbaar karakter en kunnen van het ene in het andere moment omslaan. Zo nu en dan fiets je met heftige tegenwind, waardoor je gespierde kuiten krijgt en aan kracht wint. Of er gebeurd iets traumatisch als donderslag bij heldere hemel, waardoor je tijd nodig hebt om weer met beide benen op de grond te staan. Maar dan steviger dan ooit te voren. Dan weer zit je in een oneindige zomerzotheid, met plezier en vertier. De ene dag zit je in de flow en de volgende dag krijg je te maken met obstructies. Wat kun je doen? En wat moet je laten?

Onvoorziene omstandigheden

Het weer en onvoorziene situaties daar heb je geen vat op, wel hoe je ermee omgaat. Zo bezorgde afgelopen week mij enige preoccupaties. De lokale wasserette heeft alle Tempur tweepersoons matrassen ( 150 euro per matras) gewassen in plaats van gestoomd. Wat voorheen onze gasten een donzen ongerepte nachtrust bood, voelt nu aan alsof je tussen het heuvel landschap van Monchique ligt. De startmotor van de Ford transit weigerde, en de zijdeur ging niet open. Er was even sprake dat je als Monchiquese uitbater naast je UV filter ook een chloorpomp moet hebben. Daarna las ik het nieuws dat er geheime plannen zijn voor het bouwen van een mijn op onze buurberg Picota. Dit allemaal terwijl we ons gelukkig mogen prijzen met gezellige en fijne gasten. Daar moet Zoover nog iets voor verzinnen, dat je ook je gasten een review kunt geven met alleen maar tienen.

Het komt goed

Bewust besluiten we overdag volop te genieten samen met de gasten, en daar waar mogelijk de problemen op te lossen . Samen met de manager die ons de UV filter heeft geleverd, duiken we in de regelgeving. We staan sterk, volgens de wet biedt een UV filter genoeg bescherming voor zuiver water. Echter voor het slapen zie ik beren op mijn weg, die een goede nachtrust in de weg staan. Wat wordt het kostenplaatje met zoveel averij? Niet handig als je aan het begin van het seizoen staat.

Maar denkend aan mijn vorige blog neem ik een droneview en val in slaap met mijn vaders karakteristieke uitspraak; ‘Het komt goed!’ De volgende dag zie ik tot mijn grote verbazing een bedrag op mijn rekening, waardoor de problemen als sneeuw voor de zon verdwijnen. Mijn vader, die niet op de hoogte is van onze situatie, heeft een ‘het komt goed’ bedrag gestort. Meteen besluiten we voor kwalitatief goede nieuwe boxspringbedden, een nieuwe startmotor en deurknop te zorgen.

Rain or Shine

Dit verhaal schetst dat terwijl je op rozen zit, je ineens door Murphy’s law door de bomen het bos even niet ziet. Wat doe je op zo’n moment? Is het fight or flight? De koe bij de horens pakken of afwachten tot het goed komt?  Onze manier is meteen aanpakken en als je alles gedaan hebt wat je kunt doen, zinnen verzetten, wachten tot de bui overwaait en uitgaan van een goede uitkomst. Genieten! Rain or shine, focus on having a good time

Al zoemend komt het witte gevaarte ons tegemoet. De lens kijkt ons recht in de ogen. Vlak voor ons gezicht wint het hoogte en neemt afstand. Naderhand zien we een prachtig filmpje van ons huis, tuin en zwembad. Alsof we als Bonelli arenden boven het luchtruim zweven en genieten van het kleurrijke landschap dat ons domein is. s ‘Avonds kan ik na een dag vol activiteiten tijdens een wandelweek, de slaap niet vatten.

‘Heb ik hier wel aan gedacht, had ik dat niet anders moeten doen?’ vraag ik mij verontrust af. Het is een gewoonte, om aan het einde van een dag te evalueren; wat had beter of anders gekund.

Inzicht

Net voordat ik in slaap val, komt plots de drone voor mijn gezichtsveld. Zijn lens worden mijn ogen. Door in- en uit te zoemen krijg ik een overzicht van de week; de mooie wandelingen, fijne gesprekken, de samenhorigheid in de groep. Tegelijkertijd krijg ik ook details te zien, een blik van verwondering en een blijk waardering. Gerustgesteld val ik in slaap, het is goed zo.

Troebele lens

Wat bijzonder dat deze drone mij, naast een promotie film van onze Bed and Breakfast ook inzicht geeft. Leren kijken vanaf een afstand, het geheel overzien maar ook belangrijke details weten uit te lichten. Door verantwoordelijkheidsgevoel en onzekerheid raakt als het ware mijn lens vertroebeld.

Water kan het vuur niet doven

Volgens een profielschets van een coachbureau bestaat mijn karakter uit 47% vuur, 37 % water, 10% aarde en 7 % lucht. Wat wil dit nu zeggen? Met zoveel vuur ben ik erg actief, stap overal enthousiast op af en durf risico’s te nemen. Met een grote portie aan water, voel ik goed aan wat bij mensen speelt en kan ik zorgen voor een vertrouwde en harmonische sfeer. Maar deze samenstelling is nu niet karakteristiek voor een beschouwende manier van in het leven staan.

Afstand nemen

Dit doet mij denken aan een situatie waarbij ik twintigtal jaren terug vlieg. Als leiding gevende bij de KLM is mijn manier actief in de werkmethodiek han- en spandiensten te verrichten (vuur) terwijl ik overzicht houd. Om zo een veilige sfeer te bieden (water) waarin ieder zijn kwaliteiten naar buiten kan brengen. Soms loop ik meer dan tien kilometer tijdens een intercontinentale vlucht. Een keer vlieg ik samen met een collega purser.

Wat schetst mijn verbazing?  Tijdens de route van Amsterdam naar Buenos Aires zit hij op diverse klapstoelen in de cabine, kijkt rond en geniet. Stewardessen lopen regelmatig naar hem toe om hem iets te vertellen of te vragen. De sfeer is optimaal. Voor mij is dit een eyeopener. Hoe kan je als leiding gevende door ogenschijnlijk ‘niets doen’ een vlucht met zoveel interacties tussen collega’s en passagiers goed laten verlopen? Hij heeft wat ik mis; afstand nemen en op het juiste moment in- en uitzoomen.

Drone view

Mijn vurige en waterige samenstelling maakt dat ik alles doe vanuit intuïtie en gevoel. Mijn wandelingen met de weidse vergezichten nodigen mij uit een helicopterview te nemen. Tijdens coachingsgesprekken gaat mij dat goed af. Maar voor inzicht in mijn eigen situatie helpt het om ook zo nu en dan te kijken via een denkbeeldige drone.  Zo objectief en feitelijk (lucht en aarde) mogelijk.

Volgende week is het filmpje klaar. Mocht ik zo nu en dan door te veel betrokkenheid of verantwoordelijkheidsgevoel in twijfel gebracht worden, dan neem ik een ‘droneview’ .

“Wat is het heerlijk om hier weer te zijn!” roept Brigitte enthousiast uit. Terwijl ze stevig boent en de schuifpuien er glanzend uit laat zien. “Wij zijn ook erg blij dat je hier weer bent”, zeg ik opgewekt. “Veel leuker om samen het huis spik en span te krijgen voor onze gasten”. Ondertussen horen we Eus met zijn volumineuze bas boven de boorgeluiden uitkomen in de tweepersoonskamer naast ons. Het Joy team gaat als een witte tornado door het huis aan de vooravond van het seizoen. Tussendoor genieten we van pauzes op terras met een cappuccino, een verkwikkende wandeling voor de stijve spieren en copi-Euse maaltijden samen. Ons motto; ‘Make work a Joy and (The Art of) Joy our work’.

‘Neem tijd om te genieten’ trend

Via WhatsApp, Messenger krijg ik berichten uit Nederland die blijk geven van een hectisch bestaan. Het lijkt wel of de druk toeneemt. Wij vragen ons af of het geen tijd wordt om van een outdated ‘ drukdrukdruk’ paradigma af te stappen naar een ‘neem tijd om te genieten’ trend. Zoveel gezonder en relaxter. Het zal het ziekteverzuim doen afnemen, en het arbeidsethos toenemen. Bovendien is een overbezette agenda de doodsteek voor een creatieve mindset.

Maak van je werk een feestje

In elke job zijn er natuurlijk minder leuke dingen die gedaan moeten worden, maar zelfs als je met je administratie bezig bent, kun je er een feestje van maken. Door jezelf te trakteren op een lekkere cappuccino of ergens te gaan zitten met je laptop waar de omgeving je inspireert. Bijvoorbeeld bij je favoriete koffiesalon, en in warmere perioden aan het strand of op een gazon.

Druk verslaving

Als je niet als ondernemer door eigen toedoen overgoten wordt door werk, mails en calls, maar door een veeleisende werkgever, kun jij je afvragen of dit voor jou wel de juiste werkomstandigheden zijn. Tegenwoordig schijnt het normaal te zijn om minstens een uur langer te werken per dag dan je uitbetaald krijgt. Ook zien wij steeds meer gasten hun werk mobiel stand-by hebben tijdens hun vakantie verblijf. Ook zijn er mensen die het niet druk hoeven hebben, toch wel hun agenda vol weten te plannen waardoor ook zij busy blijven. Net alsof zij er een identiteit aan ontlenen ;’ Hoe drukker ik het heb, hoe belangrijker ik me voel.’ Maar juist daardoor meer gevoelens die er echt toe doen wegdrukken.

Wees de pionier

Iemand moet ergens beginnen om uit deze ratrace te stappen. Misschien ben jij de gewezen pionier die collega’s mee neemt in de pauze voor een leuke wandeling, of een intiem gesprek aangaat met een medewerker die je boeit of juist ergert. Waarom niet de tijd nemen om te genieten op weg naar je werk. Stap op de fiets of neem de benenwagen. Het kan toch niet zo zijn dat de lente vrijwel aan je voorbij gaat? Het is zonde om te zien hoeveel mensen ziek raken door te veel werk en te weinig tijd om er vreugde uit te halen.

Fun en vet geld verdienen kunnen samen gaan

Tot nu toe heb ik alleen maar werk gedaan wat ik leuk vond. Zelfs van twaalf jaar in loondienst bij de KLM heb ik genoten. Door deeltijd te gaan vliegen kon ik mijn werk nog boeiender maken door cursussen te volgen. Mijns inziens is het belangrijker om kwaliteit van leven te hebben dan met een dik gevulde beurs rond te lopen.  Vooral als je geen tijd te hebben om de knip van de portemonnee te halen voor jolijt in vrije tijd. Echter fun en vet geld verdienen kunnen samen gaan. Neem Richard Branson, een gevierde ondernemer en billionaire, draagt zowel pret als zingeving uit in werk.

Joy is een keuze

Joy is een keuze en een lifestyle. Na acht maanden achterelkaar operationele dienst met plezier, hebben wij genoten van vier maanden het huis voor onszelf. Zo hebben we rustig kunnen werken aan achterstallig onderhoud van de Bed and Breakfast en onszelf. Nu is het heerlijk om weer samen te zijn met een groep fijne gasten. De lachsalvo’s weerklinken over het terrein en ‘s avonds komen de verhalen los.

Ervaar jij meer druk dan vreugde in wat je doet? Realiseer je dat het anders kan. Door jezelf tijd te gunnen en te kiezen voor Joy on the job.

Gestaag rijd ik langs een smalle weg met aan de ene kant een dijk en aan de andere kant uitgestrekte groene weilanden vol grazende koeien. Mijn aandacht is niet alleen gericht op de weg, maar vooral op een twintigtal katten die los over elkaar heen tuimelen in mijn petieterige kever. Enkelen proberen zich door een open kier van een raam te wurmen. Tot mijn schrik hangt ineens een kitten half uit het raampje. Ik trap op de rem, doe voorzichtig de deur open, tevergeefs. Twee katers springen gezwind de berm in en ruiken aan het gras. Ik probeer ze te pakken, maar ze zijn me te snel af. Met de handen in het haar kijk ik naar de uivormige torenspits van mijn geboortestad Workum achter mij. Dan probeer ik te redden wat er te redden valt. Waar ik heen ga met mijn kattenkever is niet duidelijk.

Geboren en getogen tussen groot- en kleinvee

Badend in het zweet word ik wakker. Langzamerhand voel ik een enorme opluchting als ik besef dat dit maar een droom is, een nachtmerrie die zich dikwijls voordoet. Als veeartsdochter groeide ik op tussen koeien, schapen, honden en katten. Zwerfkatten vonden bij ons een goed tehuis. Mijn truc was ze zachtjes op mijn vaders schoot te leggen als hij zijn tukkie deed op de luie stoel na een zware werknacht tijdens de kalver- en lammertijd. Als zijn ogen langzaam open gingen, zag ik zijn grote handen automatisch het ontheemde dier aaien. Gelukt, weer een zwerfkat gered!

Het thema loslaten

Zoveel jaren later heb ik menig straatkat geadopteerd. Vaak zochten ze mij uit, al springend voor mijn voeten of in mijn auto. Helaas heb ik ook viervoeters verloren, door ouderdom, ziekte of een spoorloze verdwijning. Loslaten is voor mij een thema. Het is net als in de droom, ik rijd in een kever vol katten die ik allemaal dichtbij me wil houden, wat een onmogelijke zaak blijkt.

Verleden haakt in op het heden

Vorige week was er een dreiging dat onze geliefde kater Luce langzamerhand weg gleed en uit mijn gedroomde kever glipte. Hij had eerst vocht achter de longen daarna zakte hij door zijn heupen. Gelukkig heb ik een schat van een dierenarts die ik dag en nacht kan bellen. Zij stelde meteen een goede diagnose, tekenkoorts door een bacterie. Wat een geluk dat ik er snel bij was, twee dagen later zou fataal zijn geweest.

Leven bij de dag, zijn in het moment

Het was even alsof er een donkere wolk over mijn zonnige leven gleed. Oud verdriet door verlies van drie katers in afgelopen anderhalf jaar haakte op mij in. Maar ik wist, het is de angst uit het verleden, die ik niet mag projecteren op het heden van deze jonge kater. Om de zware wolk weg te doen waaien, vond ik afleiding in leven bij de dag, zijn in het moment. Proberen te genieten van de lente die zich geurend en bloeiend aan ons presenteert. Zelfs het inleveren van de jaaropgave met de nodige lachsalvo’s was een welkome afleiding.

Als ik dan toch niet weet waar het heen gaat, net zoals in mijn kattenkever, dan maar zoveel mogelijk genieten van het moment en waardevolle aandacht geven aan Luce.
Ondertussen is mij helder welke levensles verscholen zit in deze terugkerende situatie. Vertrouwen op mijn intuïtie, leren loslaten, leven in het moment, en vooral een positieve uitkomst voor ogen houden. Maar ook de angst en het verdriet durven voelen en uiten, zonder erin te blijven hangen.

Wat is jouw thema?

Nu ben jij misschien geen kattenliefhebber, dus wat moet jij nu met deze kattenkolder? Hoogstwaarschijnlijk heb jij een heel ander thema dat op jou inhaakt en zich herhaalt als een retro cassettebandje. Om een paar voorbeelden te noemen; welke baan je ook neemt, je hebt iedere keer mot met je baas. Hij twijfelt aan jouw kwaliteiten en je hebt geen hoge pet op van zijn/haar leiding gevende capaciteiten. Tijd om zelf die pet op te zetten? Of je komt iedere keer een liefde tegen die uiteindelijk niet volledig voor je kiest. Wat is hier de les? Of je hebt vrienden die continu bij je komen met hun verhalen, sores en verdriet maar zich nauwelijks bezig houden met jouw leven. Ieder heeft zo zijn eigen thema’s om uit te werken.

De ‘uni’ van het leven

Mocht je de essentie van deze terugkerende gebeurtenissen bewust zijn en verwerkt hebben, word je zo gepromoot naar het volgende klasje met andere lessen. Welkom op de universiteit van het leven. Hoe meer issues je oplost des te meer volheid en vreugde! Maar soms voel je, geef mijn thema maar aan fikkie!  Vooral als je te maken krijgt met zware verliezen met minder voorspoedige afloop als bij Luce. Want die ravot alweer met onze andere kater Billy in mijn kattenkever.

Flink uitgewaaid tijdens een strandwandeling, klap ik thuis mijn laptop open en schrik; ‘Al Jarreau is om 15.00 op 76-jarige leeftijd overleden.’ Nee, dat kan niet waar zijn, denk ik, eerst George Michael en nu mijn favoriete jazz icoon. Op facebook zie ik dat ik niet de enige ben die schrikt. Waarom raakt het ons zo als een geliefde zanger overlijdt?

De songs staan voor een tijd in ons leven, een herinnering, voor iets wat was, en als je het nummer hoort weer is. Al’s zijn steengoede hits en warme stem zijn een ware booster, mijn vitamine C. Bij iedere gemoedstoestand biedt één van zijn songs troost, of tovert een glimlach op je gezicht. Al’s missie is geslaagd; ‘Zijn tweede prioriteit in het leven was zijn muziek. Zijn eerste prioriteit, nog ver boven de tweede, was het bieden van hulp en troost aan een ieder in nood’.

Reminder

De dood is een raar fenomeen, hoe vrolijk en optimistisch wij ook zijn, hij blijft ons achtervolgen. Waarschijnlijk om ons eraan te herinneren dat alles wat wij doen en wie we zijn vergankelijk is. Het volgende sprookje, geeft deze reminder aardig weer.

Sprookje

Er was eens…. een verliefd en gelukkig stel dat het leven viert. Na het werk gaan ze  naar het strand, pakken een terras of bezoeken vrienden. Echter wat ze ook doen, ze worden op de hielen gezeten door een derde wiel aan de wagen, een blok aan hun been; een wandelend skelet. Genieten met zijn tweetjes zit er niet in want ‘Magere Hein’ is er altijd bij. Hierdoor vinden ze nooit de rust waar ze naar verlangen. Door veel en ver te reizen hopen ze dat de ‘Dooie Pier’ op een dwaalspoor  wordt gezet. Maar nee. Onder gerammel van zijn beenderig gestel weet hij zelfs een plaatsje te veroveren naast hen in het vliegtuig.  Ten einde raad, geven ze het op, en accepteren dat nummer drie er bij hoort. Eindelijk vinden ze innerlijke rust.

Genieten van ieder moment

Dit verhaal geeft weer dat zolang wij leven de dood altijd als een onwelkome gast op de loer ligt. Liever verban je hem zo ver mogelijk. Je wilt er niet aan herinnerd worden dat er altijd een kans bestaat dat er een einde komt aan je relatie, je woning, je functie of baan.  Bovenstaand verhaal is echter geen sprookje maar realiteit. Nu schrijf ik dit niet om angst aan te jagen, maar juist om de ‘vergankelijkheid’ of het besef van ‘dood’  te accepteren om zo ieder moment dat je leeft volop te genieten.

Koesteren wat je hebt

Natuurlijk is er in mij ook een angst voor de dood aanwezig. In november schrok ik toen een lieve vriendin een verontrustende uitslag kreeg van de huisarts. Gelukkig ging het allemaal goed. Mijn angst is dus niet zozeer voor mijn eigen tijdelijkheid, veel meer voor het weg vallen van dierbaren. Als er een dreiging is dat een geliefd mens of dier weg zou kunnen vallen, voel ik eerst een lichte paniek en angst. Daarna koester ik des te meer de liefde die ik naar hen voel en handel.

Hoe kijk jij terug naar je leven?

Wat mij geholpen heeft rond angst en dood, is erover te praten, te huilen, maar vooral volop te leven en dankbaar te zijn voor wat ik heb. Een andere manier om naar de dood te kijken is je voor te stellen dat je bent uitgenodigd op je eigen uitvaart. Hoe kijk je dan terug naar je leven? Wat had je willen doen, wat je nu nalaat? Waar zou je mee gestopt zijn, waar  je nu mee door suddert? Wat was het allerbelangrijkste in je leven?

Boodschap

Al is niet meer onder ons, echter door middel van zijn muziek heeft hij ons een belangrijke boodschap mee gegeven; deze wereld mooier maken. Daar waar hij pijn zag wilde hij mensen hun geest en hart tot rust brengen en een glimlach tevoorschijn toveren. Zijn missie is volbracht. Wat is jouw boodschap aan het leven, dat wat niet vergankelijk is,  en wat bijdraagt  om jouw wereld een beetje mooier te maken?

“Hij heeft een grote boom gezaagd, terwijl ik er niet was”, vertelt mijn moeder mij verbolgen. Toch schieten wij tegelijkertijd in de lach, een mengeling van zorg omkleed met humor. Mijn vader (89)  weet donders goed dat mijn moeder ( 80) hem verbiedt om in zijn eentje een boom te vellen. Maar hij zou mijn vader niet zijn, als hij niet zijn ding doet, ongeacht wat anderen er van vinden. Bomen zagen voor de open haard, tuinieren in hun boomgaard van een halve hectare, bij tijd en wijle nog 30 km fietsen, wandelen, auto rijden, behoren tot hun dagelijkse bezigheden. In mijn beleven blijven ze zeventig.

Wakker uit de droom

Toch helpen een aantal verhalen mij uit die droom; “Steeds meer vrienden gaan naar een zorginstelling of krijgen thuiszorg.  Afgelopen half jaar woonden wij iedere maand een begrafenis bij . Tegenwoordig loopt oomlief ookal met een rollator”, aldus mijn ouders. Via gasten horen wij zorgwekkende verhalen over de ouderenzorg  in verband met de bezuinigingen. Ik realiseer me, ze zijn nog kwiek, maar dat kan veranderen van het ene op het andere moment . Voor mijn ouders, die zelfstandigheid hoog in het vaandel dragen, zou wonen in een aanleunwoning ‘met bejaarden’ ( zij rekenen zichzelf niet tot deze groep) een ramp zijn.

Afgelopen november waren mijn ouders hier; Samen kijken we naar huizen se vende ( te koop) in de buurt. Bij één huis word ik razend enthousiast. “ Dit is echt een huis voor jullie, op slechts 600 meter bij ons vandaan. Zien jullie jezelf al op dit terras genieten? “ In eerste instantie zijn we alle vier opgewonden totdat de moker van de realiteit ons tegen de borst slaat. “Op deze leeftijd koop je geen huis meer. Stel je voor als we die 600 meter niet meer kunnen wandelen?” constateert mijn moeder nuchter. Een pijnscheut gaat door mij heen. Ze zijn niet zeventig maar richting negentig.

Twee zielen, één gedachte

Deze gebeurtenis laat mij niet los en ineens vind ik de oplossing, een mobile home. Geen gedoe met vergunningen, klein, compact en belangrijker nog, naast ons. Ik toets hun nummer in; “ Pa, hoe zou je het vinden als we een extra ruimte creëren, een huisje op wielen voor jullie, voor in het seizoen of voor mantelzorg mocht het minder gaan.”

Niet vermoedend dat mijn vader dit zelf allang bedacht had, antwoordt hij geestdriftig “ Ja, in mijn gedachten komt de mobile home dan links van jullie garage!” Enthousiaste telefoontjes volgen over en weer. Dit is een pak van mijn hart. Mantelzorg naast de deur is mijns inziens goed te combineren met ons werk.

Waardevol

Door de opwinding kunnen we beiden de slaap niet vatten. Te mooi om waar te zijn? Het is een beslissing op gevoel. Als er iets is met mijn ouders, dan wil ik meteen bij hen zijn, iets kunnen doen. Vrijheid is kostbaar, maar de mogelijkheid mijn ouders als buren te hebben in plaats van op 2700 km afstand, is van onschatbare waarde.

Neem Heleen van Rooyen. Wie had ooit gedacht dat deze stoeipoes een liefdevolle dochter zou zijn? Geraakt door haar moeders’ aftakeling, biedt zij haar mam een tuinhuisje met mantelzorg. Dit aangrijpende proces is gefilmd in de documentaire; ‘ Het doet zo zeer‘

Hoe is het met jouw ouders?

Hoe is het met jouw ouders? Hoe is jullie band? Heb jij ouders die nog gezond zijn? En zo ja, bespreken jullie wat ze willen als ze niet meer zelfstandig kunnen wonen? Als ze wel hulpbehoevend zijn en zij aanspraak op jou kunnen maken, hoe combineer jij mantelzorg met werk? Mochten je ouders er niet meer zijn, mijn excuses als dit blog een gevoelige snaar raakt. .

Dat wij in een bevoorrechte situatie zitten, ben ik mij terdege van bewust. Wij hebben de ruimte dat mijn ouders hier kunnen wonen. Bovendien zijn het bescheiden mensen die alleen vragen wanneer het nodig is, en genieten van kleine dingen.  Gelukkig zijn er geen onbesproken issues die een goede verstandhouding in de weg zouden kunnen staan, lees blog ; Doe het, nu het nog kan.

Te mooi om waar te zijn?

Het wordt geen mobile home, dat is landschapsvervuiling in Monchique, maar een minihuisje gebouwd aan ons appartement, met eigen opgang, serre en terras. Alles moet nog getekend, en gebouwd worden. Maar als we na het seizoen beginnen dan kan het volgend jaar maart klaar zijn. Vier bomen moeten om gehakt worden, drie keer raden wie dat gaat doen?