Categorie: Blog

Familie patronen, ‘A family affair’
By Anne

Familie patronen, ‘A family affair’

“Ja”, zegt ze bedenkelijk, met een diepe frons  op haar voorhoofd. ‘Ik ben zo gewend om alles alleen te doen. Mijn eigen gang te gaan”. Ze tuurt over de oceaan en vervolgt: “Misschien zit het in mijn genen. Mijn moeder heeft mij alleen opgevoed. Ze was gescheiden toen ik pas drie was. En mijn oma, die heeft mijn opa verloren aan het front in de oorlog. Mijn moeder was toen vier.”

We zitten te praten aan het einde van ons gazon. In de verte zien we een cruiseschip wegvaren.

“Maar”, waag ik te vragen, “hoe is het dan om met de feestdagen en belangrijke gebeurtenissen niet met je geliefde te kunnen zijn, omdat hij bij zijn vrouw is?” Een lichte schaduw trekt over haar gezicht als ze antwoordt: “Wat ik al zei, ik kan zo staan en gaan waar ik wil, en… ik hoef aan niemand verantwoording af te leggen. Zo blijft het leuk.”

Gastvrijheid in je genen

Familiepatronen, wie kent ze niet?  Vanuit de vrouwelijke lijn heb ik de gastvrijheid overgenomen van mijn oma. Mijn opa had een stucadoorsbedrijf en wat ik vanuit overlevering heb gehoord, was het daar een komen en gaan van klanten en bekenden door de gezelligheid die mijn oma bood. Ook mijn moeder was het toonbeeld van gastvrijheid vernam ik laatst van mijn neef.

Zoete inval

Vroeger, in Amsterdam, was het bij mij een zoete inval. Vrienden van diverse pluimage uit verschillende culturen liepen de deur plat. Het was net een Mediterrane familie, maar dan één hoog achter. Altijd was er koffie, wijn, eten en een goed gesprek. En soms werd er gedanst.

Maar toen het even niet zo goed met me ging, bleef mijn appartement verstoken van bezoek. Op één goede vriend na. Hem kon ik altijd bellen. De kwaliteit van gastvrijheid was doorgeschoten naar een valkuil. De deuren stonden wagenwijd open, een opvanghuis. Maar wie ving mij op?

Daarna ben ik het patroon gaan doorbreken door te schiften. Stap voor stap werd ik minder naïef en meer selectief. Bij The Art of Joy blijf ik het patroon van mijn voorouders in positieve zin herhalen. Juist omdat het ook mijn passie is. Maar niet meer ten koste van mijzelf. Als ik ruimte en rust nodig heb, trek ik mij terug. Niemand merkt het.

Verslavingspatronen

Hoe anders is het bij Eus. Hij komt uit een familie waar alles gezellig was, mits je voldeed aan de familienormen. Daar hoorde ook een goed gevuld glas bij. Ook al was er ellende, het werd snel weg gedronken. Niks mis mee, natuurlijk. Maar moeilijke gesprekken over wat iemand dwars zat werd vermeden. Daardoor ontstond er een soort van ‘schijngezelligheid’ en… een afhankelijkheid van alcohol. Nu probeert Eus dit familiepatroon te doorbreken door aan te geven waar hij zich minder prettig bij voelt. Erover praten dus en niet vervallen in een roes van wijn.

Positieve en negatieve kant van familie erfenis

Heb jij ook een gewoonte die je hebt overgenomen van je ouders of grootouders, maar die je uiteindelijk niet het geluk geven dat je toekomt? Hardnekkig kunnen ze zijn, die familiepatronen en lastig als je de negatieve kant van ze beleeft. Volgens mij is het de bedoeling dat je de kwaliteiten dankbaar overneemt, maar de schaduwzijde loslaat. Wat is jouw familie-erfenis die je wilt doorbreken?

Lang leve de liefde
By Anne

Lang leve de liefde

‘Há, há, há! Pak me dan!’ Gierend van de lach zwemt ze weg terwijl het water wild opspat. Haar partner achtervolgt haar en pakt haar been. Ondeugend kijkt ze hem aan en het onvermijdelijke gebeurt: een innige omhelzing en vurige kus.

Dit echtpaar is vijfendertig jaar samen. Hij komt uit Duitsland, zij uit Frankrijk, maar van culturele onenigheid is geen sprake, wel van passie, vuur en pret. En…beiden nemen ze geen blad voor de mond. Wat is het heerlijk om hier naar te kijken, vooral als je het zo herkent.

Liefde, relaties en veiligheid

Liefde en relaties, we raken er niet over uit gepraat. Het vergt overgave en openheid om intiem te blijven. Het biedt veiligheid als wij weten dat je geliefde voor je klaar staat als het nodig is. Dat hij/zij je zelfvertrouwen en eigenwaarde laat stijgen. Elkaar oppoetsen zodat je het beste uit elkaar haalt. En…zo nu en dan flink schuren, omdat het kan. Dat ook dan die veiligheid er is, omdat je weet dat je in een mum van tijd toch weer in elkaars armen ligt.

Angst voor verlies of verbinding

Toch hoor je ook andere verhalen. Vooral als er angst is voor verlies of juist voor verbinding. Als iemand zich daar niet van bewust is, kunnen patronen ontstaan van duwen en trekken, ‘fight or flight’. Als ik afstand neem, kom jij naar me toe en omgekeerd.

Dit thema wordt treffend weergegeven in de opera Carmen ‘La Habanera. ‘Si tu ne m’aimes pas, je t’aime, et si je t’aime, prends garde à toi! ‘Als je niet van me houdt, houd ik van jou en als ik van je houd, kijk dan maar uit.’ Dat betekent, dat degene van wie je het meest houdt en je het hoofd op hol kan brengen ook degene is die je weer met een smak op de grond kan doen belanden.

Intimiteit

Het mooie van intieme relaties is dat je de opgedane deuken van hechten en onthechten met elkaar kunt uitwerken. Vooral door je eigen pijn rond dit thema durven te voelen en daar verantwoordelijkheid voor te nemen. Dus niet de partner verwijten, maar elkaar maximale veiligheid bieden door je gevoel uit te spreken en te zeggen: ‘Omarm me’.  De pijn wordt geheeld door waarachtige intimiteit. En zoals bij bovengenoemd paar, blijven spelevaren, elkaar uitdagen, gekke dingen doen en kleur bekennen.

De magie van de liefde

Eus en ik zijn nu tien jaar vreugdevol samen. Die jaren zijn omgevlogen. Tien jaren waarin we alles van elkaar gezien hebben en nog intenser van elkaar zijn gaan houden. Ook al was er soms even verwijdering, we wisten dat het niet lang zou duren. Door de aantrekkingskracht van de liefde worden mensen naar elkaar toe getrokken, geen magneet zo sterk als dat.
Wat is volgens jou de sleutel naar ware liefde?

 

Schrijven een spiegel naar binnen en buiten
By Anne

Schrijven een spiegel naar binnen en buiten

Door een stevige jetlag loop ik met een wattenhoofd via een kleurrijke glas in lood schuifpui de ontbijt zaal binnen. Alle tafeltjes zijn nog vrij. Ik ga zitten voor het raam aan een maagdelijk wit tafeltje en bestel een cappuccino. Ik schuif het bord opzij en haal mijn schrift met een evenzo maagdelijke pagina tevoorschijn. Het ontbijtbuffet lacht me toe. Ik weet de verleiding te weerstaan en weidt mij eerst, voordat mijn collega’s binnen stommelen, aan mijn dagelijks ritueel; schrijven en cappuccino’s drinken.

Dagboek als vaste vriendin

Mijn leven als purser is dynamisch. Vliegen van Amsterdam naar New York en de week erop naar Sydney. Altijd weer andere bestemmingen en nieuwe collega’s. Ik ben nieuwsgierig, dus zoek ik zelfstandig wandel excursies uit, om de natuur te bewonderen en in contact te komen met de lokale bevolking. Vele indrukken rijker kom ik thuis. Om niet overstelpt te raken van alle prikkels, is mijn vaste vriendin op reis mijn dagboek.

Schrijven als bewustwording van een groeiproces

Door rugproblemen moet ik de vliegwereld vaarwel zeggen. De werkzaamheden  in mijn  eenvrouwsbedrijf als trainer/coach zijn niet minder afwisselend. Dat komt ook omdat mijn gevoelswereld niet eentonig is. Soms verzucht ik; ‘Was het maar saai!’. Als wandelcoach en trainer ontmoet ik iedere dag klanten met een uniek indrukwekkend verhaal en bijhorende levensvragen. Schrijven helpt mij niet alleen het groeiproces van mijn klanten vast te leggen maar ook mijn eigen ontwikkeling op peil te houden. Ik vertrouw mijn dagboek of toetsenbord alles toe. Soms gefocust dan weer losse eindjes.

Biografie

Dan leidt het lot mij naar een bruisend leven in Monchique, Portugal waar mijn partner Eus en ik een Bed and Breakfast beginnen. Tijdens een druilerige winter besluit ik alle losse eindjes bij elkaar te rapen en mijn biografie te schrijven. Hierdoor krijg ik meer inzicht, een betere balans en een diepere relatie met anderen.

Geen boek maar blogs

Ookal speel ik met het idee, het schrijven mondt (nog) niet uit tot een boek, maar wel wekelijkse blogs. Waarom? Om mensen stof tot nadenken te geven, mezelf en de ander een spiegel voor te houden. Uit de reacties maak ik op dat de lezers zich herkennen in mijn verhaal.

Afwisselend schrijfwerk ook toegespitst op ons bedrijf

Hoewel ik schrijven leuk vindt, heb ik geen idee wat er vakkundig bij komt kijken. Ik ga op zoek naar advies. Via Google vind ik schrijfcoach Cees van Dijk (www.nomasmedia.nl ). Bij hem volg ik regelmatig workshops die mij niet alleen voor blogs handvatten geven, maar ook om gezamenlijk een nieuwe website te bouwen en The Art of Joy Magazine te creëren. Dit brengt afwisselend schrijfwerk met zich mee, ook toegespitst op ons bedrijf. Elke keer kom ik weer laaiend enthousiast thuis, met een koffer vol nieuwe schrijf- en bedrijfsinzichten. Ik gun ook onze gasten dit plezier. Daarom kun je de inspirerende schrijf workshops ook volgen bij The Art of Joy .

Wat is de drijfveer om te schrijven?

In een paradijselijke wereld rijk aan nieuwe ontmoetingen, treed ik naar buiten en maak ik het gasten naar de zin. Schrijven is voor mij een creatief moment voor mezelf, waarin ik mij even afsluit van de buitenwereld. Zodra ik het publiceer, kijk ik weer uit naar de interactie die het te weeg brengt. Wat mij inspireert voor een volgend blog.
Wie schrijft die blijft. Wat is jouw drijfveer om te schrijven?

De magische klik
By Anne

De magische klik

Een betoverende man met meest innemende glimlach staat in de deuropening. Wij kijken elkaar tijdloos aan. Te lang voor een alledaagse ontmoeting, weet ik dat dit treffen vergaande veranderingen te weeg gaat brengen. Toch zonder een woord gewisseld te hebben.

Thuiskomen in Portugal

Ik ga een poortje door en zie een adembenemend uitzicht. Wat een ruimte en rust! Voor het huis is een azuurblauw zwembad, daarnaast een groen gazon omzoomd door veelkleurige bloemen. Klik! Verklaren kan ik het niet, maar ik weet, dit wordt mijn thuis.

Wat is het wat ons bindt?

Gedrieën zitten we in de ‘Chill Corner’, dicht tegen elkaar aan. Net komend uit een lach stuip terwijl we gisteren onze tranen deelden. Het voelt vertrouwd alsof we elkaar jaren kennen. Dezelfde humor en gevoeligheid. Geen onderhuidse jaloezie, spanning of gedoe maar openheid en vertrouwen. Eerder zussen dan vriendinnen. Wat is het wat ons bindt?

Hoe ontstaat een magische klik ?

Dit zijn drie voorbeelden van een magische klik, een instant intimiteit die meteen goed voelt. In een ‘splitsecond’ ontstaan, zijn het echter degelijke duurzame verbintenissen die verstrekkende gevolgen kunnen hebben. Zo komen er vele gasten ieder jaar terug die wij een warm hart toe dragen, en voelen als vrienden of familie. Hoe ontstaat deze klik? Ik ga bij mijn kompanen en mijzelf te rade;

  • Het is een diepe her- en erkenning alsof je elkaar of de plek al jaren kent.
  • Het is een verbinding vanuit het hart.
  • Het maakt je kwetsbaar en tegelijkertijd blij.
  • Het geeft innerlijke rust en een gevoel van thuiskomen.
  • Een magische klik tussen mensen voelt zuiver, gelijkwaardig en open en is gevrijwaard van kinnesinne, gedoe en gekunsteldheid.
  • Het is alsof puzzelstukjes in elkaar vallen.
  • Het is een vorm van ‘flow’ en resonantie waarin anderen worden mee gezogen.

Mocht je ook die magische klik voelen, met mensen of een plek, koester deze want in de waan van de dag maakt dit dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn.

 

Van buiten- naar binnenwereld
By Anne

Van buiten- naar binnenwereld

‘Boehoe, boe!’  protesteert een fiere koe, en zet zich met haar rijzige gestalte pontificaal voor ons op het pad. De horens zakken in onze richting. Gewend te denken in oplossingen geef ik zachtjes aan ; ‘’ Uhh, een kleine hindernis, laten we een treedje lager gaan wandelen, op het terras eronder.”  Mijn coachee, kijkt mij verbaasd aan, alsof ze wil vragen; ‘’denk je dat dit wel vertrouwd is?’’

Als je dan het rechte pad kiest

Deze koe is slim en een aanhoudster. Ze heeft door dat we het hazenpad kiezen. Zij gaat al wiegend ook een treedje lager en schrijdt samen met een vriendin ons tegemoet. Ik probeer rustig te blijven en zeg giechelend;
‘’Dit maak ik nooit mee!’’ Zul je net hebben. Normaal gesproken ga ik nooit over gebaande paden. Vandaag had ik mij voorgenomen wel het rechte pad te kiezen en dan komen er obstakels.

Het avontuur gericht naar binnen

Terwijl de runderen van geen wijken weten, denk ik aan mijn vorige blog over mijn Griekse avontuur, reizend van oogst naar oogst. Zo heb ik vele bijzondere belevenissen gehad in den vreemde. Ik zou het nu niet meer doen. Tussen mijn zeventiende en zesendertigste waren vrolijk avontuur en bizarre gebeurtenissen in verre oorden schering en inslag. Nu ervaar ik hier voor het eerst een stabiele basis. Mijn actieradius is flink ingekort. Mijn hang naar avontuur is niet meer gericht op mijlen verderop, maar naar binnen, en mijn directe omgeving in het mooie paradijs van Monchique .

Voor wie met mensen werkt

Als je met mensen werkt is een dag eigenlijk nooit saai. Altijd is er interactie, dynamiek, vrolijkheid, hechten, onthechten, discussie en debat. Steeds een ander programma, nieuwe ontmoetingen en vrolijk weerzien. We doen wat we willen, geen koe die ons tegen houdt. Als er zich geen bosbranden, of aardbevingen voordoen,  zijn er naast dwarse koeien geen gevaarlijke voorvallen op ons pad.

Verbinding met jezelf en met de ander

Nu is het mijn uitdaging, hoe in verbinding te blijven met mijn binnenwereld in contact met de steeds wisselende buitenwereld. Hoe kan ik mij richten op mijn behoeften en ook ‘feeling’ houden met de behoeften van anderen waar ik graag in faciliteer. Hoe kan ik vermijden dat een sporadische negatieve ervaring alle positieve belevenissen niet versluieren? Hoe behoud ik mijn zonnig  humeur tijdens de menopauze, met in vorige jaren gemiddeld vier uur slaap? Hoe houd jij contact met jezelf terwijl er van alles om je heen gebeurt?

Training en discipline

Voor mij is het een kwestie van training  en discipline. Mezelf monitoren.  Zaken onbevangen tegemoet treden, in verbinding blijven,  relativeren, oog hebben voor alle wonderen en mooie cadeaus en… dagelijks wandelen. Ik zie het als een schone taak om mij scherp te stellen op ons doel en missie; die van vreugde, verbinding, verdieping en vrijheid. Zo nu en dan accepteer ik dat de hormonen mij de baas zijn en  steek ik een dikke vinger in de lucht,  geef een schreeuw, en dat lucht op. Overigens niet in het bijzijn van mijn gasten.

Koers verleggen

Nog steeds staan er twee imposante koeien op je pad. Zowel voor de coachee als voor mij heeft deze blokkade ieder op onze eigen wijze een betekenis. Voor mij een berusting, ik hoef dit avontuur niet op te zoeken. Het voelt niet vertrouwd en verantwoordelijk. We zijn retour gegaan. Ik heb Eus gebeld, en gevraagd ons op te halen en elders af te zetten. Een ander parcours. Burgerlijk, behouden, of bang? Nee, realistisch en zorgen voor die ander en mijzelf. Dit voorval paste in het vervolg coach gesprek en verliep verder vol vreugde, vrijheid, verdieping en verbinding.

Zorgeloze zomer in Portugal en elders
By Anne

Zorgeloze zomer in Portugal en elders

Deelnemers huppelen uitgelaten over het gazon. Vreugdevolle kreten worden weerkaatst door de bergen, terwijl achter de wiegende eucalyptusbomen zich een oranjerode zon laat zien. Wij springen touwtje zonder springtouw. Een oefening om de spieren te verwarmen tijdens de ‘Wandelen, Yoga en op Adem komen’ week. Na afloop van deze ochtendseance, vertelt een gast met spijt in zijn stem; ‘ Even uit de band springen deed mij verlangen naar vroeger, weer even zorgeloos kind te kunnen zijn.’

Hoe vinden we ‘onbekommerd zijn’ weer terug?

Herken je dat? Het verlangen om weer onbezonnen plezier te maken zonder rekening te houden met ‘hoe heurt het’? Even geen zorgen voor de dag van morgen? Geen overvolle wasmand, lange boodschappenlijst of zieke moeder die op je wacht? Hoe kan het toch, dat de meesten onder ons dat gevoel van ‘onbekommerd zijn’ verloren hebben? Belangrijker nog, hoe vinden we het weer terug?

Hoe te zorgen voor een zorgeloze zomer, in ieder seizoen, waar dan ook

De meeste gasten ervaren als ze hier op vakantie zijn, het zorgeloze gevoel van je overgeven aan de behoefte van die dag; het ‘dolce far niente’. Een vriend had vorig jaar ‘in between jobs’ drie maanden vakantie genoten in diverse warme oorden. Zijn hashtag voor die periode was; #zorgelozezomer. Hoe kunnen we in het dagelijkse leven, ook buiten vakanties en in ieder seizoen, zorgen voor een zorgeloze zomer?

Geen zorgen voor de dag van morgen

Zorgen ontstaan vaak voor de dag van morgen. Als jij je concentreert op het moment NU, zul je meer genieten van de tegenwoordige tijd, en je minder druk maken voor de toekomst. Een mens lijdt immers het meest door het lijden dat hij vreest, en…. dat nooit op komt dagen.

Oplossingsgericht handelen

Als je piekert over dingen die je zou kunnen veranderen, dan is metterdaad oplossingsgericht handelen een noodzaak om je zorgen weg te nemen. Als je piekert over je gezondheid, zou ik in ieder geval zo gezond mogelijk leven, heilzame voeding tot je nemen en vooral bewegen.

Wat zijn hoofd- en wat zijn bijzaken?

Ga na over wat jou zorgen baart, wat is hoofdzaak en wat is bijzaak? Als jij je zorgen maakt over futiliteiten, zoals; ‘ wat vinden ze van mijn nieuwe aankoop op deze rokjesdagen? Zijn mijn benen niet gelijk melkflessen?’ Het is beter geen tijd te besteden aan bijzaken, want de sop is de kool niet waard.

Overgave

Vaak willen wij alles plannen, wat de zorgeloosheid niet ten goede komt. Als jij, terwijl je handelt, ook vertrouwt dat dingen vanzelf goed komen, ben je al een eind op weg. Dus niet het onbeheersbare willen beheersen, maar weten dat het leven een samenspel is van synchroniciteit en het bieden van mogelijkheden.

Pauzes inlassen

In de afgelopen themaweek, kwam ook veelvuldig naar voren dat een stukje wandelen of terrasje pakken, een weldaad is voor de zorgeloosheid. Bovendien werk je daarna des te efficiënter.

Flierefluit dagen

Kinderen volgen hun impulsen. Als volwassenen hebben wij impulsief handelen vrijwel afgeleerd. Vaak raad ik belaste mensen flierefluit dagen aan. De agenda laat lege ruimtes zien. Op die dag trek jij je stoute schoenen aan, en doe je dat wat jou hart je ingeeft. Misschien beland je in Groningen of Parijs en ontmoet je bijzondere mensen. Niets zo helend voor een zorgelijk mens, als spontane onoverdachte acties!

Leef je droom!

Doe dat wat je leuk vindt en zingeving biedt. Als jouw werkzaamheden bijdragen aan jouw droom, neem je de eventuele zorgen makkelijk op de koop toe. Je innerlijk kind kan zich uitleven.

Verlang je naar een zorgeloze zomer? Kun je niet naar Portugal? Wellicht brengt dit blog je op ideeën. Mijn intentie voor deze zomer en alle seizoenen is; samen met onze gasten zorgeloze dagen te genieten; volop vreugde, spontane acties, onbedaard lachen, hangmat mogelijkheden, luisterrijke wandelingen, weldadige maaltijden en vooral samen flierefluiten. Wij wensen jullie een zorgeloze zondag en -zomer toe!

By Anne

Missie voor het meisje?

Daar sta je dan! Starend naar een kleurrijke bloemenpracht, op de achtergrond het getjilp van krekels en het gezoem van bijen. Naast mij vraagt een gast zachtjes;
‘Wat voel je nu?’ Bingo! Wat ik nu voel? Dat is met geen pen te beschrijven. Wat mij het eerst binnenvalt is dankbaarheid, nog steeds ongeloof dat dit onze plek is, ontroering maar ook melancholie.

Samen met Carien doe ik een uitwisseling. Als yogadocent geeft zij mij op een serene manier yoga tips: oefeningen die geijkt zouden kunnen zijn voor de Wandelen, Yoga en op Adem komen week. Daarna kijk ik bij haar wat er in de handen te lezen is. De oefeningen van Carien brengen me ‘back to basics’, en dat is precies hetgeen wat ik nu nodig heb.

Wat is dat, geluk groter dan jezelf?

In mijn laatste blog had ik het over ‘geluk groter dan jezelf’. Hiermee bedoel ik een droom die je leeft of waar wilt maken. Iets wezenlijks van jezelf wat je bijdraagt aan de wereld. Carien, zie ik in al haar toonaarden, heeft dat gevonden in de yoga. Haar missie is mensen te laten voelen dat ze goed zijn zoals ze zijn. Hierin heeft ze zelf een weg afgelegd. Haar yogaklassen zitten vol, meer lessen geven wordt veel. Zo ontmoet ik hier meer van deze gouden vrouwen, zij die hun droom en hart volgen, in iets wat groter voelt dan henzelf.

‘Women on a mission’

Vorige week was onze vriendin Mandy hier om ook onze huisdieren vanuit het asiel weer te zien. Bevlogen met het welzijn van dieren, probeert zij vanuit de organisatie Friends of Canil de Portimao straatkatten en- honden een forever home te geven. Als zij een kat of hond kan helpen, zet ze alles opzij.

Missie gaat voor het meisje

Deze vrouwen hebben met elkaar gemeen dat ze een ware missie hebben en dat ze gedreven zijn. Dat hun missie zowel bijdraagt aan een het verbeteren van een stukje wereld, als aan hun eigen levensgeluk. Maar ze hebben ook allen dezelfde valkuil. Vaak gaat de missie voor het meisje.  Zo zijn vrouwen, als ze iets geven, geven ze alles.

Wanneer wordt gedreven overdreven ?

Als ik voor mezelf spreek. Mijn missie is mensen inspireren om vreugdevol hun authentieke pad te bewandelen. Gepassioneerd, zet ik veel opzij, want ik krijg hier energie van. Hierdoor vergeet ik soms te ontspannen, uit te rusten, tijd voor mezelf te nemen. Terwijl ik het toch nodig heb. Gelukkig fluit mijn lichaam mij hardhandig terug, soms door een stevige rugpijn, en nu bronchitis. Ik word gelukkig bijna nooit ziek, want een dag op bed liggen is voor mij geen optie. En dat is niet alleen omdat we samen een bedrijf te runnen hebben, ook omdat ik mijn werk zo leuk en fijn vind.

Evenwicht tussen inspanning en ontspanning

Mijn mede missionarissen, zijn net als ik op weg steeds meer evenwicht te vinden tussen spanning en ontspanning. Ik begrijp nu mijn melancholie. Het verlangen om vaker stil te staan bij onze mooie tuin, met zijn rustgevende open lucht concerten. Ineens is iedereen naar het strand. Ik vlei mij op een ligstoel, met de ogen dicht en andere zintuigen open, wat een weldaad!

 

Emotioneel rendement loont!
By Anne

Emotioneel rendement loont!

‘We zitten aan een gevulde ontbijttafel vol gasten. Er hangt een zoete geur van zelf gebakken appeltaart gemengd met het aroma van verse koffie. Het ene onderwerp na het andere rolt over tafel van ‘Wij willen graag onze trouwdag bij jullie organiseren, kan dat? ’ tot ‘Heb jij ‘ Art of asking’ gelezen van Amanda Palmer? ‘ Dan komt Bouke, onze blakende jonge gast met een zwier binnen. Een brede glimlach vult zijn gezicht en groet opgewekt ; ‘Goedemorgen!’

Interessante projecten

Gisteren had ik van Bouke vernomen dat hij met interessante projecten bezig is. En natuurlijk kan ik niet wachten het fijne hiervan te weten. Mijns inziens moet Bouke zo snel mogelijk aan tafel gaan zitten bij Jeroen Pauw, en zeker bij Matthijs van Nieuwkerk. Het idee is briljant! Als Bouke de laatste kruimels van zijn appeltaart rond zijn mond weg veegt, waag ik mijn kans;

‘Bouke’, je hebt gisteren mijn nieuwsgierigheid gewekt, en ik heb het idee dat iedereen aan tafel jullie idee zal toejuichen. Kun je ons vertellen waar je mee bezig bent?’ Bouke recht zijn rug, schraapt zijn keel en lijkt overrompelt dat plotsklaps negen paar ogen hem aanstaren. Eerst begint hij haperend, maar al snel fonkelen zijn ogen gevolgd door een stortvloed aan vol zinnen. Gesticulerend met zijn handen vertelt hij;

You can make a difference Be the change Do it now

” YouBeDo is een online boekenwinkel met meer dan twee miljoen titels die voor hetzelfde bedrag verkrijgbaar zijn als bij andere boekenwinkels. Wat is het grote verschil? 10% van het aankoop bedrag gaat naar een goed doel die jij zelf kunt kiezen. Inmiddels hebben ze al meer dan 200.000 euro mogen doneren! Ons team achter YouBeDo heeft zich een bezielde missie ten doel gesteld, “improving the circle of life by changing systems“. Met zo’n 1000 bedrijven die hun boeken inmiddels inkopen bij ‘YouBeDo’, breidt de verandering zich uit van consumenten en kleine bedrijven tot grote multinationals.” Dit kan een roller coaster worden!

 

In Portugal geeft men gewoon, om niet

Dan komen er vragen. Ik laat de informatie tot mij door dringen. Zeg nou zelf. Zou jij niet liever een kamer bij ons willen huren, als je wist dat 10% van de huurprijs naar een goed doel gaat van jouw keuze? Jij koopt toch ook liever een product,  waar je voor een deel jouw maatschappelijke betrokkenheid mee uitdrukt? Wat voor gevoel krijg jij als je geeft zonder terug te verwachten? Hoe voelt het om een ander meer mogelijkheden te bieden of gewoon blij te maken? Wat is de fun van sparen, hebben en liefst nog meer?
In Portugal is het heel gewoon om te geven om niet.

Delen is het nieuwe vermenigvuldigen

Deze uitspraak klinkt cliché, maar is zo waar. Ik doe al vier jaar mee met het idee van uitgestelde koffie , hierover meer in een volgend blog. Zo geef ik iedere morgen koffie of taartje aan een Monchiquero die het niet kan betalen. Net als hij/zij, geniet ik daar ook van. Bouke gaf Eugene een uur van zijn tijd cadeau voor zijn verjaardag, en hielp mee hout sjouwen. Tussen het gooien en stapelen door, ontstond een mooi gesprek. Energie moet stromen tussen mensen, geven en ontvangen zorgt voor verbinding. Als je oppot, stopt de stroom, maar ook als je maar weg blijft geven en jezelf niets gunt. Wij krijgen veel terug aan good feeling, door ons ‘vier uurtje’ wijn van het huis, of broodje met cappuccino bij aankomst. Ik ben er van overtuigd; ‘ emotioneel rendement loont!’

 

De Wim Hof methode
By Annelies van der Zee

De Wim Hof methode

Lang weg uit de hectiek, blijven we ons verbazen, hoe vermoeid sommige gasten uit Nederland bij ons binnenlopen. Er wordt veel van mensen gevraagd, en mensen vragen veel van zichzelf. Een vol programma zonder enige adempauze, laat staan een moment om stil te staan en te genieten. Je wordt geleefd. Tijd om bekend te raken met de Wim Hof Methode.

Op zoek naar een passend programma

Wij gingen op zoek naar een programma waarin wij onze gasten een oase van rust konden bieden, ter leniging van stress. Al snel kwamen wij Wim Hof (The Iceman) op het spoor. Wij raakten geïntrigeerd door zijn adem methode en wisselbaden. Bij deze ademtechniek krijg je een teveel aan zuurstof binnen, wat een reinigende en revitaliserende uitwerking heeft. Door het Radboud UMC ziekenhuis is wetenschappelijk bewezen dat deze ademhaling je immuunsysteem positief beïnvloedt.

Ademhalingstechniek de Wim Hof Methode

Ga ontspannen op je rug liggen, adem diep in. Daarna adem je uit en stop je met ademhalen tot je weer aandrang voelt om in te ademen. Dan haal je diep je adem in, houdt de lucht 10-15 seconden vast. Vervolgens adem je uit en dan begint de cyclus van voren af aan. De tijd dat jij je adem vasthoudt, wordt steeds langer naarmate je langer oefent. Deze ademhalingsoefening doe je iedere dag drie maal dertig keer op je nuchtere maag, en daarna begin je met de wisseldouches.  Je kunt licht in je hoofd worden, of je armen en benen gaan tintelen.

De wisseldouches

De wisseldouches kunnen je eerst een bibber-de-bibber gevoel bezorgen, maar al snel wordt het ‘een must’ om meteen fit de dag te beginnen. Het gaat als volgt: je begint met een koude douche, dat is het moeilijkste, gevolgd door een warme – en weer afdouchen met koud. Het koude douchen verleng je dan stelselmatig totdat je alleen maar koud doucht.

Wandelen, Yoga en op Adem komen

Ons motto: delen is vermenigvuldigen. Van daaruit wilden we dit concept ook onze gasten laten ervaren. We ontwikkelden een ‘Wandelen, Yoga en op Adem komen week’. Voor volledige ontspanning worden de ademoefeningen afgewisseld met yoga en lichaamswerk. Elke dag behandelen we een ander thema zoals: welke last kun van je schouders laten glijden, je stem laten horen en overgave.

Deze thema’s worden uitgediept tijdens stiltewandelingen door diverse bij het thema passende landschappen. Het rondgesprek op een terras van een ‘pastelaria’, onder het genot van cappuccino en een Portugees taartje is verrijkend. Deze groepsweek is populair, vanaf het begin liep hij vol. Deelnemers gaven ons terug dat zij niet alleen zich volledig ontspannen voelden, maar ook energiek.

Vragen? Schrijf ons info@theartofjoy.nl