Van buiten- naar binnenwereld

Van buiten- naar binnenwereld

‘Boehoe, boe!’  protesteert een fiere koe, en zet zich met haar rijzige gestalte pontificaal voor ons op het pad. De horens zakken in onze richting. Gewend te denken in oplossingen geef ik zachtjes aan ; ‘’ Uhh, een kleine hindernis, laten we een treedje lager gaan wandelen, op het terras eronder.”  Mijn coachee, kijkt mij verbaasd aan, alsof ze wil vragen; ‘’denk je dat dit wel vertrouwd is?’’

Als je dan het rechte pad kiest

Deze koe is slim en een aanhoudster. Ze heeft door dat we het hazenpad kiezen. Zij gaat al wiegend ook een treedje lager en schrijdt samen met een vriendin ons tegemoet. Ik probeer rustig te blijven en zeg giechelend;
‘’Dit maak ik nooit mee!’’ Zul je net hebben. Normaal gesproken ga ik nooit over gebaande paden. Vandaag had ik mij voorgenomen wel het rechte pad te kiezen en dan komen er obstakels.

Het avontuur gericht naar binnen

Terwijl de runderen van geen wijken weten, denk ik aan mijn vorige blog over mijn Griekse avontuur, reizend van oogst naar oogst. Zo heb ik vele bijzondere belevenissen gehad in den vreemde. Ik zou het nu niet meer doen. Tussen mijn zeventiende en zesendertigste waren vrolijk avontuur en bizarre gebeurtenissen in verre oorden schering en inslag. Nu ervaar ik hier voor het eerst een stabiele basis. Mijn actieradius is flink ingekort. Mijn hang naar avontuur is niet meer gericht op mijlen verderop, maar naar binnen, en mijn directe omgeving in het mooie paradijs van Monchique .

Voor wie met mensen werkt

Als je met mensen werkt is een dag eigenlijk nooit saai. Altijd is er interactie, dynamiek, vrolijkheid, hechten, onthechten, discussie en debat. Steeds een ander programma, nieuwe ontmoetingen en vrolijk weerzien. We doen wat we willen, geen koe die ons tegen houdt. Als er zich geen bosbranden, of aardbevingen voordoen,  zijn er naast dwarse koeien geen gevaarlijke voorvallen op ons pad.

Verbinding met jezelf en met de ander

Nu is het mijn uitdaging, hoe in verbinding te blijven met mijn binnenwereld in contact met de steeds wisselende buitenwereld. Hoe kan ik mij richten op mijn behoeften en ook ‘feeling’ houden met de behoeften van anderen waar ik graag in faciliteer. Hoe kan ik vermijden dat een sporadische negatieve ervaring alle positieve belevenissen niet versluieren? Hoe behoud ik mijn zonnig  humeur tijdens de menopauze, met in vorige jaren gemiddeld vier uur slaap? Hoe houd jij contact met jezelf terwijl er van alles om je heen gebeurt?

Training en discipline

Voor mij is het een kwestie van training  en discipline. Mezelf monitoren.  Zaken onbevangen tegemoet treden, in verbinding blijven,  relativeren, oog hebben voor alle wonderen en mooie cadeaus en… dagelijks wandelen. Ik zie het als een schone taak om mij scherp te stellen op ons doel en missie; die van vreugde, verbinding, verdieping en vrijheid. Zo nu en dan accepteer ik dat de hormonen mij de baas zijn en  steek ik een dikke vinger in de lucht,  geef een schreeuw, en dat lucht op. Overigens niet in het bijzijn van mijn gasten.

Koers verleggen

Nog steeds staan er twee imposante koeien op je pad. Zowel voor de coachee als voor mij heeft deze blokkade ieder op onze eigen wijze een betekenis. Voor mij een berusting, ik hoef dit avontuur niet op te zoeken. Het voelt niet vertrouwd en verantwoordelijk. We zijn retour gegaan. Ik heb Eus gebeld, en gevraagd ons op te halen en elders af te zetten. Een ander parcours. Burgerlijk, behouden, of bang? Nee, realistisch en zorgen voor die ander en mijzelf. Dit voorval paste in het vervolg coach gesprek en verliep verder vol vreugde, vrijheid, verdieping en verbinding.