Categorie: Blog

Rouwen, hoe doe je dat?

De cirkel was rond

Rouw kent geen grenzen

Als sterren aan de hemel

Een ster staat nooit op zichzelf

Wow, dat zijn de cadeaus! s’ Morgens, bij het ochtendgloren, ontwaren we kleuren die schakeren van paars, naar oranje en terug naar rood. Onder ons, prachtige rotsformaties die door het strijklicht haast dezelfde kleur aannemen als de horizon. Rechts van ons de vuurtoren van Lagos. Afgewisseld met een luttele seconden verlicht hij de omgeving. Tussendoor valt het prille zonlicht op een wit geblakerd strandje, waar meeuwen een rustpauze ingelast hebben. Mijn richtpunt is de vuurtoren ginder, met op de toren een bloedrode dop. Door het daglicht, zie je nu geen lichtbundels op het land weerkaatsen. Al wandelend passeren wij grillige ronde gaten in kalkachtige rotsen waar de oceaan haar zilte water onstuimig omhoog spuwt; sinkholes. Het is toch prachtig hier bij Ponte da Piedade! De vuurtoren blijft mijn focus, terwijl ik van de mooie omgeving geniet.

Fascinatie voor vuurtorens

Vuurtorens hebben op mij altijd een fascinerende uitwerking gehad. Als puber sliep ik tijdens zomer werkweken onder de vuurtoren van Ameland. ’s Nacht telde ik de seconden van licht naar donker, wat zich in een lichtcyclus herhaalde. Ondertussen verbeeldde ik mij dat de lichttoren mijn huisadres was. Vijfenveertig jaar later, is de vuurtoren nog steeds mijn baken en inspiratiebron. Als ik uit focus raak, tracht ik de situatie driehonderdzestig graden te belichten. Dit helpt mij een onderwerp vanuit een helicopterview te bekijken, terwijl ik mijn innerlijke focus behoud.

Afleiding van en herleiding naar focus

In sommige situaties is het moeilijk om een baken voor jezelf en anderen te zijn. Vooral als je afgeleid wordt. Mijn focus neemt af als ik weinig slaap, of als ik mij in een drukke omgeving begeef. Ook is het tijdens het volle seizoen, dat aanhoudt tot eind oktober, een les om niet afgeleid te worden door bijzaken. Bijzaken noem ik die dingen waar je geen invloed op uit kunt oefenen. Zoals het weer, de wereldsituatie of zelfs ongewenst gedrag. Vooral nu dat we volgeboekt blijven en ik daarnaast menig consult en cursus geef, raakt mijn bovenkamer wel vol met indrukken en logistiek. Dan helpt wandelen in de natuur mij focus te houden. Maar ook zwemmen in de oceaan. Het maakt mijn hoofd leeg en ik voel mij weer gecenterd als een vuurtoren. Bovendien zijn wij gezegend met fijne gasten waardoor het makkelijker is gefocust te blijven.

Where energie goes, attention flows

Focus vergt zelfdiscipline. Als je iets wilt, focus eerst en handel. Zodat je meer kans maakt dat jouw wensen uitkomen. Maar blijf jij je focussen op datgene wat je niet wilt, dan trek je hoogstwaarschijnlijk het tegendeel van je wensen aan. Where energie goes, attention flows. En in het dagelijks leven gebeuren er altijd onvoorziene situaties. Herken je dit? Je gaat wat vroeger je bed uit om even met een kopje koffie je favoriete praatprogramma te beluisteren. Dan is er geen verbinding. Na een half uur verwoed uitpluizen is het probleem opgelost. Echter is de koffie koud geworden. Dan maak je de ontbijttafel en laat je een glas vallen in duizend stukjes. Tot overmaat van ramp stoot je pijnlijk je hoofd aan een tak tijdens de ochtendwandeling. Waar ligt dan je focus? Op ‘Dit is een K-dag!’ Of ‘We gaan er weer een mooie dag van maken, vanuit rust’.

Stappen in de gewenste richting

Spannende tijden kunnen de ratio tot hoogspanning brengen. Men weet wat men heeft, maar weet niet wat de toekomst brengt. Je kunt je echter ongecensureerd inbeelden, dat hetgeen wat je wilt al in handbereik is. Op deze manier is onze droom hier in Lagos bewaarheid. Zo hebben we gasten die na een tegenslag hun talent hebben ontdekt. En dat op de pensioengerechtigde leeftijd. “Mijn vrouw overleed net toen ze met pensioen ging. Ondanks het verdriet heb ik mijn jongensdroom opgepakt en mij ingeschreven bij de Rietveldacademie. Dit wilde ik vroeger al, maar mijn vader zei; “Daar is geen droog brood in te verdienen.” Nu maak ik Happy Paintings met diverse kleuren van mooie steden.” Of een andere gast. “Mijn dochter had een miskraam en ik wist geen passend cadeau. Toen ben ik minuscule baby’s gaan maken. ‘Miekes little loves’.” We ontmoeten zoveel moedige gasten die ondanks een moeilijke start door focus hun droom volgen.

Focus op Vreugde

Zoals jullie weten was het onze droomwens om binnen een onafzienbare periode te verkassen met The Art of Joy richting de Atlantische Oceaan. Hoe, wat en wanneer was nog een raadsel en een avontuur. In plaats van ons zorgen te maken richtten wij organisch onze focus op volop genieten van de prachtige plek op Foia samen met onze gasten/vrienden. Voor mij staat een vuurtoren ook voor ‘in het hier-en-nu’ blijven, terwijl je vanuit een totaalbeeld verder kijkt. Zouden wij ontevreden zijn geweest met die woon- en werkplek, dan kun je er donder op zeggen dat onze verhuizing naar de zuidkust een grote teleurstelling was geworden. Eerlijk gezegd ging het niet zonder slag of stoot, maar uiteindelijk met focus hebben we meer gekregen dan we ons hadden kunnen bevroeden.

Geloof is een schone zaak

Geloof is een schone zaak. Dromen zijn er om ze waar te maken. En mocht je op weg overmand worden, door tob momenten, verplaats je dan in een vuurtoren. Zo veranderen deze rap in top momenten.

Hoe houd jij focus op wat je wenst? Wanneer raak jij uit balans en hoe herpak jij je focus? Wat zijn handelingen die jouw focus/doel onderstrepen?

Samen lopen we het hek uit. Onze lieve kater Boris gaat voor ons liggen om geaaid te worden. Dan wandelen we met zijn vieren richting de zonsopgang. Joy en Sam rennen als dolle honden. “Wat hebben we toch een perfecte pet familie”, zeg ik tegen Eus gelukzalig. Eus denkt; ‘Niets is perfect. Alles is altijd in beweging.’ “Heerlijk zo’n zorgeloze zomer met fijne gasten”, vervolg ik. “Wat een verschil met vorig jaar, toen Billy overleed. En een maand daarna mijn vader”. En terwijl de koperen ploert zich aan de einder laat zien roep ik gelukzalig; “Het leven is perfect.”

Het leven is perfect?

Zo, dat was inderdaad een perfect moment. Als we terugkomen, en ik me snel even omkleed voor een duik in de oceaan, hoor ik Joy luid blaffen. Daarna gaan ineens vlak achterelkaar de mobiele telefoons, maar ik ben net te laat. Dan roept Eus; “Boris!” “Boris is gebeten!” De schrik vliegt me om het hart. Dan wordt Boris binnengebracht. Ik laat een luide vloek horen. En herhaal deze als ik het zielige hoopje zie. Het is me duidelijk dat er nood aan de man is. Ik ga meteen in de praktische modus en haal de kattenmand en bel het noodnummer van de dierenarts. Dan vlij ik me naast Boris die er slecht aan toe is. Net als vorig jaar met Billy voel ik de misselijkheid naar boven komen; Toch niet weer? Het leven is perfect? Nou, nu even flink Kl…

Dierbare kinderen

Daarna komt de dierenarts al vlug aangesneld. Daar gaat Boris. Ineens zitten we tussen angst en vrees. Toch diezelfde knoop in mijn maag als vorig jaar. En iedere morgen een lichte misselijkheid als ik opsta. Je zult denken; “Ach, het is maar een dier”. Maar voor mij zijn het als mijn kinderen. Want mijn leven is perfect, als ik omringd wordt door viervoeters.

De wonderen zijn de wereld niet uit

Toch zijn de wonderen de wereld nog niet uit. Na de operatie van zijn gebroken schouder, moet hij twaalf weken huisarrest houden in een Bench. Geen sinecure. Ondertussen gaat het leven door. Tijdens een wandeling met gasten in de bergen van Monchique, kan ik alles weer overzien. De prachtige views en de mooie natuur brengen me terug bij dat gevoel van ‘het leven is perfect’. Als we een paar weken verder zijn, zal de spanning eraf zijn. Ondanks de zorgen zijn er perfecte momenten zoals zwemmen in de oceaan met zonsopgang. Verdiepende handlees-sessies en mooie gesprekken met gasten.

Leven in het moment

Als ik de dierenartsenpraktijk binnenloop om Boris op te zoeken, is er van alles aan de hand. De hond van de dierenarts ligt op sterven. Zijn dochter speelt met een kat. Er komt weer een ander noodgeval binnen. Ondertussen krijg ik de foto’s van de fracturen te zien. Ondanks de drukte, hangt er een vrolijkheid tussen de collega’s. En vooral goede zorg. Ondanks de zorgen van alle baasjes, doen ze hun werk met plezier. En leven vooral in het moment. Juist dan is het leven perfect.

Het komt goed

Of de duvel ermee speelt, krijgt Joy ook nog een acute gastritus. Gelukkig is ze hersteld. Dan een onthutsend bericht van een fijne gastvriend. Daarop volgend een enorme brand in het noordwesten van de Algarve richting Monchique. En vraag ik me af waarom deze dingen achterelkaar gebeuren. Juist in het hoogseizoen. Mijn angst voor verlies wordt weer getriggerd. Dat laten mijn darmen goed weten. Maar ook dat ik me als een adelaar boven mijn emoties kan laten zweven. Het overzicht kan houden. Want er is genoeg te doen en te regelen. Maar ook genoeg vreugde aan de ontbijttafel en tijdens het vieruurtje. Dus geldt nog steeds; ‘Ons leven is perfect. In al zijn imperfecties,’ Ondertussen probeer ik te luisteren naar mijn vaders lijfspreuk; “Het komt goed!”

Levenskunst

Want, is dat niet het leven. Het gaat niet over zorgeloze zomers en perfecte gezinnetjes. Nee, het gaat juist over hoe je perfecte momenten kan creëren, en waarderen, in alle chaos. Ook in onbeheersbare situaties. Dat is levenskunst. Ik weet nog op die avond in augustus 2018 dat we wisten dat het vuur langs, en misschien wel over ons huis raasde dat we gegierd hebben van de lach. Het was immers maar materie. Nu de emoties weer bedaard zijn en de lijfspreuk van mijn vader weer uitkomt. Ben ik blij dat ons leven perfect is, in al zijn imperfecties.

Voor mij zou een automaat te saai zijn. We zijn gewoon dat type mens, die gewend is om continu te schakelen. Zowel in de auto als door het leven. ‘Never a dull moment’. Leven in het moment. Doordat geen dag hetzelfde is, en geen moment voorzien, leer je iedere dag te schakelen. Om het juiste momentum te pakken. Bovendien om daarvan te genieten. Net heb ik een geweldige tijd bij mijn vrienden in Rhenen doorgebracht. In januari zag ik mijn kans. Retourtje Nederland voor slechts € 92,- Wat een verwennerij! Opgehaald vanaf het vliegveld en gebracht. En dan tussendoor genieten van heerlijke maaltijden, mooie wandelingen en samen zijn. Ook met mijn neef en zijn vrouw had ik een prachtige dag. Dus plus momenten te over van vreugde, ontroering en genieten. Ook op onze B&B zijn we gezegend met fijne top schakelaars als gasten, die leven in het moment.

Top schakelaars

Want dat zijn we toch als mens, top schakelaars? Jij hebt toch ook het vermogen om van het ene in het andere moment de knop om te draaien na een verontrustend bericht? Om je weer te wenden tot de orde van de dag? De levensverhalen die ons ten gehore komen, geven blijk van de uitzonderlijke kracht die een mens in zich draagt. Eveneens een onvoorstelbare bekwaamheid in het schakelen naar een snelheid/handelwijze die een specifieke situatie vraagt. Zo maakte mijn vriendin een ongelukkige val. Het gevolg was een schouderbreuk. Na de val schakelde ze meteen. Nog door verder te wandelen, daarna de huisarts bellen om naar het ziekenhuis te gaan. Om er toch nog een gezellige dag van te maken. Dus leven in het moment. Het helpt als je een enorme drijfveer hebt om te genieten. Terwijl je niet schroomt om serieuze zaken te doorstaan en te doorleven.

Geen zorgen voor de dag van morgen

Het toeval wil dat sinds ik auto rijd, ik ook beter schakel door het leven. Zelfs tijdens een bedreigende situatie, zoals een bosbrand dicht bij, waren onze lachsalvo’s niet van de lucht. Met de gasten deelden we intieme momenten die zorgden voor verbinding. Deels voelde het als overleven, maar meer als intens leven in het moment. En vooral ondervinden wat waardevol is. Tijdens een jaar verblijf in Engeland op mijn zeventiende vroeg mijn baas altijd als hij mij bedenkelijk zag kijken; “Did somebody die? No? Than don’t worry girl!” Indirect hielp hij mij om mij geen zorgen te maken voor de dag van morgen. Maar te accepteren hoe het leven verloopt.

Als wolken voor de zon

Praktisch handelen, geeft een gevoel van eigenmachtigheid. Terwijl zorgen maken, voelt als overgeleverd zijn aan de goden. Niet dat er dan geen plek is voor minder leuke gevoelens zoals verdriet, angst en boosheid. Echter, als je ook met deze gevoelens in het moment blijft, glijden die ook weer voorbij als wolken voor de zon. De gedachten over ‘Wat als?’, houden je soms gevangen in emoties die het schakelen moeilijker maken.

Hoge verwachtingen, grote teleurstellingen

Als je iets nieuws wilt, helpt het als je een plan hebt. En dan stap voor stap handelt. Je inzet, en je aanpast aan hoe het proces verloopt. Heb je meteen hoge verwachtingen, dan kun je ook grote teleurstellingen te verduren krijgen. Vertrouwen hebben dat dingen op de juiste tijd op zijn plek vallen, zodat het leven zich kan ontvouwen. Geduld is een schone zaak, maar ook een oefenterrein. Zo liepen diverse mensen over ons gazon in Monchique die lieten blijken na het zien van het magistrale vergezicht; “We want to buy this place!” De verkoop van ons huis liet echter op zich wachten. Maar was het eerder gebeurd dan had dit heerlijke huis bij Meia Praia, waar we nu wonen en werken, nog niet te koop gestaan. In ieder geval niet voor de prijs die we betaald hebben. Leren schakelen is ook dingen in perspectief zien.

Geniet ieder moment die je gegeven is

Soms kunnen we zelf het proces in de weg staan door op een stevige helling over te willen schakelen naar de vierde versnelling. Dan kom je geheid stil te staan. Als je tijdens het schakelen vast komt te zitten, dan heb je soms een monteur nodig zoals een coach of masseur, die je begeleidt om dingen weer te laten stromen. Loslaten is een kunst. En pijnlijker als het niet jouw keuze is. Ouder, partner, vriend(in), kind of dier; definitief afscheid nemen van dierbaren is geen sinecure. Daarom is het fijn om quality time door te brengen met mensen van wie je houdt, want tijd is het enige wat ons daarin kan beperken. Dus schakel door naar die waardevolle momenten en laat ze niet verloren gaan.

Hoe schakel jij in je leven van de ene gebeurtenis naar de andere? In hoeverre kun jij leven in het moment?

Laatst las ik de mooie zin; ‘Kun jij je voorstellen in een wereld, waar je dat beetje extra geeft, dat dit onvermijdelijk leidt naar dat het jou meer maakt’. En wij geloven dat. Dat beetje meer dat je geeft, krijg je in duizendfout terug. Als gastvrijheid geven wij gasten of vrienden juist dat beetje meer. Zonder erbij na te denken. Het begint al bij binnenkomst; een welkomstdrankje. Met afhankelijk welk uur een cakeje, een broodje gezond of tapas. Bovendien zo rond vier uur een wijntje van het huis plus een Eus’ gemaakte lekkernij. Zolang de voorraad strekt. Hier willen we een welkom geven, dat men denkt daar in de Algarve is overvloed. En geen schaarste.

Algarve is overvloed?

Zo hoorden we laatst dat gasten moesten betalen voor hun strandhanddoek. Onze accountant lacht zich altijd een hoedje om onze administratie. En glimlacht vriendelijk; “Geef maar hier die papieren.” Wij zouden er niet aan moeten denken voor elke extra service een recibo verde (kwitantie) uit te moeten schrijven. Dat kost tijd. En tijd is geld. Algarve is overvloed, maar niet voor iedereen. Vooral niet voor Portugezen. Dus als je vriendelijk bediend wordt. Of je hulp of tuinman zijn/haar best doet. Geef ze dat extraatje. Want een beetje meer is voor hen veel. Daarnaast win je harten. Besef dat het minimum loon hier 760 euro per maand bedraagt en de huur van huizen huizenhoog zijn. En je bij de lokale supermarkt Pingo Doce net zoveel betaald als bij Appie thuis. Dan denk je, hoe doen ze dat?

Win harten

Door keihard te werken. Soms hebben ze vier baantjes tegelijkertijd. Maar dat beetje meer geven, hoeft zich niet altijd te vertalen door geld. Want waar in deze wereld een manco aan is;’ Het gevoel gezien en gehoord te worden.’ Wij krijgen hier gasten van diverse pluimage. Zij ervaren de Algarve is overvloed. Nu een leuk drietal broers op middelbare leeftijd. Ruwe bolsters, blanke pit. Genoeg mee gemaakt de laatste jaren. Een luisterend oor is dan genoeg. Of gewoon dat ze zichzelf kunnen zijn. Het zijn niet de personen die hun ziel en zaligheid bij een psycholoog neerleggen. En wat kost een luisterend oor? Bovendien wat levert het je op? In ieder geval inzicht in de menselijke psyche. Maar veel belangrijker; je wint harten. Wat onvermijdelijk je eigen hart vergroot.

Maak je talenten kenbaar aan de wereld

Dit werk wat we doen verrijkt ons leven. Naast het B&B werk geef ik ook cursussen en consulten. Onlangs waren er een moeder en dochter voor een tarotcursus. Super gemotiveerd en eager om te leren. Ook over zichzelf. Eus bereidt dan altijd hummus of guacamole om toch bij de les te blijven. Via de kaarten komt naar voren dat moeder en dochter elkaar spiegelen in hun perfectionisme. Dat zij slechts een duwtje in de rug nodig hebben om hun talenten kenbaar te maken aan de wereld. Er werk van te maken. Hoe mooi is dat! Niet alleen in de Algarve is overvloed, maar overal in de wereld zijn er mogelijkheden.

Dat beetje meer hoeft niets te kosten

Dus het gaat juist om ‘dat beetje meer’ in het alledaagse leven. Zoals ik schreef; ‘dat beetje meer’ hoeft niets te kosten. Zoals op dit moment wordt er een prachtige boardwalk gemaakt langs het strand van Meia Praia. De werkmannen zijn al om 7 uur hard aan het werk met zagen, spijkeren en meten. Iedere morgen maken we een praatje met ze en laten we blijken hoe blij we zijn met deze vooruitgang. Ook hoe mooi ze de bankjes en prullenbakken hebben geïnstalleerd. Zo’n praatje geeft je nog meer het besef dat je hier thuis voelt. Dat je deel uitmaakt van een geheel. Een blijk van waardering doet wonderen. Vooral als je dat niet vaak krijgt. Wij blij, zij blij. Met een glimlach verover je de wereld.

Een band zoals familie

Met dat ‘beetje meer’ kunnen we nu bouwen op een fijne vaste gastvriendenkring. Waar we in verbinding veel voor terug krijgen. Een band, alsof familie langskomt. Uit deze vaste gastvriendenkring ontstaan vriendschappen zoals met mijn beste vriendin Anja. Door dat beetje meer hebben wij van hen zoveel gekregen. Zij zijn voor mij nu dat beetje thuis in Nederland. Vooral sinds mijn vader is overleden zijn zij als familie. Tijdens de uitvaartdienst zat ik alleen vooraan bij de kist. Maar voelde de warmte van Anja en Nol achter mij. Na de dienst liep ze arm in arm met mij de kerk uit. Waarbij bekenden vroegen; “Ik wist niet dat je nog een zus had.” “Jazeker”, beaamde ik, “alleen hebben we andere ouders”.

Pluk iedere dag met dat beetje meer

Kortom, geef iedere dag jezelf en anderen dat’ beetje meer’. Niet alleen honden hebben een treat nodig als blijk van waardering. What goes around comes around. En zo houd je de cirkel van geven en ontvangen draaiende. Maar weet wel aan wie je geeft. Niet aan een bodemloze put. Want daar verdwijnt je gift in een moeras, en verlies jij je energie. Pluk iedere dag met dat ‘beetje meer’!

Stap voor stap. Steen voor steen. Opbouwen geeft vertrouwen. Als ik de trap af loop zie ik Eus druk bezig met hompen vlees voor onze nieuwe barbecue. Gelach vult de ruimte. Nu is de beneden zit hoek met het nieuwe dak bijna compleet. In mei komen nog een mozaïeken tafel met rondom witte stoelen van Solgarve. Om zo vanuit de keuken plaats te nemen aan tafel. Ook dit jaar zijn we weer begonnen met verbouwen. Het geld dat binnenkomt, stroomt uit naar nieuwe projecten. Vertrouwen is het zetten van de eerste stap, zonder dat je de hele trap ziet. Ook is onze tuin opgefrist. Zo kun je nu, beschermd van de zon of regen, onder een verkapping rondom de witte tafels achter het zwembad zitten. Inmiddels zijn er vele bomen gekapt om meer licht te creëren. Want de lege plekken worden opgefleurd met bloemen.

Het opbouwen van je unieke pad

Zo timmer je ook stap voor stap aan je eigen unieke pad. Welke wegen ben jij ingeslagen die jouw authenticiteit benadrukken? Op mijn pad hebben vele wegen mij uiteindelijk naar Portugal geleid. Maar de mooiste routes zijn die waarbij ik mijn intuïtie als kompas geraadpleegd heb. De rest waren detours. Als we dan onze barbecue inwijden komen de verhalen pas echt los. Een vriend vertelt dat een familielid hem verbolgen vroeg; “Als je van mij houdt, waarom woon je dan zo ver weg van mij?” Hij moest zich even distantiëren, om daarna begrip te krijgen voor zijn keuze. Je eigen pad kiezen is soms ook anderen teleurstellen. Maar door los te laten en met vertrouwen onbekende wegen te bewandelen ontdek je waar werkelijk toe in staat bent. Opbouwen geeft vertrouwen.

Het opbouwen van vriendschappen

Niet alleen het opbouwen van je eigen paradijs geeft vertrouwen maar ook het opbouwen van vriendschappen. Elke steen die je legt schept vertrouwen. Zodat je op elkaar kunt bouwen. Tijdens deze inwijdingsceremonie, onder het genot van een Portugese Cava, gaat het al snel over vriendschappen. Een vriend beweert; “Een vriendschap zit goed als het moeiteloos gaat.” Die ervaring hebben wij ook. Maar ook dat er vertrouwen is en je jezelf kunt zijn. Dat je elkaar aanspoort om het beste uit jezelf te halen. Een support groep. Soms heb je vriendschappen die ineens niet meer levelen. Niemands fout, maar de radiofrequentie correspondeert niet meer. Vroeger had ik nog wel eens de neiging vrienden achter op mijn bagagedrager mee te slepen. Herken je dat? Wat is het dan hard trappen zeg! En als je aangeeft dat ze maar zelf moeten gaan fietsen, springen ze bij iemand anders achter op de fiets.

Het opbouwen van je droom

Het leven van je droom krijg je niet voor niets. Dat gaat ook stap voor stap. Soms twee stappen vooruit en één naar achteren. In het begin waren we vooral aan het zaaien, zaaien en nog eens zaaien. Action purifies. Tijdens het gesprek daar aan de barbecue vroeg een gastvriendin; “Hoe kan ik mijn grootste verlangen neer zetten. En in mijn eigen onderhoud voorzien?” Mijns inziens is dat dus door iedere dag iets van jezelf aan de wereld geven. Waardoor je zichtbaar wordt. Ieder op zijn/haar eigen manier. Ik ken iemand die met een acupunctuur praktijk begon met twee klanten. Na een jaar waren het er vier, en toen na een jaar zestien. Ondanks de twijfel bleef ze bij dokters langsgaan en flyers uitdelen. En gaf vooral persoonlijke aandacht aan haar klanten. Na 1,5 jaar stroomde het vol. Nu heeft ze een grote maatschap van 16 acupuncturisten. Opbouwen geeft vertrouwen.

Luchtkastelen en kernwaarden

Ondertussen voelen we ons gezegend. Want we hebben een mooie vrienden- en gastenkring opgebouwd. En we blijven bouwen en zaaien. Soms krijg ik aanvragen voor een gesprek van mensen die een B&B willen beginnen. Maar niet meer kapitaal hebben dan een ton. Daarmee kun je hier alleen luchtkastelen bouwen. Maar je kunt altijd beginnen met een huis te huren. Of bij een bestaande B&B in dienst te gaan. Er zijn zoveel mogelijkheden. Bij je droom leven horen soms ook luchtkastelen. Maar je wordt al rap door de realiteit getoetst. Ook al heb ik menig illusies door moeten prikken. En onlangs nog een grote ballon. Toch blijf ik dromen. En geloven in de mens en in het leven. Zo blijven we vooral samen bouwen aan; Verbinding, Vreugde, Vrijheid, Verdieping, Vertrouwen, Vernieuwing en Vieren! Want dat heeft ons een pracht leven gegeven. Opbouwen geeft vertrouwen.

Rollende rolklavers, lavende lupines en ruikende rots roosjes. Want het is lente in de Algarve! En het lijkt of de natuur het over de daken wilt schreeuwen met een kleurenpracht aan geurende graslanden. Onze honden, Joy en Sam, huppelen voor ons uit terwijl de eerste zonnestralen aan de horizon prijken. Wat is dit een heerlijk seizoen! Bovendien is ons nieuwe seizoen weer begonnen. En hoe! Weer met een kleurrijk gezelschap. Zo fijn om onze gastvrienden weer te zien en te spreken. En dan buiten te ontbijten in een blakende zon. Onder het gezang van de lente vogels. Zo loopt alles op rolletjes. Niet alleen is het huis gevuld met gave gasten. Ook is de agenda gevuld met wandelingen en workshops. Soms moet ik mijzelf in de arm knijpen. En geef Eus een hand. “Dit is ons leven liefste. ‘k zou mij niets anders wensen.”

Maart roert zijn staart

Maar maart roert zijn staart. Zo ook als het lente in de Algarve is. Met hier en daar een pittig buitje om de aroma’s te versterken. Desalniettemin zijn er geen wolken voor de zon in mijn gedachten. Ook al zijn er tal van werkzaamheden, het voelt als een zorgeloos leven. Want wij doen wat wij leuk vinden. Dus maken geen werk van ons werk. It’s a way of life. Want hoe ervaar jij de lente? Wat voel jij nu je binnenkort de winterjas op kunt hangen? En je kunt ontdoen van dikke truien?

Kust van de Algarve

“Jeetje, wat mooi! Misschien heel vervelend, maar ik kan het maar niet vaak genoeg zeggen,” roept een gast enthousiast tijdens een kustwandeling. Voor ons zien we goudgele rotsen weerspiegeld in een azuurblauwe oceaan. De zee klots tegen de wanden aan, waardoor deze langzaam afbrokkelt en er holtes ontstaan. Je mag dan ook niet te dicht bij de afgrond wandelen. “De oceaan is zo rustgevend,” zegt een andere gast. Als ik naar beneden kijk in een diepe sinkhole. Het zicht van het heldere water door een afbrokkelend gat, doet mij denken dat door af te pellen wat niet bij mij past, er veel meer ruimte in mijn leven is ontstaan. Maar ook helderheid zoals het glasheldere water in de oceaan. Het was een weg. Toch laat ik veel minder zaken bij mij inhaken.

Gehoord en gezien worden

Daarom houd ik misschien zo van de oceaan en stromend water. Om zaken van mij af te laten glijden. Als voorbeeld: ‘Laatst werd er bij ons in een groepje gedebatteerd over een onderwerp. Waarbij het leek dat twee stellingen tegenover elkaar stonden. Dit terwijl iemand zijn uiterste best deed haar talenten te laten zien. Eigenlijk zag ik dat binnen deze groep iedereen gewoon gezien wilde worden voor wie hij/zij was. En ging het helemaal niet over meningen of visies. Op een gegeven moment werd het mij te gortig; Dit is ‘The Art of Joy’ en ik wil geen gecompliceerd gedoe in ons huis. Laten we even wat anders doen, zoals een luchtje buiten scheppen. Zo geschiedde en door een grap en een grol kwamen we weer bij elkaar. Achteraf konden we er om lachen. Eigenlijk heeft iedereen de behoefte gehoord en gezien te worden.

Geen werk van je werk maken

Zo kwamen we tijdens deze kustwandeling in gesprek met onze gastvrienden. Terwijl wij een verse salade verorberden op een terras met een smoothie. Wat heerlijk dat dit kan in de lente van de Algarve. Eigenlijk begint dat al in januari. “Weet je nog hoe je hier zat vorig jaar?” vraag ik een gastvriend. “Ja, met krukken door een val, en met tegenzin in mijn werk! Haha, wat een verschil nu”. “Ja, beaam ik, “Zo dapper dat je voor jezelf bent begonnen.” “Echt wel, want nu ga ik iedere dag met plezier naar mijn werk en heb ik zo’n diversiteit aan opdrachten. Ik dacht dat het moeilijk zou zijn opdrachten te krijgen. Maar via het eigen ondernemerschap word ik erkend in de kwaliteiten die ik heb.” Daar heb je het weer. De erkenning en herkenning voor wie je bent is zo belangrijk.

Twee andere gasten zijn naar Rome gefietst met een missie. En hebben zo hun eigen weg gekozen met een bittere waarheid in hun kielzog. Maar met een gevoel van vrijheid. Hoe sterk kan een mens zijn!

Lente in de Algarve

Want iedereen wil groeien en bloeien net als de bloemetjes in de lente in de Algarve. En zoals de meeste bloemen hier draaien ze hun harten naar de zon. Om echt te stralen. En te schitteren in hun eigen kleur. Maar naast de zon hebben bloemen ook water nodig, zoals regen. En heeft een mens naast warmte en liefde zo nu en dan ook water nodig. Niet alleen door te drinken maar ook door dichtbij haar/zijn gevoel te blijven. Of in de vorm van tranen om dingen te verwerken en van je af te laten glijden. Om net zoals de holtes in de rotsen helderheid en ruimte te krijgen. En iedere keer weer die verandering in vorm. Want alles blijft in beweging. Zoals een rups die zich ontpopt als een vlinder. Hoe wil jij je ontpoppen in deze lente?

“Zucht, alweer zo’n zeikerd”, zegt ze al puffend, terwijl ze op haar mobiel tuurt. “Ik word hier zo moe van,” vervolgt ze. “Wat is dan de reden dat je ermee doorgaat?” vraag ik terwijl we even stilstaan. Ondertussen genieten we van het prachtige uitzicht vanuit Ponte da Piedade. Zoals de zon die schittert in de oceaan. Maar ook van de kleurenpracht door een strakblauwe lucht tegen een turquoise oceaan. En dan die goudgele kliffen. “Ach, het verdient goed,” verzucht ze. “Maar zijn er nog andere redenen dat je dit werk blijft doen?” pols ik. “Ach, het is wel leuk. En soms geeft het een uitdaging.” “Wat zijn de zinnige zaken in je werk? Informeer ik. Dan blijft het stil.

Geen werk van je werk

Zo komen we tijdens het wandelcoach gesprek stap voor stap verder. Je kunt dus stellen dat als jij je werk niet leuk vindt het enorm veel energie kost. Bovendien als het voor jou dan ook nog geen zingeving brengt, kun je jezelf afvragen; “Waarom nog?” Een goed inkomen zonder tijd om van dat geld te genieten; ‘Wat blijft er dan over?’ Irritatie, leegte, verlies van focus. En uiteindelijk in het slechtse geval een burn-out. Terwijl het mogelijk is geen werk van je werk te maken. Maar gewoon met plezier je werkdag te beginnen en te voelen; “Ik heb er zin in! Ik ben bezig met zinnige zaken.”

Doe iets wat je leuk vindt

Zelfs al ben je met pensioen, dan is het ook fijn te zorgen voor zinnige zaken. Dat wil niet zeggen dat jij je meteen moet aanmelden voor vrijwilligerswerk bij het Leger des Heils. Maar doe iets wat je heel leuk vindt. Ook al is het iedere dag wandelen, ergens je krantje lezen met een bakkie koffie en een praatje maken met de buurvrouw. Als Nederlanders zijn we behept met een Calvinistische achtergrond. Waarbij zinnig vaak verward wordt met nuttig. Bij zinnige zaken doe je iets wat voor jou inhoud aan je leven geeft. Je voelt je geïnspireerd en blij. De tijd vliegt om. Dat wil niet zeggen dat of je nu werkt of niet, er geen minder zinnige dagen zijn. Maar pro saldo dat je voelt; “Yes, we gaan er weer voor!”

Wake up call

Soms weet je niet dat iets in jou eigenlijk aangeeft; het is tijd voor wat anders. Zoals jullie weten heb ik twaalf jaar bij de KLM gewerkt. De eerste twee jaar als stewardess en door een snelle doorstroming als purser. Ik had het echt naar mijn zin. Vooral het teamwork, de diverse passagiers en de mooie bestemmingen. Maar….. de werkzaamheden herhaalden zich continu. De diversiteit zat hem in iedere vlucht andere passagiers, andere collega’s en mooie bestemmingen. Toch kreeg ik last van tijd verschillen. Gingen mijn panty’s iedere keer stuk. De tekenen aan de wand. Totdat ik een acute hernia kreeg met kans op verlamming gevolgd door een operatie. Een grote steun in de rug en voor mij een wake up call.

Zinnige zaken

Dus zoals ik het zie laten zinnige zaken zich voelen door de volgende ingrediënten;
Je wordt er blij van
Je hebt energie voor twee
De tijd verloopt zonder dat je er erg in hebt
Je raakt geïnspireerd
Je voelt je verbonden zowel met jezelf als met anderen
Dit geluk wil je wel van de daken schreeuwen
Je weet je grenzen, en voelt je doorgaans ontspannen

Niet zinnige zaken

Maar als je meestentijds je tijd verbijt door niet zinnige zaken, krijg je te maken met de volgende aspecten;
Je raakt geïrriteerd, gedemotiveerd en uiteindelijk gedeprimeerd
Je voelt je hondsmoe
Ieder half uur zit je op een klok te kijken
Een waas van isolement valt over je heen
Je wilt je ongenoegen graag bij iedereen kwijt, maar ze luisteren al niet meer.

Grenzen bewaken

Nu denk je waarschijnlijk; “Jij hebt makkelijk praten. Want je doet wat je leuk vindt.” Ja, helemaal waar. Maar toen we hier in Monchique begonnen was het hard aanpoten. En niet altijd leuk! Want we deden alles zelf; de schoonmaak, de was en de tuin. Bovendien waren we 24 uur beschikbaar voor alle gasten. Was ik zo door gegaan dan had ik acuut weer een hernia gekregen of een burn -out. Maar dit keer kreeg ik last van hartkloppingen en duizelingen. De tekenen aan de wand. Wij hebben meteen drie dagen geblokt en een hulp in de huishouding genomen. Want schoonmaken is niet mijn passie, nog mijn metier.  Bovendien vonden ze na twee jaar B&B runnen een bobbeltje in mijn borst. En het hing erom goed- of kwaadaardig. Weer zo’n signaal. Want ik zorgde voor jan en alleman maar slecht voor mezelf. De ervaring leert.

Stralen

Zo maak ik nu geen werk meer van mijn werk, en doe ik alleen wat mij inspireert en waar ik energie van krijg. Zoals gastvrouw zijn, of wandelgids, coach en cursusleidster. Juist de afwisseling en de verdieping met mensen blijft me boeien. Ondertussen let ik meer op mijn eigen grenzen en vrije tijd.

Kortom. Je kunt die droombaan hebben, met heel veel zinnige zaken. Maar niet letten op je grenzen waardoor je uiteindelijk toch nog leegloopt qua energie. Dus werk je of ben je met pension houd je bezig met zinnige zaken. Daar waar je van gaat stralen!  Jij jouw esprit uit kunt dragen. Maar…. lees wel de tekenen aan de wand. Want stel je wordt negentig; Wat hoop je dat het leven je gebracht heeft?