Op koers naar de veilige haven

Op koers naar de veilige haven

Verweesd staar ik voor mij uit. Eindelijk gaat het dan toch gebeuren. Het gesprek van Joop dendert nog na; “Hij wil niet meer. Als je afscheid wilt nemen moet je binnenkort komen.” Hoe dan? Gisteren heeft hij nog in de tuin gewerkt. Dus ik dacht; ‘Dat gaat de goede kant weer op’. Mijn oersterke onsterfelijke vader. Het kan toch niet waar zijn dat het nu zijn tijd is. Ja, ik weet, ik heb het weg gestopt. De signalen waren er allang. “Famke (meisje in het Fries), ik sta moe op, en het hoeft niet meer zo.” En twee dagen voordat hij weer in de tuin werkte; “Ik heb alles voorbereid. Als het zover is kom je toch wel?” Toen kreeg ik wel een knoop in mijn maag. Maar andere signalen gaven mij weer hoop. Terwijl ik wist dat hij op koers was in een twilight zone, naar de veilige haven.

In de twilight zone

Soms krijg je gelijknamige thema’s op je pad. Zelfs in wat lijkt een zorgeloze zomer. Met continu volle bezetting. De dood kondigt zich aan wanneer hij wil. Eerst mijn kater Billy. Heel plots. En nu mijn vader waar ik dacht al jarenlang op voorbereid te zijn. Maar toch. Vanuit de zonnige zuidelijke Algarviaanse sferen, naar het afscheid. Mijn vader was blij me te zien. Maar ik zag dat al veel langs hem heen ging. Hoe moet ik hem in godsnaam nog vertellen wat ik hem te zeggen heb. Dit terwijl hij nauwelijks noch hoort of kan praten. Beide zwijgen we dus. Onze manier van communicatie. Voelen van dit is eigen, dus het is goed. Woorden doen er niet zo toe. Het ‘zijn’ is voldoende. Onze veilige haven.

Geestelijke erfenis

Zo heb ik hem een brief geschreven. Mocht hij zich er nog niet van bewust zijn, hoe dankbaar ik hem ben. En hoeveel ik van hem houd. Want mocht hij gaan dan blijft zijn erfenis aan geestelijke bagage in mij voortleven. Dat is mijn houvast, mijn focus. Zo heeft hij mij vroeger leren zwemmen en zeilen en mij geleerd koers te houden. Het kaf van het koren te scheiden. “Doch dyn plicht en lit de lju mar rabje!” Een Friese uitdrukking van; ‘Doe wat je moet doen en laat de mensen maar kletsen.’ Op de laatste dag van het afscheid, zit ik aan de rand van zijn bed, ‘un peu nerveux” met mijn brief. Dan krijgt mijn vader een delirium en het schiet door mij heen; ‘te laat’. Hij is al begonnen aan zijn reis naar de veilige haven.

Afscheid

Snel schuif ik de brief toe. Voorovergebogen kijken Joop en ik hem gespannen aan. Want wat is zijn reactie? Hij neemt de tijd. Waarbij hij anders een snel lezer is, duurt het wat voor mij een eeuwigheid lijkt. Dan eindelijk komt er een glimlach, een hand, dat gebaar, onuitgesproken. ” Pa, ik ga je missen, ” en huil. “Niemand mist een dooie”, weet mijn pa nog te grappen. Zoals hij drie dagen terug nog tegen een oud-collega veearts zei; ““Heb je T61 voor me mee genomen?” T61 is een middel om varkens, runderen en paarden te euthanaseren. Galgenhumor tot het einde.

Waar een wil is, is een weg

Want je moet weten mijn, vader had niet alleen galgenhumor. Hij had een wilskracht van hier tot Tokio. Daar ben ik erfelijk mee belast. Waar ik overigens dolblij mee ben. Want wat hij wilde, kon hij scheppen, een echte doener. Met veel creativiteit. Of het nu cabaret, een schilderij, een prachtig gedicht, of een heel net aan nieuwe boswegen uitspitten was. Hij deed het. Veel deed hij niet alleen voor zichzelf maar juist voor de gemeenschap. Mijn liefde voor mens, dier en natuur heb ik ook via hem door gekregen. Juist de liefde van mensen die mij omringen is nu mijn troost. Maar ook in stilte zijn met de natuur, of spelen met onze huisdieren. Al deze kwaliteiten en zoveel meer ben ik hem dankbaar.

Dankbaarheid

Maar ook dankbaarheid dat we daar in het mooie Drenthe, vrienden hebben gemaakt met de buren. Dat deze lieve buren ons van alle kanten ondersteunen. Alles is liefde. En dan al die mooie herinneringen die mij altijd bij zullen blijven zoals zijn 92ste verjaardag vieren op de berg van Monchique. Heb jij ooit een 92-jarige een berg op- en af zien lopen? Wat hebben we gelachen in de jacuzzi. Want het leven moet gevierd worden. Er zijn te veel herinneringen om op te noemen. Pa’s quote; “Gelukkig zijn is niet krijgen wat we ontvangen, maar tevreden zijn met wat je hebt. Geniet van wat je hebt, er valt zoveel te verliezen……”

Eindelijk thuis

Maar ja, toen raakte hij uit koers. Hij wilde linea recta naar de veilige haven. Maar er was forse tegenwind. De jonge geest laveerde wat hij kon. Maar paste niet meer in een aftakelend lichaam. Er werd gesleuteld en gedaan. Zijn enorme wilskracht en positieve instelling hield hem nog een tijd op de been. Tenslotte werd het hem zwaar te moede. Zijn enige wens nog was af te koersen naar gene zijde. Het ging niet zo snel als hij had gewild, maar hij stierf met een glimlach op zijn gezicht. Eindelijk thuis, in veilige haven.