Talmen in tijdloosheid

Talmen in tijdloosheid

“Zullen we weer eens gaan zeilen?” vraagt mijn vader enthousiast. “Goh, hoe lang is het geleden dat we voor het laatst gezeild hebben? antwoord ik weifelend. “Weet jij nog hoe het moet?” “Laten we gewoon gaan”, zegt mijn pa resoluut. En daar gaan we, samen op een mooie houten boot ergens over een turquoise oceaan met in de verte groene eilanden omzoomd door palmen. Bezweet word ik wakker. Al snel herinner ik mijn droom, en ga terug in de tijd toen ik nog een kleuter was. Mijn taak serieus nemend, ondertussen trots als een pauw, mocht ik aan het roer staan van onze rode zeilboot ‘Bloody Marie’. Mijn pa was op dat moment even fokkenist. Roerloos keken we beiden naar de horizon terwijl we over de Friese meren gleden. Tijd bestond voor mij nog niet, alleen de zon, de wind en de zeilen.

 

Tempo doeloe

Nu bijna vijftig jaar later zit samen zeilen er niet meer in. Maar wel het talmen in die tijdloosheid. Wij zijn bevoorrecht dat mijn ouders ( 91 en 83) nog zelfstandig op deze leeftijd naar ons toe kunnen reizen. Tijdens hun verblijf deinen wij mee op tempo doeloe, terwijl de tijd ongemerkt verstrijkt in eindeloos genieten. In hun mobile home ‘Stille Wille’ ( wat ‘stil plezier’ betekent in het Fries, dus een variant van The Art of Joy maar dan in stilte), zitten beiden gemoedelijk in hun zithoek ‘ te chillen’. Een modewoord die ze al snel hebben overgenomen omdat dat is waar ze van houden. En nu het weer het toelaat genieten ze van het uitzicht op hun terras en de eindeloze 180 graden views, naar de tuin, de oceaan en de berg Picota. Of het nu een bakje koffie is, een wijntje of een taartje, genieten doen ze uitbundig in stilte. Het lijkt tegenstrijdig maar aan hun mimiek kun je de gelukzaligheid aflezen.

Carpe diem

Iedere excursie is een feestje. Elk bloempje wordt door mijn moeder aangeraakt en geprezen, iedere vrucht wordt door hen verorberd met smaak. Wandelen is schrijden geworden, waardoor je niets van je omgeving mist. Als een kind zo blij kan ik het niet laten om in een boom te klimmen, they lift me up. Liefde voor flora en fauna heb ik van kinds af aan mee gekregen. Een wandeling door moeder Natuur is voor mij een heilzaam dagelijks ritueel. “ Hé Tijger!” zegt Eus gekscherend tegen mijn vader, “gaat ie goed?” “Uitstekend!” gniffelt mijn vader. Terwijl hij zich te goed doet aan de net geplukte mispels, waarbij het sap van zijn kin druipt. Dan laat hij zich ontvallen.”Carpe Diem, pluk de dag en alle mooie momenten die wij samen beleven, hoop dat mij nog menig zijn gegeven.”

 

Samenhorigheid

Dan ontstaat er ’s avonds plots door twee muzikale gasten een avond met zang begeleidt door gitaar waarbij een ieder zijn/haar duit in het zakje doet. Mijn moeder laat een prachtige stem ten gehore geven en mijn vader rakelt zijn mooie gedichten op uit zijn hoofd. Samenhorigheid.

Slow motion

Als we weer terug rijden van het strand is het bijna vijf uur. De tijd vervliegt ongemerkt. De tijd in vergetelheid. Het is alsof we in een slow motion film zitten waarbij ieder moment intens wordt beleefd, ieder woord gemeten, iedere blik opgevangen, en in iedere hand geknepen. Alle vier zijn wij ons meer dan bewust, er komt een tijd dat ‘time is up’. Alsof iemand met ons mee loopt, die de klok wèl bijhoudt gelijk een stop watch, en ineens het kaarsje van de pret uitblaast.

Tijd voor wezenlijke zaken

Eigenlijk zouden we jong of oud iedere dag zo betrokken kunnen doorvoelen, ieder moment op waarde moeten schatten. Maar de klok wordt zo langzamerhand onze vijand, want deze geeft aan dat er altijd tijd te kort is. Is het dan niet het moment om je af te vragen; “Waar besteed ik mijn waardevolle tijd aan? Hoeveel uren besteed ik aan essentiële zaken die er toe doen en hoeveel aan, als je het vanuit een ander perspectief bekijkt, onbenullige tijdsverspilling? Op welke momenten voel je, wat ik nu doe is wezenlijk?

Levensles

Zo krijg ik alsnog een ware les van mijn ouders mee zonder dat ze het weten. Neem de tijd voor de zogenaamde kleine zaken die in waarachtig groot zijn. Zet je zintuigen open en zie de schoonheid om je heen, heb lief en geniet. Verdoe je uren niet met dingen die er niet toe doen, zoals uiterlijk vertoon, of je bezig houden wat anderen van je denken of zeggen. Als je reilt en zeilt door het leven, vergeet niet de wind door je haren te voelen mee te deinen op de golven van de oceaan. En met tegenwind scherp aan de wind te laveren. Laat het je voor de wind gaan. Want vroeg of laat zeil je weg van deze wereld, daar waar de tijd stil staat en je terug kunt kijken wat je uit dit leven gehaald hebt.

Hoe ga jij om met je tijd? Wanneer verspil je tijd? Hoe kun jij je bewust bezig houden met wezenlijke zaken en vooral genieten?