Categorie: Blog

Met een lichte druk bij mijn maagstreek wandel ik samen met mijn vriendinnen de berg af. Drie vrouwen,van verschillende leeftijden, die elkaar hier twee keer per jaar ontmoeten. Vanaf het allereerste moment van weerzien bruist het. Wat het is, weet ik niet, maar het lijkt of we  meteen afdalen naar een herleefde pubertijd. De stemmingen wisselen elkaar snel af, van hilarisch naar uiterst serieus. We delen vooral vrolijkheid maar ook verdriet. Regelmatig ontstaat er een vriendschap of een vriendschappelijke band met onze gasten. Zo hebben wij elkaar ontmoet in onze B & B The Art of Joy.

Afscheid nemen

Eigenlijk is er niets aan de hand, de zon schijnt zoals altijd, we zijn goed gemutst en hebben verhaal voor twee. Maar toch. Een paar dagen voordat we weer afscheid moeten nemen, begin ik het te voelen. Afscheid nemen, ik dacht dat ik er aan gewend geraakt was. Er zijn zoveel lieve fijne gasten die voelen als vrienden, die je letterlijk of figuurlijk omarmt en weer los moet laten. Maar met deze twee vrouwen blijft het wennen ‘ tot de volgende keer’  te roepen en dan weer terug te gaan naar de van de dag. Haast dagelijks houden we contact, maar whatsapp weegt niet op tegen fysieke nabijheid.

Vriendschap

Vriendschap is een mooi gegeven. Vrienden wandelen met je mee, soms voor even dan weer voor wat lijkt een eeuwigheid. Soms zijn ze heel dichtbij en dan weer op een afstand. Voor mij is het belangrijkste ingrediënt van een vriendschap dat je een organische verbintenis voelt. Dat je elkaar vertrouwd, niets hoeft op te houden, en op elkaar kan bouwen. En elkaar vrij laten, laat ik dat niet vergeten.

Valkuil

Totdat ik emigreerde naar Portugal had ik vriendinnen die bij mij hun hart kwamen uitstorten. Het was bij mij thuis een zoete inval. Voor een ieder was er een luisterend oor, een gevulde koelkast en een warme schouder. Toch zat er iets niet goed. Dat werd mij duidelijk toen ik door een stekende pijn in mijn mond met mijn vriendinnen naar de eerste hulp toog. Ik verging van de pijn, maar de vriendinnen bleven vertellen en vragen stellen. Niet over hoe het met mij ging, maar over hun eigen sores. Alleen liep ik naar de balie en de vriendinnen bleven op de bank door emmeren over hun eigen relatieproblematiek.  Tijdens een gezamenlijk wandelweekend gaf ik mijn grenzen aan: “Kun je niet buiten roken, vooral tijdens het ontbijt heb ik daar last van.” Het hek was van de dam. Er werd niet meer met mij gesproken, hoe ik ook probeerde nog ergens een ingang te vinden.

Je beste vriend(in) laat je nooit in de steek

Als een lichtflits werd mij duidelijk,’ ik doe iets verkeerd’. Met volle bewustzijn was ik regelrecht in mijn oude valkuil gestapt; ik had mijzelf en mijn behoeften op de laatste plaats gezet. Na dit weekend heb ik de club verlaten en tijd genomen om op te trekken met mijn trouwste vriendin. Diegene waarmee ik altijd samen wandel in de natuur, kan genieten en al schrijvend mijn gedachten deel. Die vriendin waar ik altijd op terug kan vallen, mezelf.

De ommekeer

Kort daarna kwam ik Eus tegen, een partner en vriend voor het leven. In voor- en in tegenspoed. Iemand die zo voor mij gaat en staat en mij het allerbeste gunt. Dit had ik nog nooit mee gemaakt. Vanaf die tijd kwamen er andere vriendinnen op mijn pad. De uitwisseling is gelijkwaardig, zonder slachtoffergedoe, competitie of kinnesinne, maar doordrongen van krachtige en kwetsbare openheid.

Vriendinnen met vleugels

Zo vliegen ze weer weg, mijn vriendinnen met vleugels. De knoop in mijn maag heeft plaats gemaakt voor tranen. Maar ik ben niet de enige, ook dit delen we,  open harten. Als we samen zijn worden we als het ware op getild. Voelen we ons vrij bij elkaar. Want vriendschap geeft vleugels.

Wat is voor jou belangrijk in vriendschap? Wanneer voel je het wederzijds stromen en wanneer stap je in een valkuil?

Klop, klop, klop! Ontwakend uit een hazenslaapje, sta ik op, en doe versuft de deur van mijn hotelkamer open. “ Hoi, hoi, sorry, sliep je?” “Uh ja,” antwoord ik opgeschrikt, “maar is er iets aan de hand?” Ik zie mijn KLM collega rood worden. Ze vindt het waarschijnlijk moeilijk om me te vertellen wat er gaande is. Ieder neemt zo zijn eigen bagage mee van huis. Met ogen terneer geslagen gaat ze verder; ” Van andere collega’s heb ik gehoord dat jij doet aan handlezen. Nu vroeg ik mij af, of je in mijn handen zou willen kijken.”

Fascinatie voor handen

Vanaf mijn vroege jeugd ben ik geïntrigeerd door handen. Sinds ik bij de KLM werk zie ik diverse handen van steeds wisselende collega’s. In Azië laat ik soms mijn eigen handen lezen op straat. Helaas vertellen deze voorspellers vaak onzin. De nadruk ligt op rampspoed om jou van hen afhankelijk te maken, want zij zouden het tij kunnen keren.  In Singapore heb ik boeken weten te bemachtigen die de handlijnen, en dus ook je lot,  niet uitleggen als een vast staand feit. Dat spreekt mij aan. Tijdens een vlucht ga ik na de service,  wanneer de meeste passagiers op apegapen liggen, een rondje maken door de pantry’s. Wat is boeiender dan je collega’s te leren kennen via handlezen?  Natuurlijk vertel ik erbij dat ik aan het oefenen ben: Ondertussen verifieer ik of de theorie uit mijn boeken matcht met de praktijk.

Handlees opleiding

Sindsdien wordt er vaak bij mij aan de deur geklopt. Collega’s herkennen wat ik vertel. Echter ik mis een bodem aan kennis. Ik besluit om een Handlees opleiding te volgen. Vanaf het begin ben ik intens gemotiveerd. Het is alsof ik een inhaalslag maak. De manier waarop het handlezen uitgelegd wordt is een bevestiging van wat ik voel. Het wordt gebruikt om mensen in hun kracht te zetten, ze bewust te maken van hun talenten. Waar er nog belemmeringen zijn, ze aansporen om die op te heffen . Mijn handlees juf wordt tureluurs van mijn vragen, maar is tegelijkertijd geamuseerd. “ Ik kan jou honger niet stillen, volg ook de gevorderden klas.”

Consulten, cursussen en teambuilding

Het toeval wil dat op het moment dat ik de opleiding afrond, het tijd wordt wegens mijn zwakke rug KLM vaarwel te zeggen. Het eigen ondernemerschap bevalt me prima als coach/ trainer. Bij mijn coachees neem ik zo nu en dan een kijkje in de handen. Al snel krijg ik de volgende vragen op mij afgevuurd: “ Doe jij ook consulten?” “ Geef jij ook cursussen”. Handlezen is mijn passie dus besluit ik op de vragen in te gaan door het geven van handleescursussen en -consulten. De volgende stap is bij verschillende bedrijven zoals Randstad, Politie Amsterdam, KPMG Meijburg en diverse gemeentes een ‘teambuilding door middel van handlezen’ te faciliteren. Het wordt een hit.

Lijnen veranderen als jij verandert

Je zult je afvragen wat is nu zo bijzonder aan handlezen? Misschien heb je een idee-fixe van een zigeunerin met grote oorbellen met een glazen bol die jou toekomst gaat bepalen. Het ware handlezen legt juist de nadruk op dat je de toekomst in eigen handen neemt want…. als jij morgen jouw levenspad 180 graden draait, veranderen ook je lijnen.

Waarom is handlezen bijzonder?

Net heb ik een openluchtcursus Handleescursus en Wandelweek afgesloten waarbij de deelnemers in hoge mate enthousiast zijn. “Waarom vinden jullie handlezen zo bijzonder?” vraag ik hen.

• Het gegeven dat de lijnen veranderen als jij verandert, dus dat niets vast staat
• Dat het zo herkenbaar is. Dat de hoofdlijnen zoals de levenslijn, hartlijn, hoofdlijn en lotslijn niet alleen karakterlijnen zijn. Je ook op deze lijnen ook aflezen waar je stroomt en waar het hapert. Nu moet ik een kleine samenvatting geven van de theorie:
  De levenslijn geeft weer hoe jij met je energiehuishouding omgaat en hoeveel ruimte je nodig hebt. Heb je bijvoorbeeld een burn-out of een energielek dan houdt de lijn op. Je gaat dus niet dood op die leeftijd maar hebt weinig energie meer.
  De hartlijn laat zien hoe je met je gevoelsleven omgaat, wanneer je hartepijn of juist vreugde       hebt ervaren.
  De hoofdlijn laat zien hoe je denkt. Eilanden laten piekermomenten zien.
  De lotslijn laat je levensloop zien en een tendens voor de toekomst als je doorgaat zoals je nu bezig bent. Maar dit kan morgen veranderen, dat heb je zelf in de hand.
• Dat lijnen soms door elkaar lopen: Daarom nodigt handlezen uit om de readee vragen te stellen op een coachende manier. Je bouwt zo een band op. Ook is het zaak om je bevindingen te checken met een; ‘ Herken je dat?’ Doordat je via vingers, de kootjes en de lijnen zo duidelijk de kwaliteiten van iemand kunt zien is handlezen een uitstekend middel voor loopbaanvragen.
• Het is een concrete weergave van wie je bent.

Handlezen, op een gelijkwaardige manier gebruikt, is dus geen wissewasje abracadabra toekomstvoorspellerij. Maar juist een ondersteuning om je in je kracht te zetten, hoe jij richting kunt geven aan je lot en daar zoveel mogelijk uit kunt halen.

Met de ogen deemoedig gericht op haar beeldscherm, kopje koffie in de hand en pruilende onderlip zit ze voor over gebogen op een bank. Net terug van een botox reisje Bangkok, voelt Ingeborg Beugel zich over de vijftig uitgebloeid. Haar documentaire laat duidelijk zien dat vrouwen op middelbare leeftijd overvallen kunnen worden door de menopauze. Het is goed dat dit onderwerp, wat weinig aandacht krijgt, op tafel wordt gelegd.  De documentaire ‘uitgebloeid‘ vind ik echter stigmatiserend. Aldus Beugel; “Vrouwen in de menopauze zijn depressief, geïrriteerd, onhandelbaar en hebben geen zin in seks.” Nou ja????

Slaap te kort

Een andere kritische noot bij dit programma is dat er nauwelijks aandacht wordt besteed aan de slapeloze nachten waarmee vrouwen in de overgang te kampen hebben. Herken je dat? Lange nachten starend naar het plafond, badend in het zweet, waarin Klaas Vaak een ommetje heeft gemaakt. Vroeger had ik last van hormonen in positieve zin. Makkelijk fietste ik door de maandelijkse perikelen heen, geen stemmingswisselingen en weinig ongemak. Totdat ik in de overgang kwam. Gelukkig ga ik niet gebukt  onder de symptomen die Ingeborg onderschrijft maar kom voornamelijk slaap te kort. En zo zijn er veel vrouwen en mannen van alle leeftijden die daar last van kunnen hebben.

Blijven genieten

Wat doe je als je nachten kort of niet slaapt? Niet zozeer door kopzorgen maar gewoon omdat je niet meer als van nature in slaap valt? Of al na drie uren slaap klaar wakker bent. Op een dag sneed ik dit onderwerp aan bij de ontbijttafel en de verhalen waren niet meer van de lucht. Tot mijn verbazing ervaren de meeste vrouwen rond mijn leeftijd hetzelfde probleem. Als echte werkpaarden weten ze  goed te functioneren met een drukke baan. Ze gaan gewoon door. Gedurende de dag neemt echter de alertheid af en de vergeetachtig toe. Bewust van het feit dat het leven is voor even, lukt het mij prima om van iedere dag een feest te maken en te blijven genieten. Hoe kan het ook anders onder mijn omstandigheden.

Proberen en accepteren

Toch moet ik bekennen dat aan het begin van mijn ‘meno mutsentijd’ ik ten einde raad was door de lange donkere nachten met nare spookgedachten. Door ontspanningsoefeningen, goed ademhalen en plezierige situaties visualiserend lukt het mij om in ieder geval een goede nachtrust te krijgen. Het feit dat ik naast een zorgzame man ligt, compenseert. Overdag heb ik van alles uitgeprobeerd; mediteren, homeopathische middelen, pauzes inlassen, melatonine, slaapthee, wandelen en  zwemmen. Het verhoogt vitaliteit maar bevordert niet meteen de slaap. Ook heb ik een coach/dokter ingeschakeld om te kijken of ik nog achterstallig onderhoud moest plegen in het opruimen van oud zeer. Maar dat was niet nodig. Nu doe ik nog een laatste poging met zalf waarbij je op een natuurlijke manier de vrouwelijke hormonen oestradiol en progesteron aanvult. Dan laat ik het los en accepteer……  En wonder boven wonder, deze crème gebruik ik nu drie dagen en slaap weer als een roosje.

Aansporing in de overgang

Wat mij geruststelt is dat het ‘de overgang’ heet, dus het gaat over. Een positieve kant van de overgang is dat deze fase je aanspoort om duidelijke keuzes te maken. Het kaf van het koren te scheiden wat mensen en gedachten betreft. Omring je met dat wat je energie geeft. Het is de tijd van illusies loslaten. Als je nog een droom hebt, is het de tijd om het roer om te gooien. Nu het nog kan. Mocht je gedurende je leven onverhoopt weg gedreven zijn van wie je in wezen bent, dan helpt de overgang in aanloop naar het ouder worden je terug te voeren naar de essentie.

Hoe bloeien we op?

Mijn doelstelling van dit blog is niet zozeer om de zondagmorgen met een zeik- en zeververhaal te beginnen maar meer te checken bij andere vrouwen ( in de overgang ) of mannen met slapeloosheid hoe zij hier mee omgaan. Erkenning van het euvel helpt. En het feit dat 40% van de meno-vrouwen er last van heeft schept een band. Maar hoe kunnen we elkaar helpen met tips om deze fase zo vitaal mogelijk door te komen? Kinderen zijn de deur uit. Er is meer tijd voor jezelf. Hoe kunnen we opbloeien in plaats van uitgebloeid zijn?

Ineens springt een gast op van tafel. Legt zijn pas verkregen oranje rugzakje met Suprême Guest op zijn stoel. M, al voor de vijfde keer hier, recht zijn rug en gaat aan het einde van de copi-Euse tafel staan. “Het is jullie jubileumjaar” zegt M geheimzinnig, “en daarom heb ik een verrassing voor jullie! De reden dat ik hier ieder jaar kom is omdat ik me hier thuis voel en de sfeer altijd opperbest is. Dankzij jullie bijdrage, kleur rijk en complementair aan elkaar.” De exacte woorden die volgen heb ik niet onthouden maar ik ben ontroerd door M’s zuivere intentie, en de erkentelijkheid die sprak uit zijn woorden. Nieuwsgierig geworden open ik ongeduldig de doos en haal een prachtig bronzen beeld van een dansend paar, in harmonie, het hoofd omhoog in vreugde.

Kroon van een jubileumjaar

Beiden ontroerd, proberen we tranen die opwellen terug te dringen. Dit jubileumjaar is een kroon op andere jaren. Zoveel dankbaarheid van en wederkerigheid met onze bezoekers . Wij hadden nooit kunnen bevroeden dat onze   ‘The Art of Joy’ zoveel vreugde zou genereren.

Het fundament en het hart

Het fundament van The Art of Joy is de paradijselijke plek die uitnodigt om rust te nemen en tegelijkertijd innerlijk in beweging te komen. The Heart of Joy vormen wij samen. Naast partners vullen wij ook als collega’s elkaar prima aan. Zonder bedrijfsplan doen we al jaren met verve dat waar onze passies en kwaliteiten liggen. Zo heeft ieder zijn eigen afdeling en bespreken we hoe een ieder zijn eigen afdeling het beste kan inkleuren. We vijzelen elkaar op.

Complementaire kleuren

Net als de kleur rood naast de kleur groen, steken we tegen elkaar af om zo de eigen kleur te versterken. Complementaire kleuren zoals rood en groen, geel en paars, oranje en blauw lijken tegengesteld maar vormen een harmonisch geheel. Het schijnt dat complementaire kleuren met een additieve kleurmenging wit licht oplevert. Je zou de gasten als onze kleurmenging kunnen zien. Zij leveren bewust of onbewust inspiratie, wat maakt dat we pas echt gaan stralen. Een lichtvoetig samenspel waarbij je elkaars leven kleur rijker maakt.

Met behoud van eigen kleur

Zo zul je mensen om je heen verzamelen die jouw kleur doen stralen, en jouw kleur met hun eigen authentieke kleur aanvullen voor een gevarieerd leven. Waar je voor kunt waken is dat je wilt dat die ander jouw kleur aanneemt. Zo moeten Eus en ik niet willen dat de één doet zoals de ander het wilt. Dan wordt rood en groen gemengd een poepbruin mengsel. Je kunt natuurlijk wel suggesties geven hoe die ander zijn eigen kleur nog beter uit kan dragen.

Vijftig tinten zwart

Mensen die zaken bekijken vanuit vijftig tinten zwart of grijs kun je beter uit de weg gaan. Zo kregen wij laatst onaangekondigd bezoek van de oude eigenaresse van dit pand. Ze heeft hier twintig jaar geleden een jaar gewoond met haar ex. Hij is hier gebleven. De verdeling kwam maar niet rond. Ze is nog steeds niet over het feit heen dat deze bijzondere plek allang niet meer de hare is. Brutaal keek ze in alle accommodaties terwijl sommige gasten nog binnen waren, zeggende ; “ Wat stom, wij hadden het toen heel anders ingericht.” “Wat jammer dat ze dit veranderd hebben.” Gasten kwamen me vragen; “ Wie is dit negatieve mens?”. Het voelde ongepast om deze zwartgallige vrouw op ons terrein te laten dwalen. Vriendelijk maar beslist heb ik haar de uitgang gewezen. “ Mevrouw, dit was uw laatste bezoek, deze plek is niet meer van u. Het verleden is passé!”

Kiezen

Moraal van dit verhaal. Koester diegenen die je aanvullen. Met wie verkies jij je leven te delen? Zij die jouw kleur doen blinken of zij die jouw kleur doen verzinken?

Portugal heeft gewonnen! Geweldig! De song van Salvador Sobrero ‘ amor pelos dos’ ( liefde voor twee) raakte mij meteen, En ik was niet de enige. Zelfs als je de tekst niet begrijpt, ontroert het. Als je deze song zo gevoelig kunt vertolken, moet je ervaren hebben wat je zingt. Later hoor ik Salvador in een interview verklaren; “ Ik houd niet van fastfood muziek, ik wil mensen raken, met muziek vanuit het hart”. Een man met een missie zingt dé nummer één hit van het Eurovisie Song festival. Gewoon door te zijn wie hij is, zonder glamour en glitter, biedt hij de muziekwereld ‘liefde voor twee’, en voor veel meer.

Innerlijk rijk

Mijn grote wens is dat dit een trend aangeeft voor de toekomst. Dat zangers, kunstenaars en ondernemers succesvol zijn door hun puurheid. Dat zij die hard op weg zijn naar succes niet hun hart verliezen, en zo de leegte van het hart maskeren door uiterlijke franje. Zij die hun hart trouw blijven, en zaken initiëren en creëren die het hart beroeren, dragen bij aan een mooiere wereld. Misschien word je niet rijk op materieel gebied, maar zeker op emotioneel en spiritueel vlak. Als je maar een bestaan weet op te bouwen.

Wonderen

Niet iedereen begrijpt dat je, zoals Salvador Sobral, wonderen kunt veroorzaken vanuit eigenwaarde en eigenzinnigheid met gebruik van je intuïtie. Alsof je een instrument bent, die ingezet wordt voor het grotere geheel. Jammer genoeg gaan na deze triomf foute verhaaltjes de ronde. Salvador zou een verslaafde zijn, zijn hartfalen verzonnen hebben om het festival te winnen. Waarom kunnen mensen niet accepteren dat iemand succes heeft door gewoon te doen wat het hart ingeeft.

Netwerk van gelijkgestemden

Zo proberen wij zoveel mogelijk samen te werken met zelfstandigen die hart voor de zaak hebben en producten fair trade verkopen. Wij kopen ons zuiver katoenen beddengoed bij een klein zaakje Casa Texteis in Alcantarilha.  Je kunt rustig je spulletjes uitzoeken, ze zijn bijzonder hulpvaardig en nemen de tijd. Zelfs Joy kan op een koel plekje liggen, nog net niet tussen de lakens.

Onze UV filter is geïnstalleerd door een betrouwbare firma Azul Immenso. Toen er vanuit de gemeente een reglement dreigde, dat inwoners van Monchique met eigen bron een chloorpomp voor het filteren van zuiver bronwater zouden moeten aanschaffen, zei de baas meteen;” Onzin!” Vanuit zijn ziekbed stuurde hij ons de wet toe, die rechtvaardigt dat een UV filter met de nodige analyses vanuit het waterlab, voldoende treatment biedt voor puur bronwater.

Kort geleden mochten wij een teambuilding begeleiden van een succesvol bedrijf. Het management investeert volop in de werknemers, niet alleen met dit uitje. Ieder zijn/haar kwaliteiten wordt gestimuleerd. Elk teamlid ervaart een opwaardering in eigenwaarde en zo worden de beste resultaten gehaald. Het team is als een familie. De eigenaars hebben hun ziel en zaligheid in de zaak gestopt. Als ik iets nodig zou hebben in hun branch zou ik hen bellen of aan anderen aanbevelen.

Hart – en bijzaken

Je hebt mensen die zeggen dat ze werken vanuit hun hart. Toch hoor je ze vooral praten over geld, winst en de teleurstelling over verliezen. Mijn ervaring is, als je werkt vanuit je hart, je vooral wilt uiten waar je plezier aan beleeft. Dat je er geld mee verdient is bijzaak. Dat wil echter niet zeggen dat je passie volgen en zakelijk zijn niet samen gaan. Het is jezelf een hart onder de riem steken om die vergoeding te vragen die je waard bent.

Weer terugkomend op onze Portugese held Salvador Sobral. Het toeval wil dat hij wacht op een hart transplantatie. Hopelijk krijgt hij binnenkort eenzelfde kwaliteit hart, dat hij vol gevoel door blijft zingen. Want waar het hart zit, klopt het.

Wanneer leef en werk je vanuit je hart? En wanneer is het hart eruit? Hoe zou je zoveel mogelijk je hart kunnen volgen?

“Je lacht te veel, en te hard!” zegt Hans prompt. Terwijl stoom langzaam uit mijn oren komt, probeer ik de informatie zo relativerend mogelijk te ontvangen. Dat is niet makkelijk, dus tel ik tot tien. “ Oh, uh, ik lach, uh, te veel,” herhaal ik haperend. “Ja, en wij vinden Eugene ook luidruchtig,” voegen Hans en Grietje in koor toe. Bij mijn positieven gekomen vraag ik verontwaardigd; “ Maar zien jullie Eus hier op kousenvoetjes zen rondlopen?”

The Art of Joy

Ze kijken mij verbaasd aan. “ Zoals jullie weten heten wij The Art of Joy”. Het lukt ons niet om ons anders voor te doen dan we zijn,” probeer ik nog. Het heeft geen zin. Ze begrijpen mij niet. Dan herinner ik me dat ze ook geboekt hebben in september. Koeltjes opper ik; “ Je krijgt de aanbetaling terug, maar dan lijkt mij een vakantiehuisje aan de westkust voor jullie september vakantie meer passend.”

Hilariteit die niet bij iedereen gedijt

Aan beide heren, die ik veiligheidshalve maar even Hans en Grietje noem, had ik gevraagd hoe ze hun verblijf hier ervaren. Het is mij duidelijk vanaf het begin dat zij zich hier niet senang voelen. Ondanks dat het gedurende de dag rustig is, en ieder op zijn eigen terras of stilteplek ligt, is het aan de ontbijt tafel ronduit hilarisch. De ene lachsalvo volgt de andere op. Dit mede veroorzaakt door de droge humor van een Zwitserse piloot die net zijn laatste vlucht voor zijn pensionering heeft gemaakt. Hans en Grietje vluchten dan snel weg en nemen heimelijk hun ontbijt mee aan ‘de punt’ en dekken het tafeltje met moeders tafelkleed.

Harmonie

In het vorige blog had ik het over vrijheid. Het enige wat mijn eigen gevoel van vrijheid nog in de weg staat is mijn verantwoordelijkheidsgevoel. Als gevoelsmens probeer ik harmonie te scheppen, zodat iedereen zich hier thuis voelt.  Hier ligt mijn passie maar tevens mijn valkuil. Als ik merk dat gasten zich niet op hun plek voelen, heb ik daar last van. Waarom? Ten eerste omdat ik mij verantwoordelijk voel voor hun welzijn en ten tweede omdat ik sfeergevoelig ben. In een harmonische doch levendige sfeer gedij ik het beste.  Organisch ontstaat er hier iedere keer een opperbeste ambiance tussen gasten. We mogen van geluk spreken met de fijne gasten die wij iedere keer ontmoeten.

Verantwoordelijkheidsgevoel

Toch ben ik mij er van bewust dat mijn verantwoordelijkheidsgevoel soms te ver gaat. Zo maak ik mezelf verantwoordelijk, niet alleen voor het welbevinden van onze gasten maar tijdens begeleide wandelingen ook voor hun leven. Bij een wandeltocht langs de kliffen houd ik goed in de gaten dat iedereen zich aan mijn regel van ‘één meter afstand van de klifrand’ houdt. Terwijl ik vroeger als purser veel plezier had in mijn werk, stapte ik loodzwaar aan boord door me verantwoordelijk te voelen voor vierhonderd mensen levens, in geval van een noodsituatie. Bovendien deed ik mijn uiterste best om met de zestien andere collega’s een familiegevoel te creëren waardoor iedereen, mijzelf incluis, zich veilig voelde.  Meestentijds lukte dat, waardoor de sfeer goed was en ik die harmonie voor mijzelf kon scheppen waarbij ik mij gelukkig voelde.

Het is niet van jou

Een heel enkele keer lukt het niet om een gezelschap dat elkaar vooraf niet kent, in harmonie met elkaar te doen verblijven. Laatst was er een gast die schijnbaar gewend was in andere kringen een special treatment te krijgen, een ‘status aparte’ boven de rest. Echte interesse in andere gasten had ze niet, eerder een sterke allergie. Haar mondhoeken gingen zichtbaar omlaag als gasten vrolijk pratend de dag begonnen bij het ontbijt. Als ik vroeg; “Heb je het naar je zin?” was zij wel vol lof. “Eus wat kan ik hier aan doen?” vroeg ik Eus ten einde raad “ Mens, laat het toch, het is niet van jou!” En daar zit de crux, het is niet aan mij, dus moet ik leren loslaten. Tuurlijk blijf ik mijn steentje bijdragen om iemand hier thuis te laten voelen. Maar mensen zijn verantwoordelijk voor hun eigen humeurmanagement. Harmonie wordt geschapen door de bijdrage van een ieder, en ontstaat vaak zonder moeite, dat is synergie.

Herken je dat? Dat je als een moederkloek een familiesfeer wilt creëren maar ondertussen vergeet als een goede moeder voor jezelf te zorgen. Happy Momsday!

Hoe sfeergevoelig ben jij? In hoeverre werk jij mee aan een goede harmonie tussen mensen? Wanneer neem jij verantwoordelijkheid voor anderen en waar kun je het laten?

Wat een heuglijk feit, onze eerste Skype afspraak. Met veel vijven en zessen zijn mijn ouders nu Skypevaardig. Helaas bel ik tevergeefs, want er wordt niet opgenomen. Dan maar via de telefoon. Gelukkig neemt moeders op. Geheel in de stress. “ Ik snap er niets van, je vader zou autopapieren ophalen bij de garage, en hij had beloofd op tijd terug te zijn. Maar hij is al twee uur weg,” vertelt ze mij bezorgd. We besluiten een uur later te Skypen.

Vanaf dat moment gaat er van alles door mij heen. Om mijzelf af te leiden neem ik een duik in het zwembad. Met fikse slagen probeer ik de zorgelijke gedachten van mij af te schudden. Zou hij een ongeluk hebben gehad?’ Zwemmen geeft mij doorgaans een gevoel van vrijheid, een manier om op te gaan in het moment. Echter nu ben ik van slag.

Lost and found

Dan gaat de mobiel, hopend mijn vader aan de lijn te krijgen neem ik op; “ Hé pa, waar was je nu?” “ Hij is er nog steeds niet “, brengt mijn moeder kortademig uit. Zo rustig mogelijk adviseer ik haar; “Ga naar de buurvrouw en vraag of je met haar rond kunt rijden, die plekken waar je voelt waar hij kan zijn.” Du moment dat mijn moeder samen met de buurvrouw weg wilt rijden, komt mijn vader vrolijk thuis.

Van de duvel geen kwaad

“Met dit mooie weer dacht ik nog even aan mijn domineespaadje ( eigen aangelegd pad door het bos naar de kerk) te werken. Ineens liep er een stel op het pad, die de kerk wilde zien. Dat hoef je mij geen twee keer te vragen.” vertelt mijn vader enthousiast.” Dan kijkt hij mijn moeder aan; “ Wat is er aan de hand?” Mijn moeder snikkend; “Je had mij dit moeten laten weten. We zouden toch Skypen om 16.00? Man, ik dacht dat je tegen een boom was gereden of in een vaart lag. “

Meer mobiel

Mijn mobiel gaat: “ Wat is er nu aan de hand?” zegt mijn vader. “Pa, we waren erg ongerust, als je ergens blijft hangen, dan moet je dat laten weten!” Waarom heb je geen mobiel? Stel je voor, jij die ook wel eens kilometers alleen fietst, je valt en er komt niemand langs.” ” Ach, een mobiel ik weet niet hoe dat werkt”, zegt hij moeizaam. “Koop het, dan leg ik het uit via Skype.”

Beknotting

Mijn vader houdt van zijn vrijheid, gaat het liefst zijn eigen gang. Het is niet zijn bedoeling om anderen ongerust te maken. Vrijbuiter van karakter, versterkt door de oorlog waarin zijn vrijheid beperkt werd. Hij moest onderduiken. Toch brak hij uit, de Mokumse straten en -stegen doorkruisend wist hij stiekem zijn ondergedoken vrienden op te zoeken. Zodra er een Duitse soldaat te zien was, verlegde hij zijn koers. Zo zag hij in diverse wijken Joden ruw opgepakt worden. “ Als makke schapen, werden ze als vee in een tram geduwd”, vertelde hij mij. Later koos hij als veearts een vrij beroep, en liet zich nooit meer inperken.

Laissez-fair

Zo ben ik laissez-faire opgevoed. Niet vermoedend dat dochterlief zich nog minder van nutteloze regels en hoog gespannen verwachtingen zou aantrekken. Tegen zijn vrijgevochten schoonzoon weet hij te vertellen terwijl hij een tak met twee zijtakken vasthoudt: ” Deze dikke zijtak is de meute, en de dunne is Annelies, die slaat altijd een andere weg in dan de goegemeente.” ” Ja”, beaamd Eus, “dat vind ik nu zo leuk aan haar, ze heeft een aartje naar haar vaartje.”

Na dit incident tel ik mijn zegeningen dat mijn pa ongedeerd is. De mobiel wordt aangeschaft. Het vrijheidsgevoel geeft mijn vader vleugels om zo zijn negentigste jaar in te gaan. Mijn vurige wens is dat hij samen met mijn moeder, zo vrij als een vogel heel oud mag worden, bomen blijft hakken, rond kan fietsen, wellicht voor langere tijd hier kan wonen. En wanneer het zijn tijd is, vanuit goede gezondheid plots zijn volledige vrijheid tegemoet vliegt.

In hoeverre kies jij voor vrijheid? Waarin laat jij je nog beknotten? Hoe zou je wonend in een vrij land je echt vrij kunnen voelen?

Na een steile klim komen we uit bij een open plek, waar eens fikse kastanjebomen stonden. Nu liggen de stammen dwars over ons wandelpad. Dit geeft ons de impuls om op de stam te klimmen, de ‘durf-als’ bovenop. Acht sterke vrouwen. Nog maar een paar dagen geleden waren de meesten onder ons vreemden voor elkaar en nu een vrolijk verbonden geheel. Iedere dag, geholpen door de ademhalingsoefeningen, lichaamswerk, yoga en stiltewandelingen, worden laagjes afgepeld. Net als bij jaarringen van een boom, laagje voor laagje wordt de kern zichtbaar. De harten gaan open en er ontstaat verbinding. Kracht en kwetsbaarheid.

In een glazen bol

Dit is één van de mooiste dingen in ons werk, mensen te zien zoals ze werkelijk zijn, zonder maskers. Dit geeft veel vertrouwen over en weer. Mijn kwetsbaarheid laten zien vond ik moeilijk voor mijn dertigste, ik deed vooral stoer. Angst was een emotie die ik niet kende, huilen deed ik zelden, al helemaal niet in het bijzijn van anderen. Na mijn lerarenopleiding reisde ik rond het Middellandse Zeegebied in mijn uppie, werkend hier en daar, en kwam deze en gene tegen. Het was altijd een gezellig samen zijn met andere backpackers. Maar naast dat ik veel lol had, voelde ik eerlijk gezegd alsof ik in een glazen bol zat. Mensen passeerden mij, keken naar de bol, maar ik kon hen niet aanraken want dan raakten mijn handen slechts het glas. Zo voelde het.

Wisselwachter

Totdat ik in Griekenland een soort van Zorba ontmoette, vijftien jaar ouder dan de twintiger die ik was. Na ons werk in de druivenoogst, kwam hij vaak bij mij aan het tafeltje zitten in het dorpscafé voor een praatje. “Intrigerend”, zei hij, terwijl hij mij doordringend aankeek. “Je hebt de bouw van een man, doet dingen geijkt voor mannen, je bent stoer. Maar is het niet dat je dit gedrag gebruikt om je gevoeligheid te maskeren?” “ Waar heb je het over?” antwoordde ik geïrriteerd, terwijl ik uitdagend een raki in één keer achterover sloeg. En ging bruusk verder; “Vreemde verleidingstechniek, maar doe geen moeite, ik ben niet geïnteresseerd.”

Toch werden we vrienden, op mijn voorwaarden, zuiver platonisch. Al werkend en wandelend, maakte hij mij duidelijk; “ Je bent op de vlucht voor jezelf. Hier in het zuiden ga je het niet vinden als je niet eerst opruimt wat je achtergelaten hebt in je vaderland.” Achteraf gezien was deze man een wisselwachter in mijn leven. Na een acute blinde darm operatie werd ik opgevangen door zijn familie. Gulle gastvrijheid .

De kroon op het proces

Acht jaar na de wijze woorden van Zorba brak ik, en kreeg te dealen met mijn kwetsbaarheid. Verdriet, woede en alle angstgevoelens die ik weg gestopt had, barstten uit mij als een vurige vulkaan. Sinds die tijd kan ik vanuit mijn tenen schaterlachen. En hoe lang dit verwerkingsproces met behulp van een therapeut duurde? De eerste jaren intens daarna voelde alles steeds lichter en vreugdevoller. De balans werd opgemaakt met wie en waar ik energie aan wilde besteden. Als kroon op het gehele proces ontmoette ik Eus, mijn man.

Kwetsbaarheid en kracht

Met dit verhaal wil ik schetsen hoe belangrijk het is ook aandacht te besteden aan je kwetsbaarheid, dat te laten zien aan dierbaren en vanuit die kracht je keuzes te maken. Alle gevoelens zijn menselijk en waardevol om te doorvoelen.

Zo dankbaar voor de wisselwachter die de Griek is geweest, zo blij ben ik nu om zo nu en dan een bijdrage te kunnen leveren als tijdelijke wisselwachter in iemands leven. De appel valt van de boom als hij rijp is. Mocht de tijd voor jou rijp zijn, doe dat wat bij je past, laat je kwetsbaarheid en kracht zien. Zo win je harten en plavei jij jouw weg vrij van obstructies. Mocht er toch een boomstam liggen, daar klim je zo overheen.

Wanneer laat jij kwetsbaarheid zien? Hoe ga jij om met emoties als angst, verdriet, woede en vreugde? Hoe kun je deze inzetten als kracht?

Stapvoets betreden wij een duister kapelletje in hartje Monchique. Ondanks dat het Pasen is het er leeg. Spontaan vult Feikje de ruimte met haar glasheldere sopranenstem.” Avé Maria-a-a,” galmt het, en veroorzaakt kippevel. Dan zien we twee schaduwen dichterbij komen. Een stel lijkt geschrokken, tranen biggelen over hun wangen. “Kan ik iets doen?” vraagt Feikje bezorgd. Zonder dat ze het weet heeft ze twee Nederlanders ontroerd. Precies op dit tijdstip vindt de crematie plaats van een dierbare vriend, waar zij onverhoopt niet bij kunnen zijn. “Dank u wel , mevrouw, dat we toch op deze speciale manier van onze vriend afscheid hebben kunnen nemen”, zegt de Nederlander dankbaar.

Iemands hart raken

Wat is mooier dan onbedoeld, door gewoon je ding te doen, iemands hart te raken. Een ander voorbeeld; een Belgische gast weet iedere ochtend het ontbijt in te wijden met een passend gedicht. Gisteren hebben wij een Engels stel van middelbare leeftijd verwelkomd. Het enige wat wij van dit koppel weten is dat de man vandaag jarig is, en dat hij vele succesvolle ondernemingen heeft gehad. Hij is zelfs chef-kok  geweest bij een Pakistaanse president.

Bijzonder cadeau

De taart staat klaar, een oranje kroontje ligt op het witte ontbijtbord. Dan komt de jarige Brit aan de ontbijttafel. Niets vermoedend wenst hij iedereen; “Good morning!”  Gezamenlijk ontsteken wij in een vrolijk; “Happy birthday to you”. Onze Belgische dichter gaat staan en draagt in perfect Engels een zelf gemaakt gedicht voor. Waarin hij een bescheiden man schetst die van iedere creatie goud weet te maken, en het (te) druk krijgt. De dichter gaat verder terwijl de vrouw van de jarige begint te huilen. Op het einde brengt ze snikkend uit; “How do you know him so well?”

Je openstellen voor synergie

Zo komen we iedere dag soortgelijke cadeaus tegen.  Een over en weer elkaar raken en als het ware elkaar omhoog tillen in een golf van her- en erkenning. Synergie.  Het ‘lijkt’ toevallig, en heeft geen voorwaarden nodig. Het ontstaat gewoon, of we nu met elkaar wandelen, ontbijten, melig The Sound of Music uitvoeren waarbij wij brullen van de lach. Het enige vereiste om deze wonderen te laten gebeuren is dat men er bewust of onbewust voor openstaat. Het helpt wellicht als men de intentie heeft een ‘Gutmensch’ te willen zijn. Een weten dat het samengaan van delen groter is dan de som der delen.

Neerwaartse spiraal

Dit in tegenstelling tot de overtuiging dat alles en iedereen moet voldoen aan jouw beeld van perfectie. Je daar uit volgend alleen maar zoekt naar zogenaamde fouten die jij recht moet zetten.  Voordat je het weet suis je dan met hoge snelheid via een neerwaartse spiraal berg afwaarts. Waarbij je in plaats van spontaan, claustrofobisch en gekluisterd voelt in een ‘I’m not o.k., you’re not o.k.’.

Terms of endearment

Zo kun je dagelijks genieten van terms of endearment ( uitingen van genegenheid), door je bewust te zijn van de synergie met je medemens en de wonderen die synergie brengt.  Je een deel te voelen van een gemeenschappelijke spiraal die opwaarts gaat.

Wanneer voel jij synergie met mensen? Welke wonderen ontstaan in jouw dagelijkse leven door synergie. Hoe kun je dat versterken?