Omarm me, omarm me!

Omarm me, omarm me!

“Lief, ga dan mee en omarm me, omarm me, omarm me!” Samen zingen we uit volle borst mee met Trijntje Oosterhuis, terwijl we langzaam van de berg afrijden richting Aljezur. De spirit zit er goed in zo vlak voor de Wandelen, yoga en op adem komen week II. Op naar Praia da Bordeira om een nieuwe wandeling uit te zetten. Dan zien we een goud doorschijnende wolk die zich als een hand lijkt te ontfermen over onze berg Foia. Het ontroert ons. Juist omdat alles wat wij tot nu toe opgezet hebben, voelt alsof wij zijn geholpen door een uitgestoken onzichtbare hand.

Omarm me

Is het dan zo dat wij geloven dat een god zittend op een wolk ons leven regelt? Nee, verre van. Desalniettemin de toevalstreffer hoe we elkaar ontmoet hebben is als een match made in heaven. De wijze waarop ons leven organisch verloopt en hoe we toch elke keer van onheil gered lijken te worden, voelt alsof het leven zegt;  “omarm me, omarm me”.

Lot uit de loterij

Het is alsof we een waardevol lot uit de loterij hebben ontvangen. Hoe vaak we niet een bijna ongeluk hebben gehad en dat Eus plots intuïtief de auto naar de berm stuurde. Mijn val viel reuze mee met slechts een gebroken enkel. Dit terwijl mijn hoofd schrijlings langs een boom op de rulle aarde terecht kwam. Het geluk dat wij hebben met deze way of life, de fijne mensen die we tegenkomen.  Soms lijkt het of Sinterklaas het gehele jaar door bij ons symbolische pepernoten strooit en dat er een barmhartige God het goed met ons voor heeft.

Onrecht

Maar ja, waar is die God dan bij al die onrechtvaardigheid die ik in de grote wereld ervaar. Waarom maken een stel lieve gasten met een gouden hart, in verband met gezondheidskwesties een spannende tijd door? Waarom moet zo’n grootse man als burgemeester van der Laan het leven laten, terwijl er zoveel psychopathische nozems op deze wereld rondlopen die het eeuwige leven schijnen te hebben? Waar is de herder, behoeder bij al die mensen die op de vlucht zijn en gruwelijke mensonterende beelden op hun netvlies hebben staan? Waar is dan die ontfermende uitgestoken hand die dan roept; “omarm me, omarm me?”

Ingenieus plan of Russische roulette?

Met meer dan een halve eeuw aan dienstjaren op deze wereld ervaar ik het leven meestal als een organisch ingenieus opgezet plan maar soms ook als een Russische roulette. Wat hoop geeft in bange dagen is dat in wat voor situatie dan ook, een ieder kracht naar kruis krijgt. Dat ik mensen hier ontmoet die inspireren doordat zij obstakels en leed in hun leven transformeren.  De bagage in hun rugzak gedetailleerd en zorgvuldig uitpakken op zoek naar de schat aan mogelijkheden onderin. En dan ontdekken dat het niet alleen goud is dat blinkt.

Wat stand houdt als een uitgestoken hand

‘Is er dan toch een God of zijn wij overgeleverd aan de goden?’ Het antwoord moet ik jullie verschuldigd blijven. Voor mij persoonlijk voelt het alsof er toch een soort van radarwerk of losse blauwdruk is waarlangs je leven zich ontvouwt. Waarin jij zelf de vrije hand hebt hoe je met situaties om kunt gaan. Er zijn mogelijkheden te over. De weg van de minste weerstand is niet altijd de meest lonende. Van het leven kun je een groot feest maken als je zelf de slingers ophangt. Wat stand houdt als een uitgestoken hand is het ingrediënt liefde, die op zoveel manieren geïnterpreteerd kan worden. Liefde voor jezelf en voor anderen. Als die groeit krijg je het gevoel alsof het leven je lief is en omarmt!

Is er een God of zijn wij overgeleverd aan de goden? Welke plek heeft liefde in je leven? In hoeverre roept het leven je toe; ‘Omarm me!’?