Het geluk fladdert rond, grijp het om te vieren!

Het geluk fladdert rond, grijp het om te vieren!

Na 12 jaar ‘ik vertrek’ tuur ik beschermd van een straffe aprilwind, naar een azuurblauwe oceaan, en gun mijzelf de luxe van een werk flexplek met oceanview. Op de achtergrond speelt de song; ‘One moment in time’ van Whitney Houston. Erg toepasselijk; “Each day I live, I want to be, a day to give, the best of me”, want vandaag vieren we 12 jaar The Art of Joy in Monchique. Wat hebben we een schat aan onvergetelijke memoires verzameld, en een cirkel van vrienden/gasten om ons heen gecreëerd. Ondanks alle prachtige momenten die we nog steeds beleven op deze paradijselijke plek, merken we dat het tij keert. Het wordt eb en we worden van de berg richting de oceaan gezogen. Zo nu en dan dalen we af, om de oceaanlucht van dichtbij te snuiven en het leven te vieren onder het genot van een koffie verkeerd.

Tijd om het leven te vieren

Maar zelfs als je voelt dat het tij keert, en je niet weet wat de toekomst brenge moge, is het de geijkte tijd om het leven te vieren. Eus was 11 april jarig en 12 april 2007 opende The Art of Joy haar deuren. Ondanks Eus’ nadrukkelijke wens zijn verjaardag aan niemand bekend te maken, had ik een surprise party georganiseerd. Naast dat het full house was met gasten, hadden vrienden moeite gedaan om last minute bij te kunnen dragen aan het feest. Eus’ verjaar pakketje zou zogenaamd rond 17.00 met DHL gebracht worden. Niet per expresse maar eigenhandig kwam Eus’ geliefde muzikant en zanger Tuka Moura  spelen. Dit werd me een flamboyant feest! Eus; ” Dit was één van de mooiste dagen uit mijn leven.”

Een dag vol festijn

Eus viel op deze feestelijke dag van de ene in de andere verbazing. Als emigrant mis je soms je familie en vrienden. Daarom was de ontroering groot bij het openmaken van een pakketje van Eus’ zoon en schoondochter boordevol foto’s van zijn kleindochter. De felicitaties stroomden binnen via de diverse media en de gasten zongen uit volle borst;” Lang zal hij leven”.

Dierbare herinneringen

Zo genieten wij deze Wandel relaxweek en nu met de famous four, vaste vriendinnen club op en top. Het zijn straks dierbare herinneringen om op te teren, dus dubbel genieten. En terwijl Whitney zingt;” One moment in time,” gaan mijn gedachten terug naar twaalf jaar geleden. ’s Morgens vroeg op 28 maart waren we klaar om te vertrekken naar Schiphol vliegveld, niet wetend welk avontuur ons te wachten stond. Onze te dikke rode kater Chin had ik in een te klein mandje kunnen proppen omdat ik het vertikte een 13 jarige kater in het vrachtruim te laten reizen. Aankomend bij ons huis Casa Rosa Branca in Monchique moesten we meteen aan de slag. Want op 12 april 2007 arriveerden onze eerste logés.

Liefde op het tweede gezicht

Met Eus was het liefde op het eerste gezicht maar de Casa en haar uitzicht en omgeving, was onze liefde op het tweede gezicht. Vliegensvlug maakten we onze Casa gereed. Tussendoor gingen we op speurtocht om de fonkelnieuwe gasten mooie wandelingen aan te kunnen bieden. Het waren drie inspirerende ondernemers, die goede tips gaven qua bedrijfsvoering. Daarna liep de Casa vol, en dat bleef zo de afgelopen 12 jaren. We hebben vele zaadjes gezaaid in ontmoetingen met fijne gasten maar ook door investeringen in huis en tuin.  De innerlijke oogst is dan ook rijk.  Geen voer voor het programma ‘ik vertrek’ want alles liep en loopt meestentijds op rolletjes.

Carpe Diem

Vriendschappen werden gesloten, aanzoeken werden bekokstoofd en huwelijken gevierd. Je beleeft de hoogtepunten maar ook de dieptepunten samen met de diverse bezoekers mee. Inmiddels gaven al vijf geliefde gasten aan terug te komen zonder vervoersmiddel. Een ongewild ‘ik vertrek’. Op zo’n moment word je geconfronteerd hoe abrupt lieve mensen in je nabijheid in zwaar weer terecht kunnen komen. Maar ook dat het leven zo eindig kan zijn. Dus als je nog iets wilt, doe het nu! Carpe Diem, het leven is er om te vieren!

Rain or shine, have a good time

Ookal heet ik niet Anne van der Berg, en zullen wij allengs richting zee gaan, zolang wij verpozen op dit magische gebergte Monchique, zullen wij blijven vieren. Er is ons tijd gegund om te ‘merites’ van dit paradijselijke oord op de berg Foia te herwaarderen. Stilstaan en dankbaar zijn wat deze stek ons allemaal gegeven en opgeleverd heeft. Onze huidige stee straalt een bijzondere rustgevende energie uit en het uitzicht blijft magistraal. Eerlijk gezegd hebben wij dit nog niet elders in Portugal ervaren.  Vorig jaar kreeg Monchique het sterk te verduren. Het doet nu haar uiterste best om weer te herstellen van de schok, zoals ook haar inwoners. De velden zijn groener als daarvoor, overal zie je lupines en prachtige bloemen die we nog nooit eerder zo voltallig hier hebben gezien. Het vieren zit ook in de kleine stille geluksmomenten.  Rain or shine, have a good time.

Wat doe jij om het leven te vieren? Hoe kun je ondanks sores toch de bloemetjes buiten zetten, het moment plukken en stralen?