Doe het, nu het nog kan

Doe het, nu het nog kan

Onafgebroken zijn onze ogen gericht op de uitgang van de aankomsthal. Niet alleen Joy is onrustig, Eus en ik zijn het ook. Het duurt even, en dan zie ik mijn ouders de hoek om lopen, hun ogen zoekend in onze richting. Dan ontmoeten vier paar ogen elkaar. Vier paar handen schieten omhoog. Het liefst was ik er naar toe gerend, maar dat is verboden terrein. Pa loopt wat gebogen, maar stiefelt aardig door met zijn 88 jaar en houdt mijn moeder stevig bij de arm. Op beide gezichten zie ik verschijnt een brede glimlach. Dan komt het lang verwachte moment, acht armen als in een spaghetti kluwen om elkaar heen geslagen terwijl Joy er in en omheen springt. Als dat geen vreugde is.

Levenslust

“Hoe was jullie reis?”, vraag ik. Ondertussen proberen wij hun de bagage te ontfutselen, maar dat is best moeilijk. Mijn ouders zijn gewend om nog alles zelf te doen. Onafhankelijkheid is voor hun een groot goed. We zitten zo in onze eigen wereld van weerzien, dat we niet door hebben dat we passanten de weg versperren. Mijn ouders observerend, zie ik dat ze weinig veranderd zijn, nog steeds stralen hun ogen vol levenslust.

Loslaten

Eenmaal in de bus komen de verhalen los, een stortvloed aan woorden. Thema’s rollen over elkaar heen. We hebben zoveel te vertellen, terwijl we elkaar toch regelmatig bellen. Ik zit rechtsomkeert op de bok, om mijn ouders in het donker goed te kunnen zien, hand in hand op de middenrij. Het is ontroerend. “De reis ging voortreffelijk. Anderhalf uur speeltijd van station Schiphol naar de gate was tijd zat”, zegt mijn vader met een ondeugend lachje.

Iedere keer druk ik ze op het hart dat ze dit ruimer moeten inplannen. Eén keer hadden ze bijna het vliegtuig gemist omdat iemand voor de trein sprong. Een goede les in loslaten, mijn adviezen zijn gericht tegen dovemansoren. Immers, tot nu toe hebben ze iedere keer de vlucht gehaald.

Rijkdom

Wat een rijkdom dat ik al mijn verhalen en belevenissen nog kwijt kan bij mijn ouders. Ze leven mee met de spanning die ik voel omdat een lieve vriendin van mij net is geopereerd en wacht op de uitslag. Ze doen hun best om goed te luisteren, mijn vader heeft zijn betere oor naar mij gericht om alles mee te krijgen. Ook lachen we veel samen, dat gaat vanzelf.

blog-doe-het-nu-het-nog-kan-1

Als door een blikseminslag

Dit gezamenlijk geluk is helaas niet altijd zo geweest. Door een ongeluk tijdens onze vakantie in 1970 is mijn vader zijn geliefde vrouw, en ik mijn moeder verloren. Als kind van zes krijg je niet alles bewust mee, maar het heeft het gezin uiteen gereten.

Ieder probeerde zo goed en zo kwaad als het ging te overleven, ieder op zijn eigen eenzame eiland. In die tijd had je nog geen maatschappelijk werker die langskwam. Helemaal niet in Friesland. Het motto was: ‘kop ervoor, schouders eronder, het leven gaat door’. Gelukkig kwam mijn vader een nieuwe vrouw tegen. “Ik bad om een baken en de volgende dag stond ze daar”, vertelt hij bewogen als hij aan die tijd terugdenkt.

Van fragmentatie tot eenheid

Zelfstandig zijn, als vorm van overleven, heeft mij ver gebracht. Totdat ik niet verder kon en deze klap uit mijn prille jeugd moest gaan verwerken op mijn dertigste. Eerst door niet gehuilde tranen te laten vloeien, en daarna door te schrijven. Wat gefragmenteerd was, werd langzaam weer een eenheid, zo ook de band met mijn ouders.
Bij de Art of Joy, deze prachtige plek waar gasten zoveel delen, kwam onverwachts het juiste moment. Ervaringen uit het verleden werden samen met mijn ouders uitgesproken, gevoelens gedeeld, terwijl we elkaar vast hielden. “Wat een verloren tijd, dat we dit niet eerder alles uitgesproken hebben”, snikte mijn moeder .

Nu kan het nog

De tijd kunnen we helaas niet inhalen, maar we koesteren elk moment dat we samen kunnen zijn. Waarom nu zo’n beladen verhaal op de zondagmorgen? Mocht je nog iets met iemand willen delen, zonder verwijt, waardoor jij je bevrijd voelt, mocht je het ijs willen breken, en gezamenlijk de brokstukken op willen rapen, ze bekijken en elkaar daarna omarmen? Mocht je losse eindjes weer aan elkaar willen knopen, doe het nu. Nu het nog kan.