My guilty pleasure

My guilty pleasure

De wereld draait door met guilty pleasures. Leuk hoor, liedjes die eigenlijk zo fout zijn dat je er voor schaamt . Tot voor kort was ik in de veronderstelling dat ondanks dat ik veel plezier in mijn leven heb, er niets is waar ik mij voor geneer. Nu heb ik eindelijk mijn guilty pleasure gevonden. Een plezier waarover ik mij nog steeds verbaas dat het in mij zit.

Auto’s? Voor mij geen pleasure

Gedurende mijn gehele leven heb ik met auto’s een beladen relatie. Dit door een traumatisch auto ongeluk in mijn jeugd waarin mijn gehele familie betrokken was, en mijn moeder het leven liet. Eerlijk gezegd vind ik in een auto rijden soms spannend en achter het stuur zitten echt eng. Bij het minste geringste zit ik al gillend tegen het plafond. Net voor mijn dertigste heb ik mijzelf bij de hand genomen om rijlessen te nemen. Om een lang verhaal kort te maken, ik ben geslaagd voor het autorijexamen, maar dan wel op Curacao, waar geen fietsers, trams, files noch autosnelwegen zijn.

Blunder

Maar wonende in Amsterdam en daarna Haarlem, met een tram en trein bijna voor de deur was er geen noodzaak om een auto aan te schaffen. Ik nam vooral de benenwagen. Totdat wij naar Monchique emigreerden . Daar heb ik meteen rijlessen genomen en trof een norse autoritaire Portugese rij instructeur aan. Die het vriendelijke autorijdschooltje via mij heeft kunnen wegwerken. Na een grote blunder onder Eus zijn geduldige toezicht trok hij de conclusie; “ Lieve schat, laat jij je maar rijden, ik breng je wel! ”

Auto passie en pleasure

Dus voor mij was het hoofdstuk auto rijden vrijwel afgesloten. Als gasten lyrisch over een bepaald type auto uitweiden, snapte ik niets van die pleasure. Het autocircuit, ondanks dat we er weinig last van hebben, heb ik van het begin af aan vervloekt. Eus had echter een auto-droom. Als we een Jeep Wrangler tegenkwamen dan wipte hij haast van zijn bestuurdersstoel en riep enthousiast; “ Kijk, Annelies, die wil ik ook!’ “Onzin Eus”, weersprak ik hem. “Je weet toch dat we het geld goed kunnen gebruiken voor renovaties in en rondom het huis.” ” Bovendien” , voegde ik er snibbig aan toe; “ lijkt het mij verstandiger eerst het huis af te betalen!”

Mijn guilty pleasure

Desalniettemin werd Eus zijn enthousiasme rondom Jeeps Wrangler niet minder. Totdat het volgende geschiedde. Zoals jullie weten brak ik afgelopen zomer mijn enkel waardoor Eus soms belast werd met dubbele taken. Tegelijkertijd kwam er geld vrij van mijn spaarrekening die ik vijfentwintig jaar had vast gelegd. Beter dank je Eus met een Jeep Wrangler als cadeau is er niet. Stiekem surfte ik op autosites en schrok van de prijs van de ‘tweedehandsjes’. Toch werd ik snel gepakt door de stoere en ook klassiek uitziende exemplaren. Vanaf die tijd heb ik ook een guilty pleasure.

Op een gegeven moment zag ik een mooie rode 4 x4 in Setubal. Met een vriend spurtten we er naar toe in de veronderstelling dat wij met de Rode Rakker naar huis zouden rijden. Maar deze guilty pleasure sloeg mij het schaamrood naar de kaken; super stoer tegen het agressieve aan. Huizenhoge banden waardoor je boven het verkeer opgetild werd.“ Eus”, twijfelde ik, “wellicht wekken we agressie op met dit vehikel.” Achteraf gezien waren er zoveel haken en ogen dat we het verhaal Jeep Wrangler even hebben laten varen.

Black Beauty

Totdat ik vorige week zaterdag op Praia da Guincho naast een mooie zwarte Jeep Wrangler stond, een echte Sahara limited. Eus zei; “ Stel je voor dat deze van jou is?” Op ons vakantieadres in Caiscais liep ik daarna de auto advertenties online na en vond een Jeep te koop, gelijkend op die van het strand . Meteen de koe bij de horens gevat en gebeld. Een man die met een Italiaans accent Portugees sprak stond mij te woord. Doordat de eigenaars 1 december emigreren kon ik 17% afdingen en hebben we de extra soft cover voor een zachte prijs mee gekregen. Het is dezelfde zwarte Jeep Wrangler waar ik drie dagen daarvoor toevallig naast stond. Sindsdien vind ik auto rijden een feestje.  Als een kind zo blij dans ik op de bijrijder stoel, lal met de muziek mee, en kan heerlijk ontspannen voor mij uit zitten staren. En..is het nog steeds een guilty pleasure? Ja! Deze auto strookt geheel niet met mij bescheiden willen zijn.  Maar hierdoor geniet ik niet minder en heb mij voorgenomen om toch weer autorijlessen te nemen om zelf te kunnen rijden in Black Beauty.

Wat vind jij stiekem leuk waar jij je toch voor schaamt, wat is jouw guilty pleasure?