Me-time of Sociaal vastendagen

Me-time of Sociaal vastendagen

Mijn vorige blog over ‘ Happy go lucky’ had ik net op geschreven, toen op een vrijdag, niet de dertiende, de dag allesbehalve vlekkeloos begon. Mijn dagelijkse keuze voor geluk werd op de proef gesteld.

Murphy’s Law

“Snuitje, nog drie dagen en dan begint onze vakantie,” zegt Eus, terwijl hij zich uitrekt. Met dat idee stap ik vrolijk mijn bed uit. Fluitend snij ik het fruit. ‘ Au!’ De wasbak ziet rood van het bloed. Met mijn zere bepleisterde hand probeer ik de laptop te openen. Het blokje beneden op het scherm laat zien ‘geen internet’. Shit! Geïrriteerd neem ik een koude douche, afkoeling zal helpen.

ik wil met Joy aan de wandel, en zoek in alle hoeken en gaten naar haar ketting, tevergeefs. En wat anders nooit gebeurd dribbelt Joy aan het begin van de wandeling terug naar huis. Blijkbaar heeft ze het woord ‘vakantie’ gehoord, en wil ze dat Eus mee gaat. Dit terwijl ik de bus naar Portimao moet halen. Als ik bijna bij de bushalte sta en Eus naast mij stopt om Joy op te halen, roep ik verbolgen ;. “Je zou toch met de Ford transit komen want daar ligt mijn tas in!” Met gierende banden rijdt Eus terug naar huis om binnen tien minuten met mijn tas Monchique in te racen, snijdt de pas af van de Monchique bus, waardoor de bus chauffeur die net aan het optrekken is, stevig op de rem moet trappen. En…. mijn held voorkomt dat de bus voor mijn ogen weg rijdt. Ik stap in, en plof hijgend neer!

Terug in de flow

Een tiental Portugese ogen kijken mij indringend aan. Alsof je willen zeggen ; ” Hier hoor je de dag com calma te beginnen”. Met het zien van de uitdrukking op hun gezichten begin ik de humor van deze morgen in te zien. Ik ben vandaag figurant in mijn eigen slapstick,  waarbij ik mij afvraag wat de bedoeling ervan is. Gelukkig ben ik op tijd voor mijn afspraak in het ziekenhuis. De arts verklaart mij gezond. Dan vraag ik aan mezelf; “Waar heb je zin in?”

Mijn maag rommelt en mijn rode ‘Birkenstocks’ dragen mij rechtstreeks naar een pasteleria waar ik mijn favoriete bolo (cake) bestel. Daarna gaan ze linea recta naar het strand. Als ik bij het terras van het restaurant ‘Retsinga’ aankom, zie ik een tafel met vrij uitzicht op de oceaan. Die is voor mij. Met een galao ( koffie verkeerd) aan mijn rechterhand, en bruisend water aan mijn linker, richt ik The Art of Joy office aan zee in. Na het beantwoorden van aanvragen, begin ik met het schrijven van dit blog. Mijn geluksgevoel kent geen grenzen en al turend naar de oceaan gaan mijn vingers vliegensvlug over het toetsenbord. Terug in de flow.

Dicht bij water

Dicht bij water komen herinneringen naar boven van toen ik als kind met de hond langs de Friese waarden en meren liep. Naast de sociale contacten via het wedstrijdzwemmen was ik het liefst op mijzelf. Ik hield van mijn team maar vond op school het collectieve gedoe allesbehalve prettig. Bovendien waren pubers van mijn leeftijd met hele andere dingen bezig. Voor mij is het een genot om buiten in de natuur te wandelen en mijd de rokerige kroegen die op mijn leeftijdsgenoten destijds een voor mij onverklaarbare aantrekkingskracht hadden. Vanaf mijn studietijd ontmoette ik leeftijdsgenoten waarbij ik mijzelf kon zijn en sindsdien heb ik een rijk sociaal leven.

Sociaal vastendagen

Als zelfstandig ondernemer/coach/trainer in Nederland zorgde ik altijd voor blanco dagen in mijn agenda; zogenaamde sociaal vastendagen. Dit om op te laden, te reflecteren, in contact te zijn met mijn gevoel, zorg te dragen voor mijzelf in plaats van voor die ander.

Terwijl ik naar de zee staar begint het mij te dagen waarom de dag anders liep dan gepland. Deze zomer was reuze gezellig met fijne mensen, maar daardoor nam ik minder me-time. Mede door de hete zomer en bijbehorend brandgevaar bleven wij dichtbij huis. Natuurlijk heb ik mijn schrijfworkshops,waar ik elke week naar uitkijk, maar deze waren gestopt van juni tot oktober. Mijn voornemen voor volgend jaar, meer ‘ Me mijmerdagen’ in te lassen. Waarbij ik oplaad , wandel en schrijf. Ongestoord in mijn eigen wereld weg droom of juist brainstorm en ideëen neerzet. Daarna kan ik er nog beter zijn voor anderen.
Ookal heb ik net met weemoed de laatste lieve gasten uitgezwaaid, is het nu tijd om vakantie te vieren!

Hoeveel blanke pagina’s zitten er in jouw agenda? Hoeveel tijd besteed je aan alleen zijn ? Heb je al ‘ Me mijmerdagen’ geboekt?