Obrigados Bombeiros!

Obrigados Bombeiros!

Met zijn drieën houden ze de brandweerslang stevig vast en richten deze  op de huizen bij de ingang van het dorpje Casais. Door de woningen nat te houden, vallen ze niet ten prooi aan  de vlammen. Hun vuurrode uniformen steken af tegen het felle licht van een aanstormende gigantische vuurbal,  die door de verraderlijke wind met 80 kilometer per uur voortraast . Het is meer dan angstaanjagend, maar de mannen concentreren  zich op hun doel; het dorp Casais moet gespaard blijven. Een reporter van TV24 gaat sneller en zenuwachtiger praten als de vlammen naderen. Dan is het klik, zwart beeld. Het vuur komt te dichtbij. Drie brandweerlieden raken gewond.

Klaar voor evacuatie

Tegelijkertijd sta ik beneden ons huis langs een onverhard pad op de uitkijk. De vuurzee is net op vierhonderd meter van ons huis richting het dal van Casais in gevlogen. Mijn mond voelt droog. Vermoeidheid door nachten surveilleren voel ik niet. Ik wil maar één ding;  veiligheid bieden aan onze gasten en huisdieren. Ook materie deert mij niet op dit moment. Ik heb koffers gepakt van gasten die nog elders waren. Zelf heb ik een paar schone T-shirts, onderbroeken, paspoort, laptop en trouwboekje bij elkaar geraapt in de gauwigheid en de katten en hond voorbereid op evacuatie. Gelukkig is iedereen nu thuis en ook klaar voor het moment waarop we huis en haard gedwongen moeten verlaten. Gasten zijn behulpzaam en kalm, ook omdat wij rustig blijven.

Vrijwillige brandweer

Naast mij staat een Portugese buurvrouw zacht te huilen. Ik sla een arm om haar heen. Het enige positieve van deze benarde situatie is dat het mensen enorm verbindt. Men helpt elkaar. Snikkend vertelt ze: “Mijn dochter staat daar aan de frontlinie, ze is nog maar eenentwintig jaar”. Dan met een grotere uithaal: “De laatste drie uur heb ik niets van haar vernomen. Ik heb haar nog zo willen tegenhouden, maar je weet, iedere vrijwillige brandweerman- of vrouw ziet het als een eretaak hun vaderland te beschermen.” Ik wilde dat ik haar gerust kon stellen, maar de vuurbal beneden ons stelt ook mij niet gerust.

Het werk van een gek

Een pyromaan, een gek, heeft op verschillende plekken op de weg van Portimao naar Monchique, richting Foia, brand gesticht. Het was bijna onbegonnen werk voor de brandweer. Ze moesten overal en nergens zijn. De brand op de berg Foia, op driehonderd meter afstand van The Art of Joy, breidde zich uit als een Dantesque inferno. Dankzij  noeste arbeid van vierhonderd brandweermannen is deze brand na twee dagen onder controle gebracht. Maar een dag later, met windkracht zeven tot acht, was deze helaas weer opgelaaid om dit keer een nog groter gebied te verwoesten.

Helden

Als je achteraf de ravage ziet, waarbij wonder boven wonder alle huizen en hun inwoners  gespaard zijn gebleven, heb je groot respect voor de brandweerlieden. Menig brandweerman/-vrouw is vrijwilliger die vrijwel zonder betaling iedere week twaalf uur van zijn of haar tijd opgeeft voor oefening. Zowel vrijwillige als beroepsbrandweerlieden riskeren tijdens een heftige brand als deze hun leven. Soms werken ze achtentwintig uur achterelkaar door, zonder enige betaling . Het is met recht liefdewerk oud papier. Dit keer kwamen ze van heinde en verre, zelfs uit Noord-Portugal zagen we zo op veldbedden bivakkeren.

Coördinatie

“Wat was de sleutel tot succes tijdens deze operatie?” vraag ik de commandant van de brandweer van Monchique geïntrigeerd.  Op een rustige en heldere manier vertelt hij: “Cöordinatie!”. Hij pakt pen en papier en schrijft de getallen voor me op. “Tijdens deze felle brand waren 1701 brandweerlieden, 139 organisaties, 570 brandweer auto’s en 10 blusvliegtuigen betrokken. Elk gebied had aan het hoofd een commandant. De opper commandant verzamelde alle informatie uit alle betrokken brandhaarden en nam van daaruit zijn beslissingen.”
Dat ons huis en zijn directe omgeving bespaard zijn gebleven hebben wij te danken aan de betrokkenheid en coördinatie van al deze helden.

Bedankt brandweer

Als een geste terug ben ik samen met een vriendin Anja Zegveld, een actie begonnen om geld in te zamelen voor nieuw brandweermateriaal. ’Obridagos Bombeiros!’ Bedankt brandweer! Mocht je ook willen doneren neem contact met ons op via info@theartofjoy.nl

Door het gevecht dat geleverd is, zie je in onze directe omgeving vrijwel niets van de brand. Ook zijn al onze wandelingen nog intact. Rijdend binnendoor naar de westkust of Lagos kom je door een maanlandschap dat je doet beseffen in wat voor hel deze helden hebben moeten opereren.
Wat zou jij doen als het vuur aan je schenen gelegd wordt?