Gevoelige groef

Gevoelige groef

Met Eus kuier ik langs het water bij ons vakantieadres in het Spaanse Puerto Sherry. Aan de horizon verschijnt de zon, goudgeel met rode tinten. Het wordt opnieuw een zonovergoten dag. Mijn verjaarscadeau, een Huawei smartphone, blijft maar piepen. Aan de lopende band komen er berichtjes binnen, wensen die me ontroeren.  Maar ik mis de felicitaties van een dierbare vriendin. Is ze het vergeten? Of… Laatst heb ik een boodschap op haar voicemail achtergelaten.  Ik vond dat haar nieuwe liefde echt voor haar moet gaan. Dat is ze waard. En dat heb ik haar nogal nadrukkelijk laten weten. Zou ze daar gepikeerd over zijn?

Als een groef in een langspeelplaat

Naast die meer dan honderd hartverwarmende berichten, is er die ene missende boodschap die blijft hangen, als een naald in een groef van een ouderwetse langspeelplaat. Het is een gevoelig nummer, maar met het verstrijken van de tijd hoor ik het steeds minder. Juist rond mijn verjaardag blijft de plaat niet alleen hangen, hij lijkt zelfs te gaan scratchen;  “Je had het beter moeten doen, het anders moeten aanpakken, je schiet te kort”, klinkt het voortdurend.

Eigenhandig eruit stappen

Dan besluit ik de naald een duwtje te geven zodat de muziek verder klinkt. Ik laat op WhatsApp een boodschap achter; “Hoi, hoi, je weet dat ik snel met mijn mening klaar sta, maar ik heb jou toch niet gekwetst?”

Nadat ik het bericht heb verzonden, krijg ik meteen de reactie waar ik zo op hoopte. “Lieve lieve schat, nog van harte gefeliciteerd! Ik houd van jullie, omdat jullie me zo inspireren mijn eigen weg te gaan. In eerste instantie dacht ik hetzelfde als jij, maar nu heeft de liefde zich verrassend ontwikkeld ”, laat ze weten.

Bewust zijn dat het een oud patroon is

Pfff, wat een opluchting. Waarom voelt het dan zo anders? Waarom bekruipt mij nog steeds de angst dat een dierbare mij door één verkeerde opmerking door de plee trekt en roept: “Tabee!”. En ineens alle opgebouwde credits geen waarde meer hebben?

the-art-of-joy-bed-and-breakfast-wandeling-rota-1-1jpg

In het verleden is dit wel een paar keer gebeurd, maar ja, achteraf gezien passen mensen die zo reageren ook niet bij mij. Zoals Eus, mijn man, het mooi verwoordt: “Schat, ze zijn je niet waard”. Na de boodschap van mijn vriendin haal ik weer opgelucht adem. Symbolisch keer ik mijn platenspeler met die naald die maar bleef hangen de rug toe. “Zie je, dat je ongelijk hebt.”

Groef verifiëren

Gerustgesteld denk ik dat ik nu afscheid heb genomen van dit oude patroon, maar de nacht voordat mijn ouders vertrekken na onze gezamenlijke vakantie, doe ik geen oog dicht.  Voortdurend spoken vragen door mijn hoofd. “Had ik ze niet nog meer aandacht moeten geven? Stel dat dit de laatste keer is, had ik niet nog meer ze moeten laten merken dat ik van ze hou?”

Voor ik het weet blijft die naald weer hangen in die rot plaat. Voortdurend hetzelfde zinnetje. Dag slaap. Als ik uit bed stap en met mijn ouders aan het ontbijt zit,  merk ik snel dat er niets aan de hand is. “We zijn meer dan tevreden. We hebben het heerlijk gehad met jullie”, klinkt het aan tafel.

Herken je dat? Heb jij soms ook last van een naald die blijft hangen in de groef van een grijsgedraaide plaat en hetzelfde deuntje laat horen?

Wat te doen bij het vastlopen in een oud patroon?

Als ik later met Eus langs het strand wandel, praten we over dat gevoel van die naald die maar in de groef van een plaat blijf hangen. Wat moet je daarmee?

“Het is oude pijn die waarschijnlijk toch nog doorvoeld wilt worden, zonder dat  je er in hoeft te blijven hangen”, zegt Eus. “Voel en doorleef! Jezelf afvragen waarom die plaat juist daar blijft steken. Welke oude overtuiging zit erachter? Wat voor boodschap heeft deze overtuiging?”

Daar moet ik even over nadenken. “Ik ben bang te kort te schieten en daardoor dierbaren kwijt te raken”, antwoord ik. “Maar tegelijk vraag ik mij af in hoeverre ik mijzelf daarmee te kort doe, me verlies.”

Dus niet de langspeelplaat doormidden breken en weggooien, want dan blijft hetzelfde deuntje voortdurend in je hoofd zitten.  Beter kun je kijken wat het je nog te vertellen heeft. Situaties doen zich niet voor niets voor. We hebben immers allemaal nog ‘werken in uitvoering’.

‘ Olé ‘

Dan gebeurt er iets bijzonders. We lopen door een nauw straatje in het Andalusische Sanlucar en horen tromgeroffel, geklap, gevolgd door gezang. Nieuwsgierig gaan we een barretje binnen en zien een fiere Spaanse met gefronst voorhoofd, hand op haar hart , alsof gepijnigd, flamenco zingen. Dan komt er een uithaal; “ Waarom heb je mij verla-a-a-a-a-a-ten?” Het handen klappen wordt driftiger,  contraritmisch, met meerstemmig gezang van haar gitaristen op de achtergrond. Dan weeklaagt de zangeres minutenlang op diverse toonaarden met verschillende gezichtsuitdrukkingen op het woord “ S-o-o-o-o-o-y” (ik). Dan ineens een klap gevolgd door een stilte, alsof ze zich aan het voorbereiden is op het slotakkoord. Dan stoot ze uit ; “ tal buena como soy!” ( goed genoeg zoals ik ben). De gitaristen bevestigen dit met luid geklap en een ‘ Olé ‘!