Loving you while not loosing me

Loving you while not loosing me

Alle cursisten kijken bedenkelijk naar de zijkant van hun palmen. De focus ligt op de relatie-lijnen. En als we ontwarren op welke leeftijden deze lijnen liggen, komen de verhalen pas echt los. Dit geeft samenhorigheid door her- en erkenning binnen de handleesles. “Deze lijnen geven de bewust makers op je pad weer!” verklaar ik helder. Want relaties spiegelen exact waar jij zit in je groeiproces. Bewust of onbewust. Spendeer jij je tijd met een narcistische persoonlijkheid, die focust op een zich selfie wereld, dan neem je waarschijnlijk genoegen met in zijn/haar schaduw te staan. Of staan er meestentijds partners met een symbolische rugzak op de stoep, dan kun jij je afvragen waarom jij een eenzijdige zorg rol aanvaardt of de coach uithangt? Want wat levert het je op? Controle? Laatst zei iemand; “Deze relatie haalde het slechtste in mij naar boven, want ik manifesteerde me als slachtoffer of als beul. In dit eeuwige drama raakte ik mijzelf kwijt; “Oh-oh-oh-oh, oh-oh-oh-oh. All I know, all I know. Loving you is a losing game.”

Helende relaties

Echter de veelzijdige winst binnen een opbouwende relatie is onder andere dat het je kan helen. Dat je samen oude wonden laagje voor laagje afpelt, om ze daarna weer te dichten. Want de rauwe emoties zijn geventileerd. Als er geen naarstige behoefte, of een nijpende angst aanwezig is voor alleen zijn, heb je meer kans op een gelijkwaardige relatie. Toch geen relatie is hetzelfde, en geen vorm gelijk. Want als je verliefd bent, is het hoofd op hol geslagen. De controle is uit koers. En als de roze wolk om je hoofd is verdwenen, word je pas helder: ‘Waarom zijn wij samen?’

Onbevangen

Ook ik als naïeveling heb alle positieve en beschamende kanten van mijzelf beleefd binnen relaties. Herken je dat? Je komt een gave gast tegen, hij doet de deur voor je open, geeft je speciale aandacht, kijkt je doordringend aan. Bovendien heeft hij ook nog de ‘looks’. Decennia geleden nam zo’n smooth operator mij mee door één van de lelijkste steden aller tijden; Sao Paulo. Echter wist hij mij toch te begeleiden, en te verleiden naar mooie romantische plekken van deze miljoenen stad. Op het moment dat we samen een kathedraal inliepen, insinueerde hij met mij voor het altaar te willen staan. Ik was bijna verkocht. Domme gans, want na die leuke werkreis, werd er een paar weken niet gebeld.

A losing game

En als ik belde nam hij niet op. Onbevangen, doch zelfstandig pakte ik mijn leventje weer op, en ging mijn eigen gang. Dat gaf hem de impuls om als een bezetene achter mij aan te lopen. Hoe vermoeiend en weinig constructief. En het heeft niets met liefde te maken, het is slechts a losing game, zolang jij je niet bewust bent, wat dit spel je te vertellen heeft. Je kunt de gaten theorie van Almaas er op los laten. Wellicht legt deze link de theorie wat wollig uit, maar in wezen komt het hier op neer; Als er ergens in je jeugd een leemte is ontstaan zul je dat vermeende gebrek aan aandacht, bevestiging en of liefde van ouders, broers of zussen willen inhalen. Als een herhalend patroon kun je dan al blij zijn met een beetje waardering door gebrek aan zelfwaardering. Of je weet zo nadrukkelijk de aandacht op je te vestigen dat niemand er om heen kan. Maar krijg je dan die aandacht die je nodig hebt? Want dat gat of die gatenkaas kan niemand anders opvullen dan jij zelf.

Elkaar opvijzelen

Gelukkig kwam het niet tot een affaire, laat staan een relatie. Des te meer was het voor mij een goede les in dat ik nooit meer deel wilde uitmaken van een verloren spel, waar aan mijn eigenwaarde getornd werd. Echter heb ik wel speelsheid binnen de relatie nodig. Nadat ik via een lange interne reis geleerd heb mijn eigen beste vriendin te zijn, meer van mezelf te houden, de meeste lacunes te helen, kwam ik Eus tegen. Het was als thuiskomen. Geen spel maar een dans waarbij je elkaar inspireert om te zweven op ongekende hoogten van je potentieel en zielsbestemming. Geen hoofd- maar hartzaak. En….het geeft veel innerlijke rust. Loving you while not loosing me.

Thuiskomen

Dus mocht je in wat voor relatie dan ook je onrustig voelen. Of tijdens een gesprek jezelf ongewild kleiner maken of na een afspraak vermoeid raken. Of obsessief je bezig houden met de ander. Ga bij jezelf te rade, hoe komt dat? Hoe gelijkwaardig is deze relatie? Wat brengt het in mij naar boven? Is er een balans in geven en ontvangen? Is iemand werkelijk geïnteresseerd of is het tijdelijk functioneel, een opstapje naar het vertellen van zijn/haar eigen verhaal? Wordt in moeilijke tijden jou een helpende hand aangereikt of een sterke schouder? Of heeft iemand het te druk met zijn eigen sores? En als iemand iets voor je doet voel jij je dan onder druk staan dat je snel iets terug moet doen? Gelijkwaardigheid en balans is een prachtig streven en een waardevol gegeven. Als een relatie ontstaat vanuit een open hart, zijn er geen losing games meer, maar kinderlijke verwondering en vertrouwen. Het voelt als thuiskomen niet alleen bij die ander maar juist bij jezelf.

Wat voor type relaties ga jij aan? Welke zijn opbouwend? Bij wie voel jij je thuis en kun je volledig jezelf zijn?

Keep on dreaming

Keep on dreaming

Met een mok cappuccino in haar hand kijkt ze ons doordringend aan; “Graag zou ik jullie nog wat vragen willen stellen voor een tweeluik in het Haarlems Dagblad. Op de ene pagina staan jullie, die vertrekken naar Portugal en op de pagina ernaast een interview met een stel die na drie jaar terugkeert naar Nederland.” Ik weifel. “Maar, is dat wel p.r. voor ons, gerelateerd te worden met emigranten die na drie jaren al de brui geven aan hun droom?” “ Het is wel degelijk reclame, want jullie blijven in Portugal!” zegt de journaliste resoluut terwijl ze, met het schuim nog rond haar mond, de beker stevig op de houten tafel neerzet. “Waarom denk je dat?” vraag ik verbaasd. “Aan alles merk ik dat jullie in Haarlem ook gelukkig zijn, jullie droom is geen vlucht maar een hartenwens.”

Portugal heeft het

En ze had gelijk. Ook na meer dan twaalf bijzondere jaren, we blijven! Hoogstwaarschijnlijk na dit seizoen niet op deze plek, maar wel aan de zonnige zilte zuidkust van de Algarve. Juist nu we bezig zijn om onze volgende droom waar te maken, komen kijkers over de vloer die zoals wij bijna dertien jaar geleden, hier een B & B of yoga retraite willen uitbaten. Het is altijd een feest om met ze over ‘het landgoed’ te lopen, de uitdrukkingen op hun gezicht te zien als ze het uitzicht en de kleurrijke tuin aanschouwen. Bij sommige hoor je in alle toonaarden, het blijft bij een droom. Want; “ Ja, dit plan hebben we al jaren, want Portugal heeft het, wij vertellen het onze buren, vrienden maar sommigen reageren al niet meer.” ‘Ja’, denk ik ‘begrijpelijk, zij moeten deze vermeende plannen dag in dag uit aanhoren. Ondertussen verstrijken de jaren en blijft men kleumen in ‘dat koude kikkerland’.’ En dat zijn niet mijn woorden, want ik blijf Nederland waarderen, ookal ben ik te veel geworteld in Portugal. Zelfs mensen met een budget voor een aftandse ruïne denken hier een B & B op te kunnen zetten; “Keep on dreaming!”

Leef je droom vanuit tevredenheid

Net als de journaliste herkennen we die mensen die serieus hun droom willen verwezenlijken, ze vragen en praten niet alleen, maar kijken en voelen vooral. Ze zijn ondernemer of hebben soms al eerder een onderneming gehad, maar willen een andere uitdaging. Ze raken niet uit het lood geslagen door veranderingen. Het zijn doeners met de nodige reserves op de bank. Maar vooral; ze zijn tevreden.

Net zoals je Nederlandse inwoners kunt horen klagen over hun vaderland heb je ook emigranten in de Algarve die ontevreden zijn over het reilen en zeilen hier. “Integreren is onmogelijk”, of “ Wanneer er panne is duurt het lang voordat het gemaakt is,” etc. Ach ja, zo nu en dan geïrriteerd zijn mag, maar als je structureel ontevreden bent over je woon- of werkadres, wordt het tijd voor verandering, toch? Maar zoals de journaliste al duidelijk aangaf, je komt waar dan ook ter wereld jezelf tegen. Ben je innerlijk ontevreden dan is het ook op een paradijselijk eiland in de Stille Zuidzee niet te harden, juist daar.

Andere dromen

Maar nu heb ik het alleen over mensen die hun droom hebben in het buitenland. Met een duwtje in de rug door Vier in Bed of eigenhandig hun B & B  opstarten. Gelukkigerwijze hebben wij de privilege om mee te mogen delen in het proces van enkele droomreizen van onze gasten-vrienden. Zoals een bevlogen verpleegster die voor zichzelf begonnen is en zorg op maat geeft aan mindervalide kinderen en dit met veel plezier doet. Haar agenda is bommetje vol. Of een enthousiast paar die de charmante boutique B & B de Bilt twee jaar geleden zijn begonnen met succes. Je kunt er zelfs creatieve workshops volgen. Een andere geliefde repeater gast-vriendin zag in een paar maanden verschillende dromen uitkomen; de liefde van haar leven ontmoet, een nieuwe uitdagende baan, samenwonen, waarbij er ruimte geschapen werd voor een nieuw familielid, een hond uit Portugal. Of Eus’ zoon die een veel betere site dan Funda heeft ontwikkeld; Huispedia, vanuit jouw woonkamer van huisdroom naar housewarming.

Joy is not in things , it’s in us

En zo zijn er veel meer mensen die wij kennen die hun droom waarmaken. Of zij die tevreden blijven dromen, maar niet ontevreden zijn als die droom niet waar gemaakt wordt. En daar zit hem de clou; Droom of geen droom, als je maar tevreden bent met wie je bent, wie jou omringen, wat je doet en waar je woont. Al deze ingrediënten vallen samen als jouw motivatie van binnenuit komt. Ongeacht de uiterlijke omstandigheden. Joy is not in things it’s in us.

Talmen in tijdloosheid

Talmen in tijdloosheid

“Zullen we weer eens gaan zeilen?” vraagt mijn vader enthousiast. “Goh, hoe lang is het geleden dat we voor het laatst gezeild hebben? antwoord ik weifelend. “Weet jij nog hoe het moet?” “Laten we gewoon gaan”, zegt mijn pa resoluut. En daar gaan we, samen op een mooie houten boot ergens over een turquoise oceaan met in de verte groene eilanden omzoomd door palmen. Bezweet word ik wakker. Al snel herinner ik mijn droom, en ga terug in de tijd toen ik nog een kleuter was. Mijn taak serieus nemend, ondertussen trots als een pauw, mocht ik aan het roer staan van onze rode zeilboot ‘Bloody Marie’. Mijn pa was op dat moment even fokkenist. Roerloos keken we beiden naar de horizon terwijl we over de Friese meren gleden. Tijd bestond voor mij nog niet, alleen de zon, de wind en de zeilen.

 

Tempo doeloe

Nu bijna vijftig jaar later zit samen zeilen er niet meer in. Maar wel het talmen in die tijdloosheid. Wij zijn bevoorrecht dat mijn ouders ( 91 en 83) nog zelfstandig op deze leeftijd naar ons toe kunnen reizen. Tijdens hun verblijf deinen wij mee op tempo doeloe, terwijl de tijd ongemerkt verstrijkt in eindeloos genieten. In hun mobile home ‘Stille Wille’ ( wat ‘stil plezier’ betekent in het Fries, dus een variant van The Art of Joy maar dan in stilte), zitten beiden gemoedelijk in hun zithoek ‘ te chillen’. Een modewoord die ze al snel hebben overgenomen omdat dat is waar ze van houden. En nu het weer het toelaat genieten ze van het uitzicht op hun terras en de eindeloze 180 graden views, naar de tuin, de oceaan en de berg Picota. Of het nu een bakje koffie is, een wijntje of een taartje, genieten doen ze uitbundig in stilte. Het lijkt tegenstrijdig maar aan hun mimiek kun je de gelukzaligheid aflezen.

Carpe diem

Iedere excursie is een feestje. Elk bloempje wordt door mijn moeder aangeraakt en geprezen, iedere vrucht wordt door hen verorberd met smaak. Wandelen is schrijden geworden, waardoor je niets van je omgeving mist. Als een kind zo blij kan ik het niet laten om in een boom te klimmen, they lift me up. Liefde voor flora en fauna heb ik van kinds af aan mee gekregen. Een wandeling door moeder Natuur is voor mij een heilzaam dagelijks ritueel. “ Hé Tijger!” zegt Eus gekscherend tegen mijn vader, “gaat ie goed?” “Uitstekend!” gniffelt mijn vader. Terwijl hij zich te goed doet aan de net geplukte mispels, waarbij het sap van zijn kin druipt. Dan laat hij zich ontvallen.”Carpe Diem, pluk de dag en alle mooie momenten die wij samen beleven, hoop dat mij nog menig zijn gegeven.”

 

Samenhorigheid

Dan ontstaat er ’s avonds plots door twee muzikale gasten een avond met zang begeleidt door gitaar waarbij een ieder zijn/haar duit in het zakje doet. Mijn moeder laat een prachtige stem ten gehore geven en mijn vader rakelt zijn mooie gedichten op uit zijn hoofd. Samenhorigheid.

Slow motion

Als we weer terug rijden van het strand is het bijna vijf uur. De tijd vervliegt ongemerkt. De tijd in vergetelheid. Het is alsof we in een slow motion film zitten waarbij ieder moment intens wordt beleefd, ieder woord gemeten, iedere blik opgevangen, en in iedere hand geknepen. Alle vier zijn wij ons meer dan bewust, er komt een tijd dat ‘time is up’. Alsof iemand met ons mee loopt, die de klok wèl bijhoudt gelijk een stop watch, en ineens het kaarsje van de pret uitblaast.

Tijd voor wezenlijke zaken

Eigenlijk zouden we jong of oud iedere dag zo betrokken kunnen doorvoelen, ieder moment op waarde moeten schatten. Maar de klok wordt zo langzamerhand onze vijand, want deze geeft aan dat er altijd tijd te kort is. Is het dan niet het moment om je af te vragen; “Waar besteed ik mijn waardevolle tijd aan? Hoeveel uren besteed ik aan essentiële zaken die er toe doen en hoeveel aan, als je het vanuit een ander perspectief bekijkt, onbenullige tijdsverspilling? Op welke momenten voel je, wat ik nu doe is wezenlijk?

Levensles

Zo krijg ik alsnog een ware les van mijn ouders mee zonder dat ze het weten. Neem de tijd voor de zogenaamde kleine zaken die in waarachtig groot zijn. Zet je zintuigen open en zie de schoonheid om je heen, heb lief en geniet. Verdoe je uren niet met dingen die er niet toe doen, zoals uiterlijk vertoon, of je bezig houden wat anderen van je denken of zeggen. Als je reilt en zeilt door het leven, vergeet niet de wind door je haren te voelen mee te deinen op de golven van de oceaan. En met tegenwind scherp aan de wind te laveren. Laat het je voor de wind gaan. Want vroeg of laat zeil je weg van deze wereld, daar waar de tijd stil staat en je terug kunt kijken wat je uit dit leven gehaald hebt.

Hoe ga jij om met je tijd? Wanneer verspil je tijd? Hoe kun jij je bewust bezig houden met wezenlijke zaken en vooral genieten?

Het geluk fladdert rond, grijp het om te vieren!

Het geluk fladdert rond, grijp het om te vieren!

Na 12 jaar ‘ik vertrek’ tuur ik beschermd van een straffe aprilwind, naar een azuurblauwe oceaan, en gun mijzelf de luxe van een werk flexplek met oceanview. Op de achtergrond speelt de song; ‘One moment in time’ van Whitney Houston. Erg toepasselijk; “Each day I live, I want to be, a day to give, the best of me”, want vandaag vieren we 12 jaar The Art of Joy in Monchique. Wat hebben we een schat aan onvergetelijke memoires verzameld, en een cirkel van vrienden/gasten om ons heen gecreëerd. Ondanks alle prachtige momenten die we nog steeds beleven op deze paradijselijke plek, merken we dat het tij keert. Het wordt eb en we worden van de berg richting de oceaan gezogen. Zo nu en dan dalen we af, om de oceaanlucht van dichtbij te snuiven en het leven te vieren onder het genot van een koffie verkeerd.

Tijd om het leven te vieren

Maar zelfs als je voelt dat het tij keert, en je niet weet wat de toekomst brenge moge, is het de geijkte tijd om het leven te vieren. Eus was 11 april jarig en 12 april 2007 opende The Art of Joy haar deuren. Ondanks Eus’ nadrukkelijke wens zijn verjaardag aan niemand bekend te maken, had ik een surprise party georganiseerd. Naast dat het full house was met gasten, hadden vrienden moeite gedaan om last minute bij te kunnen dragen aan het feest. Eus’ verjaar pakketje zou zogenaamd rond 17.00 met DHL gebracht worden. Niet per expresse maar eigenhandig kwam Eus’ geliefde muzikant en zanger Tuka Moura  spelen. Dit werd me een flamboyant feest! Eus; ” Dit was één van de mooiste dagen uit mijn leven.”

Een dag vol festijn

Eus viel op deze feestelijke dag van de ene in de andere verbazing. Als emigrant mis je soms je familie en vrienden. Daarom was de ontroering groot bij het openmaken van een pakketje van Eus’ zoon en schoondochter boordevol foto’s van zijn kleindochter. De felicitaties stroomden binnen via de diverse media en de gasten zongen uit volle borst;” Lang zal hij leven”.

Dierbare herinneringen

Zo genieten wij deze Wandel relaxweek en nu met de famous four, vaste vriendinnen club op en top. Het zijn straks dierbare herinneringen om op te teren, dus dubbel genieten. En terwijl Whitney zingt;” One moment in time,” gaan mijn gedachten terug naar twaalf jaar geleden. ’s Morgens vroeg op 28 maart waren we klaar om te vertrekken naar Schiphol vliegveld, niet wetend welk avontuur ons te wachten stond. Onze te dikke rode kater Chin had ik in een te klein mandje kunnen proppen omdat ik het vertikte een 13 jarige kater in het vrachtruim te laten reizen. Aankomend bij ons huis Casa Rosa Branca in Monchique moesten we meteen aan de slag. Want op 12 april 2007 arriveerden onze eerste logés.

Liefde op het tweede gezicht

Met Eus was het liefde op het eerste gezicht maar de Casa en haar uitzicht en omgeving, was onze liefde op het tweede gezicht. Vliegensvlug maakten we onze Casa gereed. Tussendoor gingen we op speurtocht om de fonkelnieuwe gasten mooie wandelingen aan te kunnen bieden. Het waren drie inspirerende ondernemers, die goede tips gaven qua bedrijfsvoering. Daarna liep de Casa vol, en dat bleef zo de afgelopen 12 jaren. We hebben vele zaadjes gezaaid in ontmoetingen met fijne gasten maar ook door investeringen in huis en tuin.  De innerlijke oogst is dan ook rijk.  Geen voer voor het programma ‘ik vertrek’ want alles liep en loopt meestentijds op rolletjes.

Carpe Diem

Vriendschappen werden gesloten, aanzoeken werden bekokstoofd en huwelijken gevierd. Je beleeft de hoogtepunten maar ook de dieptepunten samen met de diverse bezoekers mee. Inmiddels gaven al vijf geliefde gasten aan terug te komen zonder vervoersmiddel. Een ongewild ‘ik vertrek’. Op zo’n moment word je geconfronteerd hoe abrupt lieve mensen in je nabijheid in zwaar weer terecht kunnen komen. Maar ook dat het leven zo eindig kan zijn. Dus als je nog iets wilt, doe het nu! Carpe Diem, het leven is er om te vieren!

Rain or shine, have a good time

Ookal heet ik niet Anne van der Berg, en zullen wij allengs richting zee gaan, zolang wij verpozen op dit magische gebergte Monchique, zullen wij blijven vieren. Er is ons tijd gegund om te ‘merites’ van dit paradijselijke oord op de berg Foia te herwaarderen. Stilstaan en dankbaar zijn wat deze stek ons allemaal gegeven en opgeleverd heeft. Onze huidige stee straalt een bijzondere rustgevende energie uit en het uitzicht blijft magistraal. Eerlijk gezegd hebben wij dit nog niet elders in Portugal ervaren.  Vorig jaar kreeg Monchique het sterk te verduren. Het doet nu haar uiterste best om weer te herstellen van de schok, zoals ook haar inwoners. De velden zijn groener als daarvoor, overal zie je lupines en prachtige bloemen die we nog nooit eerder zo voltallig hier hebben gezien. Het vieren zit ook in de kleine stille geluksmomenten.  Rain or shine, have a good time.

Wat doe jij om het leven te vieren? Hoe kun je ondanks sores toch de bloemetjes buiten zetten, het moment plukken en stralen?

Betrokken, bevlogen of bedaren

Betrokken, bevlogen of bedaren

Verhit na een weldadige wandeling lopen mijn vriendin en ik een dorpje in, en ploffen neer op het smalle terras van het Café Canelas. De uitbaatster rookt tegenover ons haar sigaretje en kijkt aandachtig voor zich uit. Na een vriendelijke glimlach blijft ze gefocust op de stoeprand voor haar. Mij wat onnozel voelend vraag ik; “Bent u al open?” “Ja, hoor”, zegt ze terwijl haar mondhoeken omhoog krullen. Als haar sigaret tot peuk gerookt is, gaat ze gestaag het café binnen. Ik volg haar, maar plots is zij weg. Na vijf minuten wachten komt ze terug en geef ik de bestelling door. Het koffie apparaat pruttelt. Alle handelingen die leiden tot onze lang verwachte koffie verkeerd worden uitgevoerd in slow motion.  Jeetje, ik zou het niet over mijn hart kunnen verkrijgen om op deze manier met mijn gasten om te gaan. Toch is dit een geliefd café, en is de caféhoudster een aardig mens.

In slow motion

Na een rustige winter met nachten die voor mijn doen een winterslaap zijn, kon ik afgelopen week opeens de slaap niet vatten. Zweten, hoger ademen, mijn gedachten schieten alle kanten op, ik ben uit mijn centrum. Het toeval wil dat ik als een spring in het veld met lente achtig enthousiasme mijn dagen vol gegoten heb. Lieve vrienden overladen we met enerverende uitstapjes gecombineerd met house hunting. Super gezellig natuurlijk. Alle verloren tijd samen in een week inhalen. Na een inspirerende tocht met tussendoor een bezichtiging van een slecht onderhouden huis met een depressieve eigenaar kan ik ’s nachts de overdag opgedane indrukken niet verteren. Een typisch geval van het inzetten van mijn oneindig lijkende energie, willen inspireren, onderhouden, en haar valkuil die daarin doorschiet. En natuurlijk doe ik het allemaal zelf, want ik vind het namelijk ontzettend leuk. Toch kan ik wat leren van de Portugese uitbaatster. Slow motion. Tussendoor eens even voor mij uitstaren, dan wel zonder sigaret. Adem diep in en uit. Een inspirerende workshop over het Enneagram van Diana Steenbeek weerspiegelt mijn tweespalt.

Variëren tussen distantie en betrokkenheid

Want ik scoor hoog op het type twee, de hulpverlener. Diegene die invoelt in wat een ander nodig heeft, betrokken is, maar moeilijk kan ontvangen. Zorgen voor en betrokken zijn, kunnen waardevolle eigenschappen zijn, mits je naar je eigen behoeftes luistert en het doceert. Mijn ervaring is namelijk dat een overgrote betrokkenheid en zorg leidt tot spons gedrag. En nogmaals dit gebeurt terwijl de omgeving niet vraagt naar zorg en betrokkenheid, het gaat als vanzelf. Het is  fijn om mensen te verwennen. Afstand houden vermindert mijn plezier in samen zijn of werken met mensen. Flexibiliteit en emotionele intelligentie zijn nodig om op een speelse spontane manier te kunnen variëren tussen distantie en betrokkenheid.

Kwaliteiten van distantie en betrokken zijn

Toch bezit distantie net zoveel kwaliteiten als betrokken zijn. Afstand houden biedt ruimte voor de eigenheid en autonomie van alle partijen. ‘Elkaar de ruimte laten’ en ‘ruimte voor jezelf maken’ zijn noodzakelijke deugden. Met een zekere distantie vind ik het ook makkelijker om overzicht te bewaren en koers te houden. Betrokkenheid biedt veiligheid, men voelt zich gezien en thuis. Er ontstaat synergie, wat tot het delen van emoties of ideeën leidt. De meerwaarde van één plus één is drie.

Het Enneagram

Naast dat ik hoog scoorde op die twee had ik een even hoge score op de acht. Het type dat mij in balans doet houden, als ik niet zijn valkuil leef. De acht wordt weer gegeven als het type ‘de baas’, die liever zelf de touwtjes in handen houdt. Een persoon die met passie datgene voor elkaar probeert te krijgen wat hij/zij wil. Deze mensen zijn geen volgers, maar echte leiders, hoeven niet per se erg betrokken te zijn, maar zitten veelal ‘lonely at the top’. En als ze doordraven, kunnen ze dwingend, afstandelijk en niet betrokken zijn dus. Beide types zowel de twee als de acht kunnen bergen verzetten,  echter als ze in hun type gefixeerd raken duiken ze de afgrond in.

Innerlijke struggle

Niet dat ik in een noten dop de mooie wijsheden van het Enneagram wil uitleggen, daar moet je bij Diana Steenbeek voor zijn. Want het is niet mijn, maar echt haar expertise. Echter deze workshop weerspiegelt mijn innerlijke struggle van leiding willen geven, mijn eigen weg willen gaan, onafhankelijk en vrij willen zijn, met aan de andere kant betrokken zijn, bijdragen aan gezelligheid en een harmonische sfeer. De tegenstrijdigheid van afstand nemen en dichtbij zijn. Bijzonder om samen met onze vrienden onze bevindingen van deze workshop te delen. Bewust te worden hoe een ieder weer anders met situaties omgaat. Het dagelijks leven weerspiegelt datgene wat je nodig hebt voor balans.

Ruimte voor jezelf creëren

Voordat de workshop begon moesten we een dier kiezen en ik koos naast de leeuw de adelaar. De laatste gaf mij de clou voor mijn tweespalt. Om flexibel tussen distantie en betrokkenheid te kunnen balanceren is een helicopterview nodig. Contact maken met je gevoel en intuïtie terwijl je het overzicht houdt. Om bewust keuzes te maken is het nodig ruimte voor jezelf te creëren om zo dichtbij jezelf en indirect bij de ander te staan. Even weg van de wereld, zoals mevrouw Canelas die in slow motion trekt aan haar sigaretje en focust op oneindig.

Wat is jouw eerste impuls; afstand houden of betrokken zijn? Hoe vind jij balans in ruimte voor jezelf nemen en betrokken zijn met anderen?

All you need is love

All you need is love

Zingend wandelen we samen het steenachtige pad af. Vol verwachting hopen we achter de volgende bocht een glimp van de oneindige oceaan op te vangen. Terwijl ik mijn mobiel in mijn zak steek gaat per ongeluk mijn muziek App af en geeft Al Jarreau zijn song ten gehore; ‘How wonderful life is while you’re in the world’. Als een apotheose openbaart zich op hetzelfde moment een turquoise oceaan waar duizenden lichtjes de zon weerkaatsen. Deze synchrone gebeurtenissen geven precies weer hoe wij ons voelen tijdens onze bronzen trouwdag viering. Reeds 13,5 jaar geleden stond Eus voor mijn deur. Coup de foudre, in love en ik wist; ‘Dit is de man van mijn leven.’ Nooit was mijn gevoel in de liefde zo sterk geweest, terwijl ik toch met mijn 42 jaren genoeg tijd had gehad om dit te ervaren. Ondanks dat ik ettelijke malen de wereld rond gevlogen had; ‘Been around the world but I, I, I, can’t find my baby’ .

Love grows

Zo wordt in het boek ‘Le Petit Prince’ mooi beschreven waarom juist die ene man/vrouw zo speciaal is tussen duizenden wereldburgers. Wanneer de kleine prins op de planeet aarde terechtkomt, midden in de woestijn van Afrika, ziet hij een tuin met bloeiende rozen. Wel vijfduizend. De prins is verward, want dacht dat zijn geliefde roos juist uniek was. Dan stelt de vos hem gerust. “Dit is mijn geheim, het is heel eenvoudig: alleen met je hart kan je goed zien. Het wezenlijke is voor de ogen onzichtbaar. Alle tijd die je hebt gewijd aan je roos, maakt jouw roos juist zo belangrijk. ” Liefde is mijns inziens een levend organisme dat groeit en krimpt al gelang je er moeiteloos waarachtige aandacht aan besteedt. Daarom is liefde zowel letterlijk als figuurlijk geen werkwoord maar meer iets dat zich in je wortelt, steeds dieper.  Bij gebeurtenissen waardoor je in positieve of negatieve zin onthutst raakt is er altijd die trouwe vaste rots in de branding die naast je staat.

Jezelf als beste vriend/in

Om ‘the true love of my life’ te ontmoeten heb ik wel voorafgaand een leerschool doorlopen. De universiteit met als vak; ‘Hou van jezelf.’ Met als bijvakken; Wees je eigen beste vriend/in, zorg je voor jezelf, neem ME time, ruim je rugzak op met oude kinderpijnen om ze te transformeren in kwaliteiten. Het belangrijkste leervak vind ik; ‘Neem in iedere situatie eigen verantwoordelijkheid’. Met recht zeg ik vind, en niet vond, omdat ik deze universiteit oneindig doorloop. De eerste leerjaren waren best alleen, van veel naar buiten en naar binnen gaan, van eenzaam naar broodnodig alleen zijn. Niet iedereen om me heen begreep het, verdriet en verwerken is vaak eng voor de buitenwereld. En op het moment dat ik dacht, het is prima zo, ik ben gemaakt voor zelfstandig mijn eigen pad te bewandelen, stond Eus voor de deur.

Ruzies klaren de lucht

De eerste dag van werkelijk samen zijn voelde als thuiskomen, alsof we elkaar al jaren kenden. Steeds meer werden beschermlagen ontmanteld om puur natuur onszelf te zijn. Zonder Eus zou het niet iedere dag een feest zijn, had ik nooit zoveel plezier gekregen in auto rijden, zo ook andere angsten overwonnen.
Voordat je begint te walgen van zoveel zoetsappigheid, weet dat wij achter gesloten deuren zo nu en dan temperamentvolle, ongenuanceerde ruzies kunnen maken met elkaar, die allesbehalve zoetsappig zijn. Maar het is geen probleem. We zien het als een uitlaatklep van opgebouwde stress. Het weer even neerzetten van onze eigen identiteit. Binnen een kwartier is de lucht geklaard, want het gaat over niets wezenlijks. Tijdens onze seven years itch hadden we iets elementairs op te helderen. Er was een blinde vlek in dat we niet van elkaar zagen hoeveel werk we beide in de zaak staken. Onze taken liggen ver uiteen maar sluiten naadloos op elkaar aan.  De essentie van die opgehelderde itch was een spiegelbeeld in niet gezien/gehoord voelen.

Stralen

Maar waarom deze openbaring met duizenden love ly lichtpunten gelijk een oneindige oceaan? Omdat ik iedereen het gun om the love of his/her life te ontmoeten in welke vorm dan ook. Op je levenspad kun je plots diverse zielenmaten ontmoeten. Zo hebben twee vrienden ons pad gekruist zodat wij ze konden koppelen. Als we zien hoe blij, en hoe gelukkig getrouwd ze zijn, mogen ze ons vaker inzetten als matchmaker. Waarschijnlijk bevorderen de volgende voorwaarden het proces om Mr/Mrs Right tegen te komen.

Met elkaar verweven door onzichtbare draden

Blijf erin geloven, stel je open en bereid je voor dat jij jouw ware gaat ontmoeten. De ervaring van eigen beste vriend/in zijn biedt garanties voor gelijkwaardigheid. Want als je genoeg aan jezelf hebt, ben je niet meer manipuleerbaar door angst voor eenzaamheid. Want dat is een valstrik. Ga niet voor minder. Een ontmoeting kan net zo synchroon lopen als ‘your song’ van Al Jarreau en het geweldige zicht  op de oceaan. Diverse wegen kruisen zich dagelijks en levens zijn met elkaar verweven door onzichtbare draden. Heb jij jouw zielsmaat ontmoet? Wees dankbaar en geniet iedere dag en moment van dit grote geschenk. Zit je in de tussenfase? Geniet alleen of met dierbaren van de mooie momenten des levens. Liefde uiten is het verspreiden. En wanneer de bloem volop bloeit, komt de bij onuitgenodigd op haar af.

Wat zou jouw manier zijn om de kansen te vergroten the love of your life te ontmoeten? Hoe voelt het als je met hem/haar samen leeft?

 

 

Geef mij je angst

Geef mij je angst

Geef mij je angst, ik geef je er hoop voor terug”, zong André Hazes uit volle borst. Misschien beter gezegd of gezongen; ”Geef me je angst en je krijgt er vertrouwen voor terug”. Angst is een slechte raadgever. Als kind stelde mijn oma mij gerust met; ”Een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest, maar dat nooit op komt dagen, zo heeft hij meer te dragen dan God hem te dragen geeft.“ Een waarheid als een koe. Echter ondertussen worden op hoog en laag niveau beslissingen gemaakt vanuit irreële schrikbeelden. Want als je in Nederland woont, zijn er alleen maar beren en spoken op de weg die wij zelf creëren. Waarom is angst bij vrijwel iedereen zo’n bijna niet uit te wissen metgezel. Angst kan een waarschuwingssignaal afgeven, maar wordt deze ook niet afgeroepen als er geen gevaar voor leven dreigt?

Onbevreesd

In een ver verleden, voor mijn dertigste was ik nooit bang, althans dat dacht ik. Alleen reizend, rondom het Middellandse Zee gebied werkend, liftend, was ik op avontuur. Gelukkig had ik een paar beschermengeltjes die mij bij stonden. Toch is geen vrees voelen terwijl er wel gevaar te bespeuren valt, ook een uitzonderlijk mechanisme. Na een geduchte therapie voelde ik ineens alles in het kwadraat, een soort inhaalslag, Voor het eerst voelde ik angst; doodsangst.

Belemmering van angst

Hoe belemmerend angst kan zijn beleefde ik na een hernia operatie in mijn onderrug waarbij mijn actie radius van werkend de wereld rond verkleind werd naar een luttel vierkante meters. Hoe kleiner mijn wereld des te hoe groter mijn zorgen. Gelukkig heb ik destijds mijn reikwijdte snel kunnen vergroten, niet door mijn vleugels uit te slaan in de blauwe vogels maar met mijn benewagen. Ondanks of dankzij mijn angst gaf ik mijzelf een flinke duw in de rug, op weg naar de juiste richting: ‘Zie deze operatie als een wake up call om voor je droom te gaan als eigen ondernemer.’ Meteen heb ik mij ingeschreven voor allerlei coaching opleidingen en bij de KvK. Met meer tijd voor handen kon ik met mijn website aan de slag. Angst omzetten in doen, om nu op een geheel andere manier de wijde wereld in te stappen. Ookal was het in het begin met lood in mijn schoenen.

Stap voor stap

Stap voor stap, mijn passie volgend, werd al doende mijn vreugde en vertrouwen groter dan mijn vrees. Net als bij dieren die hun territorium vergroten. Hoe meer ruimte je inneemt, je kop boven het maaiveld uitsteekt hoe meer denkbeeldige beren er achter ‘hoge bomen die veel wind vangen’ kunnen staan. Dus angst is er niet om voor weg te lopen, maar om het bewust te doorvoelen, en je toch niet te laten verlammen. De benauwenis overwinnen door het recht in de ogen te kijken. En terwijl jij je enorm kwetsbaar voelt, je eerste schreden zet richting je droom of wens. Je reikwijdte uitbreiden, en uit je comfortzone je zelfvertrouwen vergroten.

Vertrouwen

En denk maar niet dat wij fearless zijn. Verre van. We staan weer voor een grote stap Langzamerhand komen we schrijdend dichter bij onze volgende droom. Angstbeelden haken bij tijd en wijle op ons in; ‘wat als?’ Mijn rikketik gaat dan sneller, het zweet komt uit mijn poriën, klaar om te vechten en te vluchten. Maar er is niet echt iets om voor te vechten, wel iets om in te geloven en om in te blijven vertrouwen.

Angst overwinnen

Dus als je bang bent; neem de angst bij de hand, zoals je dat doet bij een verschrikt kind. Praat erover geef het dat plekje waar het thuis hoort, bijvoorbeeld achter in je bus. Maar laat het niet heer en meester zijn, zodat de angst stiekem achter je stuur gaat kruipen. Gaan voor datgene wat je wilt, maar waar je waarschijnlijk ook bang voor bent, ondersteunt je zelfvertrouwen. Daarom doen en ondernemen. Echter ook onderzoeken of wat je wilt op realistische wijze is te verwezenlijken. Heb je haken en ogen goed onder de loep genomen? Krijg je de financiering rond? Wees waakzaam voor kruimeldieven op de route, die zonder dat je het weet een graantje mee pikken. En zo jou in verlegenheid kunnen brengen. Dus gezond verstand en intuitie is een goede rustgever tegenover angst. ‘Ik leerde dat moed niet de afwezigheid is van angst, maar het overwinnen ervan. De dappere man/vrouw is niet hij/zij die niet bang is, maar hij die die angst overwint”, aldus Nelson Mandela.

Hoe ga jij om met angst en vertrouwen? Welke vrees wil je overwinnen? Welke wens die je angst inboezemt wil je verwezenlijken?

In je kracht schieten door tegendruk

In je kracht schieten door tegendruk

Uit alle macht probeer ik de bal onder het wateroppervlak van het zwembad te drukken. Maar hoe harder ik duw, hoe meer tegendruk ik ervaar. Totdat de bal uit mijn handen glipt en als het ware naar boven schiet. Terwijl ik de concentrische ringen aanschouw die de rode bal op het azuurblauwe water achterlaat, realiseer ik mij het principe van opverende kracht door tegendruk. Neem bijvoorbeeld Oprah Winfrey. Geboren in een straatarm gezin, onderdrukt en misbruikt door een oom, against all odds is zij nu de rijkste vrouw ter wereld. Maar veel belangrijker is, dat zij zich opgewerkt heeft tot de meest invloedrijke lady die andere mensen stimuleert om in hun kracht te staan en zichzelf trouw te blijven. De bal die door tegenkracht in de lucht schiet, bevrijdt van tegendruk.

Weerbaarheid door tegenslag

In haar laatste toespraak als First Lady van de Verenigde Staten gebruikte Michelle Obama dezelfde redenering: “Van tegenslag word je sterker.” Ze vertelde; “Eens was ik decaan. Er waren studenten die materieel gezien alles mee hadden, maar bij de eerste tegenslag wat cijfers betreft, gingen ze onderuit.” Volgens haar hebben kinderen van niet-rijke niet-witte ouders meer weerbaarheid ontwikkeld door tegenslag. “Zij hebben die spier al getraind. Help anderen alsjeblieft ook om hetzelfde te doen”, aldus Michele Obama.

Aan kracht winnen

Herken je dit? Vanuit eigen ervaring of die van anderen? Dat juist door tegenslag of verkerend in een onderdrukkende omgeving, je weerbaarheid groeit aan kracht? In een ver verleden kreeg ik door een geïmproviseerde spreekbeurt bij een opleiding voor Management en Toerisme een baan aangeboden als lokaal gids voor inkomend toerisme.  Zonder gidsenopleiding maar wel met genoeg talenkennis werd ik voor de leeuwen gegooid.  Bussen gevuld met Amerikanen, Spanjaarden, Duitsers en Fransen moest ik informeren c.q. vermaken over alle ins en outs van Holland, en onze hoofdstad Amsterdam in het bijzonder. De eerste keer dat ik moest praten door een microfoon gaf mij rillingen. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat wist ik buitenlanders te informeren en te entertainen. ’s Nachts verzamelde ik zoveel mogelijk informatie over alles wat met Amsterdam en Nederland te maken had. Al snel kreeg ik persoonlijke aanvragen van kleine gespecialiseerde incentives. Al doende werd ik zelfverzekerder en won aan kracht.

Opkomen voor eigenwaarde

Echter de honderd uur durende werkweek werd niet uitbetaald. Erger nog, ik verdiende het minimum loon zonder enige pensioen opbouw of vast contract. Dat werd mij te gortig, ik vond na een jaar hard werken dat ik mijn strepen wel verdiend had en vroeg opslag. Plus de betaling van de Guidor Gidsenopleiding. Op een ludieke wijze stuurde ik mijn bazen een foto uit Friesland, waarin ik verwees naar het opschrift van de grote zwerfkei bij het Rode klif ; ‘leaver dea as slaef’. Liever dood dan slaaf. Nog steeds geen reactie. Woedend ben ik het kantoor van de baas ingestoven:“Als jullie mij geen opslag geven en niet mijn opleiding betalen kun je de groepen van de komende maanden uitbesteden aan iemand anders. Aju paraplu!” Zodra ik thuis was, ging de bel. Een lieve medewerker mocht het klusje klaren en smeekte aan mijn voordeur; “Alsjeblieft kom terug!“ “Prima, maar wel op mijn voorwaarden,” antwoordde ik resoluut. En zo geschiedde; opslag , een twintig-uur werkweek met een veertigurige betaling en tijd voor mijn gidsenopleiding. Door voor mijzelf op te komen wist ik wat ik waard was.

Een te krap jasje

Echter niet alleen in mijn werkende leven, ook in mijn privé leven moest ik mijn eigen waarde opwaarderen en trouw blijven aan mezelf. Op een of andere wijze was ik in een relatie gestapt waarin ik mij steeds kleiner ging voelen. Het was iets wat er stelselmatig insloop door mijn onzekerheid. Pas toen ik mijn eigen bedrijf startte en menig klanten voor de deur stonden wist ik. ‘Deze jas is mij te krap, nog even en ik knap eruit.’ Het werd tijd om mijn kracht terug te nemen zonder mijn kwetsbaarheid te verliezen. Nadat ik het oude jasje bij de vuilnis had gedropt, kwam ik mijn man Eus tegen. Een ware vriend die mij oppoetst en laat stralen in mijn kracht.

Wrijving die je omhoog duwt in je kracht

Met andere woorden de wrijving die je in het dagelijks leven tegenkomt geeft een ieder de keuze, laat ik het op mij inhaken of blijf ik gecenterd in mijn kracht staan en verander ik de situatie dusdanig. En als het mij wel uit mijn doen haalt, wat zegt dat over mijn eigen persoonlijke groei? Oefening baart kunst. Na een paar keer je neus te stoten, leer je steeds meer tegenwerking, onderdrukking, of andere negatieve jaloerse krachten naast je neer te leggen. En er afstand van te nemen. Want je voelt, het is niet aan mij, ik laat het bij die ander. Op dat moment sluit je weer een proces af. Net als die bal kun je een sprongetje in de lucht maken omdat de tegenkracht, de wrijving je omhoog geduwd heeft in je eigen kracht.

In welke situaties win jij door wrijving aan kracht. Wat is jouw volgende moedige stap? Welk voorbeeld doet volgen?

De grootste gemene deler van geven

De grootste gemene deler van geven

“Waarom en wanneer geef je, en wanneer niet?” vraag ik Eus. “Is het iets waar je over nadenkt?” Eus werpt een snelle blik naar de verre horizon, daar waar de weidse Atlantische ophoudt, en zegt; “Daar denk ik niet over na, dat doe ik gewoon of niet.” Na een druk werkweekend, lopen we op een doordeweekse dag te mijmeren over levensthema’s terwijl we genieten van de glinstering van de zon in de oceaan. Overal doorkruisen we felgele velden met rol klavers met hier en daar oranje stippen van bloeiende Aloë Vera’s. Hier in de Algarve compenseren de wit-roze toefjes amandelbloesem het gebrek aan sneeuw in de winter. Als je hier woont heb je genoeg om dankbaar voor te zijn. Eén van de redenen waarom geven makkelijk is, als je al zoveel hebt wat je hart begeert.

Geven vanuit angst

Vroeger gaven we te veel, niet uit dankbaarheid maar uit angst. Toen we onze Bed and Breakfast The Art of Joy opstartten voldeden we aan vrijwel alle verzoeken van gasten; “Eus kun je ons naar de shopping mall brengen?” “Anne heb je nog een wandeling voor ons in petto?” Bovendien was alles voor nop. Door lichamelijk ongemak drong het tot ons door dat we al onze schatten aan energie te grabbel gooiden. Dan moet je niet verbaasd staan dat mensen daar gebruik van maken en het gewoon gaan vinden. Een goede les om voor onze diensten een kleine bijdrage te vragen. Dus naast dat we graag geven was de ingeslopen grenzeloosheid gestoeld op een onrealistische angst; stel je voor dat we het niet redden.

Geven is een gave maar wel met gezonde grenzen

Daarna zijn we onszelf meer gaan gunnen en geven en hebben meer balans gevonden tussen geven en ontvangen. En onze zaak loopt er niet minder door, integendeel. Waarschijnlijk zijn we nog steeds gul, met hapjes en drankjes maar vooral met interesse en betrokkenheid. Want daar ligt onze passie. Onze gasten/vrienden inspireren ons met diverse unieke verhalen en opgedane levenswijsheid. Toch met betrokkenheid kun je ook te ver gaan. Vroeger kon ik bijvoorbeeld niet slapen als iemand in de buurt even heel moeilijk zat. Geven is een gave maar wel met gezonde grenzen.

Geven vanuit het hart

Desalniettemin is spontaan geven fijn, ookal krijg je het misschien niet meteen terug. Vroeg of laat zonder dat je het verwacht komen er weer cadeaus jouw kant opgerold, via dezelfde persoon of iemand anders. Het is net als met geld. Het moet rollen, en zo ook met geven. Het is als het opstarten van een energiestroom die weerkaatst. Net zoals je een steen in een vijver werpt en ziet hoe ver de kringen reiken. Onderzoekend of mijn behoefte ook een gemeenschappelijke- is, heb ik het startsein gegeven voor twee netwerken; duurzaam toerisme en intervisie. Het is pure vreugde om samen iets te initiëren waardoor je van elkaar leert en het tegelijkertijd verbindt.

Geven om macht

Soms beweren mensen dat geven een manier is om macht te hebben over anderen. Mocht dit de reden zijn dan zullen de ontvangers zich onvrij voelen. Want dan zit in geven een controle kramp. Geven kan ook als motief hebben plichtsgetrouw te willen zijn en te willen voldoen aan wat de familie of vrienden kring van je vraagt. Ook dat voelt niet teugelloos. Want de motivatie stamt uit een patroon of dogma. Een moeten in plaats van mogen.

Leiding gevers en leiding hebbers

Volgens mij heb je mensen die eerder geven en anderen die afwachten en ontvangen. Toen ik bij de KLM werkzaam was zag ik mijn collega pursers op diverse manieren opereren. Je had leidinggevers en leidinghebbers. De hebbers konden de gehele reis relaxed achterover zitten, een beetje kritisch kijkend naar hun teamgenoten, zodat deze nog harder voor ze gingen lopen. Het werkt, maar of het ook voldoening geeft of een waarachtige verbinding oplevert is de vraag.

Functioneel geven

Ken je dat? Functioneel geven? Als je dit doet voor mij, dan doe ik dat voor jou. Een soort van zakelijke transactie. Op zich, op zakelijk niveau is daar niets mis mee. Maar als het een gewoonte is, leef je continu als boekhouder. Waarbij je waarschijnlijk ook snel teleurstellingen oploopt. Want je geeft zolang iemand nog iets voor je kan betekenen. Daarna vervlakt de toevoer, waardoor er nooit een verdieping optreedt. Voor diegenen die met ‘boekhouders’ te maken krijgen is het leerzaam om te doorzien dat wat buiten het hart om gaat, een spel is die je niet persoonlijk moet nemen.

De grootst gemene deler

Als je echt wilt geven en delen, zonder spijt maar met veel plezier, kun je tappen uit de grootst gemeenschappelijke deler; het hart. Dat klopt. Om onvoorwaardelijk te kunnen delen moet je mijns inziens ook jezelf het beste gunnen en geven. Dat zijn de mooiste levenslessen. Plus je raakt nooit uitgeleerd. Plant zaden van geluk, hoop en liefde; het zal naar je wederkeren in overvloed. Dat is een natuurwet.

Wanneer geef jij en waarom geef je? Wat is voor jou de grote winst van geven. Wanneer geef jij jezelf weg?