Als dansende vlinders met vleugels van verbeelding, verkennen we het betoverende Moorse gedeelte van Real Alcázar in Sevilla. Van de ene prachtig versierde boog naar de andere, onthullen we de kleurrijke mozaïeken die als een levendig tapijt onder onze voeten uitrollen. Terwijl de rest van de bezoekers zich nog verdiept in het eerste christelijke deel van het paleis, genieten wij van het voorrecht om voor even de enige ontdekkingsreizigers te zijn. Wanneer de eerste groep luidruchtig naar de Moorse patio’s trekt, ontsnappen wij naar de weelderige tuinen om te dwalen en te ontspannen op bankjes versierd met mozaïek. Hier en daar ontbreken stukjes, waardoor de fragiliteit zichtbaar wordt. Maar als je het grotere plaatje bekijkt, vervaagt die broosheid. Zo is het ook met kwetsbaarheid.
Kwetsbaarheid
Later verkennen we het Parque de María Luisa. Met mijn arm in een mitella geven we de voorkeur aan de rustigere plekken van Sevilla. Deze reis was al gepland voor mijn val, en zo vieren we Eus’ verjaardag in zijn geliefde stad. We strijken neer op een terras, waar ons gesprek plotseling verschuift naar de ervaring van kwetsbaarheid op onze leeftijd. Aan de ene kant vrij, omdat je niets meer hoeft op te houden. Maar ook broos door het verstrijken der jaren. Hoe lang nog? Wat als een van ons wegvalt?
Een ongeluk zit in een donker hoekje
Plotseling moet ik naar het toilet. Eus waarschuwt nog: “Het is er vies en donker.” Bij binnenkomst hoor ik iemand in het Nederlands zeggen: “Jeetje, het is hier zo donker dat ik mijn mobiel nodig heb om bij te schijnen.” Met mijn arm in de mitella lijkt dat een uitdaging. Haastig wil ik deze plek verlaten, maar ik zie het afstapje niet, en bots tegen de wasbakken. Ik gil en dan wordt alles zwart. Eus komt naar me toe gerend en kan me niet meteen wakker krijgen. Hij voelt de kwetsbaarheid van ons samenzijn. Wat een schrik! Om een lang verhaal kort te maken: weer bij bewustzijn gaan we naar de eerste hulp, op een steenworp afstand. Mijn kleine pink is gebroken.
Carpe Diem
Wat leren we hieruit? Moeten we nooit meer een donker, vies toilet ingaan? Of is het een herinnering dat een ezel zich niet tweemaal aan dezelfde steen stoot? Is dit opnieuw een signaal om te vertragen? Ik was toch al goed op weg als bezige bij. Misschien te veel voor de hand liggend. Is alles een teken? En hoe zit het met mensen die echt zware tegenslagen hebben, zoals kanker? Moeten zij zichzelf de schuld geven van hun kwetsbaarheid? Dat is wel erg moraliserend, toch? Soms is het gewoon pech, op het verkeerde moment op de verkeerde plek zijn. Vaak begrijpen we pas achteraf hoe en waarom dingen gebeuren. Wat wij beiden voelen na deze gebeurtenis, is dat het leven fragiel is. Een ongeluk zit in een klein hoekje, dus we beseffen dat des te meer. Carpe diem!
Omring je met mensen die om je geven
Naast het leren vertragen, zoals bij de eerste val, realiseer ik me nu hoeveel liefdevolle mensen er op deze wereld zijn. Het hele toilet stond plotseling vol met hulpverleners, zo lief. En tijdens mijn herstelperiode heb ik zoveel hartverwarmende bezoeken en berichten ontvangen. Er waren ook leuke verrassingen, zoals de buurman die spontaan langskwam op Eus’ verjaardag, die we toch thuis vierden. Hij bracht een prachtige bougainvillea mee. Onze huisvriend, caretaker, nam extra taken op zich om ons te ontlasten. Lieve gastvrienden die voorstellen om met onze hond Sam een extra rondje te lopen. Maar deze ervaring heeft me ook duidelijk laten zien, bij wie de balans tussen geven en ontvangen zoek is geraakt. En dat ik dan een oud patroon heb herhaald. Mooie inzichten!
Meer in balans
Dus dit is ook een les om meer in balans te komen door nu te leren ontvangen. En door mijn handicap met mijn arm/hand dingen uit handen te leren geven. Controle loslaten. Het is voor mij ook helend om zoveel liefdevolle zorg van Eus te ontvangen. Hij is een vrolijke, zorgzame partner die compenseert wat ik vroeger heb gemist. Zo worden de barsten uit mijn jeugd nog eens geheeld. Zoals ik eerder schreef, ben ik dankbaar voor wat ik kan, heb en beleef. Het ongemak is tijdelijk, maar ik voel ook de kwetsbaarheid dat het zo van je afgenomen kan worden. Carpe Diem!