In de ban van de rust in de Algarve

In de ban van de rust in de Algarve

“When will I see you again? When will we share precious moments?” Ken je dat filmpje? Waar een KLM purser emotioneel haar passagiers toezingt net voor lockdown? Een mooi en emotioneel gebaar. Deze purser verstaat haar vak. Want ze werkt vanuit haar hart en houdt van mensen. Hen ontmoeten, voor ze zorgen, gaat ze missen. Een origineler visitekaartje had de KLM niet kunnen bedenken. Het herinnert me aan mijn herstel na een acute hernia in 2001, ook een soort van quarantaine. Als KLM purser, samenwerkend met een team van 14 collega’s en 400 passagiers, overviel me de rust. Ofschoon ik van rust houd, miste ik het zorgen voor, de (inter)actie en dynamiek. Het was afkicken. Sinds we in de greep zitten van algehele rust in de Algarve bekroop me in eerste instantie een gelijkwaardig gevoel.

Gewend raken aan de quarantaine

Aan de andere kant is toen, in vergelijking met nu, een hemelsbreed verschil. Want we werken in de rust. Maar het niet zorgen voor, en samen zijn met anderen is raar. We missen de verhalen, de gezellige ontbijten en de uitwisselingen tijdens wandelingen en consulten. Toch na een paar weken raken we gewend. Een masseuse die mijn cursussen volgt, ook in de ban van de rust in de Algarve verwoordt; “Ik mis het om mensen aan te raken, hun verhalen te beluisteren, de intense interactie. Bovendien krijg ik geen geld in mijn la. Maar ineens heb ik niet alleen tijd voor mijn honden, maar ook voor de tuin. Daarnaast slaap ik als een marmot.” Met andere woorden de rust is ook een weldaad. Immers het geeft ons reset time om het kaf van het koren te scheiden en prioriteiten te stellen waar we nog aandacht aan willen besteden.

Ieder nadeel heeft zijn voordeel

Want hoe ervaar jij jouw nieuwe situatie? Wellicht werk jij je nog een slag in de rondte? Echter waar hier normaal gesproken duizenden toeristen uitwaaieren, heerst er stilte op straat en rust in de Algarve. Voor vele ondernemers, zoals wij, kan het een financiële ramp betekenen, door het oppeuzelen van reservepotjes. Toch ieder nadeel heeft zijn voordeel. Want we genieten des te meer van de kleine dingen die wel kunnen. Mijn passie kan ik kwijt in online lessen, workshops en -consulten die ik geef. Deze donderdag start ik een nieuwe Tarot cursus met een leuke groep. Zelfstandigen in de dienstverlening kunnen nu (leren) goed voor zichzelf te zorgen. Zo werd mij een foto van zelf verwennerij toegestuurd. Een cappuccino vergezeld met een klein advocaatje plus cake. Een traktatie. Dus ookal zijn we in de ban van algehele rust in de Algarve, het heeft ons en de natuur iets te bieden.

Rust van de Algarve, een weldaad

Zoals gezegd verneem ik rondom de nieuwe leefwijze als gevolg van de pandemie positieve reacties vanuit mijn omgeving. Ondanks de restricties weet een ieder zich met zinvolle zaken bezig te houden. Vindingrijk en constructief. Dit zonder tegenslagen te verdonkeremanen. Als voorbeeld geef ik hier een aantal reacties; “Eindelijk doe ik dat wat ik altijd gewild heb, duurzaam tuinieren.” Thuiswerkers; “Tussen werk door kan ik even wandelen in het groen, heerlijk toch? En geen file rijden meer!” Of goedgezinde geluiden van ouders; “ Door de nieuwe rolverdeling van leraar- leerling komen er frisse gesprekken op gang. En stellen; “ Wij genieten meer quality time samen.” Voor mensen die mogen wandelen, net als wij in de rust van de Algarve is het een weldaad.

Grillige kant van deze tijd

Toch kunnen we de grillige kant van dit Covid-19 tijdperk helaas niet uitwissen. Ten eerste de onzekerheid, van hoe verder? Tevens de confrontatie met de dood, dichtbij en toch onzichtbaar. Het houdt ons ongewild alert. Ofschoon ik een uiterst optimistisch mens ben, vind ik dat de gevoelens die we als minder prettig ervaren, juist nu gehoord en gezien mogen worden. Het verdriet, de boosheid maar vooral de angst voor verlies van gezondheid, dierbaren of werk, mogen we voelen en delen. Om ondanks de social distancing verbinding met elkaar te houden. Want wie wordt niet door deze situatie geraakt? Nog nooit werden we zo geconfronteerd met de eindigheid, in ieder geval van onze oude manier van leven.

Dan is geluk heel gewoon

Plots wordt een online les die ik geef geannuleerd. Want met een stralende zon moeten de tuinen voorbereid zijn op een regenperiode. Dan kom ik op een idee. Ik zet twee ligstoelen naast elkaar bij ons aan de punt. Om zoals vele gasten ons voordeden, ‘dolce far niente’. Gewoon staren naar de magistrale vergezichten richting de oceaan. Prachtige wolken pakken zich samen boven ons hoofd, de zon brandt op ons gezicht. Luce de kater, speelt met een vlinder. Op de achtergrond hoor je de bijen zoemen en de krekels tjirpen. Wat een rijkdom! Ook het feit dat we het samen zo goed hebben. Zelfs nu uit op avontuur om nieuwe paden te ontdekken in de afgelegen stukken van het gebergte Monchique. Dan is geluk heel gewoon.

Accepteren en vertrouwen

Zo weet ik deze rust in de Algarve te omarmen. Bovendien heb ik het vertrouwen dat ik samen met onze gasten deze weldaad weer ga delen. Daar kijken we naar uit! Wie weet ben ik dan net zo stoer als die purser, dat ik jullie met trilling in mijn stem toezing;
“We always could spot a friend, welcome back
And I smile when I think how you must have been
And I know what a scene you were learning in
Was there something that made you come back again.”