Soms is loslaten naar je toetrekken

Soms is loslaten naar je toetrekken

“Weet je”, verzucht Betty,” ik vind het best moeilijk om klanten te krijgen, hoe doe jij dat?” vraagt ze terwijl ze tijdens het wandelen wat steentjes vooruit schuift. Haar schouders hangen ietwat omlaag en haar hoofd is voor over gebogen. Weidse vergezichten voltrekken zich aan ons gezichtsveld maar het natuurschoon gaat langs haar heen. Ze heeft alles in huis, wat je noemt een multi- talent. Kort geleden is ze voor zichzelf begonnen als coach. Maar hoe trek je klanten aan? Daar zijn vele formules voor. Tuurlijk, moet je er aan werken, jezelf laten zien en jezelf duidelijk op de markt zetten. Maar als je al het mogelijke hebt gedaan kom je terug bij de basis, en dat is geloven in jezelf. Bovendien doe dat wat je leuk vindt en wat je inspireert. En soms door loslaten trek je dat wat je het liefste wilt naar je toe.

Van fier naar onbenullig

Het doet me sterk denken aan zeventien jaren geleden toen ik voor mezelf van start ging. Het gaf mij een kick toen ik mij bij de Kamer van Koophandel inschreef. Terug naar zelfstandig ondernemer maar nu als coach/trainer. Met een website, visitekaartjes en folders klaar wilde ik aan de slag. Wat was ik trots maar ook onzeker toen de eerste wandelcoachklant zich aandiende. Na drie maanden werken bleven ineens de aanvragen uit. Van fier voelen gleed ik af naar nietsnut. Mijn zelfbeeld leek van het aantal klanten af te hangen. Het spookte ’s nachts door mijn hoofd en ik kon het moeilijk loslaten. Tot overmaat van ramp vroeg mijn buurvrouw iedere keer als onze wegen elkaar kruisten; “Buuf, hoe gaat het met je bedrijf?” Rood aangelopen stamelde ik dan; “ Oh, komt goed!”

Loslaten is naar je toetrekken

En dat kwam het ook. Maar nadat ik mijzelf uit deze impasse had gehaald door van het ene op het andere moment op de trein te stappen om te gaan wandelen met een vriendin langs de Bretonse kust. Gerda haar baas vond het prima. Soms gaven we elkaar de opdracht om al wandelend in stilte onze toekomst te visualiseren. Mijn visualisatie was een onthaastcentrum in het zuiden van Europa, waarin ik mijn passie kwijt kon. Maar wel samen met een goedlachse man.  Wat heb ik genoten van die wandelvakantie. Samen lachend en onze ervaringen delend, terwijl de oceaan naast ons bulderde en de wind ons windhooskapsels bezorgde. Geen moment dacht ik aan het niet lopen van mijn  één pit bedrijf. Zodra ik thuis kwam kreeg ik het ene telefoontje na het andere waardoor ik in een korte tijd van coachen naar trainingen en cursussen geven ging, en een bloeiende zaak had. Loslaten is naar je toetrekken.

In vuur en vlam voor een rode duivel

En zoals een ieder weet is de visualisatie van destijds mooier geworden dan ik ooit had kunnen bevroeden. Nog een mooi voorbeeld van loslaten en naar je toetrekken is het vinden van onze Black Beauty. Na het vrijkomen van mijn spaarcenten waren we duchtig op zoek naar een Jeep Wrangler. Dit als cadeau voor Eus die gedurende het zomerseizoen dubbel werk verricht had door mijn gebroken enkel. Nu waren er in heel Portugal maar 12 tweedehansjes en Eus wilde een rode. Samen met een vriend togen we naar Setubal . Op een parkeerplaats in het centrum pronkte het rode gevaarte, met hoge wielen, grote koplampen en een duivelachtige gril. Eus stond te glimmen maar ik dacht;’ Mijn hemel, als we hiermee door Monchique rijden gaat dit de nodige agressie opwekken. Toen ik zag hoe moeizaam Eus zich in de wagen hees, kan ik het niet laten om in de lach te schieten. “Hoe nemen we mijn ouders mee voor een ritje?” .

Geduld is een schone zaak

Op het moment dat Eus het geld wilde overmaken zei de vrouw aan de balie; “Não é possível!” “Wat?” zegt de eigenaar verschrikt,” Waarom is het niet mogelijk?” “Er zit nog een beslaglegging op van de vorige eigenaar.“ Teleurgesteld reden wij naar huis. Desalniettemin genoten we van onze vakantie met de Ford transit. Tijd voor loslaten. Drie maanden later botsten we op een Jeep Wranger bij praia da Guincho Caiscais. Het verlangen laaide weer op, ik keek op internet en dezelfde auto aan het strand scheen achteraf onze huidige jeep te zijn. Loslaten en ineens bots je er tegenaan.

Geniet van wat je hebt en wees dankbaar voor wat je krijgt

Ook nu hebben we weer een droomwens, een B & B dichtbij de zuidkust. En de vervulling van die wens laat nog op zich wachten. Ondertussen hebben we alweer een droomhuis gezien, betaalbaar en 1,5 km van het strand. First things first, we gaan eerst weer een mooi seizoen draaien op de groene berg Monchique en genieten met onze gasten van het magistrale uitzicht. Wij zijn dankbaar voor de dingen die ons in het hier en nu geboden worden. Beetje bij beetje leren we weer loslaten omdat het op een dag naar ons toekomt.

Wat doe jij om een wens naar je toe te trekken? Hoe bereid jij je voor en wanneer is het voor jou de tijd voor loslaten?