Loving you while not loosing me

Loving you while not loosing me

Alle cursisten kijken bedenkelijk naar de zijkant van hun palmen. De focus ligt op de relatie-lijnen. En als we ontwarren op welke leeftijden deze lijnen liggen, komen de verhalen pas echt los. Dit geeft samenhorigheid door her- en erkenning binnen de handleesles. “Deze lijnen geven de bewust makers op je pad weer!” verklaar ik helder. Want relaties spiegelen exact waar jij zit in je groeiproces. Bewust of onbewust. Spendeer jij je tijd met een narcistische persoonlijkheid, die focust op een zich selfie wereld, dan neem je waarschijnlijk genoegen met in zijn/haar schaduw te staan. Of staan er meestentijds partners met een symbolische rugzak op de stoep, dan kun jij je afvragen waarom jij een eenzijdige zorg rol aanvaardt of de coach uithangt? Want wat levert het je op? Controle? Laatst zei iemand; “Deze relatie haalde het slechtste in mij naar boven, want ik manifesteerde me als slachtoffer of als beul. In dit eeuwige drama raakte ik mijzelf kwijt; “Oh-oh-oh-oh, oh-oh-oh-oh. All I know, all I know. Loving you is a losing game.”

Helende relaties

Echter de veelzijdige winst binnen een opbouwende relatie is onder andere dat het je kan helen. Dat je samen oude wonden laagje voor laagje afpelt, om ze daarna weer te dichten. Want de rauwe emoties zijn geventileerd. Als er geen naarstige behoefte, of een nijpende angst aanwezig is voor alleen zijn, heb je meer kans op een gelijkwaardige relatie. Toch geen relatie is hetzelfde, en geen vorm gelijk. Want als je verliefd bent, is het hoofd op hol geslagen. De controle is uit koers. En als de roze wolk om je hoofd is verdwenen, word je pas helder: ‘Waarom zijn wij samen?’

Onbevangen

Ook ik als naïeveling heb alle positieve en beschamende kanten van mijzelf beleefd binnen relaties. Herken je dat? Je komt een gave gast tegen, hij doet de deur voor je open, geeft je speciale aandacht, kijkt je doordringend aan. Bovendien heeft hij ook nog de ‘looks’. Decennia geleden nam zo’n smooth operator mij mee door één van de lelijkste steden aller tijden; Sao Paulo. Echter wist hij mij toch te begeleiden, en te verleiden naar mooie romantische plekken van deze miljoenen stad. Op het moment dat we samen een kathedraal inliepen, insinueerde hij met mij voor het altaar te willen staan. Ik was bijna verkocht. Domme gans, want na die leuke werkreis, werd er een paar weken niet gebeld.

A losing game

En als ik belde nam hij niet op. Onbevangen, doch zelfstandig pakte ik mijn leventje weer op, en ging mijn eigen gang. Dat gaf hem de impuls om als een bezetene achter mij aan te lopen. Hoe vermoeiend en weinig constructief. En het heeft niets met liefde te maken, het is slechts a losing game, zolang jij je niet bewust bent, wat dit spel je te vertellen heeft. Je kunt de gaten theorie van Almaas er op los laten. Wellicht legt deze link de theorie wat wollig uit, maar in wezen komt het hier op neer; Als er ergens in je jeugd een leemte is ontstaan zul je dat vermeende gebrek aan aandacht, bevestiging en of liefde van ouders, broers of zussen willen inhalen. Als een herhalend patroon kun je dan al blij zijn met een beetje waardering door gebrek aan zelfwaardering. Of je weet zo nadrukkelijk de aandacht op je te vestigen dat niemand er om heen kan. Maar krijg je dan die aandacht die je nodig hebt? Want dat gat of die gatenkaas kan niemand anders opvullen dan jij zelf.

Elkaar opvijzelen

Gelukkig kwam het niet tot een affaire, laat staan een relatie. Des te meer was het voor mij een goede les in dat ik nooit meer deel wilde uitmaken van een verloren spel, waar aan mijn eigenwaarde getornd werd. Echter heb ik wel speelsheid binnen de relatie nodig. Nadat ik via een lange interne reis geleerd heb mijn eigen beste vriendin te zijn, meer van mezelf te houden, de meeste lacunes te helen, kwam ik Eus tegen. Het was als thuiskomen. Geen spel maar een dans waarbij je elkaar inspireert om te zweven op ongekende hoogten van je potentieel en zielsbestemming. Geen hoofd- maar hartzaak. En….het geeft veel innerlijke rust. Loving you while not loosing me.

Thuiskomen

Dus mocht je in wat voor relatie dan ook je onrustig voelen. Of tijdens een gesprek jezelf ongewild kleiner maken of na een afspraak vermoeid raken. Of obsessief je bezig houden met de ander. Ga bij jezelf te rade, hoe komt dat? Hoe gelijkwaardig is deze relatie? Wat brengt het in mij naar boven? Is er een balans in geven en ontvangen? Is iemand werkelijk geïnteresseerd of is het tijdelijk functioneel, een opstapje naar het vertellen van zijn/haar eigen verhaal? Wordt in moeilijke tijden jou een helpende hand aangereikt of een sterke schouder? Of heeft iemand het te druk met zijn eigen sores? En als iemand iets voor je doet voel jij je dan onder druk staan dat je snel iets terug moet doen? Gelijkwaardigheid en balans is een prachtig streven en een waardevol gegeven. Als een relatie ontstaat vanuit een open hart, zijn er geen losing games meer, maar kinderlijke verwondering en vertrouwen. Het voelt als thuiskomen niet alleen bij die ander maar juist bij jezelf.

Wat voor type relaties ga jij aan? Welke zijn opbouwend? Bij wie voel jij je thuis en kun je volledig jezelf zijn?