Dankbaarheid loont

Dankbaarheid loont

Zonnestralen geven een twinkelend goudachtig schijnsel door de waaier van palmbladeren. Alsof we in een negentiende-eeuws impressionistisch schilderij zitten vol pointillisme. Aan de horizon laat de oceaan een helder koningsblauw zien. Het geeft de indruk dat golven weldra de berg op stromen, om het hier een The Art of Joy aan zee te maken. “ Zie jij ook nog steeds de uitzonderlijke schoonheid van jullie uitzicht?” vraagt een geliefde Franse gast, terwijl we samen naar de einder staren.

Dankbaarheid

“Regelmatig voel ik dankbaarheid dat dit mijn dagelijks panorama is”, beaam ik. “Maar dat niet alleen, ook dat Eus en ik gelukkig samen zijn, en dat wij fijne mensen zoals jij hier mogen ontmoeten. Als je in gedachten houdt dat je alles slechts in bruikleen hebt, schat je de presentjes van iedere dag nog meer op waarde. Ongeneeslijke ziekte in de naaste omgeving en de brand van vorig jaar doet ons beseffen, dat wat je in elf jaar opbouwt in een mum van tijd kwijt kunt zijn.” Beiden genieten we van deze ochtendgesprekken, de kleine geluksmomentjes .

Dagelijkse geluksmomenten

Geluksmomenten, ze zijn er altijd. Zoals een lieve Portugese vrouw, werkend op het vliegveld Alvor op mij afkomt en uitroept: “Jij woont in een paradijs zeg!” Ze had het artikel over ons in de Portugese krant Publico gelezen. Laatst ontstond er een gezellig feestje met Friese gasten, waarbij ik mij in mijn middelbare schooltijd waande. Nu echter behorend in de groep. De gouden momenten tijdens een zonsopgang, waarbij stralen hemel en aarde verbinden.

Een heel zwaar leven

Tuurlijk gebeuren er dagelijks ook ‘erger’ momenten als dingen anders lopen zoals jij wilt. Zo vind ik mijn krukken soms hoogst irritant en recalcitrant. Overal waar ik ze neerzet, vallen ze om. Tegelijkertijd voel ik dankbaarheid, want ze geven me mobiliteit. Mocht je met een flinke dip opstaan, en geen greintje dankbaarheid meer kunnen opbrengen, dan vind ik het lied van Brigitte Kaandorp de stimulans om diep weg te zakken in zielig zijn. Waarschijnlijk voordat je een karikatuur van jezelf maakt met‘ ik heb een heel zwaar leven’  zul jij jezelf bij de hand kunnen nemen richting de lichtpuntjes van de dag.

De stroom van geven en ontvangen

Elkaar bedanken is mijns inziens essentieel. Het klinkt wellicht ouderwets maar het houdt de stroom van geven en ontvangen levend. Wat is leuker dan anderen een blijk van waardering geven? Een compliment is zo gemaakt, het kost niets, maar zet een hele wereld op gang. Een gift negeren of onderwaarderen doet de (over)vloed stagneren. De manier waarop gasten onze diensten op prijs stellen is de brandstof om het verschil te willen maken in een persoonlijke benadering vanuit verbinding.

Timing

Voor mensen die de toekomst helemaal vast willen leggen, alles perfect willen doen, het onbeheersbare beheersbaar willen maken is het wellicht moeilijker om zo nu en dan dankbaarheid te voelen. Dingen lopen altijd anders als voorzien. Jezelf een doel stellen, een missie uitdragen, en het leven zich laten ontvouwen, geeft meer ruimte voor dankbaarheid en verwondering. Feeling houden met je flow, de tekenen op je pad, je intuïtie als kompas nemen, stemt je af op je innerlijke klok: timing. Pauzes en tijd nemen om te reflecteren helpen je om stil te staan bij de dagelijkse cadeau’s.

Dankbaarheid is duurzamer als verliefdheid

Een gevoel van dankbaarheid ervaar ik als net zo fijn, echter veel duurzamer, als verliefdheid. Het brengt me in een staat van optimaal alles in me op kunnen nemen. Mijn zintuigen staan dan wijd open en registreren iedere nuance in gevoel, geluid, kleur en geur. Mocht je nog twijfelen, start en eindig de dag met je zegeningen tellen en laat negativiteit niet op je inhaken. Wedden dat dankbaarheid loont!

Wanneer voel jij dankbaarheid? Hoe vaak tel jij je zegeningen? In hoeverre plan jij je leven of laat je het zich ontvouwen?