Vriendschap met vleugels

Vriendschap met vleugels

Met een lichte druk bij mijn maagstreek wandel ik samen met mijn vriendinnen de berg af. Drie vrouwen,van verschillende leeftijden, die elkaar hier twee keer per jaar ontmoeten. Vanaf het allereerste moment van weerzien bruist het. Wat het is, weet ik niet, maar het lijkt of we  meteen afdalen naar een herleefde pubertijd. De stemmingen wisselen elkaar snel af, van hilarisch naar uiterst serieus. We delen vooral vrolijkheid maar ook verdriet. Regelmatig ontstaat er een vriendschap of een vriendschappelijke band met onze gasten. Zo hebben wij elkaar ontmoet in onze B & B The Art of Joy.

Afscheid nemen

Eigenlijk is er niets aan de hand, de zon schijnt zoals altijd, we zijn goed gemutst en hebben verhaal voor twee. Maar toch. Een paar dagen voordat we weer afscheid moeten nemen, begin ik het te voelen. Afscheid nemen, ik dacht dat ik er aan gewend geraakt was. Er zijn zoveel lieve fijne gasten die voelen als vrienden, die je letterlijk of figuurlijk omarmt en weer los moet laten. Maar met deze twee vrouwen blijft het wennen ‘ tot de volgende keer’  te roepen en dan weer terug te gaan naar de van de dag. Haast dagelijks houden we contact, maar whatsapp weegt niet op tegen fysieke nabijheid.

Vriendschap

Vriendschap is een mooi gegeven. Vrienden wandelen met je mee, soms voor even dan weer voor wat lijkt een eeuwigheid. Soms zijn ze heel dichtbij en dan weer op een afstand. Voor mij is het belangrijkste ingrediënt van een vriendschap dat je een organische verbintenis voelt. Dat je elkaar vertrouwd, niets hoeft op te houden, en op elkaar kan bouwen. En elkaar vrij laten, laat ik dat niet vergeten.

 

Valkuil

Totdat ik emigreerde naar Portugal had ik vriendinnen die bij mij hun hart kwamen uitstorten. Het was bij mij thuis een zoete inval. Voor een ieder was er een luisterend oor, een gevulde koelkast en een warme schouder. Toch zat er iets niet goed. Dat werd mij duidelijk toen ik door een stekende pijn in mijn mond met mijn vriendinnen naar de eerste hulp toog. Ik verging van de pijn, maar de vriendinnen bleven vertellen en vragen stellen. Niet over hoe het met mij ging, maar over hun eigen sores. Alleen liep ik naar de balie en de vriendinnen bleven op de bank door emmeren over hun eigen relatieproblematiek.  Tijdens een gezamenlijk wandelweekend gaf ik mijn grenzen aan: “Kun je niet buiten roken, vooral tijdens het ontbijt heb ik daar last van.” Het hek was van de dam. Er werd niet meer met mij gesproken, hoe ik ook probeerde nog ergens een ingang te vinden.

Je beste vriend(in) laat je nooit in de steek

Als een lichtflits werd mij duidelijk,’ ik doe iets verkeerd’. Met volle bewustzijn was ik regelrecht in mijn oude valkuil gestapt; ik had mijzelf en mijn behoeften op de laatste plaats gezet. Na dit weekend heb ik de club verlaten en tijd genomen om op te trekken met mijn trouwste vriendin. Diegene waarmee ik altijd samen wandel in de natuur, kan genieten en al schrijvend mijn gedachten deel. Die vriendin waar ik altijd op terug kan vallen, mezelf.

De ommekeer

Kort daarna kwam ik Eus tegen, een partner en vriend voor het leven. In voor- en in tegenspoed. Iemand die zo voor mij gaat en staat en mij het allerbeste gunt. Dit had ik nog nooit mee gemaakt. Vanaf die tijd kwamen er andere vriendinnen op mijn pad. De uitwisseling is gelijkwaardig, zonder slachtoffergedoe, competitie of kinnesinne, maar doordrongen van krachtige en kwetsbare openheid.

Vriendinnen met vleugels

Zo vliegen ze weer weg, mijn vriendinnen met vleugels. De knoop in mijn maag heeft plaats gemaakt voor tranen. Maar ik ben niet de enige, ook dit delen we,  open harten. Als we samen zijn worden we als het ware op getild. Voelen we ons vrij bij elkaar. Want vriendschap geeft vleugels.

Wat is voor jou belangrijk in vriendschap? Wanneer voel je het wederzijds stromen en wanneer stap je in een valkuil?