Treinen vanuit Lagos

Treinen vanuit Lagos

Dansend gaat de Portugese trein door het dorre landschap. Soms lijkt het of hij uit het lood valt. Zo helt hij naar links, en dan weer naar rechts. Mijn niet te pruimen cappuccino danst mee, en begint bijna over de rand zijn sporen achter te laten. Ik kijk achteruit. Niet alleen vanuit mijn stoel maar ook naar de afgelopen tijd; ‘The days after’. Vandaag treinen we vanuit Lagos naar een bestemming waar ik nog nooit van gehoord had; Pinhal Novo. Net als de trein bewegen we voort. Doel van deze reis; een sneeuwwit tweedehands C3tje; Snow White. Mocht onze Black Beauty het af laten weten.

Liefde krijgen/ Liefde geven

Zo is er veel gebeurd. De kerkdienst naar aanleiding van mijn vaders overlijden was bijzonder. Liefdevol. Zoveel mensen kwamen naar het prachtige kerkje van Havelte. Warme handdrukken, omhelzingen en knuffels. De prachtige vlinder die rond mijn vaders kist danste. Ook symbolisch dat ik de kist mocht laten zakken. Zo ligt mijn vader nu naast mijn moeder. Weer herenigd. Terwijl ik arm en arm met mijn stiefmoeder sta. Die hem tot het bittere einde zo liefdevol heeft verzorgd. Zelfs ons oude oppas was er. Nog even hartelijk als toen. Met haar 79 jaren werkt ze nog als hulp bij mijn tante. Mijn stiefmoeder kreeg meteen een overlevingspakket mee om aan te sterken. De gehele film draai ik af, terwijl wij treinen vanuit Lagos. Want waar ik ook ben, blijft mijn vaders gedicht in mij na resoneren; Het mooiste in het leven is liefde krijgen/liefde geven.

Carpe Diem

Toch is het frappant dat er niet een ‘en’ tussen staat, maar een schuine streep. Zo bedoeld dat beide in harmonie moeten zijn. Voor mij een ware levensles. Als oud patroon geef ik eerder dan ik ontvang. Echter deze weken heb ik zoveel liefde en hartelijkheid ontvangen. Daar heb ik echt van genoten. Vrienden die me overal naar toe brachten. Bij andere vrienden kon ik in hun prachtige natuurhuisje verblijven. En nog veel meer. Ook voel ik nog steeds een enorme dankbaarheid voor alles wat mijn vader mij heeft mee gegeven. Net als de vlinder voel ik dat hij eindelijk vrij is. Dat dit al langer dan hij wilde blijken zijn wens was. Zodat hij nu kan zweven tussen hemel en aarde en niet meer gebonden is aan de zwaartekracht.

Treinen vanuit Lagos

Terwijl ik terugkijk, terwijl wij treinen vanuit Lagos, word het landschap lieflijker. Prachtige kurkeiken met weelderige takken rijken uit naar alle kanten in een wijde boog. Zo vragen vrienden; Hoe voel jij je nu? Wellicht niet wat men verwacht. In plaats van mij terug te trekken in een holletje, resoneert ook vaders’ voormalige levenslust in mij. Zijn woorden; “Carpe Diem! Vier het leven, er valt zoveel te verliezen.” Maar er zijn ook tranen. Soms die van ontroering. Fijne gastvrienden en vrienden die mij raken. Cliché, maar desalniettemin zijn er ook illusies.  Zo ie zo heb ik geen tijd voor betrekkelijke probleempjes en zelf gecreëerde drama’s. Het kaf van het koren scheiden.

Het ene traject is niet het andere

Zo trekken we met gelijkgestemden een gezamenlijk traject op, terwijl we treinen vanuit Lagos. Maar soms stapt er deze of gene eerder uit. Op zoek naar een andere bestemming. Eigenlijk is het een heel organisch proces. Dat wat op dezelfde golflengte ligt vibreert met je mee, en trek je aan. Of stoot je af. Dat is het leven. Het valt je toe. Zo beleefde ik zo’n fijne verrassing. Terwijl ik op zoek was naar een mooie lijst voor de foto van mijn vader. Kom ik ineens vrienden uit De Bildt in hartje Steenwijk tegen. “Nee, dat kan niet zijn! Jij hier?” It’s a small world. Dat gezamenlijke kopje koffie op de markt deed mij weer schaterlachen. In een toch ook bedroefde tijd.

Was ik maar een vlinder

Maar het is een hele andere beleving als jij je partner verliest na zoveel jaren. Dan dat je een ouder mee mag beleven tot zijn 94ste. Als je als partners meer dan een halve eeuw samen bent, wordt bij verlies een deel van je geamputeerd. En vooral in corona tijd waren mijn ouders helemaal op elkaar aangewezen. Ik kan me zo voorstellen dat je dan denkt; “Was ik ook maar die vlinder. Om te vliegen heel ver weg van alle leven alle pijn.” Heb maar geen hinder van jaloersheid op een vlinder. Juist door alles intens te beleven, de heimwee, het verdriet, afgewisseld met intense vreugde leren we vleugels krijgen. Want we hebben intens leren houden van iemand, hoe mooi is dat! En de keerzijde van die liefde is, dat ‘ het ontbreken ervan’ het grootst gemis is. Toch overstijgt die liefde alles, zelfs de dood. Carpe diem!