Tijdloos in de Algarve

Tijdloos in de Algarve

Gespannen turen we in de verte. Daar waar de horizon verbleekt van oceaanblauw naar een strakblauwe lucht. Het lijkt wel alsof we een doldriest paard moeten temmen, als we hotsen en klotsen over de golven. Zo nu en dan kijken we naar achteren naar de schipper, die ook tuurt en gluurt. En dan weer een bocht naar links en dan weer rechts neemt. Ineens klinkt er een gejoel van acht vrouwen tegelijkertijd; “Een vin!” Al snel gevolgd door; “Daar zijn ze! Dolfijnen!” Gezwind keert de boot zijn koers en plots worden we omringd door prachtige grijze zoogdieren. Verstoppertje spelend onder onze boot. De kapitein glimlacht met al die joelende vrouwen. “Wow, kijk wat een mooierd!” ” Het kan niet waar zijn!” Het voelt alsof we met een boot vol jonge enthousiaste meiden zitten in plaats van vrouwen op middelbare leeftijd; tijdloos in de Algarve.

Te jong en te snel

Tijdloos en leeftijdloos. Want we voelen ons weer jong en blij! Bovendien schept het gedeelde enthousiasme een band. Zonder dat we het door hebben zijn er uren verstreken en moeten we terug naar de kust. De schipper die ook zichtbaar blij is, maakt nog een ‘once around’ voor de haven van Lagos. Zowel links als rechtsomkeert, waardoor er weer een luid gejuich door de haven klinkt. Thuisgekomen zit Eus rustig voor de pc. In een geheel andere setting. Wel waardoor we geconfronteerd worden met tijd en het gebrek aan tijd. Samen gaan we kijken naar een live uitvaartdienst van een graag geziene gast. Vele foto’s en herinneringen komen langs. Van lang vervlogen tijden en toen nog tijdloos in de Algarve zijn. Helaas is zijn tijd op. Te jong en te snel. Hij en zijn vrouw hadden nog zoveel plannen. Tranen stromen over onze wangen.

Tijdloos in de Algarve

Dat hij voor het laatst tijdloos in de Algarve kon vertoeven was slechts drie weken terug. Ondanks dat hij niet zoveel energie had als voorheen heeft hij nog genoten. Hun plan was om in november op onze haard en huis te passen. Wij voelden dat dit niet meer ging gebeuren. Iets gaf ons het alarmsignaal dat hij tegen die tijd niet tijdloos in de Algarve zou zijn, maar pijnloos zijn laatste ballonvaart zou hebben gemaakt naar betere oorden. De tijd tikte. En die heeft hij goed gebruikt om in die twee weken die hij na zijn vertrek nog had, om op een bijzondere en liefdevolle manier van vrienden en familie afscheid te nemen. De tijd gaat snel gebruikt hem wel, om die dromen die je nog hebt waar te maken. Wij mogen dan tijdloos in de Algarve leven. Maar iedere dag zijn wij ons bewust van de eindigheid ter tijden.

Als een dolfijn zo blij

Om terug te komen op onze boottocht en dat wij als ‘dolle minas’ en – meisjes genoten; Weet dat dit meisje en die jongen in eenieder van ons nog schuilt. En dat dit zuivere onbezonnen kind ons kan leiden naar daar waar onze dromen liggen. Dit kind is nog niet behept met ‘ja maar’ en ‘wat als’. Geen saboteurs versperren het pad, maar vooruit met stoute schoenen en ferme stappen. Nee, die weet ondanks het gemis aan een rugzak vol ervaringen wat jouw ‘energizers’ maar ook je ‘drainers’ zijn. Neem bijvoorbeeld een foto van jou toen je klein was. Wat vond dat kind leuk, waar droomde het van. Trek dan vandaag nog die stoute schoenen aan, leeg je hoofd en volg dat kind haar/zijn impulsen. Daar word je blij van wordt. Het kan tijdloos in de Algarve zijn of waar dan ook.

Want tijd genoeg komt te laat

Want tijd genoeg komt te laat. En met passen en meten wordt de meeste tijd versleten. De tijd schrijdt voort. Magere Hein kan het hoekje al om zijn. En je te grazen nemen. Waar zou je dan spijt van hebben? Van ‘had ik maar’. En dan heb ik het niet alleen over niet verwezenlijkte dromen maar ook welke zaken liggen er nog om recht te brijen? Welke dingen zijn nog onuitgesproken die er op je hart liggen? Wie wil je nog volmondig zeggen; ‘ik houd van jou?

Het kind in ons

En zo met het beginnen van de herfst, en de bladeren al een herfstkleur krijgen, worden we er aan herinnert dat tijdloos zijn een goed gevoel is. Maar ook dat onze tijd beperkt is. Dat we in liefde kunnen herdenken die mensen die in een ander tijdsbewustzijn leven. Maar ook dat we hier verder moeten en nu de tijd kunnen nemen om naar binnen te gaan. Om zo te weten aan wat en wie we onze waardevolle tijd willen besteden. Zodat dit kind in ons kan zegevieren zelfs als onze haren al grijs zijn.