Thuis in de Algarve

Thuis in de Algarve

“Hè, hè eindelijk even zitten. Wat een boarding!” zegt mijn collega terwijl ze naast mij op de klapstoel ploft. Aan haar accent kan ik horen dat ze ook uit het noorden komt. Omdat het nog wel een eindje taxiën is voordat ik weer het riedeltje door de intercom moet afgeven, vraag ik haar; “Kom je ook uit Friesland?” “Nou, mijn ouders zijn Fries”, antwoordt ze, “maar we hebben overal en nergens gewoond over de gehele wereld”. Mijn vader werkte bij Shell. Nadat ze mij een hele reeks aan continenten opnoemt vraag ik haar bloednieuwsgierig; “En waar voel jij je nu thuis?” Toen werd het stil. Dan antwoordt ze bedachtzaam; “Eigenlijk overal maar ook overal niet echt.” En jij? vraagt ze. “In Amsterdam.” Ik had toen niet kunnen bevroeden dat ik mij uiteindelijk het meest thuis in de Algarve zou voelen.

Roots in de klei

Ook al heb ik in diverse landen gewoond, mijn start was honkvast. Want ik ben geboren en getogen in Workum, één van de Friese steden. Toch wist ik niet hoe snel ik mijn biezen moest pakken. De ruime landschappen waarderend, voelde ik mij benauwd in een klein stadje waar de horizon voor mij niet ver genoeg prijkte. Na vele omzwervingen voelde ik mij thuis in het multiculturele en vrije Amsterdam. Anders als mijn collega kon ik mij daar echt thuis voelen. Waarschijnlijk omdat ik in mijn jeugd nooit verhuisd ben. Maar expatkinderen groeien op in andere culturen dan die van hun ouders of het land van herkomst. Zoals je hier ook Nederlandse kinderen hebt die zich thuis in de Algarve voelen.

Hechten en onthechten

Zo zijn verhuizingen naar diverse landen extra ingrijpend voor kinderen, omdat zij zich nog midden in hun identiteitsontwikkeling bevinden. Expatkinderen leren dingen die andere kinderen misschien wel nooit leren. Ze komen op veel interessante plekken, ontmoeten verschillende mensen en komen in aanraking met allerlei culturen. Hierdoor ontwikkelen zij een groot aanpassingsvermogen. Zo zijn zij veerkrachtig en nieuwsgierig, en durven nieuwe uitdagingen aan te gaan. Ook zijn ze goed in netwerken, sluiten ze gauw vriendschappen. Echter hechten ze zich niet zo snel en dat kan later een probleem vormen als ze volwassen zijn. Vaak zie je ze snel switchen van relatie of woonomgeving. Toen wij emigreerden vroeg ik mij dus ook af of ik mij ooit thuis zou voelen in de Algarve.

Thuis in de Algarve

Want een ex-vriend van mij die geëmigreerd was vanuit Chili naar Nederland verzuchtte regelmatig; “Ik voel mij gevangen tussen twee werelden. Ik zie de voordelen van beide continenten en landen. Zo overzichtelijk als Nederland is, mis ik letterlijk en figuurlijk de warmte. Ik heb het gevoel dat mijn ene been in Nederland en de andere in Chili staat. Na vele jaren in Nederland te hebben gewoond, als leraar Spaans, is hij uiteindelijk teruggegaan naar Chili. Back to he roots. Daar voelt hij zich toch weer echt thuis. Zo zal het bij ons niet verlopen. Want wij voelen ons thuis in de Algarve en hebben hier twee benen stevig op de grond.

Tevredenheid komt van binnenuit

Dus mensen die emigreren kunnen te maken krijgen met aanpassingsproblemen, gevoelens van heimwee, gebrek aan sociale contacten. Of zelfs faalangst door grote druk om te slagen in het buitenland. Toch hebben wij ondervonden als je vertrekt vanuit Nederland, je het niet moet doen vanuit onvrede met je thuisland. Maar omdat je bijvoorbeeld een droomwens in het buitenland hebt. Zo wist een journalist die een artikel over ons schreef te vertellen; “Jullie komen nooit terug!” Ik was geheel en al verbaasd; “Hoe weet jij dat?” “Omdat jullie je ook thuis voelen in Haarlem en het hier dus ook goed hebben”. Kortom; Als jij tevreden bent met wie je bent en waar je woont, kun jij je overal thuis voelen. Je neemt namelijk jezelf mee naar het buitenland. En iedere keer als het vliegtuig landt op Faro, en ik de azuurblauwe oceaan aanschouw, voel ik; “Ik kom weer thuis in de Algarve