Niemandsland Lagos

Niemandsland Lagos

Voor ons meandert een pad door een onafzienbaar weids landschap vol lentekleuren en – geuren. Een eigenzinnig gebied dat zich niet aan grenzen stoort. Een potpourri van beekvalleien, hoge heuvels vol landelijke lupines met een verraderlijk dennenbos als een moeilijk doordringbare woestenij. Hier en daar wat prikkeldraad om ons de weg te versperren. Dit op een steenworp afstand van onze woonplaats Lagos. Het voelt als niemandsland Lagos, en weerspiegelt onze gemoedstoestand, niet wetende wat de toekomst brengen moge. Hoe lang wij in dit niemandsland Lagos blijven is voor ons een vraag en voor niemand een weet.

Wat is de gemeente Lagos mooi!

Van nature goed geluimd probeer ik storende gedachten van mij af te zetten. Want het voordeel is dat we tal van nieuwe wandelingen ontdekken in het niemandsland Lagos. En mens, wat is deze gemeente mooi! En o zo gevarieerd. Toch kan ik het niet laten dat het me irriteert dat er van hogerhand geen enkele hoop geboden wordt. Dat lieve collega’s ondernemers van restaurants en cafetaria’s het loodje moeten leggen omdat zij al een jaar weinig inkomsten hebben. Ook voor ons moet dit na een fikse verbouwing niet lang meer duren. Bovendien missen we onze gasten. The Art of Joy gastvrijheid wordt slechts genoten door een kleine bubbel aan vrienden. Want graag zouden wij onze nieuwe stee aan zoveel mogelijk mensen willen laten zien. Echter iedere keer als wij over Meia Praia strand wandelen, is het als niemandsland Lagos. Zes kilometer verlaten strand.

Veel regels zonder hoop

Daar komt nog bij dat het voor ons ook moeilijk te bevatten is. De index van geïnfecteerden is in de Algarve drastisch naar beneden gegaan. Slechts vijftig mensen van de 30.000 inwoners van Lagos zitten thuis met Corona. In onze gastenvrienden kring kennen wij slechts vier mensen die vorig jaar met deze ziekte thuis hebben moeten blijven. Terwijl in onze kring het dubbele aantal lijdt aan die andere ziekte met een C. Onze harten gaan naar hen uit. Eigenlijk ben ik trots op die horeca uitbater die op een veilige manier gewoon zijn zaak opengegooid heeft. En er zullen meer zijn voorbeeld volgen. Let wel, ik ben niet van de complottheorieën. Maar geregeerd worden met een reeks aan regels zonder hoop druist tegen onze democratische wortels in.

Kleine ondernemingen

Daarom wensen wij ter harte dat niemandsland Lagos, niemandsland Nederland en de gehele wereld snel weer op een veilige manier hun ondernemingslust kunnen laten zegevieren. Want hoe sta jij hierin? Hoe lang kun of wil je dit nog volhouden? Diegenen die hier het meest de dupe van zijn, behoren juist tot de kleine ondernemingen. Die de natuur niet schaden. Want als deze pandemie als indirect doel het behoud van de natuur heeft, dan waren nu die grote vervuilende ondernemers over de kop gegaan. Maar juist die houden het hoofd boven water. De kleintjes gaan er onderdoor als het zo doorgaat. Niet dood aan corona maar van de honger. Want de gaarkeukens in de Algarve draaien overuren.

Niemandsland Lagos weer levend

Terwijl ik struin langs het strand van niemandsland Lagos, weet ik mij te focussen op het tij dat gaat keren. Ik beeld me in dat we binnen onafzienbare tijd weer samen een koffietje op het terras mogen drinken. Dat we weer verwend worden bij onze strandkroeg Extreme lounge en we al zippend aan onze witte wijn dolfijnen voorbij zien zwemmen. Dat badgasten relaxen op hun ligstoelen en zich over geven aan Dolce far Niente. Dat de lachsalvo’s niet van de lucht zijn op in onze B&B. Dat we weer fijne nieuwe mensen kunnen leren kennen en weer bij kunnen praten met onze repeaters. Volgens mij is het dan iedere dag feest. De wijn zal rijkelijk geschonken worden en dit seizoen kenmerkt zich door vreugdevol vieren. Niemandsland Lagos is weer levend. Ineens huppel ik over het stille strand.

“Wat er ook gebeurd wij gaan komen!”

En in de tussentijd genieten we nog van de rust, want die is dan verdwenen. We kunnen nu nog echt de tijd nemen om iedere dag bewust onze zegeningen te tellen. Want als je gezond bent, lieve mensen om je heen hebt en nog brood op de plank hebt, dan leef je in overvloed. Normaal gesproken als we ontevreden zijn over een situatie, gaan wij meteen over tot actie. Want dingen op zijn beloop laten ligt niet in ons beider aard. Helaas is dit een kwestie van overmacht. Dus moeten we het accepteren en roeien met de riemen die we hebben. En ook voordat we uit lockdown zijn, vooral de slingers ophangen. Want morgen krijgen we onze eerste gastvrienden. Met een; “Wat er ook gebeurd wij komen!” Je snapt het al, die gaan we op en top veilig verwennen en samen vieren!