Op zoek naar lichtpunten

Op zoek naar lichtpunten

De trein dendert door de duisternis. Met een ruk schrik ik wakker uit een diepe slaap.Automatisch pak ik de arm vast van mijn Israëlische vriendin Iona. Felle lichten van zaklantaarns beschijnen indringend onze ogen. Twee breed geschouderde controleurs bulderen in het Grieks;´Kaartjes!’ Waar zijn jullie treinkaartjes!’

Dit brengt mij meteen bij mijn positieven. Ineens herinner ik mij dat gisteren op het station van Athene onze travelbags onder onze t-shirts vandaan zijn gestolen. De politie deed er niets aan. Volgens hen gebeurt dit iedere dag honderd keer. Zonder geld geen eten en..  geen vervoer. Op mijn aandringen zijn we toch op de trein gestapt naar het noorden van Griekenland . Waar we geld kunnen verdienen door appels te oogsten.

Hardhandig uit de trein gedumpt

Hoewel het verbaal geschut heftiger wordt, houd ik mij van de domme. Iona wordt zenuwachtig waardoor de heren controleurs nog meer uit hun dak gaan. Hun geduld is op, er wordt gebeld via een walkie talkie en wij worden hardhandig naar de eerste de beste uitgang gestuurd. Met een schok staat de trein stil, en met rugzak en al worden wij naar beneden geduwd, de trein uit. We staan in ‘the middle of nowhere’ niemandsland. Langzaam maakt de trein weer snelheid. Wij hebben het nakijken.

Kijken naar mogelijkheden

Iona begint zachtjes te huilen. Met een ‘Daar is licht, daar moet een dorp zijn!’ probeer ik haar op te beuren.‘ We moeten gaan waar mensen wonen!’ Iona blijft overstuur.  Dan ben ik het zeuren zat. ‘Dit helpt ons niet, je moet blijven kijken naar mogelijkheden en het avontuur omarmen, anders had je thuis moeten blijven’, bijt ik haar geïrriteerd toe.

De lichtpunten in de verte

In mijn vorige blog beschreef ik een voorbereide sprong, maar soms word je ongewild en onvoorbereid rauw uit je comfortzone geduwd. Ineens sta je dan op onbekend terrein. Het nieuwe heeft zich nog niet aangediend en het oude is nog niet afgesloten. Wat kun je tegenkomen in niemandsland? Alle gevoelens die niet prettig zijn zoals verdriet, angst , boosheid en teleurstelling. Helemaal als je gedumpt bent door partner of werknemer op de manier zoals wij hardhandig uit de trein geloosd werden door de trein controleurs.

Het kan zijn dat je in het begin een schuldige zoekt voor jouw situatie, boos bent op deze en gene, en bij hen aanklopt om ze verantwoordelijk te maken. Totdat je voelt, zo krijg ik mijn gedachten niet helder om een nieuwe toekomst op te bouwen. Als de gemoederen wat bedaard zijn, zie je de lichten weer in de verte. De nieuwe mogelijkheden en ontmoetingen die waardevol zijn.

Wat kan je helpen in niemandsland?

Een open vizier, een positief gemoed, contact maken met mensen, verbinding zoeken en durven te vragen  Het heeft ook zijn charme, te struinen in een leeg landschap, of in de duisternis bij een heldere hemel vol sterren. Je weet dat in de toekomst, ook jij je licht weer kunt laten schijnen, klaar voor een nieuw leven.

Engelen op je pad

Ook destijds in Griekenland, struinend in het pikkedonker, ontdekken wij in de verte lichtpunten. Na een uur komen we aan in een dorp. De stoute schoenen aantrekkend, bel ik daar aan waar licht brandt. Een alleraardigst Grieks jong stel, hoort ons verhaal aan, maakt spaghetti en geeft ons een bed en geld om de volgende dag alsnog de trein te pakken .

We kunnen verder en hebben nieuwe vrienden gemaakt. Moraal van het verhaal; in niemandsland zijn er vaak engelen en lichtpunten op je pad, vaak uit een onverwachte hoek