Op zoek naar lichtpunten

Op zoek naar lichtpunten

De trein dendert door de duisternis. Met een ruk schrik ik wakker uit een diepe slaap. Automatisch pak ik de arm vast van mijn Israëlische vriendin Iona. Plots beschijnen felle lichten van zaklantaarns indringend onze ogen. Twee breed geschouderde controleurs bulderen in het Grieks; “Kaartjes! Waar zijn jullie treinkaartjes!” Dit brengt mij meteen bij mijn positieven. Want ineens herinner ik mij dat gisteren op het station van Athene onze travelbags onder onze t-shirts vandaan zijn gestolen. Maar de politie deed er niets aan. Volgens hen gebeurt dit iedere dag honderd keer. Zonder geld geen eten en..  geen vervoer. Echter op mijn aandringen zijn we toch op de trein gestapt naar het noorden van Griekenland. Waar we geld kunnen verdienen door appels te oogsten. Op zoek naar lichtpunten.

Hardhandig uit de trein gedumpt

Hoewel het verbaal geschut heftiger wordt, houd ik mij van de domme. Toch wordt Iona zenuwachtig waardoor de heren controleurs nog meer uit hun dak gaan. Hun geduld is op, er wordt gebeld via een walkie talkie en wij worden hardhandig naar de eerste de beste uitgang gestuurd. Met een schok staat de trein stil, en met rugzak en al worden wij naar beneden geduwd, de trein uit. We staan in ‘the middle of nowhere’. In niemandsland. Langzaam maakt de trein weer snelheid. Echter wij hebben het nakijken.

Kijken naar mogelijkheden

Dan begint Iona zachtjes te huilen. Met een ‘Daar is licht, daar moet een dorp zijn!’ probeer ik haar op te beuren. We moeten gaan waar mensen wonen!’ Maar Iona blijft overstuur.  Ineens ben ik het zeuren zat. ‘Dit helpt ons niet, je moet blijven kijken naar mogelijkheden en het avontuur omarmen. Anders had je thuis moeten blijven’, bijt ik haar geïrriteerd toe.

De lichtpunten in de verte

Ook al wagen de meeste mensen een voorbereide sprong, soms word je ongewild en onvoorbereid rauw uit je comfortzone geduwd. Ineens sta je dan op onbekend terrein. Zo heeft het nieuwe zich nog niet aangediend en het oude is nog niet afgesloten. En wat kun je tegenkomen in niemandsland? Alle gevoelens die niet prettig zijn zoals; verdriet, angst, boosheid en teleurstelling. Helemaal als je gedumpt bent door een partner of werkgever, op de manier zoals wij hardhandig uit de trein geloosd werden.

Het kan zijn dat je in het begin een schuldige zoekt voor jouw situatie. Boos bent op deze en gene, en bij hen aanklopt om ze verantwoordelijk te maken. Je voelt je slachtoffer, maar dat brengt je niet verder. Totdat je voelt; ‘Zo kom ik niet verder om een nieuwe toekomst op te bouwen. Want ik blijf hangen in een groef. Vanaf nu moet ik zelf het heft in handen nemen. Focussen op zelfredzaamheid.’ Als de gemoederen al wat bedaard zijn, zie je lichten weer in de verte. Zo ook nieuwe mogelijkheden en ontmoetingen die waardevol zijn. Vooral nu het volop zomert is het makkelijker om lichtpunten te vinden.

Wat kan je helpen in niemandsland?

Zo kom je met een open vizier, een positief gemoed weer verder. Ook door contact te maken met mensen, verbinding te zoeken en durven te vragen. Want eerlijk gezegd heeft het ook zijn charme, te struinen in een leeg landschap. Of bijvoorbeeld te dwalen in de duisternis met een heldere hemel vol sterren. Je weet dat in de toekomst, ook jij je licht weer kunt laten schijnen. En ben je klaar voor een nieuw begin.

Engelen op je pad

Ook destijds in Griekenland, struinend in het pikkedonker, ontdekken wij in de verte lichtpunten. Na een uur komen we aan in een dorp. De stoute schoenen aantrekkend, bel ik daar aan waar licht brandt. Een alleraardigst Grieks jong stel, hoort ons verhaal aan, maakt spaghetti en geeft ons een bed. En zelfs geld om de volgende dag alsnog de trein te pakken.

Zo kunnen we weer verder terwijl we nieuwe vrienden hebben gemaakt. Moraal van het verhaal; in niemandsland zijn er vaak engelen en lichtpunten op je pad. Vaak uit een onverwachte hoek. Welke lichtpunten en mogelijkheden zie jij in je leven? En hoe kun jij je daar op focussen?

Nawoord; Vele avonturen heb ik beleefd zoals deze, met alle risico’s van dien. En ik blijf ze beleven. Zij dienen als boosts voor het vertrouwen in de mens en in het leven.