Als ‘Magere Hein’ op je hielen zit

Als ‘Magere Hein’ op je hielen zit

Flink uitgewaaid tijdens een strandwandeling, klap ik thuis mijn laptop open en schrik; ‘Al Jarreau is om 15.00 op 76-jarige leeftijd overleden.’ Nee, dat kan niet waar zijn, denk ik, eerst George Michael en nu mijn favoriete jazz icoon. Op facebook zie ik dat ik niet de enige ben die schrikt. Waarom raakt het ons zo als een geliefde zanger overlijdt?

De songs staan voor een tijd in ons leven, een herinnering, voor iets wat was, en als je het nummer hoort weer is. Al’s zijn steengoede hits en warme stem zijn een ware booster, mijn vitamine C. Bij iedere gemoedstoestand biedt één van zijn songs troost, of tovert een glimlach op je gezicht. Al’s missie is geslaagd; ‘Zijn tweede prioriteit in het leven was zijn muziek. Zijn eerste prioriteit, nog ver boven de tweede, was het bieden van hulp en troost aan een ieder in nood’.

Reminder

De dood is een raar fenomeen, hoe vrolijk en optimistisch wij ook zijn, hij blijft ons achtervolgen. Waarschijnlijk om ons eraan te herinneren dat alles wat wij doen en wie we zijn vergankelijk is. Het volgende sprookje, geeft deze reminder aardig weer.

Sprookje

Er was eens…. een verliefd en gelukkig stel dat het leven viert. Na het werk gaan ze  naar het strand, pakken een terras of bezoeken vrienden. Echter wat ze ook doen, ze worden op de hielen gezeten door een derde wiel aan de wagen, een blok aan hun been; een wandelend skelet. Genieten met zijn tweetjes zit er niet in want ‘Magere Hein’ is er altijd bij. Hierdoor vinden ze nooit de rust waar ze naar verlangen. Door veel en ver te reizen hopen ze dat de ‘Dooie Pier’ op een dwaalspoor  wordt gezet. Maar nee. Onder gerammel van zijn beenderig gestel weet hij zelfs een plaatsje te veroveren naast hen in het vliegtuig.  Ten einde raad, geven ze het op, en accepteren dat nummer drie er bij hoort. Eindelijk vinden ze innerlijke rust.

Genieten van ieder moment

Dit verhaal geeft weer dat zolang wij leven de dood altijd als een onwelkome gast op de loer ligt. Liever verban je hem zo ver mogelijk. Je wilt er niet aan herinnerd worden dat er altijd een kans bestaat dat er een einde komt aan je relatie, je woning, je functie of baan.  Bovenstaand verhaal is echter geen sprookje maar realiteit. Nu schrijf ik dit niet om angst aan te jagen, maar juist om de ‘vergankelijkheid’ of het besef van ‘dood’  te accepteren om zo ieder moment dat je leeft volop te genieten.

Koesteren wat je hebt

Natuurlijk is er in mij ook een angst voor de dood aanwezig. In november schrok ik toen een lieve vriendin een verontrustende uitslag kreeg van de huisarts. Gelukkig ging het allemaal goed. Mijn angst is dus niet zozeer voor mijn eigen tijdelijkheid, veel meer voor het weg vallen van dierbaren. Als er een dreiging is dat een geliefd mens of dier weg zou kunnen vallen, voel ik eerst een lichte paniek en angst. Daarna koester ik des te meer de liefde die ik naar hen voel en handel.

Hoe kijk jij terug naar je leven?

Wat mij geholpen heeft rond angst en dood, is erover te praten, te huilen, maar vooral volop te leven en dankbaar te zijn voor wat ik heb. Een andere manier om naar de dood te kijken is je voor te stellen dat je bent uitgenodigd op je eigen uitvaart. Hoe kijk je dan terug naar je leven? Wat had je willen doen, wat je nu nalaat? Waar zou je mee gestopt zijn, waar  je nu mee door suddert? Wat was het allerbelangrijkste in je leven?

Boodschap

Al is niet meer onder ons, echter door middel van zijn muziek heeft hij ons een belangrijke boodschap mee gegeven; deze wereld mooier maken. Daar waar hij pijn zag wilde hij mensen hun geest en hart tot rust brengen en een glimlach tevoorschijn toveren. Zijn missie is volbracht. Wat is jouw boodschap aan het leven, dat wat niet vergankelijk is,  en wat bijdraagt  om jouw wereld een beetje mooier te maken?