Fata Morgana Algarve

Fata Morgana Algarve

Als we het strand oplopen rijst er een gouden gloed op links van ons. Waarbij de stralen van de zon al schitteren achter de watertoren van Alvor. Dit terwijl de zon zich nog niet laat zien. Plots; “Kijk!” “Een prachtig galjoen die als het ware boven het water hangt.” Eus zijn mond valt open. Zo worden wij tijdens iedere ochtendwandeling verrast door de wonderen van de natuur. Dan weer door een grote groep speelse dolfijnen die met ons mee langs de kustlijn koersen. Of zoals nu deze Fata Morgana Algarve. Een mooie luchtspiegeling in de oceaan, die optisch bedrog geeft door grote temperatuurverschillen in de lucht. Ons leven lijkt wel een sprookje.

Fata Morgana Algarve

Zo ontvangen wij iedere dag grote- en kleine verrassingen. Deels door de natuur die ons omringd, maar ook deels door de mensen die wij ontmoeten op onze Quinta. Laatst kwam een lieve eigenaresse van een Yogacentrum een fles champagne brengen omdat ik een boottocht voor hen had georganiseerd. Ook kwamen voormalige gasten ons spontaan een mooi lijstje brengen, met een door kleine strandstenen bewerkte ‘sweet home’. Dagen raken gevuld met dit soort wonderen. Dit laat kringen van positieve energie na. Alsof er een steen in een vijver is geworpen. Maar waarbij de steen allang uit het zicht is. Zoals ook onze Fata Morgana Algarve langzaam verdween. Het was een illusie. Die door het bijzondere beeld wel in je herinnering blijft hangen. Echter zijn er ook illusies die je zo snel mogelijk wilt vergeten.

Optisch bedrog en zelfbedrog

Zo vragen wij ons af; ‘Hoe kun je de mooie verrassingen van het leven blijven koesteren, en niet laten verdoezelen door illusies?’ Die uiteindelijk uitmonden in teleurstellingen. Hoe raak je überhaupt teleurgesteld? Ten eerste door verwachtingen. Heb je geen verwachtingen dan kun je ook niet teleurgesteld worden. Maar ten tweede, vooral omdat je een vertekend beeld hebt van de werkelijkheid. Niet optisch bedrog maar zelfbedrog. Zo kunnen wij bij al onze teleurstellingen een hand in eigen boezem steken. Of we hebben de signalen genegeerd, of we zijn te naïef alleen uitgegaan van het goede in de mens.

Werken waar je hart ligt

Met andere woorden; je hebt prachtige fata morgana’s die we kunnen koesteren of illusies die we beter los kunnen laten. Dit vergt een bewust kiezen voor wat je doet en met wie je omgaat. Want jij gunt jezelf toch het beste? Bijvoorbeeld; Als je energie leegloopt in je werk, kun je er beter mee stoppen. Wellicht word je er goed voor betaald, maar de prijs die je ervoor betaald is way too high. Je raakt namelijk uitgeput. Burn-out. Een doekje voor het bloeden helpt niet. Zo van; “Als ik met pensioen ga, doe ik alleen nog wat ik leuk vind.“  Of;“Nog vijf jaren en dan ga ik aan de slag met mijn passie.” De ervaring leert dat de tijd die je dan nog hebt wellicht beperkt is. Terwijl je tig jaren met tegenzin hebt gewerkt. Om te beginnen kun je iets ernaast gaan doen wat wel je passie heeft.

Energizers & drainers

Nu privé; Zo kent iedereen illusies in relaties. Hoewel we echt verwend zijn met fijne mensen die ons omringen. Toch hier ons ongevraagd advies; Wees selectief met wie je omgaat. Kom je mensen tegen die zich graag bij je willen voegen, vraag je dan af wat de reden is. Komen ze alleen halen of ook brengen? Hoe waar is het wat ze vertellen? Zijn het mensen die verantwoordelijkheid nemen? Of zich wentelen in slachtofferschap en drama? Dan kun je beter een ommetje maken. Zo hebben wij gastvrienden die een terminale ziekte hebben. Toch zijn ze o zo dankbaar. Ze genieten volop van het leven, dat je er zelf ook energie van krijgt. Maar je hebt ook mensen met hiccups, die zich identificeren met hun ziektebeeld. Waarom? Aandacht en ziektewinst.

Zwijgend inspireren

Zo heb ik een prachtig voorbeeld hoe mensen hun kracht kunnen halen uit hun kwetsbaarheid. En daarmee anderen inspireren. Dit is zo’n typische Fata Morgana Algarve situatie die je blijft koesteren. Een gast kwam bij ons voor een wandelweek. Door een hersenbloeding kon hij niet meer praten. Tegelijkertijd was er een gast die door een heftige verkoudheid ook niet kon praten. De man liep dolenthousiast mee. De ‘thumbs up’ waren niet van de lucht. Soms probeerde hij een moeilijk verstaanbaar “Goed!” te laten horen. Diegene met de verkoudheid voelde zich flink teleurgesteld. Juist omdat ze zich verheugd had op de vakantie. De man die niet kon praten ging naast haar lopen. En zo liepen ze uren zwijgend naast elkaar. En ze werd zichtbaar vrolijker. Zonder iets te zeggen gaf hij haar een boodschap.

Koers op wat je waard bent

Kortom, moraal van het verhaal. Geniet van alle mooie fata morgana’s die je energie geven. Ook al is het optisch bedrog. Maar doorzie je eigen luchtkastelen en trek je lering hieruit. Wees altijd kapitein op je eigen schip, en koers op wat je waard bent. Want hoe ervaar jij de wonderen van alledag? Hoe ga jij om met energie zuigers en – gevers? En hoe ga jij om met illusies en teleurstellingen?