Forever young

Forever young

De arts keek mij doordringend aan. Ik werd er een beetje nerveus van en ging met mijn hielen omhoog en naar beneden. “Zo, dat is het?” vroeg ik, mijn doorverwijzing pakkend. Op een vriendelijke manier antwoordde hij terwijl hij mij zijn mobiel toonde. “Misschien is dit wat voor jou?” Op zijn mobiel waren tal van vrouwengezichten te zien. “Ik kan je er jonger uit doen zien”. Zo toonde hij mij de vrouwen voor en na de behandeling. Toch zag ik weinig verschil. Maar ik raakte wel geïnteresseerd. Ik weifelde even. “Nee, sorry. Zodra je een doorverwijzing hebt om me forever young te maken kom ik bij je terug.” Beiden moesten we lachen en we lieten het erbij. Ik snap dat doctoren met hun schamele salaris hier, en de grote vraag naar verjonging er wat bij beunen. Maar wat vind jij van botox en fillers?

Acceptatie

Ineens bekeek ik mijzelf op een andere manier. Overal zag ik rimpels. ‘Jeetje, ik wordt echt ouder.’ En natuurlijk is bij zo’n gedachte een verjongingskeur heel aantrekkelijk. Maar kijk wat het bij Monique van der Ven heeft gedaan. Toch zie ik steeds meer appelwangetjes rondlopen in de Algarve. Dit was bij mij het begin van de acceptatie dat er geen pil tegen ouder worden bestaat. Ook geen spuiten. Maar wel een verandering van hoe je ermee omgaat. Het mooie is dat je van buiten misschien er ouder uitziet maar dat je ook meer innerlijke rust hebt. En wat ik van mijn vader heb geleerd; Ook al veroudert je lichaam, je geest kan eeuwig jong blijven.

Hoe blijft je geest forever young?

Dus nu rest de vraag; Hoe kun je gelukkig oud worden? En hoe blijft je geest forever young? Trouwens het rare bij mij is; bij iedere verjaardag ben ik er weer van overtuigd dat dit toch echt mijn gelukkigste levensjaar was. En hoe komt dat?

Het zwaard van Damocles

Ten eerste heb ik het besef dat mijn jaren geteld zijn. Zodat ik er alles uit wil halen wat erin zit. Dus ik laat mijn dagen niet verzieken door muizenissen. Hoe ga jij om met het idee dat het leven eindig is?

Vertrouwen in het leven

Ten tweede geeft levenservaring relativeringsvermogen. En dat je dus ook makkelijker met dingen om kunt gaan. Na zoveel gebeurtenissen in mijn leven, die best ingrijpend waren, is het iedere keer goed gekomen. En heb ik mooie levenslessen er op de koop toe gekregen. Bovendien heb ik zo ook meer vertrouwen in het leven gekregen. Leven in Portugal is ontspannen ‘com calma’. En ontspanning geeft zo ie zo een forever young gevoel. Wat heeft jou vertrouwen in het leven gegeven?

What makes your days

Zo zijn voor mij de ‘make my days’ de fijne mensen die mij omringen. Als je mensen om je heen verzameld waar je van houdt en zij op hun buurt van jou houden, dan ben je een rijk mens. Ook mijn huisdieren geven mij zoveel levensvreugde en liefde. Dus ga voor jezelf na; ‘What makes your days?

Een dag niet gelachen

Ten vierde is een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Dan maar wat meer lachrimpels. Soms zitten dingen tegen. Eus en ik kunnen dan even bij elkaar de stoom afblazen door ongenuanceerd onze frustratie de vrije loop te laten. Maar niet voor lang. Al snel moeten wij om onszelf lachen. Imitatie als spiegel is a joy forever. Beter een lachende bes, die denkt forever young te zijn dan een zure oude pruim.

Je droom waarmaken

Ten vijfde; wat mij door diepe dalen naar de hoogtepunten van mijn leven heeft gebracht is risico nemen. En dan leren vallen en opstaan. Echt waar! Uit je comfortzone gaan is verjongend. Ik zie het bij mensen die hun droom waar maken, ze lijken ineens forever young. Bovendien is je bezighouden met zinvolle zaken die zingeven aan je leven ook een boost voor het leven.

Buiten bewegen

Om alle perikelen in het leven te trotseren is buiten in beweging zijn de ultime levenselixer. Stel, je komt met een slecht humeur je bed uit. Je dwingt jezelf ertoe naar buiten te gaan. En bij iedere stap die je maakt voel jij jezelf opleven uit die donkerte. Beleef de zonsopgang. Of kijk naar de lammetjes in de weide. En hoor naar het getjilp van de vogels. Daar kun je toch niet somber onder blijven? Ook al hangt longevity af van je genen, een actief en gezond leven levert een serieuze bijdrage. Wat doe jij aan beweging? En wat haalt jou uit een slecht humeur?

Leeftijd zit tussen je oren

Dus met andere woorden, je wordt ouder! Maar wees dankbaar dat de jaren je gegund zijn. Ben je gezond, wees dan extra dankbaar. Want als je kunt bouwen op je lichaam, dat het functioneert zoals jij wilt, is dat een grote zorg minder. Wil jij je geest jong houden, spring dan uit de ban. Kom uit je comfortzone. Omring je met diverse positieve mensen. Zowel jong en oud en laat je inspireren. Ouderdom hangt niet af van je leeftijd maar zit tussen je oren.

De tops en flops van 2022

De tops en flops van 2022

Gelukkig nieuwjaar! Wat is afgelopen jaar voorbijgevlogen. Time flies when you’re having fun. Hoe is jouw afgelopen jaar geweest? Heb je er met tevredenheid op teruggekeken of denk je; “Wat een flopjaar, laten we die deur maar snel dichtgooien.” Of was 2022 een topjaar, met inspirerende gebeurtenissen. Nu is een jaar natuurlijk niet enkel gevuld met tops of alleen maar met flops. Onlangs kreeg ik van een paar gasten terug; “Mijn top van 2022 was het verblijf bij jullie!” Groter compliment kun je niet krijgen.

Onze traditie is om op oudejaarsdag terug te kijken naar het afgelopen jaar. En om maar mee te gaan met onze tijdgeest, leggen we de nadruk op onze tops. Maar reflecteren we ook over onze flops. Om deze niet weer te herhalen in het nieuwe jaar. Dus nu op deze nieuwjaarsdag ga ik het hebben over mijn tops en flops van 2022.

Flops van 2022

Want wat waren mijn flops van 2022? Zelfs mijn jaarhoroscoop voor 2023 waarschuwt mij om deze flop vooral niet te herhalen; “Dit jaar leg je de basis voor nieuwe projecten in jouw leven. Om deze te laten slagen, wil je je ontdoen van toxische energie en drama.” Als een uitlopertje van 2021 heb ik toch weer aan het begin van 2022 een flop herhaald; ‘Te veel luisteren naar een gebed zonder einde.’ Want dan wordt een kwaliteit van empathie tot een valkuil. In het begin voel ik mee met; ‘Wat naar voor je’. Maar na een herhaling van zetten bedenk ik mij; ‘Dit gaat door tot het einde der tijden. Want wat ik vooral mis is; ‘Wat leer je van deze tegenspoed’. Dus mijn leerschool is als het me te veel energie kost, voor mezelf zorgen. In plaats van voor die ander.

Tops en flops 2022

Daar tegenover staat de top dat waar ik mijn valkuil dicht, er deuren opengaan. Want mind you, er zijn genoeg mensen die persoonlijk leed delen zonder dat het je energie kost. Integendeel. Je voelt dat je hart opengaat. Zowel wat vrienden als gasten betreft, word ik doorgaans omringd door mensen die verantwoordelijkheid nemen voor hun leven. Die het nodige meemaken zonder dat ze zich misdeeld voelen. Maar het juist zien als leerproces. Vaak is er ook een bron van herkenning. Dus leer ik er zelf ook van. Bovendien weten ze zaken te relativeren met een goed gevoel voor humor. En daar krijg ik juist energie van.

De top van 2022

Daar aansluitend kom ik bij mijn volgende top van afgelopen jaar. Het was het jaar van de cadeaus. Hiermee bedoel ik niet in materiële zin. Maar een hart onder de riem die mijn hart deed smelten. Dit na tweemaal afscheid nemen van dierbaren in één maand. Bovendien was het een aanleiding tot mooie gesprekken. Want iedereen krijgt in zijn leven te maken met verlies. Tegelijkertijd was er ruimte voor lichtvoetigheid en veel Joy. Dus een jaar met meer balans in geven en ontvangen.

Een mens lijdt het meest…

Vervolgens benoem ik mijn volgende flop. Mijn oma had een mooie mengelmoes van wijs en onwijs te zijn. Een warme vrouw vol levenslust. Van jongs af aan zei ze tegen me; “Een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest, maar dat nooit op komt dagen, zo heeft hij meer te dragen dan God hem te dragen geeft.” Want soms kan ik mij zorgen maken om niets. Vooral om dierbaren. Met name als het onze viervoeters aangaat. “Oh Sammy (jonge kater) is nog op pad, waar zou hij zijn?”

In gebreke blijven

Of mij druk maken omdat ik al snel het gevoel heb dat ik in gebreke blijf. Zoals laatst had ik een horoscoop voor een gastvriend geschreven. Maar er ontbrak feedback. Dus ik dacht: ‘Ze vindt het vast een flop’. Twee weken later kreeg ik een heel lief bericht: “Heel erg dank. Ik ben er erg blij mee en ga ermee aan de slag.” Of onlangs vroeg ik me af; “Zullen de gasten het wel naar hun zin gehad hebben.” En al rap krijg ik weer een bericht; “Bedankt voor alle informatie en het fijne verblijf.”

In de wolken

De tegenhanger van deze flop om me onnodig druk te maken is dat als het echt spannend wordt ik makkelijk koers houdt. Zoals het roer omgooien. Emigreren. Verhuizen. En bij het besturen van een microlight tweezits vliegtuigje ben ik letterlijk en figuurlijk in de wolken. Net als in dat ultralight vliegtuigje kan ik snel schakelen. Zo ben ik in het hoogseizoen twee keer naar Nederland gevlogen om afscheid te nemen van mijn vader. Thuis pak ik dan meteen de draad weer op om met liefde en passie mijn werk te doen. Dat komt ook omdat de mensen die ons plot betreden veelal ‘top of the bill’ zijn. Met wie verbinding, verdieping en vreugde hand in hand gaan. Dus op sommige momenten kan ik ‘go with the flow’ gaan met een blindelings vertrouwen in het leven. En dan is het weer even weg.

Vredig begin 2023

Kortom, over het algemeen was 2022 voor ons top! Als je vergelijkt wat er in de grote wereld gebeurd en hoe onze kleine wereld zich vult met onze 7 V’s dan is het zelfs ‘over de top’. Helemaal als je gezond bent. Nogmaals lieve mensen, wij danken dat jullie part of the top 2022 waren. En hopen samen met jullie dit jaar weer hoogtepunten te beleven. Zo verzamelen we in 2023 weer de tops en leren we van de flops.

De magie van het leven

De magie van het leven

Zittend op de voorste rij ontwar ik een prachtige vlinder. Die dan weer dwarrelt boven de grafkist van mijn vader. Dan weer schittert in het zonlicht door de glas in loodramen van het mooi kerkje in Havelte. “Durk geloofde in wonderen,” zegt de mevrouw die de dienst leidt. “Zoals de Portugese hematoloog die via zijn dochter op zijn pad kwam. En waardoor wij drie extra jaren van hem hebben kunnen genieten.” De vlinder vliegt nu bij de kansel. Als dochter van mijn vader geloof ik ook in wonderen. Zoals de manier hoe ik mijn soulmate Eus heb ontmoet. Het moment dat ik de deur voor hem opendeed was het als een blikseminslag; ‘Coup de foudre’. Zo heftig dat ik alleen uit kon brengen; “Aan de deur wordt niet gekocht”. Nu zijn we al 16,5 jaar samen en 16 jaar gelukkig getrouwd. Pure magie van het leven.

Dankbaarheid

Dankbaar kijken we terug welke wonderen ons dit jaar weer aangereikt werden. Want de wonderen, en de verwondering zijn de wereld nog niet uit. Als ik terugkijk zijn er te veel om op te noemen. Want het zijn juist de kleine dingen die het doen tenslotte. Maar ik kan een paar noemen die me levendig zijn bij gebleven.

Opleving

Eén van de laatste keren dat we mijn vader bezochten was hij, zoals altijd de laatste tijd, doodmoe. Door vragen te stellen gingen wij samen met hem terug de tijd in. Prachtig te zien dat hij langzamerhand weer pretogen kreeg bij het beschrijven van zijn avonturen in Oost-Indië. Of van zijn beginperiode als veearts. Zo liep hij stage bij een collega in Bognor Regis, Engeland. Het dierenartsen bestaan had toen nog de charme van de serie ‘All creatures great and small’. Op een gegeven moment stond hij op. Wankelde wat. Vervolgens imiteerde hij zijn collega’s blik toen hij een kater opensneed bij de buik. Denkende dat het een poes was voor sterilisatie; ”Well, no eggs here, we find them in the rear”. Gouden momenten in de magie van het leven.

De magie van de oceaan

Vooral afgelopen jaar heb ik intens genoten van de Atlantische. Of het nu zwemmen in of wandelen langs de oceaan was. Het is voor mij de ultieme ‘quick charge’, tijdens een drukke dag. Zo krijg ik energie bij het zien van de schittering van de zon op het azuurblauwe water. Of bij het horen naar het geruis van de branding en het me laten drijven op de golven. De optimale levenselixer is om ’s morgens tijdens de zonsopgang een duik te nemen in het frisse water. En dan langzaam omarmd te worden door de zonnestralen. Da’s pas echte magie van het leven. Wat zijn we dankbaar dat wij de Atlantische Oceaan als buurvrouw hebben!

Intimiteit

Nu corona niet meer zo’n issue is, merk ik hoe fijn het is om elkaar weer aan te raken. Gezegend met zo’n knuffelbeer als Eus kom ik niets te kort. Maar een arm om je heen of een subtiele aanraking horen bij de magie van het leven. Zo ook ware betrokkenheid. Zo zal ik nooit vergeten hoe mijn vrienden in de tijd van het verlies van mijn vader mij door heel Nederland loodsten. Geduldig luisterend naar mijn voorbereiding voor wat mijn dankbetuiging zou zijn tijdens de dienst. Zodat ik het op een gegeven moment zou kunnen spreken zonder vol te schieten. En dan de vrienden die naast mijn vader wonen en me liefdevol opvingen. Goede gesprekken gepaard met een fijn glas wijn dat alles verzachtte. Hoe raar het ook klinkt, deze intensieve periode heb ik als rijk ervaren. Waar de lach en de traan hand in hand liepen.

Elkaar de hand reiken

De dag na de begrafenis, vloog ik terug voor een teambuilding thuis. Voor een fijne club managers/programmeurs. Zij waren niet bekend met zo’n alternatieve training; ‘teambuilding door middel van handlezen’. Deze fijne mensen die normaal gestigmatiseerd zouden kunnen worden als ‘nerds’ waren zeer openhartig. Ontroering alom en de schaterlach was niet van de lucht. Dit werk is als goud in mijn hand. Onlangs mochten wij weer zo’n heerlijke groep mensen verwelkomen. Die zich dus in de handen lieten kijken. De openheid en genegenheid die dan ontstaat binnen een groep. Elkaar de hand reiken om zo een trapje hoger te komen op de ladder van bewustzijn hoort ook bij de magie van het leven. Hoe mooi is het om elkaars leven te verlichten door elkaar op te lichten, en in het zonnetje te zetten.

Magie van het leven

Zo vindt er ook magie plaats tussen al die lieve mensen die hier het huis in en uit lopen. Want er ontstaat altijd een verbinding. Zelfs zo dat zij contact met elkaar onderhouden in Nederland. Deze gastvrienden zorgen ervoor dat wat wij doen, naast de praktische bezigheden, niet als werk ervaren. Maar ‘a way of life’. Naast dat vaak lief en leed gedeeld wordt is er veel ruimte voor humor en Joy. Dat ontstaat gewoon. Volgens mij heb ik dit jaar nog nooit zoveel gelachen naast de tranen van verlies.

Mijn advies zo aan het einde van het jaar; tel de wonderen die jouw wereld nog niet uit zijn. En geloof in de magie van het leven. Hiermee willen wij iedereen bedanken die bij gedragen hebben aan dit prachtige jaar.

 

 

Reis je rijk

Reis je rijk

Waarschijnlijk denk je; “Wat nu? Hebben ze gewerkt tijdens de vakantie? Zijn ze net als de Taihuttu familie verzeilt geraakt in Bitcoins? Rondlopend met ‘hot wallets’?” Nee, niets van dit al. Naast dat we natuurlijk geld hebben uitgegeven, voelen we ons na een road trip rijk aan prachtige ervaringen. Daarbij hebben we wel getracht de kosten wat te dempen, door alleen koffie en cake op terras te nuttigen. Om verder vooral ons kostje te kopen bij de super. Echter de rijkdom zit van binnen. Want tijdens onze rondreis hebben we tal van ‘Wow’ momenten beleefd. Dus we raden jullie aan; “Ga op vakantie en reis je rijk!”

Het beklijven van de reis

Zo is na een zomerse vakantie juist op onze laatste vakantiedag plots de herfst binnen gevallen. Buiten is het slechts 16 graden. Tijd om te reflecteren wat deze reis ons opgeleverd heeft. Want dan blijft het ‘reis je rijk’ gevoel beklijven. Bovendien kun je er ook nog een follow-up actie aan toevoegen.
Laat ik eerst jullie uitleggen waar onze road trip ons naar toe leidde. Vanuit huis zijn we via Badajoz naar het noorden van Spanje gereden. Vervolgens gingen we bij San Sebastian de Franse grens over. Om zo Frankrijk te doorkruizen van oost naar west.  En dan weer via de Spaanse oostkust huiswaarts. Je kunt alsnog met ons mee reizen via Facebook. Nu rest ons de vraag; “Wat nemen we mee naar huis na onze ‘reis je rijk’ trip?”

De rijke natuur

Wat we ervaren hebben is dat de natuur oneindig rijk en gevarieerd is. Na diverse landschappen gezien te hebben voelen we dat er onbegrensd veel te zien is op deze aarde. Of het nu de prachtige kust was bij Begur of de grotten van Nerja. Bovendien hoef je daarvoor niet eens een vliegtuig te pakken.

Als we het dan toch over de natuur hebben, zijn we ervan overtuigd dat wandelen de beste manier is om die natuur te beleven. Je proeft de natuur als het ware met al je zintuigen. En het bracht bij ons een soort van kinderlijk geluksgevoel naar boven, de oneindige verwondering!

Roadtrip

Zo hadden we nog wel eens plannen om intercontinentaal te reizen. Maar liever spitten we bepaalde gebieden die we nu gezien hebben nog eens uit. Waarom uren in zo’n volle sigaar zitten terwijl je op je dode gemakje in je bolide stapt. En zelf bepaalt wanneer je een tussenstop maakt. Bovendien bespaart het je eindeloze wachttijden op luchthavens.

Reizen naar Spanje, wonen in Portugal

Spanje is daarbij mijn favoriete land om weer even volop in contact te zijn met een deel van mijn eigen natuur. Te voelen dat kinderlijk enthousiasme, spetterend temperament, en je expressief uiten de gewoonste zaken van de wereld zijn. Eerlijk gezegd, de Spaanse taal ligt mij dan ook beter; het snelle ratelen, daarbij druk met je handen gesticuleren alsof je flamenco danst. Toch woon ik liever in Portugal. Want de kust waar wij wonen is eindeloos mooi(er). Verder is voor mij de Portugese cultuur ‘con calma’ een goed tegenwicht. Daar komt nog bij; het klimaat is bij ons beter; milde winters en -zomers. Wij voelen ons er thuis!

Gastvrijheid is essentieel

Hierop voortbordurend hebben wij ervaren hoe belangrijk het is dat een gast zich thuis en welkom voelt. Wat dat betreft hadden we het in Spanje erg getroffen, maar in Frankrijk daarentegen niet. Die kleine attenties ‘die het doen’ bleven daar achterwege. Bovendien gaan ze niet met hun tijd mee. Nergens kon ik een koffie met soja- of havermout melk krijgen. Laat staan een Vega maaltijd. Terwijl ik blij verrast was dat ze dat in het meest achteraf café in Spanje wel voor handen hadden. Trouwens de koffie in Frankrijk is ook bagger. Daarom neem ik altijd mijn kleine Nespresso apparaat mee op reis. Voor het ultieme ‘reis je rijk’ gevoel.

Dankbaarheid

Hoe fijn het is om te ontvangen. Na een druk seizoen met intense ervaringen ben ik mij zo bewust wat belangrijk in het leven is. Die kleine en grote gestes ‘die het doen’ van geven en ontvangen. Zo werden we hartelijk verwend. Dit roept een gevoel van dankbaarheid op. En maakte onze reis nog rijker.

Verbeterpunten thuis

Omdat we bij diverse accommodaties verbleven kregen we ook zicht op wat we zelf nog kunnen verbeteren in onze The Art of Joy. Voor ons is het heel belangrijk dat de kamer vooral praktisch en comfortabel is. Zo hadden we een keer wel een mooie kamer qua entourage maar zo onpraktisch ingedeeld dat de schoonheid van de kamer wegviel. Dus in dit winterseizoen gaan we alle kamers nog eens na. Tips zijn welkom.

Rijke scheppingskracht van de mens

Naast struinen door de natuur hebben we ook aardig wat steden bezocht voor de nodige inspiratie qua cultuur. Zo hebben we prachtige Romeinse amfitheaters, rijzige kathedralen en weelderige Jugendstil huizen bewonderd. Dat heeft onze overtuiging bevestigd dat een mens sinds mensenheugenis een flinke dosis aan creativiteit en scheppingskracht in zich draagt. Dus daar kun je iets mee doen. Action purifies!

Reis je rijk

Nu zijn we weer thuis. Waar onze onze vriend; een opperbeste gastheer ons verwelkomt. Onder het genot van een Portugees wijn komen de verhalen los. En wat waarderen we ‘ons thuis’ na deze prachtige reis!  Nu corona ons geen strobreed meer in de weg legt, raden we je aan; “Laat je weer verwonderen als een kind. Reis je rijk!”

Vernieuwing van onze B&B. Juist omdat we tevreden zijn!

Vernieuwing van onze B&B. Juist omdat we tevreden zijn!

‘If I could change the way, I live my life today, I wouldn’t change a single thing’. Al swingend ruimen we gezamenlijk de laatste troep uit de cabine op. Daarna lopen we zingend de slurf in en het vliegtuig uit. Tijdens mijn korte KLM -loopbaan was de verandering de constante. Van New York naar Schiphol en dan weer naar Buenos Aires. Hoewel de omgeving, het continent, de collega’s en passagiers continu wisselden moest ik mezelf scherp houden qua werkzaamheden. Dit door verandermanagement toe te passen. Want ik houd van veranderen en vernieuwen. Zo zijn we tijdens dit seizoen ook druk geweest met een vernieuwing van onze B&B in Lagos. Juist omdat het goed gaat! En dat kun je duidelijk zien op onze nieuwe drone video! Vergeet niet het geluid aan te zetten!

Verandermanagement

Destijds hielden meeste collega’s van verandering op velerlei vlak. Maar als er iets gewijzigd werd in de werkmethodiek, dan ontstond er weerstand. Ook begrijpelijk. Want de nieuwe aanpak werd uitgebroed door hotemetoten op kantoor. Terwijl ze nooit een kijkje namen op de ‘vliegende’ werkvloer. Zo waren het de passagiers, de collega’s en de bestemmingen die zorgden voor de afwisseling. Echter het werkschema was eerlijk gezegd ronduit saai. Mijn idee om meer leven in de brouwerij te brengen, was door collega’s van functie te laten wisselen. In het begin keek iedereen mij aan, zo van; ‘die is gek!’ Maar al doende kreeg iedereen er lol in. Bovendien ontstond er dynamiek. Maar vooral onderlinge uitwisseling en dialoog.

Tekenen aan de wand

Echter op een gegeven moment kreeg ik stevige rugklachten. Na het zien van de MRI scan keek de neuroloog mij ernstig aan. Naast hem stond een rijzige chirurge. Al even ernstig; “Vanavond had ik een feestje, maar die heb ik afgezegd. Want jij gaat subiet onder het mes. Anders raak je niet alleen verlamd maar ook incontinent.” Toen de operatie geslaagd was wist ik; ‘Het word tijd om uit te vliegen’ weg van het blauw’. Bovendien gaf de KLM mij de kans om voor mijzelf te beginnen door een gouden handdruk. Een verandering voor het echie! En echt spannend dus. Het mooie was dat terwijl ikzelf mijn leven aan het vernieuwen was, ik mensen mocht coachen en trainen om ook het roer om te gooien. Een ander pad in te slaan. Die van vernieuwing, passie en missie. Niet wetende dat ik vijf jaar later in Portugal zou wonen en werken.

In the flow

Plus dat we nu twintig jaar later met de zoveelste vernieuwing van onze B&B bezig zijn. Dit keer niet in de bergen maar vlakbij de oceaan. Wellicht is mijn leven minder variabel qua omgeving en collega’s als toen. Maar het is vooral de diversiteit in onze werkzaamheden die naast afwisseling ook verdieping brengt. En niet te vergeten heel veel Joy! Naast de pet van een B&B host, draag ik ook die van coach, cursusleidster, VVV-kantoor, en wandelgids. Het contact met onze gasten is allesbehalve vluchtig. Des te meer omdat wij vele repeater gasten hebben.

Zoals het in Monchique liep als een trein, zo gaat het in Lagos als een vliegtuig. Daarom blijven wij veranderen en investeren. Niet alleen in materie, maar vooral ook in gastvrijheid en persoonlijke aandacht naar onze gasten. Zogenaamde gastvrienden. Inmiddels is onze B&B een ontmoetingsplek voor mensen van diverse pluimage. Zij die bij ons vertoeven en/of Algarve resident zijn.

Vernieuwing van onze B&B

Omdat mijn hart vooral uit gaat naar het direct contact leggen met mensen, bekommerde ik mij de laatste tijd niet om ons visitekaartje; de website. Er was eenvoudig weg geen tijd voor. Hoewel de basis goed is, waren de foto’s na de zoveelste renovatie ‘outdated‘. Dus hebben wij Garrett gevraagd om ons nieuw materiaal te verschaffen; met name foto’s en deze prachtige video. Zo staan er nu weer ‘up to date’ foto’s op onze site. Echter dit is niet de enige vernieuwing van onze B&B. Eus heeft met zijn creatieve brein weer een nieuwe Chill Corner uitgedacht met uitzicht op het tennis veld. Tevens bevinden zich nu onder de nieuwe palmen, twee Balinese cabana’s. Waar je beschermd tegen de zon en regen kunt onthaasten. Plus een extra tuin eromheen met tal van planten, waaronder bananenbomen.

Mooie samenwerking

Vernieuwing staat nooit op zichzelf. Daar hebben we ook andere mensen voor nodig. Zo zijn wij Garrett maar ook onze Portugese bouwers erg dankbaar daarvoor. Zonder hen hadden wij het niet ‘geschaft’. Onze geest blijft zich verfrissen door samen werken en samen leven. Dus zolang wij leven zullen wij vernieuwen. Maar ook genieten van onze oogst. Vernieuwen en iedere keer weer uit je comfortzone gaan houd je jong. En….. op de been. Waar zit bij jou de vernieuwing in deze fase van je leven? En welke voordelen haal je hieruit?

‘If I could change the way, I live my life today I wouldn’t change a single thing’

In je element in natuurlijk Algarve

In je element in natuurlijk Algarve

Boven op een kalkstenen rots, waar de oceaan tegen de kliffen beukt, voel ik de wind door mijn haren. Zo bewonderen wij de langzaam groter wordende rode bol aan de einder; een prachtige zonsopkomst. Het toppunt van genieten langs de roodbruine kliffen van Ponte da Piedade. In contact met alle natuur elementen van waaruit de oerprincipes zijn opgebouwd. Namelijk; aarde, water, lucht en vuur. Zo in ons element in natuurlijk Algarve.

‘Moonlight sunrise’ wandeling

Om ook te wandelen bij volle maan zijn we erg vroeg opgestaan. Terwijl we later ook de zonsopkomst kunnen aanschouwen. Dus deze dag is een ideale gelegenheid voor een ‘Moonlight sunrise’ wandeling. De ‘Oohs’ en ‘wows’ zijn niet van de lucht. Want een ieder is onder de indruk door de maan beschenen goudgele rotsformaties. Tegelijkertijd zien we de reflectie van de maan in de oceaan. Van te voren heb ik uitgezocht op welk tijdstip de maan ondergaat en de zon opkomt. En laat dit nu bijna hetzelfde moment zijn. ‘Echt bijzonder’, verzucht een gast. We stappen uit het donker naar het licht. En zo wordt een nieuwe dag geboren.

De vier maanfasen

Zoals er vier elementen zijn, zijn er ook 4 maanfasen; de nieuwe maan, de wassende maan, de volle maan zoals nu, en de afnemende maan. Deze cyclus van de maan wordt gezien als een natuurlijke omloop van opbouw, groei, volle bloei. En dan weer afbouwen en loslaten. Zoals de maan de oceaan beweegt met eb en vloed, worden wij ook beroert door de maanstanden. Immers wij bestaan zeventig procent uit water. Wat onbewust is kan bij volle maan vaak aan het licht komen. Bijvoorbeeld een onderbelicht element in jou. Hoe toepasselijk dat onder deze volle maan allemaal verhalen losbreken waar we vol van zijn.

‘Settelen’ tussen de elementen

Ooit vliegend over de wereld, heb ik mij nu gesetteld tussen de elementen. Met het besef onderdeel te zijn van iets dat groter is dan mijzelf. Zo beginnen wij iedere dag met een strandwandeling. De zonsopgang tegemoet tredend. En is de dagelijkse duik in de oceaan mijn levenselixer. Normaal gesproken zijn de elementen ons wel gezind. Echter kunnen ze ook ontaarden in levensbedreigende situaties. Zoals in Monchique waar we een paar keer bedreigd werden door een heftige bosbrand. Hier dichtbij de oceaan is het klimaat milder en genieten we vooralsnog alleen van de positieve facetten van de elementen.

Met welke elementen, ben jij het meest in je element?

Iedereen draagt alle elementen in zich. Bijvoorbeeld het vuur element staat voor passie, daadkracht maar ook voor intuïtie. Of het water element wat staat voor gevoel, empathie en emotie. Met het aarde element kun je structuur aanleggen en bouwen. Tenslotte kunnen mensen die behept zijn met het lucht element, vol zijn met ideeën en gedachten. In de natuur maar ook binnen in onze natuur werken de elementen samen. Toch is voor ieder persoon de verhouding tussen de elementen anders. De verdeling en de samenhang tussen aarde, lucht, vuur en water zijn bepalend voor je kernkwaliteiten en interactie met je omgeving. Vaak is het zo dat één of twee elementen je voorkeur genieten en anderen ondergeschikt raken. Om optimaal te kunnen functioneren zijn alle elementen even waardevol.

‘Missing link’ en valkuilen

Zo ben ik een water type. Terwijl ik ook genoeg vuur in mij heb. Zo voel ik aan de ene kant aan wat gasten nodig hebben. Maar door het vuur element vervloei ik niet. En houd ik ook mijn eigen behoeften in de gaten. Vuurmensen kunnen impulsief en intuïtief beslissingen maken. In vijf minuten had ik besloten om met Eus te emigreren naar Portugal. Om me settelen in natuurlijk Algarve. Het vuur element in mij geeft bovendien ondernemingslust voor tien. Maar soms kan deze kwaliteit ontaarden in een valkuil. Bijvoorbeeld wanneer ik overstelpt raak door empathie of ik blijf doorbijten in allerlei werkzaamheden. Door te gaan wandelen kom ik weer down to earth. En ontspan.

Om te weten wat jouw meest dominante elementen zijn kun jij bijvoorbeeld je horoscoop erbij raadplegen. Maar je kunt ook voor jezelf kijken waar jouw kern kwaliteiten liggen. Maar zo ook jouw valkuilen. Een eigenschap die jij je nog niet eigen hebt gemaakt, vind je vaak in je naaste omgeving. Zo kom ik tijdens coachsessies mensen tegen, die schromen met veranderingen (aarde), en liever eerst afwachten. Vaak hebben zij last van drukke dominante (vuur) personen om zich heen. Zoals een leiding gevende of partner. Wat zij zouden kunnen leren van hun omgeving is om hun eigen dominantie in beheer te nemen. Eus en ik missen het element aarde en lucht. Toch sinds we samen zijn is bouwen en verbouwen (aarde) plus lichtvoetigheid (lucht) en Joy een rode draad in ons leven. Kortom het element wat je mist kun jij jezelf eigen maken. Of het word je aangereikt via je omgeving.

Balans

Vaak erger je het meest aan diegenen die uitblinken in een element wat ondergesneeuwd is. Dit maakt het interessant om zo naar het leven te kijken! Iedere dag biedt wel een uitdaging. Want welk element kun jij meer gebruiken? En welke zou je willen afzwakken om meer in balans te zijn?

Treinen vanuit Lagos

Treinen vanuit Lagos

Dansend gaat de Portugese trein door het dorre landschap. Soms lijkt het of hij uit het lood valt. Zo helt hij naar links, en dan weer naar rechts. Mijn niet te pruimen cappuccino danst mee, en begint bijna over de rand zijn sporen achter te laten. Ik kijk achteruit. Niet alleen vanuit mijn stoel maar ook naar de afgelopen tijd; ‘The days after’. Vandaag treinen we vanuit Lagos naar een bestemming waar ik nog nooit van gehoord had; Pinhal Novo. Net als de trein bewegen we voort. Doel van deze reis; een sneeuwwit tweedehands C3tje; Snow White. Mocht onze Black Beauty het af laten weten.

Liefde krijgen/ Liefde geven

Zo is er veel gebeurd. De kerkdienst naar aanleiding van mijn vaders overlijden was bijzonder. Liefdevol. Zoveel mensen kwamen naar het prachtige kerkje van Havelte. Warme handdrukken, omhelzingen en knuffels. De prachtige vlinder die rond mijn vaders kist danste. Ook symbolisch dat ik de kist mocht laten zakken. Zo ligt mijn vader nu naast mijn moeder. Weer herenigd. Terwijl ik arm en arm met mijn stiefmoeder sta. Die hem tot het bittere einde zo liefdevol heeft verzorgd. Zelfs ons oude oppas was er. Nog even hartelijk als toen. Met haar 79 jaren werkt ze nog als hulp bij mijn tante. Mijn stiefmoeder kreeg meteen een overlevingspakket mee om aan te sterken. De gehele film draai ik af, terwijl wij treinen vanuit Lagos. Want waar ik ook ben, blijft mijn vaders gedicht in mij na resoneren; Het mooiste in het leven is liefde krijgen/liefde geven.

Carpe Diem

Toch is het frappant dat er niet een ‘en’ tussen staat, maar een schuine streep. Zo bedoeld dat beide in harmonie moeten zijn. Voor mij een ware levensles. Als oud patroon geef ik eerder dan ik ontvang. Echter deze weken heb ik zoveel liefde en hartelijkheid ontvangen. Daar heb ik echt van genoten. Vrienden die me overal naar toe brachten. Bij andere vrienden kon ik in hun prachtige natuurhuisje verblijven. En nog veel meer. Ook voel ik nog steeds een enorme dankbaarheid voor alles wat mijn vader mij heeft mee gegeven. Net als de vlinder voel ik dat hij eindelijk vrij is. Dat dit al langer dan hij wilde blijken zijn wens was. Zodat hij nu kan zweven tussen hemel en aarde en niet meer gebonden is aan de zwaartekracht.

Treinen vanuit Lagos

Terwijl ik terugkijk, terwijl wij treinen vanuit Lagos, word het landschap lieflijker. Prachtige kurkeiken met weelderige takken rijken uit naar alle kanten in een wijde boog. Zo vragen vrienden; Hoe voel jij je nu? Wellicht niet wat men verwacht. In plaats van mij terug te trekken in een holletje, resoneert ook vaders’ voormalige levenslust in mij. Zijn woorden; “Carpe Diem! Vier het leven, er valt zoveel te verliezen.” Maar er zijn ook tranen. Soms die van ontroering. Fijne gastvrienden en vrienden die mij raken. Cliché, maar desalniettemin zijn er ook illusies.  Zo ie zo heb ik geen tijd voor betrekkelijke probleempjes en zelf gecreëerde drama’s. Het kaf van het koren scheiden.

Het ene traject is niet het andere

Zo trekken we met gelijkgestemden een gezamenlijk traject op, terwijl we treinen vanuit Lagos. Maar soms stapt er deze of gene eerder uit. Op zoek naar een andere bestemming. Eigenlijk is het een heel organisch proces. Dat wat op dezelfde golflengte ligt vibreert met je mee, en trek je aan. Of stoot je af. Dat is het leven. Het valt je toe. Zo beleefde ik zo’n fijne verrassing. Terwijl ik op zoek was naar een mooie lijst voor de foto van mijn vader. Kom ik ineens vrienden uit De Bildt in hartje Steenwijk tegen. “Nee, dat kan niet zijn! Jij hier?” It’s a small world. Dat gezamenlijke kopje koffie op de markt deed mij weer schaterlachen. In een toch ook bedroefde tijd.

Was ik maar een vlinder

Maar het is een hele andere beleving als jij je partner verliest na zoveel jaren. Dan dat je een ouder mee mag beleven tot zijn 94ste. Als je als partners meer dan een halve eeuw samen bent, wordt bij verlies een deel van je geamputeerd. En vooral in corona tijd waren mijn ouders helemaal op elkaar aangewezen. Ik kan me zo voorstellen dat je dan denkt; “Was ik ook maar die vlinder. Om te vliegen heel ver weg van alle leven alle pijn.” Heb maar geen hinder van jaloersheid op een vlinder. Juist door alles intens te beleven, de heimwee, het verdriet, afgewisseld met intense vreugde leren we vleugels krijgen. Want we hebben intens leren houden van iemand, hoe mooi is dat! En de keerzijde van die liefde is, dat ‘ het ontbreken ervan’ het grootst gemis is. Toch overstijgt die liefde alles, zelfs de dood. Carpe diem!

Op koers naar de veilige haven

Op koers naar de veilige haven

Verweesd staar ik voor mij uit. Eindelijk gaat het dan toch gebeuren. Het gesprek van Joop dendert nog na; “Hij wil niet meer. Als je afscheid wilt nemen moet je binnenkort komen.” Hoe dan? Gisteren heeft hij nog in de tuin gewerkt. Dus ik dacht; ‘Dat gaat de goede kant weer op’. Mijn oersterke onsterfelijke vader. Het kan toch niet waar zijn dat het nu zijn tijd is. Ja, ik weet, ik heb het weg gestopt. De signalen waren er allang. “Famke (meisje in het Fries), ik sta moe op, en het hoeft niet meer zo.” En twee dagen voordat hij weer in de tuin werkte; “Ik heb alles voorbereid. Als het zover is kom je toch wel?” Toen kreeg ik wel een knoop in mijn maag. Maar andere signalen gaven mij weer hoop. Terwijl ik wist dat hij op koers was in een twilight zone, naar de veilige haven.

In de twilight zone

Soms krijg je gelijknamige thema’s op je pad. Zelfs in wat lijkt een zorgeloze zomer. Met continu volle bezetting. De dood kondigt zich aan wanneer hij wil. Eerst mijn kater Billy. Heel plots. En nu mijn vader waar ik dacht al jarenlang op voorbereid te zijn. Maar toch. Vanuit de zonnige zuidelijke Algarviaanse sferen, naar het afscheid. Mijn vader was blij me te zien. Maar ik zag dat al veel langs hem heen ging. Hoe moet ik hem in godsnaam nog vertellen wat ik hem te zeggen heb. Dit terwijl hij nauwelijks noch hoort of kan praten. Beide zwijgen we dus. Onze manier van communicatie. Voelen van dit is eigen, dus het is goed. Woorden doen er niet zo toe. Het ‘zijn’ is voldoende. Onze veilige haven.

Geestelijke erfenis

Zo heb ik hem een brief geschreven. Mocht hij zich er nog niet van bewust zijn, hoe dankbaar ik hem ben. En hoeveel ik van hem houd. Want mocht hij gaan dan blijft zijn erfenis aan geestelijke bagage in mij voortleven. Dat is mijn houvast, mijn focus. Zo heeft hij mij vroeger leren zwemmen en zeilen en mij geleerd koers te houden. Het kaf van het koren te scheiden. “Doch dyn plicht en lit de lju mar rabje!” Een Friese uitdrukking van; ‘Doe wat je moet doen en laat de mensen maar kletsen.’ Op de laatste dag van het afscheid, zit ik aan de rand van zijn bed, ‘un peu nerveux” met mijn brief. Dan krijgt mijn vader een delirium en het schiet door mij heen; ‘te laat’. Hij is al begonnen aan zijn reis naar de veilige haven.

Afscheid

Snel schuif ik de brief toe. Voorovergebogen kijken Joop en ik hem gespannen aan. Want wat is zijn reactie? Hij neemt de tijd. Waarbij hij anders een snel lezer is, duurt het wat voor mij een eeuwigheid lijkt. Dan eindelijk komt er een glimlach, een hand, dat gebaar, onuitgesproken. ” Pa, ik ga je missen, ” en huil. “Niemand mist een dooie”, weet mijn pa nog te grappen. Zoals hij drie dagen terug nog tegen een oud-collega veearts zei; ““Heb je T61 voor me mee genomen?” T61 is een middel om varkens, runderen en paarden te euthanaseren. Galgenhumor tot het einde.

Waar een wil is, is een weg

Want je moet weten mijn, vader had niet alleen galgenhumor. Hij had een wilskracht van hier tot Tokio. Daar ben ik erfelijk mee belast. Waar ik overigens dolblij mee ben. Want wat hij wilde, kon hij scheppen, een echte doener. Met veel creativiteit. Of het nu cabaret, een schilderij, een prachtig gedicht, of een heel net aan nieuwe boswegen uitspitten was. Hij deed het. Veel deed hij niet alleen voor zichzelf maar juist voor de gemeenschap. Mijn liefde voor mens, dier en natuur heb ik ook via hem door gekregen. Juist de liefde van mensen die mij omringen is nu mijn troost. Maar ook in stilte zijn met de natuur, of spelen met onze huisdieren. Al deze kwaliteiten en zoveel meer ben ik hem dankbaar.

Dankbaarheid

Maar ook dankbaarheid dat we daar in het mooie Drenthe, vrienden hebben gemaakt met de buren. Dat deze lieve buren ons van alle kanten ondersteunen. Alles is liefde. En dan al die mooie herinneringen die mij altijd bij zullen blijven zoals zijn 92ste verjaardag vieren op de berg van Monchique. Heb jij ooit een 92-jarige een berg op- en af zien lopen? Wat hebben we gelachen in de jacuzzi. Want het leven moet gevierd worden. Er zijn te veel herinneringen om op te noemen. Pa’s quote; “Gelukkig zijn is niet krijgen wat we ontvangen, maar tevreden zijn met wat je hebt. Geniet van wat je hebt, er valt zoveel te verliezen……”

Eindelijk thuis

Maar ja, toen raakte hij uit koers. Hij wilde linea recta naar de veilige haven. Maar er was forse tegenwind. De jonge geest laveerde wat hij kon. Maar paste niet meer in een aftakelend lichaam. Er werd gesleuteld en gedaan. Zijn enorme wilskracht en positieve instelling hield hem nog een tijd op de been. Tenslotte werd het hem zwaar te moede. Zijn enige wens nog was af te koersen naar gene zijde. Het ging niet zo snel als hij had gewild, maar hij stierf met een glimlach op zijn gezicht. Eindelijk thuis, in veilige haven.

Alles is liefde

Alles is liefde

Kleuren schakeren op een magische wijze van blauw naar goud aan de horizon. Iedereen staat met zijn mobiel of camera gereed om dit speciale moment vast te leggen. Dan verstomt het gesprek. Want op deze goede vrijdag bewonderen wij gezamenlijk de zonsopgang tijdens een wandeling bij Ponte da Piedade. De sfeer is zoals altijd opperbest. En er is niets aan de einder dat een voorbode laat zien van een voor mij dramatische dag. Een dag van afscheid nemen en terug naar de essentie. Zoals donkere wolken zich samenpakken op een kraakheldere dag. Dan voel je; alles is liefde. Juist daarom is er ook diep verdriet. Als je datgene los moet laten waar je van houdt.

Van zonsopgang naar duisternis op klaarlichte dag

Zodra ik de Jeep opendoe en zeg; “over tien minuten is er koffie”, belt Eus. “Lieve schat ik heb slecht nieuws. Want ik moet als de wiedeweerga met kater Billy naar de dierenarts.” Meteen voel ik de ernst van de zaak. En zeg tegen de gasten; “Ik rijd nu naar de dierenarts. Want ik wil erbij zijn als Billy zijn laatste adem uitblaast. Kan één van jullie terug rijden naar de B&B voor jullie ontbijt?” Aangekomen bij de beste vet van Lagos zie ik mijn lieve speelse spinnende vriendje verbonden aan allerlei slangen. Zelfs zijn blauwe tong is vastgezet.

De blonde dierenarts Mafalda kijkt me ernstig aan; ”Hij is in coma”. Er gaat van alles door mij heen. Ik aai Billy, alsof ik hem zo weer springlevend kan maken. Alles is liefde. Dan wordt er gebeld. Er moeten zaken geregeld worden voor de gasten. Ik laat Billy alleen in goede handen. Tenslotte ben ik nu een ‘sta in de weg’.

Dankbaarheid

Als ik in de wachtkamer kom word ik misselijk. Mijn darmen kunnen niet verteren wat ik nu al weet. De dierenartsen houden mij op de hoogte. De reden van zijn staat van zijn blijft onduidelijk. Waarschijnlijk is hij misselijk geworden van een ontwormingspilletje in zijn eten. En gestikt in zijn eigen braaksel. Schuldgevoel overmand me; ‘had ik hem maar nooit die rot pil gegeven’. Ondertussen heeft Eus de gasten bediend van het ontbijt en zit troostend naast me. De dierenarts raadt ons aan om even naar huis te gaan.

Ik heb een duik in de oceaan nodig. Terwijl ik zwem zie ik een silhouet van een kat in een wolk, die na een honderd meter verder zwemmen vervaagd. Ik weet het. Ineens voel ik mij dankbaar voor de fijne jaren samen met Billy. Wat overblijft zijn de zoete herinneringen. Liefde over en weer. Dat kunnen ze me nooit meer afnemen. Alles is liefde.

Waarom?

Als we na een uurtje weer bij de dierenarts aankomen is Billy net overleden. Zijn hartje heeft het begeven. Dan laat de dierenarts ons alleen om afscheid te nemen. Ik aai het nog warme lijfje. Mijn lieve trouwe vriendje. De tranen blijven stromen. Na het ontkoppelen van alle apparatuur komt de dierenarts in de tuin terug met Billy. Dit keer in een mooi oranje kleedje gewikkeld. Paarse bloemen prijken er bovenop. Zo zit in alles liefde en aandacht. Eus stelt voor; “Een rondje rijden om te brullen?” De lieve schat kent mij. Zoveel jaren samen; alles is liefde. Met een levenloze Billy op mijn schoot kan ik eindelijk diep wenen vanuit mijn tenen. Eerst komt het waarom? En dan het besef; Pure pech.

Alles is liefde

Thuisgekomen worden we op serene wijze omringd door de gasten en krijg ik overal knuffels. Alles is liefde. Twee lieve gasten hadden hem gevonden, en het braaksel opgeruimd. Eus die van aanpakken weet, begint al snel te graven voor een ere plekje voor Billy. De gasten laten ons betijen. Dan zeg ik tegen ze; Morgen om acht uur bij de tennisbaan? Tijdens het ontbijt komen de verhalen; hoe Billy via het asiel bij ons is gekomen. Dat hij altijd via het kattenluikje zich luid liet melden. En dan tegen mij aan op bed kroop, spinnend. De verhalen werden kleurrijker. Inclusief mijn lievelingssprookje; the love story of Anne en Eus. Zo zie je dat licht en donker samengaan. En dat in elk verhaal wel een element van liefde zit. Want alles is liefde.

Afscheid betekent de geboorte van herinneringen

Zo verstrijken de dagen. Maar het gemis blijft. Het leven gaat door. De slingers worden weer opgehangen. Maar ook het gebeuren wordt in perspectief geplaatst. Zo zijn er in onze omgeving lieve mensen waarbij plots hun zielsmaat weg viel. Daar moet je toch niet aan denken, wat een drama! Niet te bevatten. Zo gaat dit blog niet alleen over verlies maar juist over datgene wat nooit verloren gaat. En dat is de liefde. Zo ook de herinnering die blijft. Afscheid betekent de geboorte van herinneringen.

Friends of Canil de Portimao

Hierbij wil ik via deze blog aandacht vragen voor het asiel van Portimão. Onze huisdieren komen hier vandaan. Ze worden daar goed opgevangen en krijgen vaak zoals bij ons een goed ‘forever home’. Echter leven ze van donaties en wordt al het werk gedaan door vrijwilligers. Wordt vrienden van Friends of Canil de Portimao . En mocht je op deze zondagmorgen een goede daad willen verrichten; doneer dan geld naar Associacao dos Amigos do Canil de Portimao IBAN: PT50 0010 0000 4780 9000 0010 8 SWIFT/BIC: BBPIPTPL