Treinen vanuit Lagos

Treinen vanuit Lagos

Dansend gaat de Portugese trein door het dorre landschap. Soms lijkt het of hij uit het lood valt. Zo helt hij naar links, en dan weer naar rechts. Mijn niet te pruimen cappuccino danst mee, en begint bijna over de rand zijn sporen achter te laten. Ik kijk achteruit. Niet alleen vanuit mijn stoel maar ook naar de afgelopen tijd; ‘The days after’. Vandaag treinen we vanuit Lagos naar een bestemming waar ik nog nooit van gehoord had; Pinhal Novo. Net als de trein bewegen we voort. Doel van deze reis; een sneeuwwit tweedehands C3tje; Snow White. Mocht onze Black Beauty het af laten weten.

Liefde krijgen/ Liefde geven

Zo is er veel gebeurd. De kerkdienst naar aanleiding van mijn vaders overlijden was bijzonder. Liefdevol. Zoveel mensen kwamen naar het prachtige kerkje van Havelte. Warme handdrukken, omhelzingen en knuffels. De prachtige vlinder die rond mijn vaders kist danste. Ook symbolisch dat ik de kist mocht laten zakken. Zo ligt mijn vader nu naast mijn moeder. Weer herenigd. Terwijl ik arm en arm met mijn stiefmoeder sta. Die hem tot het bittere einde zo liefdevol heeft verzorgd. Zelfs ons oude oppas was er. Nog even hartelijk als toen. Met haar 79 jaren werkt ze nog als hulp bij mijn tante. Mijn stiefmoeder kreeg meteen een overlevingspakket mee om aan te sterken. De gehele film draai ik af, terwijl wij treinen vanuit Lagos. Want waar ik ook ben, blijft mijn vaders gedicht in mij na resoneren; Het mooiste in het leven is liefde krijgen/liefde geven.

Carpe Diem

Toch is het frappant dat er niet een ‘en’ tussen staat, maar een schuine streep. Zo bedoeld dat beide in harmonie moeten zijn. Voor mij een ware levensles. Als oud patroon geef ik eerder dan ik ontvang. Echter deze weken heb ik zoveel liefde en hartelijkheid ontvangen. Daar heb ik echt van genoten. Vrienden die me overal naar toe brachten. Bij andere vrienden kon ik in hun prachtige natuurhuisje verblijven. En nog veel meer. Ook voel ik nog steeds een enorme dankbaarheid voor alles wat mijn vader mij heeft mee gegeven. Net als de vlinder voel ik dat hij eindelijk vrij is. Dat dit al langer dan hij wilde blijken zijn wens was. Zodat hij nu kan zweven tussen hemel en aarde en niet meer gebonden is aan de zwaartekracht.

Treinen vanuit Lagos

Terwijl ik terugkijk, terwijl wij treinen vanuit Lagos, word het landschap lieflijker. Prachtige kurkeiken met weelderige takken rijken uit naar alle kanten in een wijde boog. Zo vragen vrienden; Hoe voel jij je nu? Wellicht niet wat men verwacht. In plaats van mij terug te trekken in een holletje, resoneert ook vaders’ voormalige levenslust in mij. Zijn woorden; “Carpe Diem! Vier het leven, er valt zoveel te verliezen.” Maar er zijn ook tranen. Soms die van ontroering. Fijne gastvrienden en vrienden die mij raken. Cliché, maar desalniettemin zijn er ook illusies.  Zo ie zo heb ik geen tijd voor betrekkelijke probleempjes en zelf gecreëerde drama’s. Het kaf van het koren scheiden.

Het ene traject is niet het andere

Zo trekken we met gelijkgestemden een gezamenlijk traject op, terwijl we treinen vanuit Lagos. Maar soms stapt er deze of gene eerder uit. Op zoek naar een andere bestemming. Eigenlijk is het een heel organisch proces. Dat wat op dezelfde golflengte ligt vibreert met je mee, en trek je aan. Of stoot je af. Dat is het leven. Het valt je toe. Zo beleefde ik zo’n fijne verrassing. Terwijl ik op zoek was naar een mooie lijst voor de foto van mijn vader. Kom ik ineens vrienden uit De Bildt in hartje Steenwijk tegen. “Nee, dat kan niet zijn! Jij hier?” It’s a small world. Dat gezamenlijke kopje koffie op de markt deed mij weer schaterlachen. In een toch ook bedroefde tijd.

Was ik maar een vlinder

Maar het is een hele andere beleving als jij je partner verliest na zoveel jaren. Dan dat je een ouder mee mag beleven tot zijn 94ste. Als je als partners meer dan een halve eeuw samen bent, wordt bij verlies een deel van je geamputeerd. En vooral in corona tijd waren mijn ouders helemaal op elkaar aangewezen. Ik kan me zo voorstellen dat je dan denkt; “Was ik ook maar die vlinder. Om te vliegen heel ver weg van alle leven alle pijn.” Heb maar geen hinder van jaloersheid op een vlinder. Juist door alles intens te beleven, de heimwee, het verdriet, afgewisseld met intense vreugde leren we vleugels krijgen. Want we hebben intens leren houden van iemand, hoe mooi is dat! En de keerzijde van die liefde is, dat ‘ het ontbreken ervan’ het grootst gemis is. Toch overstijgt die liefde alles, zelfs de dood. Carpe diem!

Op koers naar de veilige haven

Op koers naar de veilige haven

Verweesd staar ik voor mij uit. Eindelijk gaat het dan toch gebeuren. Het gesprek van Joop dendert nog na; “Hij wil niet meer. Als je afscheid wilt nemen moet je binnenkort komen.” Hoe dan? Gisteren heeft hij nog in de tuin gewerkt. Dus ik dacht; ‘Dat gaat de goede kant weer op’. Mijn oersterke onsterfelijke vader. Het kan toch niet waar zijn dat het nu zijn tijd is. Ja, ik weet, ik heb het weg gestopt. De signalen waren er allang. “Famke (meisje in het Fries), ik sta moe op, en het hoeft niet meer zo.” En twee dagen voordat hij weer in de tuin werkte; “Ik heb alles voorbereid. Als het zover is kom je toch wel?” Toen kreeg ik wel een knoop in mijn maag. Maar andere signalen gaven mij weer hoop. Terwijl ik wist dat hij op koers was in een twilight zone, naar de veilige haven.

In de twilight zone

Soms krijg je gelijknamige thema’s op je pad. Zelfs in wat lijkt een zorgeloze zomer. Met continu volle bezetting. De dood kondigt zich aan wanneer hij wil. Eerst mijn kater Billy. Heel plots. En nu mijn vader waar ik dacht al jarenlang op voorbereid te zijn. Maar toch. Vanuit de zonnige zuidelijke Algarviaanse sferen, naar het afscheid. Mijn vader was blij me te zien. Maar ik zag dat al veel langs hem heen ging. Hoe moet ik hem in godsnaam nog vertellen wat ik hem te zeggen heb. Dit terwijl hij nauwelijks noch hoort of kan praten. Beide zwijgen we dus. Onze manier van communicatie. Voelen van dit is eigen, dus het is goed. Woorden doen er niet zo toe. Het ‘zijn’ is voldoende. Onze veilige haven.

Geestelijke erfenis

Zo heb ik hem een brief geschreven. Mocht hij zich er nog niet van bewust zijn, hoe dankbaar ik hem ben. En hoeveel ik van hem houd. Want mocht hij gaan dan blijft zijn erfenis aan geestelijke bagage in mij voortleven. Dat is mijn houvast, mijn focus. Zo heeft hij mij vroeger leren zwemmen en zeilen en mij geleerd koers te houden. Het kaf van het koren te scheiden. “Doch dyn plicht en lit de lju mar rabje!” Een Friese uitdrukking van; ‘Doe wat je moet doen en laat de mensen maar kletsen.’ Op de laatste dag van het afscheid, zit ik aan de rand van zijn bed, ‘un peu nerveux” met mijn brief. Dan krijgt mijn vader een delirium en het schiet door mij heen; ‘te laat’. Hij is al begonnen aan zijn reis naar de veilige haven.

Afscheid

Snel schuif ik de brief toe. Voorovergebogen kijken Joop en ik hem gespannen aan. Want wat is zijn reactie? Hij neemt de tijd. Waarbij hij anders een snel lezer is, duurt het wat voor mij een eeuwigheid lijkt. Dan eindelijk komt er een glimlach, een hand, dat gebaar, onuitgesproken. ” Pa, ik ga je missen, ” en huil. “Niemand mist een dooie”, weet mijn pa nog te grappen. Zoals hij drie dagen terug nog tegen een oud-collega veearts zei; ““Heb je T61 voor me mee genomen?” T61 is een middel om varkens, runderen en paarden te euthanaseren. Galgenhumor tot het einde.

Waar een wil is, is een weg

Want je moet weten mijn, vader had niet alleen galgenhumor. Hij had een wilskracht van hier tot Tokio. Daar ben ik erfelijk mee belast. Waar ik overigens dolblij mee ben. Want wat hij wilde, kon hij scheppen, een echte doener. Met veel creativiteit. Of het nu cabaret, een schilderij, een prachtig gedicht, of een heel net aan nieuwe boswegen uitspitten was. Hij deed het. Veel deed hij niet alleen voor zichzelf maar juist voor de gemeenschap. Mijn liefde voor mens, dier en natuur heb ik ook via hem door gekregen. Juist de liefde van mensen die mij omringen is nu mijn troost. Maar ook in stilte zijn met de natuur, of spelen met onze huisdieren. Al deze kwaliteiten en zoveel meer ben ik hem dankbaar.

Dankbaarheid

Maar ook dankbaarheid dat we daar in het mooie Drenthe, vrienden hebben gemaakt met de buren. Dat deze lieve buren ons van alle kanten ondersteunen. Alles is liefde. En dan al die mooie herinneringen die mij altijd bij zullen blijven zoals zijn 92ste verjaardag vieren op de berg van Monchique. Heb jij ooit een 92-jarige een berg op- en af zien lopen? Wat hebben we gelachen in de jacuzzi. Want het leven moet gevierd worden. Er zijn te veel herinneringen om op te noemen. Pa’s quote; “Gelukkig zijn is niet krijgen wat we ontvangen, maar tevreden zijn met wat je hebt. Geniet van wat je hebt, er valt zoveel te verliezen……”

Eindelijk thuis

Maar ja, toen raakte hij uit koers. Hij wilde linea recta naar de veilige haven. Maar er was forse tegenwind. De jonge geest laveerde wat hij kon. Maar paste niet meer in een aftakelend lichaam. Er werd gesleuteld en gedaan. Zijn enorme wilskracht en positieve instelling hield hem nog een tijd op de been. Tenslotte werd het hem zwaar te moede. Zijn enige wens nog was af te koersen naar gene zijde. Het ging niet zo snel als hij had gewild, maar hij stierf met een glimlach op zijn gezicht. Eindelijk thuis, in veilige haven.

Alles is liefde

Alles is liefde

Kleuren schakeren op een magische wijze van blauw naar goud aan de horizon. Iedereen staat met zijn mobiel of camera gereed om dit speciale moment vast te leggen. Dan verstomt het gesprek. Want op deze goede vrijdag bewonderen wij gezamenlijk de zonsopgang tijdens een wandeling bij Ponte da Piedade. De sfeer is zoals altijd opperbest. En er is niets aan de einder dat een voorbode laat zien van een voor mij dramatische dag. Een dag van afscheid nemen en terug naar de essentie. Zoals donkere wolken zich samenpakken op een kraakheldere dag. Dan voel je; alles is liefde. Juist daarom is er ook diep verdriet. Als je datgene los moet laten waar je van houdt.

Van zonsopgang naar duisternis op klaarlichte dag

Zodra ik de Jeep opendoe en zeg; “over tien minuten is er koffie”, belt Eus. “Lieve schat ik heb slecht nieuws. Want ik moet als de wiedeweerga met kater Billy naar de dierenarts.” Meteen voel ik de ernst van de zaak. En zeg tegen de gasten; “Ik rijd nu naar de dierenarts. Want ik wil erbij zijn als Billy zijn laatste adem uitblaast. Kan één van jullie terug rijden naar de B&B voor jullie ontbijt?” Aangekomen bij de beste vet van Lagos zie ik mijn lieve speelse spinnende vriendje verbonden aan allerlei slangen. Zelfs zijn blauwe tong is vastgezet.

De blonde dierenarts Mafalda kijkt me ernstig aan; ”Hij is in coma”. Er gaat van alles door mij heen. Ik aai Billy, alsof ik hem zo weer springlevend kan maken. Alles is liefde. Dan wordt er gebeld. Er moeten zaken geregeld worden voor de gasten. Ik laat Billy alleen in goede handen. Tenslotte ben ik nu een ‘sta in de weg’.

Dankbaarheid

Als ik in de wachtkamer kom word ik misselijk. Mijn darmen kunnen niet verteren wat ik nu al weet. De dierenartsen houden mij op de hoogte. De reden van zijn staat van zijn blijft onduidelijk. Waarschijnlijk is hij misselijk geworden van een ontwormingspilletje in zijn eten. En gestikt in zijn eigen braaksel. Schuldgevoel overmand me; ‘had ik hem maar nooit die rot pil gegeven’. Ondertussen heeft Eus de gasten bediend van het ontbijt en zit troostend naast me. De dierenarts raadt ons aan om even naar huis te gaan.

Ik heb een duik in de oceaan nodig. Terwijl ik zwem zie ik een silhouet van een kat in een wolk, die na een honderd meter verder zwemmen vervaagd. Ik weet het. Ineens voel ik mij dankbaar voor de fijne jaren samen met Billy. Wat overblijft zijn de zoete herinneringen. Liefde over en weer. Dat kunnen ze me nooit meer afnemen. Alles is liefde.

Waarom?

Als we na een uurtje weer bij de dierenarts aankomen is Billy net overleden. Zijn hartje heeft het begeven. Dan laat de dierenarts ons alleen om afscheid te nemen. Ik aai het nog warme lijfje. Mijn lieve trouwe vriendje. De tranen blijven stromen. Na het ontkoppelen van alle apparatuur komt de dierenarts in de tuin terug met Billy. Dit keer in een mooi oranje kleedje gewikkeld. Paarse bloemen prijken er bovenop. Zo zit in alles liefde en aandacht. Eus stelt voor; “Een rondje rijden om te brullen?” De lieve schat kent mij. Zoveel jaren samen; alles is liefde. Met een levenloze Billy op mijn schoot kan ik eindelijk diep wenen vanuit mijn tenen. Eerst komt het waarom? En dan het besef; Pure pech.

Alles is liefde

Thuisgekomen worden we op serene wijze omringd door de gasten en krijg ik overal knuffels. Alles is liefde. Twee lieve gasten hadden hem gevonden, en het braaksel opgeruimd. Eus die van aanpakken weet, begint al snel te graven voor een ere plekje voor Billy. De gasten laten ons betijen. Dan zeg ik tegen ze; Morgen om acht uur bij de tennisbaan? Tijdens het ontbijt komen de verhalen; hoe Billy via het asiel bij ons is gekomen. Dat hij altijd via het kattenluikje zich luid liet melden. En dan tegen mij aan op bed kroop, spinnend. De verhalen werden kleurrijker. Inclusief mijn lievelingssprookje; the love story of Anne en Eus. Zo zie je dat licht en donker samengaan. En dat in elk verhaal wel een element van liefde zit. Want alles is liefde.

Afscheid betekent de geboorte van herinneringen

Zo verstrijken de dagen. Maar het gemis blijft. Het leven gaat door. De slingers worden weer opgehangen. Maar ook het gebeuren wordt in perspectief geplaatst. Zo zijn er in onze omgeving lieve mensen waarbij plots hun zielsmaat weg viel. Daar moet je toch niet aan denken, wat een drama! Niet te bevatten. Zo gaat dit blog niet alleen over verlies maar juist over datgene wat nooit verloren gaat. En dat is de liefde. Zo ook de herinnering die blijft. Afscheid betekent de geboorte van herinneringen.

Friends of Canil de Portimao

Hierbij wil ik via deze blog aandacht vragen voor het asiel van Portimão. Onze huisdieren komen hier vandaan. Ze worden daar goed opgevangen en krijgen vaak zoals bij ons een goed ‘forever home’. Echter leven ze van donaties en wordt al het werk gedaan door vrijwilligers. Wordt vrienden van Friends of Canil de Portimao . En mocht je op deze zondagmorgen een goede daad willen verrichten; doneer dan geld naar Associacao dos Amigos do Canil de Portimao IBAN: PT50 0010 0000 4780 9000 0010 8 SWIFT/BIC: BBPIPTPL

Op zoek naar lichtpunten

Op zoek naar lichtpunten

De trein dendert door de duisternis. Met een ruk schrik ik wakker uit een diepe slaap. Automatisch pak ik de arm vast van mijn Israëlische vriendin Iona. Plots beschijnen felle lichten van zaklantaarns indringend onze ogen. Twee breed geschouderde controleurs bulderen in het Grieks; “Kaartjes! Waar zijn jullie treinkaartjes!” Dit brengt mij meteen bij mijn positieven. Want ineens herinner ik mij dat gisteren op het station van Athene onze travelbags onder onze t-shirts vandaan zijn gestolen. Maar de politie deed er niets aan. Volgens hen gebeurt dit iedere dag honderd keer. Zonder geld geen eten en..  geen vervoer. Echter op mijn aandringen zijn we toch op de trein gestapt naar het noorden van Griekenland. Waar we geld kunnen verdienen door appels te oogsten. Op zoek naar lichtpunten.

Hardhandig uit de trein gedumpt

Hoewel het verbaal geschut heftiger wordt, houd ik mij van de domme. Toch wordt Iona zenuwachtig waardoor de heren controleurs nog meer uit hun dak gaan. Hun geduld is op, er wordt gebeld via een walkie talkie en wij worden hardhandig naar de eerste de beste uitgang gestuurd. Met een schok staat de trein stil, en met rugzak en al worden wij naar beneden geduwd, de trein uit. We staan in ‘the middle of nowhere’. In niemandsland. Langzaam maakt de trein weer snelheid. Echter wij hebben het nakijken.

Kijken naar mogelijkheden

Dan begint Iona zachtjes te huilen. Met een ‘Daar is licht, daar moet een dorp zijn!’ probeer ik haar op te beuren. We moeten gaan waar mensen wonen!’ Maar Iona blijft overstuur.  Ineens ben ik het zeuren zat. ‘Dit helpt ons niet, je moet blijven kijken naar mogelijkheden en het avontuur omarmen. Anders had je thuis moeten blijven’, bijt ik haar geïrriteerd toe.

De lichtpunten in de verte

Ook al wagen de meeste mensen een voorbereide sprong, soms word je ongewild en onvoorbereid rauw uit je comfortzone geduwd. Ineens sta je dan op onbekend terrein. Zo heeft het nieuwe zich nog niet aangediend en het oude is nog niet afgesloten. En wat kun je tegenkomen in niemandsland? Alle gevoelens die niet prettig zijn zoals; verdriet, angst, boosheid en teleurstelling. Helemaal als je gedumpt bent door een partner of werkgever, op de manier zoals wij hardhandig uit de trein geloosd werden.

Het kan zijn dat je in het begin een schuldige zoekt voor jouw situatie. Boos bent op deze en gene, en bij hen aanklopt om ze verantwoordelijk te maken. Je voelt je slachtoffer, maar dat brengt je niet verder. Totdat je voelt; ‘Zo kom ik niet verder om een nieuwe toekomst op te bouwen. Want ik blijf hangen in een groef. Vanaf nu moet ik zelf het heft in handen nemen. Focussen op zelfredzaamheid.’ Als de gemoederen al wat bedaard zijn, zie je lichten weer in de verte. Zo ook nieuwe mogelijkheden en ontmoetingen die waardevol zijn. Vooral nu het volop zomert is het makkelijker om lichtpunten te vinden.

Wat kan je helpen in niemandsland?

Zo kom je met een open vizier, een positief gemoed weer verder. Ook door contact te maken met mensen, verbinding te zoeken en durven te vragen. Want eerlijk gezegd heeft het ook zijn charme, te struinen in een leeg landschap. Of bijvoorbeeld te dwalen in de duisternis met een heldere hemel vol sterren. Je weet dat in de toekomst, ook jij je licht weer kunt laten schijnen. En ben je klaar voor een nieuw begin.

Engelen op je pad

Ook destijds in Griekenland, struinend in het pikkedonker, ontdekken wij in de verte lichtpunten. Na een uur komen we aan in een dorp. De stoute schoenen aantrekkend, bel ik daar aan waar licht brandt. Een alleraardigst Grieks jong stel, hoort ons verhaal aan, maakt spaghetti en geeft ons een bed. En zelfs geld om de volgende dag alsnog de trein te pakken.

Zo kunnen we weer verder terwijl we nieuwe vrienden hebben gemaakt. Moraal van het verhaal; in niemandsland zijn er vaak engelen en lichtpunten op je pad. Vaak uit een onverwachte hoek. Welke lichtpunten en mogelijkheden zie jij in je leven? En hoe kun jij je daar op focussen?

Nawoord; Vele avonturen heb ik beleefd zoals deze, met alle risico’s van dien. En ik blijf ze beleven. Zij dienen als boosts voor het vertrouwen in de mens en in het leven.

Als toeval je toe valt

Als toeval je toe valt

“I have your house!” roept de makelaar door de telefoon. Ik kijk naar mijn mobiel en denk; ‘Hoe kan het nu toch dat na zo’n lange zoektocht zij ineens ons huis heeft.’ Als ik door verbazing zwijg, gaat ze door; “I know it, I am so excited”. “O.k.”, zeg ik gedwee, “stuur de link maar door”. Als ik het landgoed zie raak ik aan de ene kant ook ‘excited’. Maar aan de andere kant ook heel erg teleurgesteld. Namelijk de prijs is ‘way out’ ons budget. Uiteindelijk is het ons droomhuis geworden. En iedere dag beseffen wij wat een geluk in de Algarve ons toevalt. Na twee en half jaar visualiseren en zoeken, valt bij toeval ons droomhuis ons toe. Vlakbij de oceaan. Dus beter gesitueerd dan we ooit hadden durven dromen.

Geluk in de Algarve

Hoe komt het toch dat wij zoveel aangename ‘toevalligheden’ ervaren. Waarbij geluk ons toevalt. Ten eerste onze ontmoeting is puur toeval. En het grootste geluk wat ons is toegevallen. Waardoor wij dubbel genieten van ons geluk in de Algarve. In 2016 en 2018 woedden heftige bosbranden vlak langs ons voormalig huis in Monchique. Echter huis en haard bleef bespaard. Toeval? Hoe komt het toch dat sommige mensen het geluk van de wereld ervaren en anderen niet?

Wat is toeval?

Hangt het leven dan samen van toevalligheden? En ervaar je geluk of ongeluk zoals in een Russische roulette? Toch ben ik van mening dat je het geluk soms ook een beetje kunt sturen. Dat je het toeval naar je toe kunt trekken. Zelfs onder barre omstandigheden. Dagelijks ontmoet ik hier op onze Quinta mensen die toch wel het nodige meemaken (of hebben mee gemaakt). En iedere keer ben ik blij verrast te ervaren hoe positief ze zijn. Hoe ze genieten en het geluk in de Algarve naar zich toe trekken. Waar ze ook zijn. Dus hoe maken ze het verschil? Hier zeven tips van hoe je het geluk naar je toe kunt laten vallen;

Een positieve instelling en visualiseren

Met een positieve instelling win je een hele wereld. En als je iets wilt, visualiseer het eerst. Zoals die parkeerplek in een drukke stad. Of bijvoorbeeld; Mijn vader heeft een week in het ziekenhuis gelegen. Iedere keer werd ik meteen naar hem door verbonden. Waar een lieve verpleegster mij de situatie uit de doeken deed. Wel vroeg ik iedere keer aan de medewerkers; ’Komt het uit?’ Terwijl ik om me heen ook geluiden hoor; “Als ik bel wordt ik altijd in de wacht gezet. Ze hebben nooit tijd. Ik kom er niet doorheen.”

Je dag niet volplannen

Zo wordt je het meest verrast door aangenaam toeval als je de dag niet vol plant. Dus als je spontaan de stad ingaat om even te genieten op je favoriete terras. Wij komen altijd leuke mensen tegen tijdens onze niet geplande uitjes. Wat bijdraagt aan het geluk in de Algarve. Vaak raad ik drukke mensen aan een dag vrij te plannen om je voeten achterna te lopen. Zonder dat je precies weet waar ze je heen leiden.

Impulsen opvolgen

Impulsen opvolgen hoort ook in dit rijtje thuis. Bijvoorbeeld; Hadden we niet de impuls gevolgd om ook eens naar een huis in de buurt van Lagos te kijken in plaats van Vale del Rei, dan hadden we hier nooit gewoond.

Selectief informatie opnemen

Zo is er een gezegde; waar je aandacht aan besteedt wordt groter. Let maar eens op, als je op zoek bent naar een nieuwe auto. Bijvoorbeeld een Jeep. Dan zie je ineens overal jeeps rijden. En als je veel luistert naar informatie over oorlog, crisis, schaarste en ziekte. Zul je met een bril van schaarste en crisis naar jouw wereld kijken en het wellicht ook aantrekken. Dikwijls kijken rijke mensen naar de wereld vanuit een angst voor te kort. Daarom zijn ze vernuftig in het geld naar zich toe te trekken, maar voelen zij zich arm vanbinnen.

Relativeren

Het helpt altijd om zaken in perspectief te plaatsen en positief te belichten. Zo heeft de advocaat van de nieuwe bewoners van ons pand in Monchique, twee weken voor de overdracht de bedragen van de twee percelen stiekem veranderd. Hierdoor moesten wij plots een hoog bedrag aan ‘capital gains’ afdragen. Eerst waren wij erg verbolgen. Ook dat onze advocaat het over het hoofd had gezien. Echter al snel konden we het in perspectief plaatsen. Immers we hebben ons huidige huis zoveel goedkoper gekocht als de vraagprijs. Waarbij het verlies aan vermogenswinstbelasting in het niet valt.

Genieten van kleine dingen

Er valt zoveel te genieten. En er zijn tal van zaken waar je dankbaar voor kunt zijn. Dit beseffende verhoogd ons geluk in de Algarve. Dus het besef van wat je hebt, en daar dankbaar voor te zijn verhoogd ook de kans dat diverse positieve verrassingen je toevallen. Daarnaast zou je kunnen letten op kleine toevalligheden. Bijvoorbeeld; heel vaak hoor ik een song die toepasselijk is op de situatie waar ik mij in bevind. En waarbij de tekst vaak een sleutel is voor de oplossing van een probleem.

Veranderen of accepteren

Last but not least. Verander de zaken die je wilt veranderen, en accepteer dat wat niet te veranderen valt. Anders vecht je tegen de bierkaai.

Kortom in plaats van `toeval` zeg ik liever: “het valt je toe!” En het leven zit vol toevallen; het is aan ons om iets met die toevallen te doen.

 

Voorbij de horizon van Meia Praia

Voorbij de horizon van Meia Praia

Staren, iedere keer toch weer staren. Naar die eindeloze horizon van Meia Praia, ons strand. We kunnen er geen genoeg van krijgen. Want als we tussen de bedrijven door een duik hebben genomen in de Atlantische, nemen we de tijd om te genieten van de horizon. Soms zie je een golvende horizon. Vooral bij zuidwester wind. Soms is deze strakblauw. Dan weer prijkt er een prachtige driemaster aan de horizon. Bij tijd en wijle vragen wij ons af; ‘Wat zou er voorbij de horizon zijn?’ En hoe dichter we komen aan onze eigen einder, hoe meer wij ons beseffen hoeveel er te genieten valt in het moment. Want de tijd verstrijkt. Het is notabene alweer zomer. En terwijl wij de horizon van Meia Praia contempleren beseffen wij dat wij onze eigen horizon iedere dag kunnen verbreden. Door de kleine en grote dingen die het doen.

Je horizon verbreden

Omdat wij onze droom leven, gunnen we eenieder die kans. Laatst was bij ons een reguliere gastvriend. Al pratend kwamen we erachter dat hij zijn geld het beste zou kunnen steken in stenen. Onze vraag; “Waarom koop je hier geen appartement? De AEX is zo fluctuerend. Terwijl de huizen hier ieder jaar duurder worden. Bovendien kun je met een appartement hier zorgen voor een appeltje voor de dorst, door middel van verhuur. Want wij kennen professionals die dat voor je kunnen beheren.” Bij het opperen van deze mogelijkheden zagen we een glinstering in zijn ogen. Een nieuwe horizon. Een toekomst met andere mogelijkheden. Waarbij zij zelf ook regelmatig zouden kunnen genieten van de horizon van Meia Praia.

Het zijn de kleine dingen die het doen

Maar je horizon verbreden hoeft niet zo groots te zijn. Je kunt je eigen horizon ook verbreden zonder dat je iemand inspireert zijn/haar droom te leven. Het kan door een simpel maar wel gemeend compliment. Een glimlach op een gezicht is alsof de hemel openbreekt, en je een ander gelaat ziet. Zo heeft ieder mens een verhaal. En ontmoeten wij hier diverse mensen. Door iemand de tijd te gunnen zijn/haar verhaal te doen, zie je iets oplichten bij die persoon. Want iedereen wilt zich gezien en gehoord voelen. Bovendien kun je zoveel leren van een anders’ levensverhaal. Tenzij het een klaagzang is. Her- en erkenning doet je beseffen dat je gewoon mens bent. Nu hebben wij het voorrecht dat wij fijne mensen in onze B&B plus ontmoeten.

Jezelf het beste gunnen

Zo kun je dus op diverse manieren je horizon verbreden. Niet alleen door aan anderen iets te geven, maar ook jezelf het beste te gunnen. Zo ervaren wij dat niet alleen de horizon van Meia Praia onze scoop verbreed. Maar ook een dag excursie of er even tussenuit gaan. Laatst hadden wij de mogelijkheid om last minute een nachtje in Spanje te verblijven. Door de aanraking met een andere cultuur en het je bevinden in een andere omgeving is het alsof thuis de kleuren en geuren intenser zijn. Dit is natuurlijk bedrog. Maar door je even niet met de dagelijkse besognes bezig te houden gaan je zintuigen zich automatisch versterken. Met een andere horizon krijg je ook weer nieuwe ideeën. En het was heerlijk om ons even te laven in een andere rolverdeling. Want wij zijn dan te gast.

Voorbij de horizon van Meia Praia

Dus op avontuur gaan verbreed je horizon. Als je denkt dat op avontuur gaan gevaarlijk is, probeer dan routine, het is dodelijk saai. Ook het herhalen van oude patronen. Vooral als je er last van hebt. Ons handelsmerk is gastvrijheid, en dat willen wij coute que coute met passie blijven uitdragen. En dat kan door ook tussen de bedrijven door even de tijd te nemen voor onszelf. En voor vrienden die onze gastvrijheid echt waarderen. Waar we een gelijkwaardige betrokkenheid bij voelen. Want we zijn ons bewust waar we energie lekken. Hoewel we mogen tappen uit een enorme energiebron. Kortom wij pluggen zo nu en dan in en laden op. Al zwemmend of liggend aan de oceaan. Voorbij de horizon van Meia Praia. If you need me, call me on my shell.

Hoe verbreed jij je horizon? En hoe en wanneer neem jij tijd voor jezelf?

Fata Morgana Algarve

Fata Morgana Algarve

Als we het strand oplopen rijst er een gouden gloed op links van ons. Waarbij de stralen van de zon al schitteren achter de watertoren van Alvor. Dit terwijl de zon zich nog niet laat zien. Plots; “Kijk!” “Een prachtig galjoen die als het ware boven het water hangt.” Eus zijn mond valt open. Zo worden wij tijdens iedere ochtendwandeling verrast door de wonderen van de natuur. Dan weer door een grote groep speelse dolfijnen die met ons mee langs de kustlijn koersen. Of zoals nu deze Fata Morgana Algarve. Een mooie luchtspiegeling in de oceaan, die optisch bedrog geeft door grote temperatuurverschillen in de lucht. Ons leven lijkt wel een sprookje.

Fata Morgana Algarve

Zo ontvangen wij iedere dag grote- en kleine verrassingen. Deels door de natuur die ons omringd, maar ook deels door de mensen die wij ontmoeten op onze Quinta. Laatst kwam een lieve eigenaresse van een Yogacentrum een fles champagne brengen omdat ik een boottocht voor hen had georganiseerd. Ook kwamen voormalige gasten ons spontaan een mooi lijstje brengen, met een door kleine strandstenen bewerkte ‘sweet home’. Dagen raken gevuld met dit soort wonderen. Dit laat kringen van positieve energie na. Alsof er een steen in een vijver is geworpen. Maar waarbij de steen allang uit het zicht is. Zoals ook onze Fata Morgana Algarve langzaam verdween. Het was een illusie. Die door het bijzondere beeld wel in je herinnering blijft hangen. Echter zijn er ook illusies die je zo snel mogelijk wilt vergeten.

Optisch bedrog en zelfbedrog

Zo vragen wij ons af; ‘Hoe kun je de mooie verrassingen van het leven blijven koesteren, en niet laten verdoezelen door illusies?’ Die uiteindelijk uitmonden in teleurstellingen. Hoe raak je überhaupt teleurgesteld? Ten eerste door verwachtingen. Heb je geen verwachtingen dan kun je ook niet teleurgesteld worden. Maar ten tweede, vooral omdat je een vertekend beeld hebt van de werkelijkheid. Niet optisch bedrog maar zelfbedrog. Zo kunnen wij bij al onze teleurstellingen een hand in eigen boezem steken. Of we hebben de signalen genegeerd, of we zijn te naïef alleen uitgegaan van het goede in de mens.

Werken waar je hart ligt

Met andere woorden; je hebt prachtige fata morgana’s die we kunnen koesteren of illusies die we beter los kunnen laten. Dit vergt een bewust kiezen voor wat je doet en met wie je omgaat. Want jij gunt jezelf toch het beste? Bijvoorbeeld; Als je energie leegloopt in je werk, kun je er beter mee stoppen. Wellicht word je er goed voor betaald, maar de prijs die je ervoor betaald is way too high. Je raakt namelijk uitgeput. Burn-out. Een doekje voor het bloeden helpt niet. Zo van; “Als ik met pensioen ga, doe ik alleen nog wat ik leuk vind.“  Of;“Nog vijf jaren en dan ga ik aan de slag met mijn passie.” De ervaring leert dat de tijd die je dan nog hebt wellicht beperkt is. Terwijl je tig jaren met tegenzin hebt gewerkt. Om te beginnen kun je iets ernaast gaan doen wat wel je passie heeft.

Energizers & drainers

Nu privé; Zo kent iedereen illusies in relaties. Hoewel we echt verwend zijn met fijne mensen die ons omringen. Toch hier ons ongevraagd advies; Wees selectief met wie je omgaat. Kom je mensen tegen die zich graag bij je willen voegen, vraag je dan af wat de reden is. Komen ze alleen halen of ook brengen? Hoe waar is het wat ze vertellen? Zijn het mensen die verantwoordelijkheid nemen? Of zich wentelen in slachtofferschap en drama? Dan kun je beter een ommetje maken. Zo hebben wij gastvrienden die een terminale ziekte hebben. Toch zijn ze o zo dankbaar. Ze genieten volop van het leven, dat je er zelf ook energie van krijgt. Maar je hebt ook mensen met hiccups, die zich identificeren met hun ziektebeeld. Waarom? Aandacht en ziektewinst.

Zwijgend inspireren

Zo heb ik een prachtig voorbeeld hoe mensen hun kracht kunnen halen uit hun kwetsbaarheid. En daarmee anderen inspireren. Dit is zo’n typische Fata Morgana Algarve situatie die je blijft koesteren. Een gast kwam bij ons voor een wandelweek. Door een hersenbloeding kon hij niet meer praten. Tegelijkertijd was er een gast die door een heftige verkoudheid ook niet kon praten. De man liep dolenthousiast mee. De ‘thumbs up’ waren niet van de lucht. Soms probeerde hij een moeilijk verstaanbaar “Goed!” te laten horen. Diegene met de verkoudheid voelde zich flink teleurgesteld. Juist omdat ze zich verheugd had op de vakantie. De man die niet kon praten ging naast haar lopen. En zo liepen ze uren zwijgend naast elkaar. En ze werd zichtbaar vrolijker. Zonder iets te zeggen gaf hij haar een boodschap.

Koers op wat je waard bent

Kortom, moraal van het verhaal. Geniet van alle mooie fata morgana’s die je energie geven. Ook al is het optisch bedrog. Maar doorzie je eigen luchtkastelen en trek je lering hieruit. Wees altijd kapitein op je eigen schip, en koers op wat je waard bent. Want hoe ervaar jij de wonderen van alledag? Hoe ga jij om met energie zuigers en – gevers? En hoe ga jij om met illusies en teleurstellingen?

 

Lucky league of Lagos

Lucky league of Lagos

Genietend van onze detox Smoothie bij de lunchroom Sweet Home horen we ineens; “Hai there, Lucky league of Lagos!” Alsmede door het olijke gezicht van onze palmdokter, zo ook door deze uitspraak proesten we het uit. Met de spetters van het groene goedje bevuilen we zowel onze T-shirts als de tafel. Hola Pedro, como estas?”, roepen we enthousiast. “Always nice to see you both happy!” zegt hij terwijl hij een stoel naast ons plaatst. Pedro is altijd goed gemutst met een brede glimlach op zijn gezicht. Al tijdens ons verblijf in Monchique heeft hij onze palmen behandeld tegen de palmkever. Ook hij woont in de buurt van Lagos. “Ja, we mogen ons gelukkig prijzen”, reageer ik. “Helemaal nu we wonen in Lagos vlakbij strand, stad en in de rust.”

Vrolijkheid in de vroege morgen

Vooral nu tijdens de lente, omringd door een prachtige bloemenzee, kan ons geluk niet meer stuk. Ik weet vaak niet of ik links of rechts moet kijken om al deze pracht op de camera te krijgen. Sinds een tiental jaren post ik ‘s morgens indrukken van de schoonheid van mijn woonomgeving op Facebook. Dit leidt veelal tot positieve reacties van ‘FB-vrienden’. Sommige volgers schrijven mij dat ze door die foto’s de dag blij beginnen. Hierdoor raak ik nog meer geïnspireerd om mijn tijdlijn met kleur te vullen. Inmiddels heeft zich dit ontwikkeld tot mijn dagelijkse ochtendritueel. Een vriendin van mij beweert; “Je kunt er een Zwitserse klok op gelijk zetten. Net voor zes uur Nederlandse tijd bewonder ik je afwisselende plaatjes met bijpassende motiverende teksten.” Pedro heeft gelijk. Wij voelen ons een ‘Lucky league of Lagos’.

Ups en Downs

Echter krijg ik soms ook wel eens een opmerking. “Als ik Facebook mag geloven zijn jullie altijd ‘happy go lucky’.” Ja, grotendeels is dat ook zo. Maar hoewel wij ons een ‘Lucky league of Lagos’ voelen, kennen wij naast de ‘ups’ ook wel eens de ‘downs’. Licht schijnt helder als het ook het donker heeft gekend. Toen Joy even ernstig ziek was, liepen we zonder haar met een stevige knoop in onze maag. We deelden onze angsten, maar hielden onze focus op; ‘Het komt goed!’. Nu zij weer beter is genieten we nog meer van het lieve dier. Juist omdat zij zo in de ‘Lucky league of Lagos’ past.

Geluk niet alleen in betere tijden

Hoe je geluk ervaart wordt juist het meest getest in moeilijke tijden. Nu bevinden wij ons hier in Lagos in optimale omstandigheden. Onze stranden worden uitgeroepen als één van de mooiste ter wereld. Bovendien wonen we in een prachtig natuurrijk gebied dichtbij de stad. En dat terwijl we ons gelukkig mogen prijzen met fijne vrienden en gave gasten. En last but not least; iedere dag zijn we dankbaar samen te zijn. Toch blijft voor mij een gevoel van welbevinden een bewuste keuze. Echt diep van binnen vreugde ervaren, en schaterlachen vanuit je tenen doe ik sinds ik alle uithoeken van verdriet, boosheid, radeloosheid, paniek en angst doorworsteld heb. Destijds verkoos ik al deze gevoelens toe te laten, wel in begeleiding. En dan weer door.

Relativeren

Zo zijn het palet aan gevoelens, van donker naar licht, mij niet vreemd. Echter concentreer ik mij, net als mijn foto’s op Facebook, op het kleurrijke vrolijke palet. Zelfs al is het druilerig weer, zijn er altijd wel ergens lichtpuntjes te vinden. Vind je ook niet? Mocht ik toch onverhoopt met het verkeerde been uit bed stappen, ga ik de deur uit en wandel. In het begin is het net of je het ‘grumpy’ gevoel bent, of het jou bestuurt. Zodra je echter in beweging komt, ruimte ziet en voelt, je zintuigen openzet, ben je weer daar waar je wezen moet; in het ‘hier en nu’.

Lesje geleerd

Maar mocht er een donkere wolk blijven hangen, dan weet ik dat ik er iets van te leren heb, en onderzoek wat het dan is. Mijn makken is dat ik ongemerkt over mijn grenzen ga. Of niet een goede balans weet te houden tussen inspanning en ontspanning. Dan verander ik de situatie. Ik ben geen slachtoffer. Maar hoop door bewustzijn mij niet twee keer aan dezelfde steen te stoten. Helaas lukt dat niet altijd. Inmiddels heb ik sneller door wat mij energie geeft en waar mijn energie lekt. En neem de signalen serieus.  Waardoor ik eerder mijn grenzen trek. Eus waarschuwt mij; “Geef jezelf niet te snel weg. Laat ook een ander eens het initiatief nemen”. Gelukkig heb ik dat de laatste tijd meer in balans.

Helikopterview en doelgerichtheid

Onlangs bewonderde ik met een aantal gasten ooievaars die boven ons weiland in cirkels vlogen. Dit duurde een klein half uur en toen zag je ze doelgericht naar het zuiden vliegen. Ik vergelijk dit beeld met een draaikolk aan gevoelens. Je draait erin rond, je belicht het van boven en beneden. Dan koers je daarheen waar je naartoe wilt, en wat het beste voelt. Voor deze ooievaars was dat het zuiden. Evenals de ooievaars heb je voor een algeheel gevoel van welbevinden een helikopterview en focus nodig. Dus gelukkig zijn is niet alleen ‘a state of mind’, het is een keuze.

En dat kan alleen maar een ware keuze zijn als je het weet om te zetten in handelen. Dus gaan voor je geluk! Be a lucky find. Onprettige gevoelens horen ook bij het leven. Je omarmt ze, doorvoelt ze en laat los. Op koers naar a joyful journey.

15 jaar The Art of Joy; B&B plus Algarve!

15 jaar The Art of Joy; B&B plus Algarve!

Ja, en dan is het zover! Vieren, al vijftien jaren lang. Time flies when you’re having fun. Als de dag van gisteren herinner ik mij de komst van onze eerste gasten op 12 april 2007. Een directeur van een coaching instituut, een CEO onroerend goed, en een topman van een zorgorganisatie. Dus drie geslaagde ondernemers. Ieder wilde een eigen kamer. De ‘Wows’ en de ‘Ah’s waren niet van de lucht bij het zien van het uitzicht op de Algarviaanse kust. Bij aankomst koffie naar wens met Eus’ onvervalste broodjes gezond. Ons handelsmerk; Gastvrijheid vanuit overvloed. Gedurende de jaren gingen wij beseffen wat onze missie was. Wat wij met onze gastvrienden willen delen vanuit deze vanzelfsprekende gastvrijheid. Namelijk de zeven V’s; Verbinding, Vreugde, Vrijheid, Verdieping, Vertrouwen, Vernieuwing en Veiligheid. Zo kenmerkend voor onze B&B plus Algarve. Onder ‘gastvrienden’ verstaan wij alle mensen waar we een band mee opgebouwd hebben.

Verbinding

Laten we beginnen met de verbinding. Omdat de verbinding die we met zijn tweeën voelen, als partner en als collega’s, het kloppend hart is van waaruit onze B&B plus Algarve opereert. Deze verbinding is ontstaan vanuit een ‘coup de foudre‘, die heel ons leven op de kop heeft gezet. En nu als brandstof fungeert van waaruit wij al die jaren met plezier ons werk doen. Vanuit deze verbinding hebben wij ons verbonden met onze gastvrienden. En vanuit deze wederkerige verbinding is een cirkel van Joy-friends ontstaan. Inspiratie over en weer. Een wisselwerking vanuit verbinding. Zo hebben we al een paar bekroningen op deze kernwaarde mogen ervaren. Namelijk twee keer zijn gastvrienden getrouwd op onze B&B plus Algarve. Waar we beiden mochten fungeren als getuigen. Bovendien is er zeven keer een huwelijksaanzoek gedaan.

Vrijheid

Zo hebben wij ook geleerd geen slaaf te worden van ons werk. Door onze vrijheid niet uit het oog te verliezen. Inmiddels dus de derde V. Hiermee doel ik op dat er ook een grens is aan onze dienstverlening. Want wij nemen de vrijheid om ook tijd voor onszelf in te plannen. En zo houden wij onze cirkel van verbinding draaiende. Ook hebben onze gasten een gevoel van vrijheid nodig om zichzelf te zijn. Een veel gehoord compliment is; “Dit voelt als onze tweede thuis.” Dat wil dus zeggen; ‘Ik voel mij vrij om mezelf te zijn’. Onze vrijheid kwam in het geding in onze B&B Monchique. Tijdens een lang zomerseizoen waren wij gekluisterd aan huis door mogelijk brandgevaar. Dit heeft ons doen besluiten om af te dalen naar de kust. Wat voor ons inhield; een opwaardering van al onze zeven V’s. En dus nog meer Joy!

De motor van onze B&B plus Algarve

Zo is die Joy, die vreugde, een basisonderdeel van onze B&B plus in de Algarve. In alles wat wij doen. En dat Vieren we elke dag! Wij voelen ons zo blij met alles wat ons gegeven is, dat wij veel vreugde in ons leven beleven. Vooral samen met de mensen die ons omringen. Dat wil niet zeggen dat wij nooit tegenslagen hebben of verdriet voelen. Weer een andere V. Echter de vreugde voert de boventoon. Ook als gevolg dat wij situaties of relaties, waar minder als vier van onze V’s bij voelbaar zijn, mijden. Dus we blijven trouw aan onze kernwaarden. En zijn wars van de V van veinzen. En op één of andere manier ontstaat die vreugde altijd. Maar niet iedereen houdt van onze vreugde. In ons eerste jaar kreeg ik van een gast het verwijt; “Je lacht te veel.” Een eenmalig incident in al die vijftien jaren.

Verdieping, Vertrouwen en Veiligheid

Nu moet je niet denken dat we in onze B&B plus Algarve onze sores weglachen. Integendeel. Er wordt hier tussen onze gastvrienden veel gedeeld. Over wat hun of ons bezighoudt. Lief en leed. En zo ontstaat er verdieping. Ook al zie je elkaar één keer per jaar of zelfs minder. Je wandelt een stukje van het leven met elkaar op. Dat is ware rijkdom. Over en weer leer je van elkaar. En ervaar je er- en herkenning. Maar dan moet je wel elkaars vertrouwen hebben gewonnen. Zo moet ook de omgeving veiligheid bieden. Menig lach en traan is er met gastvrienden gedeeld die afscheid moesten nemen van hun partner of kind. Zo zijn deze drie kernwaarden eigenlijk zusjes van elkaar. Waarbij de één niet zonder de ander kan.

Vernieuwing

Wil je jong blijven dan helpt een jonge geest. Die steeds weer nieuwe uitdagingen zoekt. Zo hebben we elke keer weer nieuwe weken georganiseerd. Of geïnvesteerd in onze B&B plus Algarve. Risico genomen om ons te verkassen richting de Atlantische. Wat één van onze beste keuzes ooit is geweest. Op de één of andere manier is de zwaarte van het graniet van ons afgevallen en opgelost in de oceaan. Het mooie is dat we ook weer gastvrienden ontmoeten, jong tot jong bejaard, die op hun beurt ook weer nieuwe plannen met ons delen. Zo krijg je kruisbestuiving. Sommige gasten zijn zelfs bij ons in de buurt komen wonen.

Zowel in huis als tuin zijn we met vernieuwing bezig. Er zijn weer tal van nieuwe begeleide wandelingen, cursussen en workshops. Zowel Live als online. En volgend jaar stoppen we met de groepsweken, om gastvrienden de gelegenheid te geven een op maat gemaakte vakantie samen te stellen.

Vieren

En het blijft vieren, want elke dag is het weer een feest. Zijn er mooie momenten te plukken. Want de lentebloemen bloeien weelderig, het getjilp van vogels is niet van de lucht. Bovendien kunnen we weer een dip in de Atlantische wagen. En raakt onze B&B plus Algarve weer gevuld. Met grote dank aan jullie die bijgedragen hebben aan onze Joy! Op naar een volgend Jubileum vol V’s.