All creatures great and small

All creatures great and small

Het is weer als vanouds. De zoete inval. Wij boffen met onze B&B gasten op vakantie. Joy is ook blij en maakt een vreugdedansje. Een mooie mengelmoes van een leuk stel Friezen plus vier Portugese dierenartsen met hun zonen.  Zowel de Friezen als de Portugese dierenartsen doen mij denken aan mijn roots. Mijn vader was namelijk veearts in Friesland. Heerlijk om zowel mijn Fries als Portugees op te kunnen halen. Net als weleer komen we op onze ochtendwandelingen koeien tegen. Hoewel geen Fries stamboekvee, maar bruine vleeskoeien. Toch voel ik mij dan weer thuis. Gelukkig lopen er ook koeien in het veld rondom ons nieuwe huis.

B&B Gasten op vakantie

Bovendien doen deze B&B gasten op vakantie mij ook denken aan de serie; ‘Al creatures great and small’. Want al snel komen de verhalen over de praktijk los. Eén van de dierenartsen heeft vijf jaar geleden meer dan zijn best gedaan om ons jonge poesje Jopie te redden van een tumor. Echter tevergeefs. Net als andere terugkerende gasten voelen deze Portugese B&B gasten op vakantie als vrienden. Alle vier wonen op het platteland.

Nooddruftige dieren

De zonen van de twee stel dierenartsen helpen van jongs af aan in de praktijk. Ook ik ging vaak met mijn vader de boer op. Want het gaf mij voldoening daar waar nodig te assisteren. Bijvoorbeeld tijdens een keizersnee bij een koe of een sterilisatie van een kat. Echter vanaf mijn dertiende lag ik plots naast de koe of kat bij het zien van bloed. “ Muito emocional!” roepen de B&B gasten op vakantie. Dat klopt want ineens kon ik niet meer tegen bloed. Mijn hartenwens om zelf dierenarts te worden vervloog terstond. Dan gaat het gesprek over straatdieren. Want onze gehele dierenkroost als ook die van hen komt van de straat. Ook vroeger nam ik nooddruftige dieren mee naar huis. Echter één keer kwam ik niet met een huisdier aanzetten, maar met ‘Janus’. Vervolgens vertel ik mijn B&B gasten op vakantie over Janus.

Geboorte van Janus

Tijdens het spelen in het hooi met vriendin Annet, worden we geroepen: “ Er wordt een geitje geboren!” Wij gaan snel de ladder naar beneden naar de deel om de geboorte te aanschouwen. Ookal heb ik op mijn negende al zoveel geboortes van dieren mee gemaakt, het blijft spectaculair. Iedere keer krijg ik weer kippenvel. Er wordt licht aan de pootjes getrokken. Eerst komt het kopje, en dan het gehele lijfje eruit. Nu zou de moeder het slijm bij het bekje weg moeten likken, echter de moeder geeft geen sjoege. En het baby bokje begint wild te spartelen. “ Nou”, zegt de boer droog. “ Het is maar een bok en de moeder geit moet hem niet. Dus die gaat de vaart in.” Ik schrik bij deze bruuske woorden en roep meteen; “ Helemaal niet!”

Muzikale bok

“ Wat denk jij wel, heb je soms een ander idee?” zegt de boer terwijl hij mij meewarig aankijkt: “ Ja, ik neem hem mee naar huis!” beweer ik resoluut. “ Achter op je fiets zeker?” schampert de boer. “Nee, jij brengt mij!” De boer vervloekt mij binnensmonds. Ondertussen neem ik het bokje stevig in mijn armen. Rap rijdt hij mij met zijn truck naar huis, doch zwijgt. Mijn vader komt al bij de deur, denkende dat de boer medicijnen nodig heeft. Als hij mij met het propje pluis aan ziet komen roept hij uit; “ Wat spook je nu weer uit?” Gelijk een leeuwin met haar welp neem ik mijn kroost mee naar binnen. “Waar moet ie heen zo in de winter?” “Het is een huisbok pa”, verzin ik terplekke.

Sindsdien loopt Janus gezellig achter mij aan in huis. Zijn hoefjes klinken door op het parketvloer. Met zijn charmes heeft hij ook mijn ouders hart gestolen. Om de beurt geven we hem de fles.  Al snel is hij zindelijk. En… we kijken samen Toppop.

Het voelde niet goed

De zomer doet zijn intrede en Janus leeft zich uit in de tuin. Ik leer hem kunstjes en weet zelfs de tweede prijs met hem te winnen tijdens Veekeuringsdag in Workum. Echter weldra is er weer een winter voor de boeg. En Janus als volwassen bok draagt nu een geur met zich mee, die te storend is voor binnenshuis. Mijn vader roept me om dit te bespreken; “ Ik heb een oplossing voor Janus. Hij is beter af op een boerderij in een warme stal. Ik sputter tegen, het voelt gewoon niet goed. Maar mijn vader is niet te vermurwen.

De naakte waarheid

Janus is al twee weken weg en ik mis hem als ware het mijn hond. Stiekem fiets ik naar de boer de lange oprijlaan op. Vanuit de verte zie ik het gordijn verschuiven. Echter als ik aanbel doet niemand open. Dan maar via de stal achterom. “Volluk”! roep ik. De koeien in de stal beginnen onrustig te kakken. Verder is er geen Janus te bekennen. Ik doe schoorvoetend de deur van de huiskamer open en zie dat de boerin zich probeert te verschuilen. De waarheid dringt tot mij door. Hierdoor raak ik in paniek en roep boos; “ Waar is Janus? Jullie hadden een belofte aan mijn vader! ” Wat ik eruit gegooid heb herinner ik mij niet meer, maar ik was woest op die domme boerin. Na mijn scheld kanonnade ben ik hevig snikkend naar huis gefietst.

Help een dier in nood

Mijn B&B gasten op vakantie lachen meelevend, en de dierenartsen herhalen; “Muito emocional”. Achteraf gezien zou ik dus als dierenarts geen stuiver waard zijn geweest. Ookal houd je van dieren, als dierenarts moet je een gezonde afstand kunnen nemen van dierenleed. Maar het moraal van dit verhaal is. Verstop de waarheid nooit! Vooral niet bij kinderen. Want ze voelen het haarfijn aan als iets niet klopt. En mocht je een nooddruftig dier tegen komen op je pad, en je hebt tijd en ruimte, geef het een goed leven. Ga naar een asiel, zoals Canil de Portimao, die ook dieren begeleid naar Nederland. En geef ze een forever home!